شعرنوش

‍ شاملو اولین بار وقتی ۲۲ سالش بود ازدواج کرد. چند سال بعد همسر اول و چهار فرزندش را رها کرد و با زنی به نام طوسی ازدواج کرد. اما انگار روح عصیانگر او چیزی فراتر از یک "زن" در زندگی میخواست. سرانجام با آیدا آشنا شد. او خود درباره‌ی آیدا گفته است:آیدا فسخ عزیمت جادوانه بود.
آیا می‌توان گفت شاملو مرد شریفی نبود؟ آیا او شهوت را به آبروی خویش فروخته بود؟ شاملو مرد هوس‌باز و هرزه‌ای نبود. اشعار او حکایت از مردی دارد که آرمان‌گراست، انسانی که مفهوم زیستن را جستجو می‌کند، او در جستجوی انسانیت است و مشخصا فردی‌ست آزاد اندیش، جستجوگر، نقاد و دغدغه‌مند.
شاملو در اواخر دهه‌ی سوم زندگی پس از دو ازدواج ناموفق و دست و پنجه نرم کردن با بحران‌های مختلف، در توقف کامل آفرینش هنری خود به سر میبرد. در این زمان با "ریتا آتانث سرکیسیان" ملقب به آیدا آشنا شد. آشنایی با آیدا بدون شک نقطه‌ی عطف زندگی شاملو بود.
آیدا درباره‌ی نحوه‌ی آشنایی و ازدواجش می‌گوید: من تازه وارد دانشکده شده بودم که شاملو و مادر و خواهرهایش همسایه‌ی ما شدند. او را دیدم و "قاعده دگر شد". من از همان نوجوانی عاشق موسیقی جهانی بودم‌. موسیقی‌دان برایم موجودی استثنایی بود. انسانی با احساس و اندیشه‌ای ژرف...
بعد از آشنایی با شاملو احساس کردم او هم فردی استثنایی است خالق آثاری برای اعتلای بشر. امروز یقین دارم شعرهای شاملو نه فقط کم از آثاری که موسیقی‌دانان بزرگ ساخته‌اند نیست بلکه رابطه‌ی مستقیم‌تر و موثرتری با انسان برقرار می‌کند. راست گفته‌اند که شعر، شاه هنرهاست...
اما آیدا که بود؟ شاید بشود گفت او زنی بود که شاملو را از مرداب بیهودگی که حوالی چهل سالگی باآن مواجه شده بود نجات داد. افسون آیدا نه به عنوان یک زن که بسان یک همراه ویک ناجی بی‌ادعا زندگی شاملو را زیرورو کرد. شاملو پس از ازدواج با آیدا باردیگر متولد شد و روح عصیانگرش آرام گرفت
شاملو میگوید: هرچه مینویسم به خاطر اوست. من با آیدا آن انسانی را که هرگز در زندگی خود پیدا نکرده بودم پیدا کردم. سعید پورعظیمی او را اینگونه توصیف میکند: آیدا زنی بود که زیستن در سایه را دوست داشت. زنی که کمتر به خودش پرداخت و ترجیح داد همه جهان رادر پیراهن روشن شاعر خلاصه کند
سعید پور عظیمی در جایی دیگر گفته: شعر فارسی و ادبیات معاصر ایران وجود شاملو را مدیون آیداست. بدون حضور او شاملو در پایان دهه‌ی سی چنان که دست تطاول به خود گشوده بود از صحنه‌ی ادبیات ایران کنار میرفت. اما آیدا در کسوت یک منجی شاملو را تا پایان دهه هفتاد برای شعر فارسی حفظ کرد.
سال‌های آخر عمر شاملو در انزوا گذشت. از طرفی اجازه‌ی فعالیت نداشت و اکثر آثار او توقیف مانده بود از طرفی دیگر به خروج از کشور نیز تمایلی نشان نمیداد. بیماری دیابت باعث شده بود پای راستش را قطع کنند و سرانجام ساعت ۹ شب یکشنبه دوم مرداد ۷۹ در خانه‌ی خود واقع در فردیس درگذشت.
آیدا مرگ شاملو را چنین توصیف می‌کند: ناگهان خود را روی زمین احساس کردم! گویی او نیز مثل شاملو تمام سال‌های با هم بودن را در آسمان سیر می‌کرده است... خالق عاشقانه‌ترین اشعار شاملو، اعتقاد داشت عشق باید سازنده باشد. وقتی سازنده باشد کامل‌کننده‌ی آن دیگری نیز می‌شود.
شاعری که عشق را اینگونه بی‌پروا توصیف می‌کند، نه تنها آن را با بند بند وجودش درک کرده، که پیچ و خم‌های آن را بی‌محابا پیموده، بر قله‌ی عاشقی ایستاده است. اصلا هر کدام از ما برای درک مفهوم زیستن و چگونه بهتر زیستن به معشوقی شبیه آیدا نیاز داریم.

─═ঊঈ پریسا باقرزاده ঈঊ═─

attach 📎

940 views23:19