Shu paytgacha bu hisni tuymagandim hecham. Odamlar Ramazonni barakasi bor-da, chiqqach gʻalati boʻp qolaman, deyishsa, qanaqa barakasi bor ekan, Ramazon ketgach qanday gʻalati boʻlish mumkin deb oʻylardim. Toʻgʻri, bir muborak oy, ammo uni qanday his qilish mumkin derdim.

Hayit kuni hayit namozini masjidda oʻqib uyga qaytsak, uyda kimdir yoʻqdek tuyuldi. Xuddi bir mehmon kelgandi-yu, uyga qaytsak u mehmon ketgandek his berdi. 2-kun ham shunday boʻldi. Ichimizda qandaydir boʻshliq ham bordek tuyuldi. Men odamlardan eshitgan qalbdagi oʻsha boʻshliq, gʻalati boʻlish hislarini endi tushungandim.

Mana nima uchun musulmonlar Ramazonni intiqib kutadi, ketsa yigʻlaydi, bu oyga qayta-qayta yetkazishini duo qiladi. Robbim bu hislarni qalbimga solganing uchun Oʻzingga Oʻzing loyiq boʻlgan hamdlar boʻlsin. Bizni, oila a’zolarimizni, ota-onalarimiz va jigarlarimizni, doʻst-qadrdonlarimizni Ramazonga qayta-qayta yetkazgin, omin!

Ramazon kirishidan oldin shunday duo qilgandim: Allohim, bu oyni barokatini mengayam bildirgin, moʻjizalarini koʻrsatgin, har yilgi kabi shunchaki och qolibgina chiqmay. Menga bu oyning fazlini bergin.

Robbim har qanday duoni ijobat qiladi. Haqiqatda bu oyda koʻpgina moddiy va manaviy moʻjizalarga guvoh boʻldik. Balki shular sabab boʻlgandir.