Doʻstlik qurbonlik talab qiladi…

Kecha dugonam bilan uyda kinoparty qilishga kelishgandik. Baxtimizga uydigilar bugun Qashqadaryoga ketishiga toʻgʻri kelib qoldi.

Kechga yaqin dugonamga yoʻlni tushuntirib, yarim yoʻlgacha chiqib, oʻzim kutib olishimni, uyga birga qaytishni aytib, telefonni qoʻyib, tez-tez uy ishlarini qilishga tushdim. Dugonam keldi, men esa hali kiyinishga ulgurmadim…

Juda katta tezlikda kiyinib, uy chiroqlarini oʻchirib, hamyonim va sumkamni olib, eshikni qulflab yugurdim. Koʻcha qop-qorongʻu, 18:22 soat. Odam kam, ammo borlari ham negadir menga gʻalati qaraydi. U-yoq buyogʻimga nimadir boʻlibdimi deb qarayman, qayoqda, hammasi bib-binoyidek. Ochilib ketgan boʻlsam kerak-da deb, hazlga yoʻyaman.

Boshqa odam gʻalati qaragandan keyin oʻzimga qaytadan razm soldim, ne koʻz bilan koʻrayki, koʻchada yomgʻir, sovuq va odamlar qalin kurtkalarda yurgan bir paytda men oʻzimni yozlik koftada koʻrdim. Uydan ultro pro max tezlikda shoshib chiqqanimdan, egnimga qalinroq ustki kiyim kiyishni unutibman. 😂

Lekin negadir hecham sovuq yemadim. Qaytanga, qizib ketaverdim. Qaytishda esa sharros yomgʻir. Koftada chiqqan odam aniq sovgʻatadi. 😂 Ammo koʻngli boʻsh dugonam bu holatimga jim qarab turolmadi. Mardonalarcha oʻz kurtkasini berdi. Haaa, bugun ikkimiz ham doʻstlik qurbonligini ado etdik.

Bozordan apelsin olayotsak, sotuvchi opa, zoʻr yogʻyaptiya yomgʻir, deb qoldilar. Biz esa, haaa, ayniqsa, uydan koftada chiqsangiz undanam maza boʻlarkan deb kulishdik bir-birimizga. 😁

Xullas, uydan koftada chiqmanglar. Ertaga qish.)

Қисматимиз жуда ўхшар қиш тунига, боқ:
Совуққина, зерикарли ва лекин оппоқ...

Абдулла Шер.