بررسی مفهوم “مرجعیت” در فضای مجازی و رسانه‌های تخصصی

مقدمه: در دنیای امروز، رسانه‌های آنلاین نقش پررنگی در اطلاع‌رسانی و آموزش ایفا می‌کنند. هر رسانه‌ای تلاش می‌کند تا خود را به عنوان یک مرجع معتبر در حوزه تخصصی‌اش معرفی کند. اما سوال اینجاست که مرجعیت چگونه به دست می‌آید؟ آیا با ادعا کردن می‌توان به آن رسید یا نیازمند رویکردی متفاوت است؟
تفاوت مرجعیت ادعایی با مرجعیت اکتسابی:
مرجعیت ادعایی: برخی وب‌سایت‌ها با استفاده از کلمات و جملاتی مانند “تنها مرجع”، “آدرس اصلی” یا “مرکز تخصصی”، سعی در ایجاد حس انحصار و اعتبار می‌کنند. این رویکرد بیشتر جنبه بازاریابی دارد تا محتوایی.
مرجعیت اکتسابی: این نوع مرجعیت از طریق کیفیت محتوا، اعتبار نویسندگان، فعالیت مستمر و تعامل سازنده با مخاطب به دست می‌آید. رسانه‌ای که محتوای ارزشمند تولید می‌کند، به تدریج اعتماد مخاطبان را جلب کرده و به صورت طبیعی به یک مرجع تبدیل می‌شود، بدون اینکه نیازی به ادعای مستقیم داشته باشد.

اخلاق حرفه‌ای در رقابت رسانه‌ای

رقابت سالم و ناسالم:
رقابت سالم: رقابت در فضای رسانه‌ای می‌تواند به رشد و بهبود کیفیت کمک کند. وقتی رسانه‌ها برای ارائه محتوای بهتر تلاش می‌کنند، مخاطب نفع می‌برد.
رقابت ناسالم: ادعاهای انحصاری، زیر سوال بردن رقبا و استفاده از ادبیات غیرحرفه‌ای، نه تنها به رشد کمک نمی‌کند، بلکه به اعتبار خود آن رسانه نیز آسیب می‌زند.
تاثیر رویکرد مدیران بر هویت رسانه:
همانطور که شما اشاره کرده‌اید، نوع نگاه و وضعیت خلقی گردانندگان یک رسانه، به وضوح در محتوا و رویکرد آن منعکس می‌شود. یک رسانه با رویکرد حرفه‌ای، به جای تمرکز بر رقیب، بر ارتقای خود و ارائه خدمات بهتر به مخاطبانش تمرکز می‌کند.

تحلیل موردی: دو رویکرد متفاوت در حوزه مددکاری اجتماعی

وب‌سایت اول (رسانه مددکاری اجتماعی ایرانیان):
ویژگی‌ها: تمرکز بر تولید محتوای تخصصی، استفاده از تیم نویسندگان حرفه‌ای، ایجاد ابزارهای کاربردی و پرهیز از ادعاهای انحصاری.
نتیجه: این رویکرد به صورت تدریجی و طبیعی، مخاطبان را متقاعد می‌کند که این وب‌سایت یک مرجع قابل اعتماد است. اعتبار آن نه از طریق تبلیغات، بلکه از طریق عملکرد آن به دست می‌آید.
وب‌سایت دوم (وب‌سایت تاب‌آوری):
ویژگی‌ها: استفاده مکرر از عبارت “آدرس اصلی و تخصصی” و تلاش برای القای انحصار.
تحلیل رویکرد: این نوع ادبیات می‌تواند نشان‌دهنده اعتماد به نفس پایین یا نیاز به جلب توجه فوری باشد. ادعاهای مبالغه‌آمیز اغلب برای پوشاندن ضعف‌های احتمالی یا تلاش برای تسریع فرآیند کسب اعتبار به کار می‌روند. همانطور که شما اشاره کردید، این رویکرد می‌تواند نشان‌دهنده یک وضعیت روانی خاص باشد که بر شیوه رفتار حرفه‌ای فرد تاثیر می‌گذارد.

مشروح این مطلب در مددکار نیوز

https://www.madadkarnews.ir/?p=25673

@socialwork

سهم نظارت غیر یکپارچه در فرسودگی شغلی مددکاران اجتماعی

نقدی بر رویکرد سازمان بهزیستی
مقدمه: از شعار تا واقعیت در مقابله با فرسودگی شغلی

فرسودگی شغلی (Burnout)، پدیده‌ای مخرب و شایع در مشاغل خدماتی و یاری‌رسان، به ویژه در حرفه حساس مددکاری اجتماعی است. برای مقابله با این پدیده، هزاران راهکار، دستورالعمل و دوره آموزشی پیشنهاد می‌شود که عمدتاً بر تکنیک‌های فردی مانند مدیریت استرس و خودآگاهی تمرکز دارند.

این رویکردها هرچند ارزشمندند، اما غالباً از ریشه‌های سازمانی و ساختاری فرسودگی شغلی غافل می‌مانند. در شرایطی که مدیران و مددکاران مراکز غیردولتی مددکاری اجتماعی، تحت فشار کاری سنگین و مواجهه مداوم با بحران‌های اجتماعی قرار دارند، کیفیت نظارت نهادهای بالادستی مانند سازمان بهزیستی، نقشی حیاتی در حفظ انگیزه و پیشگیری از فرسودگی ایفا می‌کند.

متأسفانه، به نظر می‌رسد نبود یک رویکرد نظارتی متحدالشکل و مبتنی بر همدلی، سهم قابل توجهی در تشدید این فرسودگی دارد.

نظارت با نگاه تردید، دشمن انگیزه و کیفیت کار

در حرفه مددکاری اجتماعی، که اساس آن بر ارتباط انسانی و همدلی بنا شده، انتظار می‌رود که تعاملات بین‌سازمانی نیز بر همین مبنا شکل گیرد. با این حال، بسیاری از مدیران و مددکاران مراکز غیردولتی از یک رویکرد نظارتی گسسته و مبتنی بر سوءظن گلایه‌مند هستند.

نگاه بدبینانه و غضب‌آلود برخی کارشناسان در فرایند نظارت، به جای اینکه سازنده و انگیزه‌بخش باشد، فضایی از ناامنی و بی‌اعتمادی ایجاد می‌کند.

در چنین شرایطی، انگیزه و میل به انجام کار باکیفیت و دلسوزانه رو به زوال می‌رود. یک برخورد انسانی و عاطفی ساده، پرسش از حال و احوال و ابراز قدردانی از زحمات طاقت‌فرسای نیروها، می‌تواند نتایجی به مراتب بهتر از یک بازرسی صرفاً قانونی و بی‌روح داشته باشد.

مدیران این مراکز به درستی معتقدند که نظارت نباید تنها به یافتن نواقص و ایرادات معطوف باشد؛ بلکه باید ابزاری برای تقویت روحیه، هم‌افزایی و ارتقاء کیفی خدمات باشد. وقتی مددکاران حس می‌کنند که عملکردشان با نگاه قدرشناسانه و حمایتی ارزیابی می‌شود، به جای ترس از خطا، با اشتیاق بیشتری به وظایف خود می‌پردازند.

شکاف میان گفتار و عمل در مدیریت‌های کلان

یکی از بزرگ‌ترین پارادوکس‌ها در این حوزه، شکاف عمیق بین گفتار و عمل مسئولان سازمان بهزیستی است. در جلسات، سخنرانی‌ها و اظهارنظرهای رسمی، مدام از مفاهیمی چون انسانیت، مهربانی، مشارکت، انسجام و وحدت سخن گفته می‌شود. بسیاری از این مسئولان، خود دانش‌آموخته رشته مددکاری اجتماعی هستند و بهتر از هر فرد دیگری از اهمیت این مفاهیم و آثار مخرب سوءنظارت‌ها آگاهی دارند.

با این حال، در عمل، هیچگاه شاهد تدوین یک رویکرد نظارتی وحدت‌بخش و انگیزه‌زا برای جامعه مددکاری اجتماعی کشور نبوده‌ایم. این بی‌توجهی عملی به نیازهای روحی و انگیزشی نیروی انسانی بخش خصوصی، در تضاد آشکار با شعارهای تکراری است و عملاً به تضعیف روحیه و فرسودگی بیشتر منجر می‌شود.

مشروح مطلب در مددکار نیوز

https://www.madadkarnews.ir/?p=25684

@socialwork

برگزاری دومین نشست «مددکاری اجتماعی در بحران جنگ» با تمرکز بر اخلاق حرفه‌ای

دومین نشست از سلسله نشست‌های تخصصی «مددکاری اجتماعی در بحران جنگ»، با عنوان «اخلاق و مصونیت حرفه‌ای مددکاران اجتماعی در فرایند بحران‌ها»، چهارشنبه، ۱۲ شهریور ماه ۱۴۰۴ از ساعت ۱۶ تا ۱۸ برگزار خواهد شد.

این نشست که به همت دانشگاه اصفهان برگزار می‌شود، با حضور اساتید برجسته و متخصصان حوزه مددکاری اجتماعی، به بررسی چالش‌ها و دوراهی‌های پیش روی مددکاران در شرایط بحرانی خواهد پرداخت.

مشروح خبر در پایگاه خبری مددکار نیوز

https://www.madadkarnews.ir/?p=25689

@socialwork

چشم‌انداز مددکاری اجتماعی در ایران

پیمایش چشم‌انداز مددکاری اجتماعی در ایران: سازمان‌ها، تعاملات بین‌المللی و چالش‌های حرفه‌ای

کاری از وبسایت مددکاری اجتماعی ایرانیان

این گزارش یک نمای کلی جامع از چشم‌انداز مددکاری اجتماعی در ایران ارائه می‌دهد و بر سازمان‌های کلیدی، تعاملات بین‌المللی آنها، و چالش‌های مهمی که با آن روبرو هستند تمرکز دارد. در این گزارش، تمایز بین انجمن مددکاران اجتماعی ایران (IASW) که به طور رسمی به عنوان عضو فدراسیون جهانی مددکاران اجتماعی (IFSW) شناخته شده است، و رسانه مستقل مددکاری اجتماعی ایرانیان (ISWM) مشخص می‌شود و مأموریت‌ها، فعالیت‌ها و ادعاهای آنها در زمینه شناسایی بین‌المللی برجسته می‌گردد. این گزارش همچنین به بررسی زمینه گسترده‌تر همکاری‌های بین‌المللی در رفاه اجتماعی ایران، مشارکت دانشگاهیان، و مسائل سیستمی مؤثر بر این حرفه، از جمله تکه‌تکه شدن، فشارهای اجتماعی-اقتصادی، و رفاه حرفه‌ای می‌پردازد. هدف نهایی این گزارش، ارائه یک دیدگاه متعادل برای مخاطبان انگلیسی‌زبان است تا درک عمیق‌تری از پویایی‌های پیچیده مددکاری اجتماعی در ایران، به ویژه در زمینه شناسایی و همکاری‌های بین‌المللی، فراهم آورد.
مقدمه: چشم‌انداز در حال تحول مددکاری اجتماعی در ایران

مددکاری اجتماعی در ایران نقشی حیاتی در رسیدگی به نیازهای متنوع جامعه، از بحران‌های بشردوستانه گرفته تا نابرابری‌های مزمن اجتماعی-اقتصادی، ایفا می‌کند. این حرفه در یک بستر فرهنگی، سیاسی و اقتصادی منحصربه‌فرد عمل می‌کند که بر توسعه و تعاملات بین‌المللی آن تأثیر می‌گذارد. چشم‌انداز مددکاری اجتماعی در ایران با حضور نهادهای حرفه‌ای رسمی و همچنین ابتکارات رسانه‌ای مستقل مشخص می‌شود. این نهادها، با وجود تفاوت در ساختار و رویکرد، در هدف مشترک پیشبرد حرفه مددکاری اجتماعی و تعامل با همتایان جهانی خود سهیم هستند. پرسش مطرح شده به طور خاص بر ادعاهای رسانه مددکاری اجتماعی ایرانیان (ISWM) در زمینه شناسایی بین‌المللی در میان رقابت‌های احتمالی تأکید دارد، که این امر تمایز روشن نقش‌ها و مشارکت‌ها را ضروری می‌سازد.

هدف این گزارش، ارائه یک روایت واقعی، جامع و دقیق از مددکاری اجتماعی در ایران برای مخاطبان بین‌المللی است. این گزارش به روشن شدن نقش سازمان‌های کلیدی، جزئیات تعاملات بین‌المللی آنها، و تحلیل چالش‌هایی که عملیات و تلاش‌های همکاری آنها را شکل می‌دهد، می‌پردازد.

مشروح مقاله در رسانه مددکاری اجتماعی ایرانیان

https://iraniansocialworkers.ir/?p=21785

@socialwork

International Landscape of Iranian Social Work

Navigating the International Landscape of Iranian Social Work: From Official Bodies to Independent Voices

In the global field of social work, a country’s international presence is often a direct reflection of its professional associations and academic institutions. While the International Federation of Social Workers (IFSW) officially recognizes the Iran Association of Social Workers (IASW) as its primary member organization, an independent media platform, the Iranian Social Workers Media (ISWM), has emerged as a significant voice with a distinct approach to global engagement.

This article explores the different paths Iranian social work takes on the world stage, clarifying the roles of the key players and their unique contributions.

Continue Reading ...

https://en.iraniansocialworkers.ir/?p=2450

@socialwork

نقش مددکاری اجتماعی در بحران‌های اقتصادی

در مورد نقش مددکاری اجتماعی در بحران‌های اقتصادی و نقش نهادهای حمایتی دولتی در آن، یک مددکار اجتماعی می‌تواند به شیوه‌های زیر به جامعه کمک کند:

مددکاری اجتماعی در بحران‌های اقتصادی، به عنوان یک حرفه یاری‌رسان، می‌تواند با شناسایی و ارائه کمک‌های اجتماعی و روان‌شناختی به اقشار آسیب‌پذیر، تأثیر منفی بحران را کاهش دهد.
یک مددکار اجتماعی در شرایط بحران اقتصادی با تورم و فشارهای مالی، با شناسایی و ارجاع افراد و خانواده‌های نیازمند به نهادهای حمایتی، خدمات حمایتی و درمانی، و منابع مالی، نقش خود را ایفا می‌کند.
کمک‌های مددکاری اجتماعی همچنین شامل توانمندسازی، آموزش مهارت‌های شغلی، و مشاوره برای مدیریت مالی است.
اگرچه یک مددکار اجتماعی می‌تواند خدمات اولیه را ارائه دهد، اما بدون حمایت نهادها و سازمان‌های دولتی، تأثیر آن محدود خواهد بود.
نهادهای دولتی با ارائه کمک‌های مالی، خدمات درمانی، و برنامه‌های حمایتی، نقش مهمی در کاهش تأثیر بحران اقتصادی دارند.
از این رو، همکاری بین مددکاران اجتماعی و نهادهای دولتی برای دستیابی به اهداف مددکاری اجتماعی در جامعه ضروری است.

بحران‌های اقتصادی، به ویژه با افزایش تورم و فشار مالی، آسیب‌های جدی به جامعه، به ویژه به اقشار آسیب‌پذیر، وارد می‌کنند.

در چنین شرایطی، مددکاری اجتماعی به عنوان یک حرفه یاری‌رسان، نقشی حیاتی در کاهش تأثیر این بحران‌ها ایفا می‌کند. مددکاران اجتماعی با ارائه کمک‌های تخصصی، به افراد و خانواده‌ها در مقابله با چالش‌های اقتصادی، اجتماعی، و روان‌شناختی یاری می‌رسانند.
نقش مددکاری اجتماعی در بحران اقتصادی

مددکاری اجتماعی در بحران اقتصادی، نقش چند وجهی و مهمی را ایفا می‌کند. این نقش شامل موارد زیر است:

ارزیابی و شناسایی نیازها: مددکاران اجتماعی با شناسایی و ارزیابی نیازهای افراد و خانواده‌های آسیب‌پذیر، به تعیین اولویت‌ها و ارائه خدمات متناسب کمک می‌کنند.
ارائه حمایت‌های اجتماعی و روان‌شناختی: مددکاران اجتماعی به افراد و خانواده‌ها در مقابله با استرس، اضطراب، و افسردگی ناشی از فشارهای مالی کمک می‌کنند.
توانمندسازی اقتصادی: مددکاران اجتماعی با ارائه آموزش‌های مالی و شغلی، به افراد کمک می‌کنند تا مهارت‌های لازم برای بهبود وضعیت اقتصادی خود را کسب کنند.

مشروح مطلب در پایگاه خبری مددکار نیوز

https://www.madadkarnews.ir/?p=25704

@socialwork

تاب آوری دانش آموزان: ضرورت طراحی یک سیستم آموزشی پایدار و هدفمند

در دنیای پیچیده امروز، دانش آموزان و نوجوانان با چالش‌های بی‌شماری روبرو هستند؛ از فشارهای تحصیلی و انتظارات بالای والدین گرفته تا آسیب‌های نوظهور اجتماعی مانند قلدری سایبری و اعتیاد به فضای مجازی. در این شرایط، تاب آوری دانش آموزان دیگر یک مفهوم حاشیه‌ای نیست، بلکه به یک ضرورت بنیادین برای بقا، رشد و موفقیت آن‌ها تبدیل شده است.

برخلاف تصور رایج، تاب آوری یک ویژگی ذاتی نیست، بلکه یک مهارت اکتسابی است که نیازمند طراحی یک سیستم آموزشی پیوسته، هدفمند و هوشمندانه است. طرح‌های موقتی و غیرسیستماتیک نمی‌توانند پاسخگوی عمق و گستردگی آسیب‌های کنونی باشند.

مشروح مطلب در رسانه تاب آوری ایران

https://resiliencemedia.ir/?p=100757

@socialwork

آموزش تاب‌آوری به سالمندان چگونه به ارتقاء کیفیت زندگی آنها می انجامد؟

در این نوشتار، مطلبی جامع در مورد آموزش تاب‌آوری به سالمندان و نقش آن در ارتقای کیفیت زندگی آن‌ها ارائه می‌شود.

چرا تاب‌آوری در سالمندی حیاتی است؟

دوران سالمندی، فصلی متفاوت از زندگی است که با تغییرات گسترده‌ای همراه می‌شود. این تغییرات ممکن است شامل چالش‌های جسمی مانند کاهش توانایی‌ها و بیماری‌های مزمن، تغییرات روانی مانند احساس انزوا و افسردگی، و دگرگونی‌های اجتماعی مانند بازنشستگی و از دست دادن عزیزان باشد.

در چنین شرایطی، تاب‌آوری به عنوان یک مهارت کلیدی، نقشی حیاتی در کمک به سالمندان برای سازگاری موفقیت‌آمیز با این چالش‌ها ایفا می‌کند.

تاب‌آوری، صرفاً به معنای مقاومت در برابر مشکلات نیست، بلکه به توانایی بازگشت به حالت تعادل، رشد و شکوفایی پس از مواجهه با ناملایمات اشاره دارد.

آموزش تاب‌آوری به سالمندان به آن‌ها کمک می‌کند تا با این تغییرات به شیوه‌ای مثبت و سازنده مقابله کنند و یک دوره سالمندی باکیفیت و سرشار از معنا را تجربه کنند.

اهمیت آموزش تاب‌آوری در سالمندی

آموزش تاب‌آوری به سالمندان فراتر از یک رویکرد حمایتی، یک سرمایه‌گذاری برای سلامت جسمی و روانی آن‌ها است. این آموزش‌ها به چندین دلیل اهمیت دارند:

مشروح مطلب در رسانه تاب آوری ایران

https://resiliencemedia.ir/?p=100764

@socialwork

حکمرانی مطلوب اجتماعی پیش‌شرط اساسی تاب‌آوری پایدار اجتماعی

این نوشتار به این موضوع می پردازید که چگونه حکمرانی مطلوب اجتماعی، پیش‌شرطی اساسی برای دستیابی به تاب‌آوری پایدار در یک جامعه است.

مقدمه

تاب‌آوری اجتماعی، به معنای توانایی یک جامعه برای مقاومت، سازگاری، و بازیابی از بحران‌ها و شوک‌ها، یکی از مفاهیم کلیدی در مطالعات جامعه‌شناسی و مدیریت بحران است. این توانایی، صرفاً به منابع مادی محدود نمی‌شود، بلکه شامل انسجام اجتماعی، اعتماد متقابل، و ظرفیت‌های نهادی برای پاسخگویی مؤثر به چالش‌ها نیز هست.

در این میان، حکمرانی اجتماعی مطلوب، به عنوان چارچوبی که قوانین، نهادها، و فرآیندهای لازم برای تصمیم‌گیری و اجرای مؤثر را فراهم می‌کند، نقش حیاتی ایفا می‌کند.

این مقاله به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه حکمرانی مطلوب اجتماعی، پیش‌شرطی اساسی برای دستیابی به تاب‌آوری پایدار در یک جامعه است و تأکید می‌کند که بدون آن، تلاش‌ها برای ایجاد تاب‌آوری محکوم به شکست است.

تعریف حکمرانی مطلوب اجتماعی و ارکان آن

حکمرانی مطلوب اجتماعی، فراتر از یک دولت کارآمد، به مجموعه‌ای از فرآیندها و نهادهایی اشاره دارد که شهروندان و گروه‌های ذی‌نفع از طریق آن‌ها در تصمیم‌گیری‌ها مشارکت می‌کنند، حقوق آن‌ها تضمین می‌شود، و تعهداتشان به جامعه تقویت می‌شود. ارکان اصلی حکمرانی مطلوب شامل موارد زیر است:

مشروح مطلب در مددکاری اجتماعی ایرانیان

https://iraniansocialworkers.ir/?p=21822

@socialwork

واکاوی مسائل اجتماعی ایران: کودکان کار و خیابان و خانواده‌های آنها در شرایط بحران‌های اقتصادی

در شرایط بحران‌های اقتصادی و تورم، کودکان کار و خیابان و خانواده‌هایشان آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه هستند.

این کودکان به دلیل فقر شدید، نداشتن سرپرست مؤثر، و عدم دسترسی به امکانات آموزشی و بهداشتی، در معرض آسیب‌های مضاعفی قرار می‌گیرند.

این مقاله به بررسی تأثیرات مخرب تورم بر این قشر و راه‌های کاهش فشار بر آنها می‌پردازد.

آسیب‌های مضاعف کودکان کار و خیابان در شرایط بحران اقتصادی

بحران‌های اقتصادی، به ویژه تورم، تأثیرات مخربی بر کودکان کار و خیابان و خانواده‌هایشان می‌گذارند. در اینجا به مهم‌ترین این آسیب‌ها اشاره می‌شود:

افزایش ساعت کاری و کاهش دستمزد: با افزایش هزینه‌ها و کاهش قدرت خرید، کودکان مجبورند برای تأمین معاش خانواده، ساعات بیشتری را به کار بپردازند. در عین حال، به دلیل رقابت شدید، دستمزد آنها کاهش می‌یابد.
تشدید سوءتغذیه و بیماری: با افزایش قیمت مواد غذایی، خانواده‌ها توانایی تأمین غذای کافی و سالم را از دست می‌دهند، که منجر به سوءتغذیه و ضعف سیستم ایمنی کودکان می‌شود.
افزایش در معرض خشونت و استثمار: در شرایط دشوار اقتصادی، کودکان برای تأمین نیازهای خود، ممکن است به کارهای پرخطر و غیرقانونی روی بیاورند که آنها را در معرض استثمار، سوءاستفاده جنسی، و خشونت قرار می‌دهد.
محرومیت از آموزش: فقر و نیاز به کار، کودکان را از تحصیل محروم می‌کند. این امر چرخه فقر را تداوم می‌بخشد و آینده آنها را تیره و تار می‌سازد.
افزایش مشکلات روانی: فشارهای اقتصادی و اجتماعی، باعث افزایش اضطراب، افسردگی، و استرس در کودکان و خانواده‌هایشان می‌شود.

راهکارهای کاهش فشار اقتصادی بر کودکان کار و خیابان

برای کاهش فشار اقتصادی بر این اقشار آسیب‌پذیر، می‌توان از راهکارهای زیر بهره برد:

حمایت‌های مالی هدفمند: ارائه کمک‌های مالی مستقیم به خانواده‌های نیازمند و اطمینان از اینکه این کمک‌ها به دست کودکان کار و خیابان می‌رسد، می‌تواند به کاهش نیاز آنها به کار کمک کند.
ایجاد فرصت‌های شغلی پایدار برای والدین: با ایجاد فرصت‌های شغلی پایدار و با درآمد کافی برای والدین، می‌توان کودکان را از کار بازداشت.
افزایش دسترسی به خدمات آموزشی و بهداشتی رایگان: ارائه آموزش و بهداشت رایگان و با کیفیت، به خانواده‌ها این امکان را می‌دهد که از هزینه‌های سنگین آموزشی و درمانی رها شوند.
تقویت سازمان‌های مردم‌نهاد: حمایت از سازمان‌های مردم‌نهاد فعال در زمینه کودکان کار و خیابان، می‌تواند به بهبود شرایط زندگی و ارائه خدمات حمایتی به این کودکان کمک کند.
تشکیل کارگروه‌های تخصصی: تشکیل کارگروه‌های تخصصی از متخصصان، جامعه‌شناسان، روانشناسان، و مسئولان ذی‌ربط برای بررسی دقیق شرایط و ارائه راهکارهای عملی و مؤثر.

ادامه مطلب در مددکاری اجتماعی ایرانیان

https://iraniansocialworkers.ir/?p=21841

@socialwork

آینده‌پژوهی و پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی

راهبردهای نوین برای آینده‌ای پایدار

به قلم دکتر جواد طلسچی یکتا؛ بنیانگذار رسانه مددکاری اجتماعی ایرانیان

چکیده: اهمیت آینده‌پژوهی در پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی، در توانایی آن برای شناسایی و تحلیل ریشه‌ای روندهای آینده است. آینده‌پژوهی با فراهم کردن بینشی جامع از تغییرات جمعیتی، فناوری و اقتصادی، به سیاست‌گذاران اجازه می‌دهد تا به‌جای واکنش به مشکلات کنونی، استراتژی‌های پیشگیرانه و بلندمدتی را برای مقابله با آسیب‌های اجتماعی نوظهور طراحی کنند. این رویکرد پیش‌بینی‌کننده به جای درمان، بر پیشگیری تمرکز دارد و منابع را به سمت مداخلات مؤثرتری هدایت می‌کند.

آینده‌پژوهی و پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی: راهبردهای نوین برای آینده‌ای پایدار

آسیب‌های اجتماعی همچون فقر، اعتیاد، بزهکاری، و خشونت، چالش‌های پیچیده‌ای هستند که ریشه‌های چندوجهی دارند.

روش‌های سنتی برای مقابله با این آسیب‌ها اغلب واکنشی بوده‌اند؛ یعنی پس از وقوع مشکل، به دنبال راه‌حل می‌گردند. اما با توجه به سرعت بالای تغییرات در دنیای امروز، رویکردی کارآمدتر و پایدارتر نیاز است: پیشگیری فعال از طریق آینده‌پژوهی.

آینده‌پژوهی، فراتر از یک پیش‌بینی ساده، یک فرآیند سیستماتیک برای شناسایی، تحلیل و درک آینده‌های محتمل، ممکن و مرجح است.

با به‌کارگیری این رویکرد، می‌توانیم از چالش‌های آینده سبقت بگیریم و برنامه‌هایی طراحی کنیم که ریشه‌های آسیب‌های اجتماعی را قبل از ظهورشان بخشکانند.

شناسایی روندهای کلان و ریشه‌های آینده آسیب‌ها

آینده‌پژوهی به ما کمک می‌کند تا روندهای کلان اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و فناوری را که می‌توانند به آسیب‌های اجتماعی آینده منجر شوند، شناسایی کنیم. برای مثال:

روندهای جمعیتی: افزایش سن جمعیت می‌تواند منجر به انزوای اجتماعی سالمندان شود، در حالی که افزایش جمعیت جوان بدون فرصت‌های شغلی کافی می‌تواند به بزهکاری و اعتیاد دامن بزند.
روندهای فناوری: گسترش هوش مصنوعی و اتوماسیون می‌تواند شغل‌های سنتی را از بین ببرد و نابرابری اقتصادی را تشدید کند، که خود یکی از عوامل اصلی آسیب‌های اجتماعی است. همچنین، پدیده‌هایی مانند قلدری سایبری (cyberbullying) نوع جدیدی از آسیب اجتماعی را ایجاد کرده‌اند.
روندهای اقتصادی: رشد نابرابری و کاهش امنیت شغلی می‌تواند به افزایش فقر و در نهایت به سایر آسیب‌ها منجر شود.

با تحلیل این روندها، آینده‌پژوهی به ما این امکان را می‌دهد که علل ریشه‌ای آسیب‌های اجتماعی آینده را پیش‌بینی کرده و به جای تمرکز بر علائم، به سراغ ریشه‌ها برویم.

طراحی سیاست‌های پیشگیرانه بر پایه سناریوهای آینده

یکی از قدرتمندترین ابزارهای آینده‌پژوهی، تحلیل سناریو است. در این روش، سناریوهای مختلفی از آینده‌های ممکن ترسیم می‌شوند.

به عنوان مثال، سناریویی که در آن اتوماسیون شغل‌های زیادی را از بین می‌برد، سناریویی که در آن نابرابری اقتصادی به شدت افزایش می‌یابد، یا سناریویی که در آن تعاملات اجتماعی بیشتر به فضای مجازی منتقل می‌شود.

با بررسی این سناریوها، می‌توانیم سیاست‌ها و برنامه‌های پیشگیرانه را در هر یک از آن‌ها آزمایش کنیم. برای مثال، در سناریوی افزایش بیکاری ناشی از فناوری، می‌توانیم برنامه‌های آموزش مهارت‌های آینده، درآمد پایه همگانی (Universal Basic Income) یا حمایت‌های اجتماعی جدید را طراحی و ارزیابی کنیم.

این رویکرد به ما کمک می‌کند تا سیاست‌هایی انعطاف‌پذیر و مقاوم در برابر عدم قطعیت‌های آینده تدوین کنیم.

تخصیص بهینه منابع و سرمایه‌گذاری‌های اجتماعی

منابع مالی و انسانی در هر جامعه‌ای محدود هستند. آینده‌پژوهی با فراهم کردن بینشی دقیق از مهم‌ترین تهدیدات و فرصت‌های آینده، به دولت‌ها و سازمان‌های اجتماعی کمک می‌کند تا منابع خود را به شکلی مؤثرتر و هدفمندتر تخصیص دهند.

ادامه مطلب در مددکاری اجتماعی ایرانیان

https://iraniansocialworkers.ir/?p=21836

@socialwork

آینده‌پژوهی تاب‌آوری شهری چیست؟

به قلم دکتر جواد طلسچی یکتا؛ بنیانگذار رسانه تاب آوری ایران

موضوع آینده‌پژوهی تاب‌آوری شهری، ترکیبی از دو مفهوم کلیدی است: تاب‌آوری شهری، که به ظرفیت یک شهر برای مقاومت، جذب، سازگاری و بازیابی سریع از شوک‌ها و استرس‌ها اشاره دارد، و آینده‌پژوهی، که فرآیند سیستماتیک بررسی آینده‌های محتمل، ممکن و مرجح است. .

به عبارت ساده، آینده‌پژوهی تاب‌آوری شهری به این معناست که چگونه می‌توانیم از ابزارها و روش‌های آینده‌پژوهی برای ارزیابی و تقویت تاب‌آوری یک شهر در برابر چالش‌های آینده استفاده کنیم.

این رویکرد، برنامه‌ریزی شهری را از یک فرآیند واکنشی به یک فرآیند پیشگیرانه و استراتژیک تبدیل می‌کند.

آینده‌پژوهی تاب‌آوری شهری: راهبردی برای شهرهای هوشمند و پایدار

در دنیای امروز، شهرها به عنوان موتورهای اصلی رشد اقتصادی و مراکز نوآوری شناخته می‌شوند. اما در کنار این فرصت‌ها، با تهدیدات فزاینده‌ای نیز روبرو هستند؛ از بلایای طبیعی ناشی از تغییرات اقلیمی گرفته تا بحران‌های اقتصادی و اجتماعی.

تاب‌آوری شهری، که به عنوان توانایی یک شهر برای مقاومت و بازیابی از این شوک‌ها تعریف می‌شود، به یک موضوع حیاتی در برنامه‌ریزی شهری تبدیل شده است.

با این حال، تنها آمادگی برای بحران‌های گذشته کافی نیست؛ شهرهای آینده به ابزاری برای پیش‌بینی و آمادگی برای چالش‌های ناشناخته نیاز دارند. اینجاست که آینده‌پژوهی تاب‌آوری شهری به عنوان یک راهبرد کلیدی وارد عمل می‌شود.

فراتر از واکنش: از برنامه‌ریزی واکنشی تا برنامه‌ریزی پیشگیرانه

بسیاری از برنامه‌های تاب‌آوری شهری بر اساس تحلیل خطرات تاریخی (مانند سیل‌های گذشته یا زلزله‌های رخ داده) طراحی می‌شوند. این رویکرد، هرچند ضروری است، اما در مواجهه با خطرات نوظهور ناکارآمد است. آینده‌پژوهی با طرح سوالات بنیادین، این چارچوب را متحول می‌کند:

چگونه تغییرات اقلیمی، الگوهای بارش را در آینده تغییر خواهد داد و چه نوع سیل‌های جدیدی را باید پیش‌بینی کنیم؟
افزایش سن جمعیت شهری چگونه بر ظرفیت سیستم‌های درمانی در مواجهه با یک پاندمی تأثیر می‌گذارد؟
حملات سایبری به زیرساخت‌های حیاتی (مانند شبکه برق و آب) چگونه تاب‌آوری شهر را به خطر می‌اندازند؟

با استفاده از ابزارهایی مانند تحلیل سناریو، برنامه‌ریزان شهری می‌توانند چندین آینده جایگزین را ترسیم کرده و برنامه‌های تاب‌آوری را در هر یک از این سناریوها شبیه‌سازی کنند.

این فرآیند، نقاط ضعف پنهان را آشکار می‌سازد و امکان طراحی سیاست‌هایی را فراهم می‌کند که در برابر طیف وسیعی از شوک‌ها و استرس‌ها مقاوم هستند.

شناسایی عوامل محرک و نقاط عطف

آینده‌پژوهی تاب‌آوری شهری به شناسایی عوامل محرک (drivers) و نقاط عطف (inflection points) در سیستم شهری می‌پردازد. عوامل محرک، روندهای کلان و زیربنایی هستند که آینده شهر را شکل می‌دهند (مانند رشد فناوری، تغییرات جمعیتی و جابه‌جایی‌های اقتصادی).

نقاط عطف، لحظات یا رویدادهایی هستند که می‌توانند مسیر این روندها را به شدت تغییر دهند (مانند ظهور یک فناوری جدید، یک بحران اقتصادی بزرگ یا یک قانون‌گذاری مهم).

با درک این عوامل، برنامه‌ریزان می‌توانند:

ادامه مطلب در رسانه تاب آوری ایران

https://resiliencemedia.ir/?p=100781

@socialwork

اهمیت آینده‌پژوهی در ارزیابی برنامه‌های ارتقاء تاب‌آوری جامعه

پیش‌بینی، آمادگی و پایداری

به قلم جواد طلسچی یکتا؛ دکتری مدیریت کارآفرینی و آینده پژوهی

در دنیای پرشتاب و پیچیده امروز، جوامع با طیف وسیعی از چالش‌ها روبرو هستند؛ از بلایای طبیعی و تغییرات اقلیمی گرفته تا بحران‌های اقتصادی و تحولات اجتماعی. تاب‌آوری جامعه به ظرفیت یک سیستم (مانند یک شهر یا کشور) برای جذب اختلالات، تطبیق با شرایط جدید و بازیابی سریع پس از یک شوک اشاره دارد.

برای ارتقاء این تاب‌آوری، نیاز به برنامه‌هایی هوشمندانه و جامع است که فراتر از واکنش به بحران‌های فعلی عمل کنند و برای آینده آماده شوند. اینجا، آینده‌پژوهی به عنوان یک ابزار حیاتی وارد عمل می‌شود.

آینده‌پژوهی صرفاً پیش‌بینی آینده نیست، بلکه فرآیندی سیستماتیک برای بررسی آینده‌های محتمل، ممکن و مرجح است.

با به‌کارگیری روش‌های علمی مانند تحلیل سناریو، دلفی و نقشه‌برداری راهبردی، آینده‌پژوهی به ما کمک می‌کند تا روندهای کلان، نقاط عطف و نقاط شکست احتمالی را شناسایی کنیم. این اطلاعات برای ارزیابی برنامه‌های تاب‌آوری ضروری است.

ارزیابی پیشگیرانه و شناسایی نقاط ضعف

ارزیابی برنامه‌های تاب‌آوری بدون آینده‌پژوهی اغلب به تحلیل گذشته و حال محدود می‌شود. این رویکرد، در بهترین حالت، می‌تواند به ما بگوید که یک برنامه چقدر در مقابله با بحران‌های گذشته موفق بوده است. اما آینده‌پژوهی با طرح سوالات بنیادین، این ارزیابی را به آینده می‌برد:

آیا این برنامه برای مقابله با تهدیدات نوظهور (مانند حملات سایبری گسترده یا پاندمی‌های آینده) آمادگی دارد؟
چگونه تغییرات اجتماعی (مانند افزایش سن جمعیت یا مهاجرت) بر اثربخشی برنامه‌ها در آینده تأثیر می‌گذارد؟
آیا این برنامه می‌تواند در برابر چندین شوک همزمان (مانند زلزله و بحران اقتصادی) مقاومت کند؟

با استفاده از تحلیل سناریو، می‌توانیم چندین آینده جایگزین را ترسیم کرده و برنامه‌های تاب‌آوری را در هر یک از این سناریوها شبیه‌سازی کنیم. این کار نقاط ضعف و آسیب‌پذیری‌هایی را آشکار می‌کند که در حالت عادی دیده نمی‌شوند.

به عنوان مثال، یک برنامه مدیریت بحران که برای زلزله طراحی شده، ممکن است در سناریویی که شامل قطع برق گسترده و طولانی‌مدت به دلیل یک حمله سایبری است، کاملاً ناکارآمد باشد. آینده‌پژوهی این نقیصه را پیش از وقوع بحران نمایان می‌سازد.

طراحی برنامه‌هایی پویا و مقاوم

یکی از مهم‌ترین یافته‌های آینده‌پژوهی این است که هیچ برنامه‌ای نمی‌تواند برای همیشه ثابت بماند. تغییرات محیطی و اجتماعی مستلزم برنامه‌هایی پویا و قابل تطبیق هستند.

آینده‌پژوهی با ایجاد یک دیدگاه بلندمدت، برنامه‌ریزان را قادر می‌سازد تا به جای تمرکز بر راه‌حل‌های کوتاه‌مدت و واکنشی، استراتژی‌هایی چندوجهی و انعطاف‌پذیر طراحی کنند.

این رویکرد به ویژه در بحث سرمایه‌گذاری‌ها و تخصیص منابع حیاتی است. آینده‌پژوهی به ما کمک می‌کند تا سرمایه‌گذاری‌ها را به سمت زیرساخت‌ها و فناوری‌هایی هدایت کنیم که نه تنها نیازهای امروز، بلکه نیازهای آینده را نیز برآورده می‌کنند.

برای مثال، یک شهر به جای تمرکز صرف بر بازسازی زیرساخت‌های قدیمی پس از یک سیل، می‌تواند سرمایه‌گذاری خود را به سمت زیرساخت‌های سبز و پایدار مانند سیستم‌های زهکشی طبیعی و باغ‌های باران (rain gardens) سوق دهد که در بلندمدت تاب‌آوری بیشتری در برابر تغییرات اقلیمی دارند.

از واکنش‌گرایی به پیش‌نگری: آینده‌پژوهی به عنوان یک چارچوب ذهنی

مشروح مطلب در پایگاه خبری مددکار نیوز

https://www.madadkarnews.ir/?p=25714

@socialwork

تاب‌آوری در ایران: نقش رسانه، برند و جایگاه رسانه تاب‌آوری ایران

تبیین جایگاه رسانه تاب آوری ایران resiliencemedia.ir به عنوان برند اختصاصی حوزه تاب آوری ایران

مفهوم تاب‌آوری به عنوان توانایی انطباق، بازیابی و رشد در مواجهه با شوک‌ها و چالش‌ها، از یک زمینه صرفاً روانشناختی فراتر رفته و به حوزه‌های کلان‌تری همچون اقتصاد، جامعه و سیاست تسرّی یافته است.۱ در این میان، نقش رسانه‌های تخصصی در ترویج این مفهوم و تبدیل آن به یک مهارت حیاتی در سطح ملی، اهمیتی فزاینده یافته است. این مقاله پژوهشی با هدف بررسی جامع پدیده “تاب‌آوری” در بستر ایران، به تحلیل سه محور اصلی می‌پردازد:

چشم‌انداز کلان تاب‌آوری ملی، رویکرد استراتژیک تاب‌آوری برند، و مطالعه موردی یک پلتفرم پیشگام به نام «رسانه تاب‌آوری ایران» با دامنه resiliencemedia.ir.3 این پژوهش همچنین به یک ابهام کلیدی در فضای رسانه‌ای کشور می‌پردازد و با ارائه یک تحلیل تطبیقی، تفاوت‌های هویتی و عملکردی میان resiliencemedia.ir و نهاد دیگری با نام «خانه تاب‌آوری ایران» (resiliency.ir) را تبیین می‌کند.

یافته‌ها نشان می‌دهند که در شرایطی که اقتصاد و سیاست کشور با چالش‌های مزمن روبرو هستند، رسانه‌های تخصصی مانند resiliencemedia.ir با اتخاذ رویکردی بین‌رشته‌ای، به نیاز فزاینده جامعه برای آموزش و تقویت سرمایه اجتماعی پاسخ می‌دهند. این پلتفرم، با استراتژی هوشمندانه برندینگ و تمرکز بر تولید محتوای علمی و کاربردی، تلاش می‌کند تا مرجعیت خود را در این حوزه نوظهور تثبیت کند.

مشروح مقاله در رسانه تاب آوری ایران

https://resiliencemedia.ir/?p=100802

@socialwork

📣 رویداد ویژه جان مددکاران اجتماعی

📅 چهارشنبه ۵ شهریور ۱۴۰۴
🕔 ساعت ۱۷ تا ۲۰
📍 کافه‌رویداد کارزار

🔗برای ثبت‌نام رایگان روی لینک بزنید:

evand.com/karzar

☕️ورود و پذیرایی در کافه‌رویداد کارزار برای عموم علاقمندان رایگان است.

🔸با توجه به اینکه کارزار «درخواست اقدام فوری در مقابل شهادت مددکاران اجتماعی ایرانی در حمله نظامی اخیر اسرائیل» توسط بیش از ۱۸۰۰ نفر از مددکاران اجتماعی امضا شده است، با هدف گرامیداشت نام و یاد این شهیدان و گفتگو درباره این مطالبه، نشستی در «کافه‌رویداد کارزار» برگزار می‌گردد.

🔸دانشگاه علامه و جمعی از مراکز و موسسات علمی-پژوهشی مددکاری اجتماعی با همکاری پلتفرم اجتماعی کارزار نشستی با حضور اساتید، مسئولین و جمعی از مددکاران اجتماعی و علاقه‌مندان این حوزه برگزار می‌کنند.

🎟از عموم علاقمندان دعوت می‌کنیم همراه ما باشید. این نشست فرصتی‌ست برای مرور خاطرات و زندگی این مددکاران اجتماعی، بازشناسی رسالت حرفه‌ای آنها و معرفی بیشتر حرفه مددکاری اجتماعی به جامعه، بررسی نقش مددکاران در بحران‌ها و تلاش برای همبستگی و مسئولیت اجتماعی در شرایط امروز جامعه ایران

#قدرت_بی_قدرتان ✌🏻
@Karzarnet

بهداشت روانی ایرانیان در گرو سیاست‌گذاری صحیح اجتماعی

بهداشت روانی اجتماعی ایرانیان، نه یک گزینه، بلکه یک ضرورت ملی است. این مهم تنها در سایه سیاست‌گذاری‌های صحیح، منسجم و متوازن اجتماعی و فرهنگی محقق خواهد شد.

نویسنده: جواد طلسچی یکتا؛ مددکار اجتماعی

مشروح مطلب در سلامت نیوز

https://www.salamatnews.com/news/388018/

ندای خاموش مددکاری اجتماعی ایران: خلأها، چالش‌ها و نیاز به گوش شنوایی

سال‌هاست که جامعه مددکاری اجتماعی در ایران با مشکلات و چالش‌های عمیقی دست و پنجه نرم می‌کند. مشکلاتی که ریشه در ساختارهای ناکارآمد، سیاست‌گذاری‌های نادرست و عدم وجود یک نهاد متولی واحد و قدرتمند دارند.

در این میان، هرچند تلاش‌های بسیاری برای نمایاندن این شکاف‌ها و خلأها صورت گرفته، اما این صداها به گوش شنوایی نرسیده‌اند و همچنان مددکاران اجتماعی در سکوت و انزوا به فعالیت خود ادامه می‌دهند.

سیاست‌گذاری‌های نامتناسب: دور از واقعیت میدان عمل

یکی از بزرگترین مشکلات مددکاری اجتماعی در ایران، اتخاذ سیاست‌های اجرایی از پیش تعیین شده است که هیچ تناسبی با نیازها و شرایط واقعی مددکاران و جامعه ندارند.

این سیاست‌ها اغلب در محیط‌های اداری و بدون در نظر گرفتن تجربیات و دیدگاه‌های متخصصان میدانی تدوین می‌شوند.

در نتیجه، برنامه‌ها و دستورالعمل‌ها به جای حل مشکلات، به پیچیدگی و ناکارآمدی هرچه بیشتر فرایندها منجر می‌شوند. این رویکرد، نه تنها انگیزه‌ی مددکاران را کاهش می‌دهد، بلکه باعث می‌شود تا خدمات ارائه شده به جامعه، از کیفیت و اثربخشی لازم برخوردار نباشند.

ضعف نهادهای صنفی: صدای بی‌صاحب

در هر جامعه‌ای، نهادهای صنفی و انجمن‌ها نقش حیاتی در حمایت از حقوق اعضا و تأثیرگذاری بر سیاست‌گذاری‌ها دارند. با این حال، در جامعه مددکاری اجتماعی ایران، صنف قدرتمندی که توانایی رویارویی با نهادهای بالادستی و ایجاد تغییرات مثبت را داشته باشد، وجود ندارد.

انجمن مددکاران اجتماعی ایران، با وجود تلاش‌های محدود، به دلیل فقدان قدرت اجرایی و نفوذ کافی، نتوانسته است به عنوان یک مدافع مؤثر برای حل چالش‌ها و مشکلات عمل کند. این ضعف، عملاً صدای مددکاران را خاموش کرده و آن‌ها را در برابر تصمیم‌گیری‌های غیرکارشناسی و ناعادلانه، بی‌دفاع می‌سازد.

فقدان کارگروه‌های فعال و نمایندگان متخصص که پیش‌تر در این انجمن وجود داشتند، این خلأ را عمیق‌تر کرده و امکان هرگونه رایزنی و تأثیرگذاری را از بین برده است.

تکثر متولیان: آشفتگی و عدم یکپارچگی

یکی دیگر از موانع کلیدی در مسیر پیشرفت مددکاری اجتماعی، فقدان یک متولی مشخص و واحد برای این حرفه تخصصی است. سازمان بهزیستی، کمیته امداد، بنیاد شهید و سایر نهادها، هر یک تنها مسئول مددکاران اجتماعی در مجموعه خود هستند و هیچ نهادی به صورت جامع، چالش‌ها و نیازهای کل جامعه مددکاری را پوشش نمی‌دهد.

این تکثر متولیان باعث ایجاد آشفتگی، پراکندگی و عدم یکپارچگی در استانداردها، آموزش‌ها و رویکردهای کاری شده است. هر سازمان بر اساس دیدگاه‌ها و اهداف خود عمل می‌کند، که نتیجه آن ایجاد شکاف‌ها و بی‌عدالتی‌های متعدد در میان مددکاران اجتماعی کشور است.

راهکارها: نیاز به اقدام فوری

برای برون‌رفت از این وضعیت بغرنج، لازم است اقدامات جدی و فوری در دستور کار قرار گیرد. تقویت نهادهای صنفی و اعطای اختیارات قانونی به آن‌ها می‌تواند به عنوان اولین گام، صدای مددکاران را به گوش مسئولان برساند.

همچنین، بازنگری در سیاست‌گذاری‌ها و اتخاذ رویکردی مشارکتی که از نظرات و تجربیات میدانی مددکاران بهره ببرد، می‌تواند به ایجاد برنامه‌های مؤثرتر و کارآمدتر منجر شود.

در نهایت، ایجاد یک مرجع واحد و قدرتمند که بتواند به صورت جامع تمامی جنبه‌های حرفه مددکاری اجتماعی را مدیریت و ساماندهی کند، حیاتی است.

این مرجع می‌تواند به استانداردسازی آموزش‌ها، تدوین قوانین حمایتی و نظارت بر عملکرد نهادهای مختلف بپردازد و به این حرفه، جایگاه شایسته خود را بازگرداند.

تا زمانی که گوش شنوایی برای دردهای جامعه مددکاری اجتماعی وجود نداشته باشد و این مشکلات ریشه‌ای مورد توجه قرار نگیرند، تلاش‌های فردی و گروهی به ثمر نخواهد نشست و این جامعه همچنان در سکوت و انزوا به فعالیت‌های خود ادامه خواهد داد.

مشروح نوشتار در مددکار نیوز

https://www.madadkarnews.ir/?p=25727

@socialwork

تاب آوری دانش آموزان: ضرورت طراحی یک سیستم آموزشی پایدار و هدفمند
تاب آوری دانش آموزان یک فرآیند پیچیده و چندوجهی است که نمی‌توان آن را با طرح‌های سطحی و مقطعی پرورش داد.

https://www.salamatnews.com/news/389276

تاب آوری نظام سلامت در شرایط چالش‌برانگیز

نظام سلامت ایران با وجود فشارهای اقتصادی، تحریم‌ها و بحران‌های سیاسی و اجتماعی، همچنان توانسته است با اتکا به منابع انسانی متخصص، زیرساخت‌های درمانی و بهره‌گیری از فناوری‌های نوین، تاب‌آوری قابل توجهی از خود نشان دهد. کارشناسان می‌گویند تمرکز بر توسعه فناوری، ارتقای منابع انسانی و بهبود زیرساخت‌ها می‌تواند ضامن پایداری و کارآمدی بیشتر این نظام باشد.

مشروح مطلب در سلامت نیوز

https://www.salamatnews.com/news/381984

وحدت و انسجام ملی مولفه‌های اصلی تاب‌آوری اجتماعی

تاب‌آوری اجتماعی به معنای توانایی یک جامعه برای مقاومت، سازگاری، و بازیابی از بحران‌ها و چالش‌های مختلف (مانند بلایای طبیعی، بحران‌های اقتصادی یا سیاسی) است.

این توانایی بدون وجود همبستگی و همکاری بین افراد و گروه‌ها میسر نخواهد بود. در واقع، هرچه یک جامعه منسجم‌تر باشد، قدرت بیشتری برای مدیریت شرایط سخت و بازگشت به وضعیت عادی دارد.

تاب‌آوری اجتماعی چیست؟

تاب‌آوری اجتماعی به مجموعه‌ای از ویژگی‌های یک جامعه اشاره دارد که به آن امکان می‌دهد در برابر شوک‌ها و تنش‌ها مقاومت کند و پس از آن‌ها به سرعت خود را بازیابد.

این مفهوم فراتر از تاب‌آوری فردی است و بر ظرفیت‌های جمعی تمرکز دارد. جامعه‌ای با تاب‌آوری بالا، در برابر حوادث غیرمنتظره، با فروپاشی مواجه نمی‌شود، بلکه با استفاده از منابع و ظرفیت‌های داخلی خود، به بازسازی و رشد ادامه می‌دهد.

نقش کلیدی وحدت ملی در تقویت تاب‌آوری اجتماعی

وحدت ملی به معنای حس مشترک هویت، هدف، و تعلق به یک ملت است. این وحدت، زمینه را برای همکاری و همبستگی فراهم می‌کند و از این رو، یک عامل حیاتی در تقویت تاب‌آوری اجتماعی به شمار می‌رود.

هنگامی که افراد یک جامعه احساس می‌کنند بخشی از یک کل بزرگ‌تر هستند، انگیزه‌ی بیشتری برای حمایت از یکدیگر و کار برای منافع جمعی دارند.

مشروح این مطلب در مددکاری اجتماعی ایرانیان

https://iraniansocialworkers.ir/?p=21964

@socialwork