Ishqilib, ulguray…

Oʻlimni bilish boshqa, anglash boshqa. Oʻlim borligini bilish bu — qachondir oʻlishga (faqat bugun emas) iqror boʻlish. Anglash esa ikki soniyadan keyin oʻlim kelib qolishini tasavvur qila olish (nazdimda).
___

Yoʻl tafakkurga chorlaydi. Ulovning orqa oʻrindigʻiga oʻtirib, derazadan tashqariga — uzoq-uzoqlarga termulib ketarkanman, shu yoʻldan qaytib oʻtish nasib qilarmikan degan oʻy yashin tezligida oʻtib ketadi. Gʻaflat changi qoplagan qalbim zumda tiniqlashib, maqsadim, Allohimdan soʻrab yurgan orzu-niyatlarim oydinlashadi.

Avvaliga birinchi ota-onam koʻz oldimga keladi: bizni yoʻlga qoʻyish uchun chekkan mashaqqatlari, uyqusiz tunlari, gʻam-anduhlar… Oxiri yoʻq bularning. Koʻzimda yosh aylanib, sekingina ichimda deyman: “Allohim, biz farzandlar ota-onamni xizmatini qilib, rozi qilmagunimizcha ularni oʻzing salomat qil!”…

Sekin xayollarim yaqin insonlarim ziyoratiga koʻchib oʻtadi. Men uchun jonimdan aziz jigarlarim, Allohimning in’omi, ota-onamning menga qilgan eng katta yaxshiligi jigarlarim, qondoshlarimning har birlarining ismini alohida zikr qilib, ularni Allohimga omonat qoldiraman. Qoʻrqaman… Ularga yetgan aziyat oʻz boshimga, jonimga kelgan aziyatdan ortiq boʻlsa, ortiqki, kam emas. Har birlariga Robbimdan baxt, sakiynat, hidoyat soʻrayman. Oʻzining xifzini tilayman.

Navbat jigarlarimdan keyingi qadrdonlarim ziyoratiga keladi. Ularsiz qattiq iztirobda qoladiganlarimni bir-bir xayolimdan oʻtkazaman, soʻng har birlarining ismini zikr qilib, ularga ham Allohdan omonlik va xotirjamlik soʻrayman. Tasavvurimda boʻlsa ham ularsiz qolishdan choʻchiydigan yaqinlarimni astoydil duo qilaman.

Yana bir qator maqsadlarim, rejalarimdan keyin diqqatim yana oʻzim ustimda jamlanadi. Bugun uyga qaytib kelolmasang, nimani orqalab ketasan? Odamlarga bergan ozorlaringnimi? Ularga qilgan nohaqliklaringnimi? Oʻqilmay qolgan kitoblarning iztirobinimi? Odamlarga bir bor yaxshilik qilishga uzalmagan qoʻllaringda nima boʻladi oʻzi? U yerga ham nafrating, nolishlaring, noshukurliklaring bilan ketasanmi?! Nimani doʻndirdim deysan u yerga borib?!

Bir bor uzr soʻrashga bormagan tiling, yaxshilik qilishga yaramagan qoʻling, seni yaxshilikka olib bormagan oyogʻing, sen haqini berolmagan koʻz-quloqlaring, umuman, omonat tanangning javobini qanday bermoqchisan?!

Koʻchirmachilik, aldov, bahona, koʻzboʻyamachilik oʻtmaydigan Imtihondan qanday oʻtasan?!

Agar “Sinovga tayyorman!” deya olsang, bemalol odamlardan nafratlan, kamchilik qidir, ozor ber, zulm qil, alda, ustidan kul, gʻiybat qil, haqoratla, kibr qil…

Tanlov doim qarshingda!

#oʻzimga @siddiiqa

Muharrir erim:
— “Hech qisi” qoʻshib yoziladi.

Men:
— Hishtima qimaydi! 🙂

Bosim oqibati

15-16 yoshimda bir dugonam bo'lardi. Birga o'qishga qatnardik. Uyda otasi judayam qattiqqo'l inson edi (o'zini aytishicha). O'qishiga, kiyinishiga, odamlar bilan muomalasiga juda ko'p cheklovlar qo'yardi. Shuning uchun kiyimlari tizzadan yuqorilamas, o'qishi judayam a'lo, dehqonchasiga aytsak, ancha "kallali" qiz edi.

3 oycha oldin instagram sahifasi oldimdan chiqib qoldi. 10 yil avvalgi qizdan asar ham qolmagan. Sahifasi ochiq-sochiq kiyimlari, tizzadan ancha baland liboslari, spirtli ichimliklar, ommaga ko'rsatilmasligi kerak bo'lgan shaxsiy kadrlariga to'la. To'g'ri, bunday holatlar hozir hayratlanarli emas, ammo deyarli birga katta bo'lgan dugonamni, ancha yildan keyin bu holatda topish meni biroz shoshirdi.

Bugun men o'qiydigan markazdan Mustafo Mahmudning "Muhabbat madrasasi" kitobini olib kelgandim. Savol-javob usulida yozilgan kitob ekan. Odamlar savol bergan, muallif javob bergan. 1-savol rafiqasining o'ta zamonaviyligidan, mutakabbirligidan, eridan dunyolarni talab qilib, o'zi "mening borimcha qabul qil" deydigan ayolidan noligan erkakniki ekan.

Muallif javobi quyidagicha: "Jamiyatda ham, oilada ham doimiy bosim asoratida yashagan va hatto o'z ichki kechinmalarini o'zi cheklagan bu zamonaviy ayollarning turi ommaviy madaniyat va to'satdan kelgan hurlikka o'ch bo'lib turgan holatida hovliqib qolgan odamga o'xshaydi. Isrofga berilgan bu turdagi ayol o'zi nima xohlayotganini ham bilmaydigan darajada bo'lib qoldi... U istibdod ya'ni diktatura sharoitidan ozodlikka tomon chiqa boshlagan, jamiyatdagi bosimdan va oiladagi taqiqlardan, o'z-o'zining cheklovlaridan otilib chiqqan hurriyatning natijasidir".

Taqiqlangan narsa shirin bo'ladi. Asl mazmun-mohiyat tushuntirilmasdan shunchaki taqiqlash kutilgan natijani bermaydi. Man qilish tashqaridan emas, ichkaridan kelsagina foydali bo'lishi mumkin. Kitobdagi yuqoridagi jumlalarni o'qib menga hammasi yanada ayon bo'ldi. Taqiq yechim emasligini yana bir bor angladim.

Ustoz Hasanxon Yahyo Abdulmajid ishtirok etgan quyidagi suhbat ham mavzuga aloqador. Ko'rib chiqsangiz foydadan xoli bo'lmaydi:
https://youtu.be/7FetZ1DrhFY?si=mDu9bf5_aNHEhtjn

Yashashdan ham charchaysan ba'zan,
Charchaysan tiriklik tashvishlaridan.
Qaydagi o'tkinchi hisni sevasan,
Va azob chekasan do'st qilmishidan.

Sog'lig'ing kundan kun yomonlashadi,
Oyog'ingda yirtiq poyabzal
O'zingni ataylab chohga otasan,
Axir bu ham taqdiru azal.

Yashashdan ham charchaysan ba'zan,
Yo'qlik sari singiysan sekin.
Bunday azob bilan yashashga,
Jannatning borligi beradi taskin.

Ravshan Haqmurod