Dunyoda u Alloh tomonidan unga "omonat" ekanini bilgan va uni qadrlagan erkakga o‘zini topshirgan ayoldek baxtli, saodatli ayol yo‘qdir...

Odamlar ba'zi mashhur, shon-shuhratli kimsalarni avliyo deya ketidan chopib, etaklariga yopishmoqdalar. Agar menga bu zamonda haqiqiy avliyo kimdir deb savol bersalar, shubxasiz, shahvatdan qochib, Allohdan panoh tilagan yoshlarni koʻrsatgan boʻlardim.

"Ishq imtihoni" kitobidan.

Oshxonangda yuvilmagan idishlar boʻlsa, blog yuritish koʻnglingga sigʻarmidi?

1 yildan beri ichimda quyidagi savollar yashardi: ”Nega oxirgi paytlar uzoq tafakkur qilolmayapman, qoʻlimga qalam ololmayapman, falsafiycha fikrlar kelmayapti miyamda, kanalim nega huvillab qolgan?”.

Bugun bir xulosa ustida oʻzimni tutib oldim. Kompyuterda ishimni qilib, ozroq oʻqigandek boʻlib, soʻng qoʻlimga telefonimni olib, kanalimga bir moʻralagandek boʻldim. Nimadir yozmoqchi boʻldim. Ammo toʻsatdan miyamga “Shoshma, hali oshxonani tozalamoqchi boʻlganding, avval idishlarni yuvib kel, keyin yozasan” degan fikr kelib, zippa oshxonani tozalashga tushdim. Va shu joyda anchadan beri miyamda aylanib yurgan savollarning javobi topildi.

Uyingni yigʻishtirish turganda, oshxonang yuvilmagan idishlar qalashib yotganda, qandaydir taomlar pishirishing kerak boʻlganda, kirlarni yuvib, ilishing kerak joyda, senga blog yuritishni kim qo’yibdi?! Men tafakkurlarimni, ijodimni mana shu joyda yoʻqotib qoʻyibman-da dedim.

Xohlaysizmi yoʻqmi, kelin boʻlgach sizga ma’lum mas’uliyatlar yuklanadi: uy 24/7 toza-ozoda turishi, ovqat vaqtida tayyor boʻlishi, uyda kir kiyimlar bo’lmasligi, 24/7 oʻzingga qarab yurishing kerak, kamiga oiladagi munosabatlar uchun ham sen qaygʻurasan. Va bundan keyin tabiiyki koʻnglingga na blog sigʻadi, na ijod, na bir falsafa. Sen uchun muhimi mana shular bo’lib qoladi.

Bekorga ijodkorlar tartibsizroq boʻlmas ekan-da.

Xulosa: bundan keyin ham oson boʻlmasa kerak, aksincha borgan sari hayot murakkablashib boraversa kerak. Sening ishing imkon va sharoit kutmasdan, bor imkoniyat va sharoitdan foydalanish yoki oʻzing yaratish.

Hurmatli oʻzimdan, oʻzimga va boshqa duganalarimga.

Biz kimgadir yaxshilik qilayotib, u insonga yordam beryapmiz deb oʻylaymiz. Ammo aslida oʻsha yaxshilikni oʻzimiz uchun qilayotgan boʻlamiz.

Yaxshiligimizga muhtoj bo‘lgan inson aslida bizning najotkorimizdir.

#ramazon)

Hozir shunday fikrlarimni jamlab, kanalga bir narsa yozvolay, keyin shu oldimdagi shokoladimni yeb ogʻzimni yopaman, deb, kanalga postni joylashim bilan azon aytib qolganda men:

Shu paytgacha bu hisni tuymagandim hecham. Odamlar Ramazonni barakasi bor-da, chiqqach gʻalati boʻp qolaman, deyishsa, qanaqa barakasi bor ekan, Ramazon ketgach qanday gʻalati boʻlish mumkin deb oʻylardim. Toʻgʻri, bir muborak oy, ammo uni qanday his qilish mumkin derdim.

Hayit kuni hayit namozini masjidda oʻqib uyga qaytsak, uyda kimdir yoʻqdek tuyuldi. Xuddi bir mehmon kelgandi-yu, uyga qaytsak u mehmon ketgandek his berdi. 2-kun ham shunday boʻldi. Ichimizda qandaydir boʻshliq ham bordek tuyuldi. Men odamlardan eshitgan qalbdagi oʻsha boʻshliq, gʻalati boʻlish hislarini endi tushungandim.

Mana nima uchun musulmonlar Ramazonni intiqib kutadi, ketsa yigʻlaydi, bu oyga qayta-qayta yetkazishini duo qiladi. Robbim bu hislarni qalbimga solganing uchun Oʻzingga Oʻzing loyiq boʻlgan hamdlar boʻlsin. Bizni, oila a’zolarimizni, ota-onalarimiz va jigarlarimizni, doʻst-qadrdonlarimizni Ramazonga qayta-qayta yetkazgin, omin!

Ramazon kirishidan oldin shunday duo qilgandim: Allohim, bu oyni barokatini mengayam bildirgin, moʻjizalarini koʻrsatgin, har yilgi kabi shunchaki och qolibgina chiqmay. Menga bu oyning fazlini bergin.

Robbim har qanday duoni ijobat qiladi. Haqiqatda bu oyda koʻpgina moddiy va manaviy moʻjizalarga guvoh boʻldik. Balki shular sabab boʻlgandir.