კიდევ ერთი ფაქტი, ეს მთავრობა მიწებს როგორ უცვლის სასოფლო-სამეურნეო სტატუსს და შემდეგ უცხოელებზე ყიდის:

ამ საჯარო რეესტრის ამონაწერის ფოტოებზე ხედავთ, რომ ბაზალეთის ტბასთან 9 ჰექტარ სასოფლო-სამეურნეო მიწას 2021-22 წლებში მთავრობამ ჯერ სტატუსი შეუცვალა და შემდეგ ისრაელის მოქალაქეების საკუთრებაში არსებულ "შპს ცენტრს" მიჰყიდა.

ახლა ამ მიწაზე ეს კომპანია დასახლების აშენებას და ნაწილ-ნაწილ სამოსახლოებად გაყიდვას გეგმავს.

პრემიერი და მთავრობის წევრები რომ აპელირებენ, 2018 წელს სასოფლო-სამეურნეო მიწების გაყიდვა ავკრძალეთ და ნუ გეშინიათ, ვერ გაიყიდებაო, უტიფრად გატყუებენ და თვალში ნაცარს გაყრიან, ხალხო, წლებია მთავრობა მიწებს მაგ სტატუსს უცვლის და უპრობლემოდ ყიდის უცხოელებზე.

იგივე ბაზალეთში მასიურად არაბებზე იყიდება ტბის გვერდით უზარმაზარი ტერიტორია, ასობით ნაკვეთია უკვე გაყიდული. და ბევრად უფრო მასშტაბური და უარესი სურათია თბილისში თუ ბათუმში.

აბანოთუბნის ტერიტორიაზე, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის საელჩოს გვერდით, მდებარეობს ძველი ქართული ეზო, რომლის ძირძველ მცხოვრებლებს საქართველოს ხელისუფლება ექსპროპრიაციის წესით პირადი საცხოვრებელი ქონების ჩამორთმევას უპირებს და ამ ტერიტორიაზე ჰეიდარ ალიევის სახელობის კულტურული ცენტრის აშენებას გეგმავს.

ხელისუფლება საკუთარ გადაწყვეტილებას საქართველოს კანონის - „აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის საკუთრების ჩამორთმევის წესის შესახებ“ - მითითებით ამართლებს.

თუმცა საკმარისია გადავიკითხოთ აღნიშნული კანონი და მისი კონკრეტული პუნქტები, რომ ნათლად დავინახოთ: კანონში ჩამოთვლილი არც ერთი საფუძველი არ შეესაბამება მოცემულ შემთხვევას.

„აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის ექსპროპრიაცია ხორციელდება შემდეგი სამუშაოების წარმოების მიზნით:
ა) გზისა და მაგისტრალის გაყვანა-მშენებლობისათვის;
ბ) რკინიგზის ხაზების გაყვანისათვის;
გ) ნედლი ნავთობის, ბუნებრივი გაზისა და ნავთობპროდუქტების მილსადენების გაყვანისათვის;
დ) ელექტროენერგიის გადამცემი და გამანაწილებელი ხაზების მშენებლობისათვის;
ე) წყალმომარაგების, კანალიზაციისა და ატმოსფერული ნალექების კოლექტორული ხაზების გაყვანისათვის;
ვ) სატელეფონო ხაზების გაყვანისათვის;
ზ) სატელევიზიო კაბელების გაყვანისათვის;
თ) საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის აუცილებელი ნაგებობისა და ობიექტის მშენებლობისათვის;
ი) ეროვნული თავდაცვისათვის საჭირო სამუშაოებისათვის;
კ) სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვებისათვის;
ლ) აეროდრომის/ვერტოდრომის მშენებლობისთვის ან/და მისი გაფართოებისთვის.“

ჰეიდარ ალიევის სახელობის კულტურული ცენტრი არ წარმოადგენს სტრატეგიული მნიშვნელობის ინფრასტრუქტურულ ობიექტს. მსგავსი ტიპის კულტურული ნაგებობის აშენება თავისუფლად შესაძლებელია სხვა ლოკაციაზე, ისე რომ არ დაირღვეს მოქალაქეების საკუთრების ფუნდამენტური უფლება.

ამ პირობებში, საქართველოს მოქალაქეებისთვის საცხოვრებელი სახლების იძულების წესით ჩამორთმევა წარმოადგენს არა მხოლოდ უსამართლობას, არამედ საქართველოს კონსტიტუციით გარანტირებული საკუთრების უფლების უხეშ დარღვევას. ეს არის პრეცედენტი, რომელიც ქმნის საშიშ პრაქტიკას - როდესაც კერძო საკუთრება შეიძლება დაირღვეს არა რეალური საზოგადოებრივი საჭიროების, არამედ ადმინისტრაციული გადაწყვეტილების საფუძველზე.

ამ ადამიანებს მაქსიმალური მხარდაჭერა და გვერდში დგომა სჭირდებათ. დაუშვებელია, საქართველოს მოქალაქეები დაიჩაგრონ უცხო ქვეყნის ინტერესების გამო.