Avval kitob, keyin kino

Jeyn Eyrni kinosi borligini ayam aytib qolgandilar. Ayam ham kinoni koʻrib qiziqib qolgan ekanlar Jeyn Eyrga. Shuning uchin kitobim Oʻzbekistonda qolib ketganiga qanchadirini ham oʻqidilar. (Ayamam oʻzi kitobxon, faqat hayot tashvishlari koʻpaygach kitob ushlashga vaqtlari qolmagan-daa) Kinoni kitobni oʻqib boʻlganimdan keyin koʻrishni niyat qilgandim, to’gʻri qilgan ekanman.

Kino baribir kitobdagi toʻla voqealarni, hissiyotlarni, kechinmalarni tasvirlab berolmaydi. Kinoda qani Jeynning kechinmalari, qani keskir gaplari, aqlli diaologlari, miya torlarini chertguvchi ajoyib jumlalar qani?

Tornfild qasrini ham kitobdagi tasviri boʻyicha ancha muhtasham tasavvur qilgan edim. Kitob qahramonlarini ham. Kinoda ancha joʻn va sodda tasvirlashibdi. Jeynning aqli va jasorati, donoligi, boshqalardan ajratib turadigan xislatini kino qahramonidan topolmadim.

Kitob mana shuning uchun kerak. Tasavvurni kengaytiradi, miyangiz boshqalarnikiga qaraganda ancha tezroq va yaxshiroq ishlaydi, hayotda yuz beradigan boshqalar ilgʻamaydigan noyob ishlarni siz tezda ilgʻay olasiz, siz dunyoni yaxshiroq tushuna olasiz, dunyoga hamma kabi emas, oʻzgacha koʻz bilan qaray boshlaysiz.

Mustafo Mahmud “Muhabbat madrasasi” kitobi qayta nashr etilibdi, barchaga tavsiya qilaman!

Qadimda aytganlaridek, baxtli uylarda ovoz boʻlmaydi… Hech kim ular haqida gapirmaydi, hech kim ular haqida hikoya qilmaydi yoki roman yozmaydi, film suratga olmaydi. Anʼanaviy muhabbat hikoyalarida doimo oshiq mashugʻiga yetishganda parda tushadi (hikoya yakunlanadi), chunki muallif oʻshanda gap tugagan deb hisoblaydi…va endi aytadigan gap qolmagan, chunki baxt boshlangan va baxtning ramzi — sukutdir.

O'ziga keraksiz bo'lgan narsani berish sadaqa bo'ladi. O'ziga kerakli bo'lgan narsani berish ehson bo'ladi. O'zi yaxshi ko'rgan narsani berish hadya. O'ziga zarur bo'lgan narsani berish fidokorlik. O'zni berish esa MUHABBAT bo'ladi.

"Muhabbat madrasasi" kitobidan.

Dunyoda u Alloh tomonidan unga "omonat" ekanini bilgan va uni qadrlagan erkakga o‘zini topshirgan ayoldek baxtli, saodatli ayol yo‘qdir...

Odamlar ba'zi mashhur, shon-shuhratli kimsalarni avliyo deya ketidan chopib, etaklariga yopishmoqdalar. Agar menga bu zamonda haqiqiy avliyo kimdir deb savol bersalar, shubxasiz, shahvatdan qochib, Allohdan panoh tilagan yoshlarni koʻrsatgan boʻlardim.

"Ishq imtihoni" kitobidan.

Oshxonangda yuvilmagan idishlar boʻlsa, blog yuritish koʻnglingga sigʻarmidi?

1 yildan beri ichimda quyidagi savollar yashardi: ”Nega oxirgi paytlar uzoq tafakkur qilolmayapman, qoʻlimga qalam ololmayapman, falsafiycha fikrlar kelmayapti miyamda, kanalim nega huvillab qolgan?”.

Bugun bir xulosa ustida oʻzimni tutib oldim. Kompyuterda ishimni qilib, ozroq oʻqigandek boʻlib, soʻng qoʻlimga telefonimni olib, kanalimga bir moʻralagandek boʻldim. Nimadir yozmoqchi boʻldim. Ammo toʻsatdan miyamga “Shoshma, hali oshxonani tozalamoqchi boʻlganding, avval idishlarni yuvib kel, keyin yozasan” degan fikr kelib, zippa oshxonani tozalashga tushdim. Va shu joyda anchadan beri miyamda aylanib yurgan savollarning javobi topildi.

Uyingni yigʻishtirish turganda, oshxonang yuvilmagan idishlar qalashib yotganda, qandaydir taomlar pishirishing kerak boʻlganda, kirlarni yuvib, ilishing kerak joyda, senga blog yuritishni kim qo’yibdi?! Men tafakkurlarimni, ijodimni mana shu joyda yoʻqotib qoʻyibman-da dedim.

Xohlaysizmi yoʻqmi, kelin boʻlgach sizga ma’lum mas’uliyatlar yuklanadi: uy 24/7 toza-ozoda turishi, ovqat vaqtida tayyor boʻlishi, uyda kir kiyimlar bo’lmasligi, 24/7 oʻzingga qarab yurishing kerak, kamiga oiladagi munosabatlar uchun ham sen qaygʻurasan. Va bundan keyin tabiiyki koʻnglingga na blog sigʻadi, na ijod, na bir falsafa. Sen uchun muhimi mana shular bo’lib qoladi.

Bekorga ijodkorlar tartibsizroq boʻlmas ekan-da.

Xulosa: bundan keyin ham oson boʻlmasa kerak, aksincha borgan sari hayot murakkablashib boraversa kerak. Sening ishing imkon va sharoit kutmasdan, bor imkoniyat va sharoitdan foydalanish yoki oʻzing yaratish.

Hurmatli oʻzimdan, oʻzimga va boshqa duganalarimga.

Biz kimgadir yaxshilik qilayotib, u insonga yordam beryapmiz deb oʻylaymiz. Ammo aslida oʻsha yaxshilikni oʻzimiz uchun qilayotgan boʻlamiz.

Yaxshiligimizga muhtoj bo‘lgan inson aslida bizning najotkorimizdir.

#ramazon)

Hozir shunday fikrlarimni jamlab, kanalga bir narsa yozvolay, keyin shu oldimdagi shokoladimni yeb ogʻzimni yopaman, deb, kanalga postni joylashim bilan azon aytib qolganda men: