This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
صحبتهایی که باید در مدرسه و دانشگاه به ما می گفتند، اما هرگز هیچکسی نه در مدرسه و دانشگاه و نه در محیط دیگری به ما نگفت! دیدن این کلیپ و توصیه هایش قطعا بیشتر از هر چیز دیگری برای شما واجب است! برای دوستاتون بفرستید!👍
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
#کتاب "اقتدار گرائی ايرانی در عهد قاجار"
نوشته دکتر سریع القلم
صفحه "تقديم" که اوج هنر و ظرافت استاد را نشان میدِه:
تقديم به ايرانيان زير ده سال، که در آينده برای کسب ثروت، به نهاد دولت نزديک نخواهند شد!
برای افزايش قدرت کشور، ثروت توليد خواهند کرد؛
ظرفيت نقدپذيری و اصلاح تدريجی را در خود پديد خواهند آورد
از فرهنگ واکنشهای سريع به خويشتن داری، ارتقاء فرهنگی پيدا خواهند کرد
از فرهنگ شفاهی و غير دقيق به فرهنگ مسئولانه مکتوب، انتقال تمدنی پيدا خواهند نمود
از رفتارها و کارهای کوتاه مدت به گستره دراز مدت، رشد فکری پيدا خواهند کرد
تضعيف، تخريب و انتقام را از فرهنگ سياسی خود حذف خواهند نمود
به رشد فکری و استقلال فکری از طريق مطالعه حداقل دو ساعت در روز روی خواهند آورد
برای ايرانيان ديگر از رانندگی گرفته تا کسب قدرت، حقوق قائل خواهند شد
از رشد و موفقيت ديگران به طور واقعی خوشحال شده و درس خواهند آموخت
غرور بی جا، حسادت و ناجوانمردی را به سکوت، احترام و گذشت تبديل خواهند کرد
دروغ گوئی و وارونه جلوه دادن واقعيت ها را از نظام معاشرتی خود با ديگران حذف خواهند نمود
برای کسب قدرت،به اصل رقابت و فرصت برای ديگران اعتقاد خواهند داشت
و پس از رسيدن به قدرت، فقط دوره محدودی، صرفاً برای تحقق کارهای بزرگ، در قدرت خواهند ماند.
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
نوشته دکتر سریع القلم
صفحه "تقديم" که اوج هنر و ظرافت استاد را نشان میدِه:
تقديم به ايرانيان زير ده سال، که در آينده برای کسب ثروت، به نهاد دولت نزديک نخواهند شد!
برای افزايش قدرت کشور، ثروت توليد خواهند کرد؛
ظرفيت نقدپذيری و اصلاح تدريجی را در خود پديد خواهند آورد
از فرهنگ واکنشهای سريع به خويشتن داری، ارتقاء فرهنگی پيدا خواهند کرد
از فرهنگ شفاهی و غير دقيق به فرهنگ مسئولانه مکتوب، انتقال تمدنی پيدا خواهند نمود
از رفتارها و کارهای کوتاه مدت به گستره دراز مدت، رشد فکری پيدا خواهند کرد
تضعيف، تخريب و انتقام را از فرهنگ سياسی خود حذف خواهند نمود
به رشد فکری و استقلال فکری از طريق مطالعه حداقل دو ساعت در روز روی خواهند آورد
برای ايرانيان ديگر از رانندگی گرفته تا کسب قدرت، حقوق قائل خواهند شد
از رشد و موفقيت ديگران به طور واقعی خوشحال شده و درس خواهند آموخت
غرور بی جا، حسادت و ناجوانمردی را به سکوت، احترام و گذشت تبديل خواهند کرد
دروغ گوئی و وارونه جلوه دادن واقعيت ها را از نظام معاشرتی خود با ديگران حذف خواهند نمود
برای کسب قدرت،به اصل رقابت و فرصت برای ديگران اعتقاد خواهند داشت
و پس از رسيدن به قدرت، فقط دوره محدودی، صرفاً برای تحقق کارهای بزرگ، در قدرت خواهند ماند.
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
Forwarded from Vahid Online وحید آنلاین
چه داستان حیرتانگیزی.
alirezakp1388
یک رشته توییت عجیب و غریب خواندنی ...
nikoo_niknam
بهترین رشته توییتی که تا به حال خوندم
SupermanAgain
عجب عجب...
amin
تحت تاثیرم
r00283h
مو به تنم سیخ شد؛ چشمام پرِ اشک
puya201695
ده بار اومدم یه چی بگم ولی همین بخونیدش فقط
__me_too_
درباره: 👇
Eric Winther:
این توییت [پایینتر میگم کدوم توییت] منو یاد خاطرهای انداخت. در سال ۱۳۷۴ در بخش مجلات کتابخانهء دانشگاه ارومیه طبق معمول از کلاس در رفته و داشتم با ارشیو مجلات نشینال جئوگرافیک ور میرفتم. یک شماره قدیمیاش که چاپ سال ۱۹۹۰ (۱۳۶۸) بود رو میخوندم. /
در یکی از مقالاتش که در مورد کانالی در ایالت نیویورک بود نویسنده اشاره کرده بود به دیدارش با مردی به نام رابرت در شهر سیراکیوس. رابرت سرطان خون داشت و دکترها ۳ ماه بهش وقت داده بودند. رابرت از تجربهء رویاروییاش با مرگ و چالشی که برای او و خانوادهاش ایجاد کرده بود، گفته بود/
و اینکه مصمم هست تا جایی که میتواند زنده بماند. مقاله مربطو به ۶ سال پیش بود اما در من چنان اثر کرد که کاغذی برداشتم و ۳ جمله شکسته بسته به رابرت نوشتم. نوشتم که مطمئنم زنده هستی و نامه مرا میخوانی. اسمش را روی نامه نوشتم و چون ادرسی نداشتم/
فقط اسم شهر سیراکیوس و ایالت نیویورک رو نوشتم و نامه را فرستادم. بعد از ۲ ماه یک روزنامهای از سیراکیوس برایم اومد.
رابرت بعد از ۶ سال هنوز زنده بود و جواب نامهء مرا در روزنامهای که خبرنگارش بود، نوشته بود./
اینکه نامه علیرغم نداشتن ادرس و مشخصات کافی بدستش رسیده بود و اینکه هنوز علیرغم پیش بینی دکترها و مهلک بودن نوع سرطانش زنده بود، کاملا مبهوتم کرده بود. چند هفته گیج و منگ بودم. بعد از چند هفته که از پس تردید و خجالتم از بابت بلد نبودن/
انگلیسی برآمدم، به شماره تلفنی که برایم فرستاده بود زنگ زدم تا صدایش را بشنوم. زنش برندا جواب داد و وقتی فهمید که من هستم، با صدایی شمرده گفت که رابرت بعد از دو هفته بستری شدن، دیروز از دنیا رفت! و شروع کرد به گریه کردن.
کمتر چیزی در زندگیم اینگونه بر من تاثیر گذاشته
بعدها برندا در نامهای برایم حکایت روزی را که نامهام به رابرت رسیده بود را توضیح داد: در ادارهء پست از دفتر راهنمای تلفن، شماره دفتر رابرت در روزنامه را پیدا کرده و نامه را فرستاده بودند.رابرت سر ظهر به برندا زنگ میزنه و میگه نامهای /
از دور دستها برایم اومده. حدس بزن از کجاست. برندا میگه از ایداهو.که برادرت زندگی میکنه. رابرت میگه نه برو دورتر. میگه پسرعموت که در پاریس زندگی میکنه. میگه نه.نامهایست از ایران. بزندا هراسان میگه مواظب باش مواد منفجرهای توش نباشه./
رابرت میگه نامه را خودت باید ببینی.برندا نوشته بود که عصر انروز نامه را با هم خوانده و گریسته بودند.
شبی هم که زنگ زدم و خبر مرگ رابرت را داد بعدش نامهای مفصل نوشت و گفت ازینکه انشب پشت گوشی تلفن پسری در انسوی دنیا برای شوهرش سوگواری کرده بود، درد و الامش تخفیف یافته بود.
👉 erinther_fa
این توییت نویسنده بالا رو یاد خاطرهاش انداخته بود:
Goodas, MD MBA:
جراح مغز و اعصاب ۳۶ سالهی دانشگاه استنفورد میفهمه که سرطان ریه متاستاتیک داره. کشندهترین نوع سرطان.
مقالهای نوشته تحتعنوان «چقدر زمان دارم؟» از الهام بخشترین مقالاتی که اخیرا خواندم.
GooodasssMD
دیروز روز جهانی سرطان بود.
📡 @VahidOnline
alirezakp1388
یک رشته توییت عجیب و غریب خواندنی ...
nikoo_niknam
بهترین رشته توییتی که تا به حال خوندم
SupermanAgain
عجب عجب...
amin
تحت تاثیرم
r00283h
مو به تنم سیخ شد؛ چشمام پرِ اشک
puya201695
ده بار اومدم یه چی بگم ولی همین بخونیدش فقط
__me_too_
درباره: 👇
Eric Winther:
این توییت [پایینتر میگم کدوم توییت] منو یاد خاطرهای انداخت. در سال ۱۳۷۴ در بخش مجلات کتابخانهء دانشگاه ارومیه طبق معمول از کلاس در رفته و داشتم با ارشیو مجلات نشینال جئوگرافیک ور میرفتم. یک شماره قدیمیاش که چاپ سال ۱۹۹۰ (۱۳۶۸) بود رو میخوندم. /
در یکی از مقالاتش که در مورد کانالی در ایالت نیویورک بود نویسنده اشاره کرده بود به دیدارش با مردی به نام رابرت در شهر سیراکیوس. رابرت سرطان خون داشت و دکترها ۳ ماه بهش وقت داده بودند. رابرت از تجربهء رویاروییاش با مرگ و چالشی که برای او و خانوادهاش ایجاد کرده بود، گفته بود/
و اینکه مصمم هست تا جایی که میتواند زنده بماند. مقاله مربطو به ۶ سال پیش بود اما در من چنان اثر کرد که کاغذی برداشتم و ۳ جمله شکسته بسته به رابرت نوشتم. نوشتم که مطمئنم زنده هستی و نامه مرا میخوانی. اسمش را روی نامه نوشتم و چون ادرسی نداشتم/
فقط اسم شهر سیراکیوس و ایالت نیویورک رو نوشتم و نامه را فرستادم. بعد از ۲ ماه یک روزنامهای از سیراکیوس برایم اومد.
رابرت بعد از ۶ سال هنوز زنده بود و جواب نامهء مرا در روزنامهای که خبرنگارش بود، نوشته بود./
اینکه نامه علیرغم نداشتن ادرس و مشخصات کافی بدستش رسیده بود و اینکه هنوز علیرغم پیش بینی دکترها و مهلک بودن نوع سرطانش زنده بود، کاملا مبهوتم کرده بود. چند هفته گیج و منگ بودم. بعد از چند هفته که از پس تردید و خجالتم از بابت بلد نبودن/
انگلیسی برآمدم، به شماره تلفنی که برایم فرستاده بود زنگ زدم تا صدایش را بشنوم. زنش برندا جواب داد و وقتی فهمید که من هستم، با صدایی شمرده گفت که رابرت بعد از دو هفته بستری شدن، دیروز از دنیا رفت! و شروع کرد به گریه کردن.
کمتر چیزی در زندگیم اینگونه بر من تاثیر گذاشته
بعدها برندا در نامهای برایم حکایت روزی را که نامهام به رابرت رسیده بود را توضیح داد: در ادارهء پست از دفتر راهنمای تلفن، شماره دفتر رابرت در روزنامه را پیدا کرده و نامه را فرستاده بودند.رابرت سر ظهر به برندا زنگ میزنه و میگه نامهای /
از دور دستها برایم اومده. حدس بزن از کجاست. برندا میگه از ایداهو.که برادرت زندگی میکنه. رابرت میگه نه برو دورتر. میگه پسرعموت که در پاریس زندگی میکنه. میگه نه.نامهایست از ایران. بزندا هراسان میگه مواظب باش مواد منفجرهای توش نباشه./
رابرت میگه نامه را خودت باید ببینی.برندا نوشته بود که عصر انروز نامه را با هم خوانده و گریسته بودند.
شبی هم که زنگ زدم و خبر مرگ رابرت را داد بعدش نامهای مفصل نوشت و گفت ازینکه انشب پشت گوشی تلفن پسری در انسوی دنیا برای شوهرش سوگواری کرده بود، درد و الامش تخفیف یافته بود.
👉 erinther_fa
این توییت نویسنده بالا رو یاد خاطرهاش انداخته بود:
Goodas, MD MBA:
جراح مغز و اعصاب ۳۶ سالهی دانشگاه استنفورد میفهمه که سرطان ریه متاستاتیک داره. کشندهترین نوع سرطان.
مقالهای نوشته تحتعنوان «چقدر زمان دارم؟» از الهام بخشترین مقالاتی که اخیرا خواندم.
GooodasssMD
دیروز روز جهانی سرطان بود.
📡 @VahidOnline
NY Times
Opinion | How Long Have I Got Left? (Published 2014)
I always knew I’d die, without knowing when. But now I knew it acutely.
How Long Have I Got Left?
By Paul Kalanithi
AS soon as the CT scan was done, I began reviewing the images. The diagnosis was immediate: Masses matting the lungs and deforming the spine. Cancer. In my neurosurgical training, I had reviewed hundreds of scans for fellow doctors to see if surgery offered any hope. I’d scribble in the chart “Widely metastatic disease — no role for surgery,” and move on. But this scan was different: It was my own.
I have sat with countless patients and families to discuss grim prognoses: It’s one of the most important jobs physicians have. It’s easier when the patient is 94, in the last stages of dementia and has a severe brain bleed. For young people like me — I am 36 — given a diagnosis of cancer, there aren’t many words. My standard pieces include “it’s a marathon, not a sprint, so get your daily rest” and “illness can drive a family apart or bring it together — be aware of each other’s needs and find extra support.”
I learned a few basic rules. Be honest about the prognosis but always leave some room for hope. Be vague but accurate: “days to a few weeks,” “weeks to a few months,” “months to a few years,” “a few years to a decade or more.” We never cite detailed statistics, and usually advise against Googling survival numbers, assuming the average patient doesn’t possess a nuanced understanding of statistics.
People react differently to hearing “Procedure X has a 70 percent chance of survival” and “Procedure Y has a 30 percent chance of death.” Phrased that way, people flock to Procedure X, even though the numbers are the same. When a close friend developed pancreatic cancer, I became the medical maven to a group of people who were sophisticated statisticians. I still dissuaded them from looking up the statistics, saying five-year survival curves are at least five years out of date. Somehow I felt that the numbers alone were too dry, or that a physician’s daily experience with illness was needed for context. Mostly, I felt that impulse: Keep a measure of hope.
These survival curves, called Kaplan-Meier curves, are one way we measure progress in cancer treatment, plotting the number of patients surviving over time. For some diseases, the line looks like an airplane gently beginning its descent; for others, like a dive bomber. Physicians think a lot about these curves, their shape, and what they mean. In brain-cancer research, for example, while the numbers for average survival time haven’t changed much, there’s an increasingly long tail on the curve, indicating a few patients are living for years. The problem is that you can’t tell an individual patient where she is on the curve. It’s impossible, irresponsible even, to be more precise than you can be accurate.
One would think, then, that when my oncologist sat by my bedside to meet me, I would not immediately demand information on survival statistics. But now that I had traversed the line from doctor to patient, I had the same yearning for the numbers all patients ask for. I hoped she would see me as someone who both understood statistics and the medical reality of illness, that she would give me certainty, the straight dope. I could take it. She flatly refused: “No. Absolutely not.” She knew very well I could — and did — look up all the research on the topic. But lung cancer wasn’t my specialty, and she was a world expert. At each appointment, a wrestling match began, and she always avoided being pinned down to any sort of number.
Now, instead of wondering why some patients persist in asking statistics questions, I began to wonder why physicians obfuscate when they have so much knowledge and experience. Initially when I saw my CT scan, I figured I had only a few months to live. The scan looked bad. I looked bad. I’d lost 30 pounds, developed excruciating back pain and felt more fatigued every day. My tests revealed severely low protein levels and low blood counts consistent with the body overwhelmed, failing in its basic drive to sustain itself.
For a few months, I’d suspected I had cancer. I had seen a lot of young patients with cancer.
By Paul Kalanithi
AS soon as the CT scan was done, I began reviewing the images. The diagnosis was immediate: Masses matting the lungs and deforming the spine. Cancer. In my neurosurgical training, I had reviewed hundreds of scans for fellow doctors to see if surgery offered any hope. I’d scribble in the chart “Widely metastatic disease — no role for surgery,” and move on. But this scan was different: It was my own.
I have sat with countless patients and families to discuss grim prognoses: It’s one of the most important jobs physicians have. It’s easier when the patient is 94, in the last stages of dementia and has a severe brain bleed. For young people like me — I am 36 — given a diagnosis of cancer, there aren’t many words. My standard pieces include “it’s a marathon, not a sprint, so get your daily rest” and “illness can drive a family apart or bring it together — be aware of each other’s needs and find extra support.”
I learned a few basic rules. Be honest about the prognosis but always leave some room for hope. Be vague but accurate: “days to a few weeks,” “weeks to a few months,” “months to a few years,” “a few years to a decade or more.” We never cite detailed statistics, and usually advise against Googling survival numbers, assuming the average patient doesn’t possess a nuanced understanding of statistics.
People react differently to hearing “Procedure X has a 70 percent chance of survival” and “Procedure Y has a 30 percent chance of death.” Phrased that way, people flock to Procedure X, even though the numbers are the same. When a close friend developed pancreatic cancer, I became the medical maven to a group of people who were sophisticated statisticians. I still dissuaded them from looking up the statistics, saying five-year survival curves are at least five years out of date. Somehow I felt that the numbers alone were too dry, or that a physician’s daily experience with illness was needed for context. Mostly, I felt that impulse: Keep a measure of hope.
These survival curves, called Kaplan-Meier curves, are one way we measure progress in cancer treatment, plotting the number of patients surviving over time. For some diseases, the line looks like an airplane gently beginning its descent; for others, like a dive bomber. Physicians think a lot about these curves, their shape, and what they mean. In brain-cancer research, for example, while the numbers for average survival time haven’t changed much, there’s an increasingly long tail on the curve, indicating a few patients are living for years. The problem is that you can’t tell an individual patient where she is on the curve. It’s impossible, irresponsible even, to be more precise than you can be accurate.
One would think, then, that when my oncologist sat by my bedside to meet me, I would not immediately demand information on survival statistics. But now that I had traversed the line from doctor to patient, I had the same yearning for the numbers all patients ask for. I hoped she would see me as someone who both understood statistics and the medical reality of illness, that she would give me certainty, the straight dope. I could take it. She flatly refused: “No. Absolutely not.” She knew very well I could — and did — look up all the research on the topic. But lung cancer wasn’t my specialty, and she was a world expert. At each appointment, a wrestling match began, and she always avoided being pinned down to any sort of number.
Now, instead of wondering why some patients persist in asking statistics questions, I began to wonder why physicians obfuscate when they have so much knowledge and experience. Initially when I saw my CT scan, I figured I had only a few months to live. The scan looked bad. I looked bad. I’d lost 30 pounds, developed excruciating back pain and felt more fatigued every day. My tests revealed severely low protein levels and low blood counts consistent with the body overwhelmed, failing in its basic drive to sustain itself.
For a few months, I’d suspected I had cancer. I had seen a lot of young patients with cancer.
So I wasn’t taken aback. In fact, there was a certain relief. The next steps were clear: Prepare to die. Cry. Tell my wife that she should remarry, and refinance the mortgage. Write overdue letters to dear friends. Yes, there were lots of things I had meant to do in life, but sometimes this happens: Nothing could be more obvious when your day’s work includes treating head trauma and brain cancer.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تفریحات دسته جمعی شرقی ها
کاش یک روز از عمرمون رو حداقل اینطوری زندگی کنیم
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
کاش یک روز از عمرمون رو حداقل اینطوری زندگی کنیم
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
شنیدستم کـه شـهـبـازی کهـنسال کـبـوتـربـچـه ای راکـرد دنـبـال
زبـیـم جـان کـبـوتـرکـردپـرواز به هرسوتاخت تازان ازپی اش باز
بـه دشت وکـوه وصـحرابودپـرّان زچـنـگ بـازشـایـددربـردجــان
اجل رادیدوشست اززندگی دست درختی درنـظـربگرفت وبـنشـست
نشست وســربـه زیـرپـرفـروبــرد که کی چنگال بازش می کند خرد
نظرکـردآن نگون اقـبـال بـرزیـر کـه صیّادی کمان بـرکف به زه تیر
کـمـان بـرکف نموده قصدجانش هـدف بـگـرفـتـه وکـرده نـشـانش
بـه زیــرپـای صـیّـادوبـه سـربـاز نـه بنشستن صـلاح است و نـه پرواز
بـه کـلّـی رشـتـه ی امّیدبگسست درآن دم دل بـه امّـیـدخـدا بست
چـوامّیدش بـه حق بودآن کبوتر نـجـات ازمـرگ دادش حـیّ داور
بـزدمـاری بـه شست پـای صـیّاد قـضـا بـربـازخـوردآن تـیـروافـتاد
بـه خـاک افتادهــم صیّادوهم باز کـبـوتـرشـاد وخـنـدان کـردپرواز
« زنده یاد: پروین اعتصامی»
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
زبـیـم جـان کـبـوتـرکـردپـرواز به هرسوتاخت تازان ازپی اش باز
بـه دشت وکـوه وصـحرابودپـرّان زچـنـگ بـازشـایـددربـردجــان
اجل رادیدوشست اززندگی دست درختی درنـظـربگرفت وبـنشـست
نشست وســربـه زیـرپـرفـروبــرد که کی چنگال بازش می کند خرد
نظرکـردآن نگون اقـبـال بـرزیـر کـه صیّادی کمان بـرکف به زه تیر
کـمـان بـرکف نموده قصدجانش هـدف بـگـرفـتـه وکـرده نـشـانش
بـه زیــرپـای صـیّـادوبـه سـربـاز نـه بنشستن صـلاح است و نـه پرواز
بـه کـلّـی رشـتـه ی امّیدبگسست درآن دم دل بـه امّـیـدخـدا بست
چـوامّیدش بـه حق بودآن کبوتر نـجـات ازمـرگ دادش حـیّ داور
بـزدمـاری بـه شست پـای صـیّاد قـضـا بـربـازخـوردآن تـیـروافـتاد
بـه خـاک افتادهــم صیّادوهم باز کـبـوتـرشـاد وخـنـدان کـردپرواز
« زنده یاد: پروین اعتصامی»
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اصلا انتظار چنین جوابی رو از این آقایون اروپایی نداشتم
با وجود آزادی ببینید چقدر زیبا فکر کردند و زیبا جواب دادند👌
فکر می کنم که اگه این سوال از یه مرد ایرانی بشه از خیلی ها جواب زیبایی نخواهیم شنید
(خیلی ها نه همه)
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
با وجود آزادی ببینید چقدر زیبا فکر کردند و زیبا جواب دادند👌
فکر می کنم که اگه این سوال از یه مرد ایرانی بشه از خیلی ها جواب زیبایی نخواهیم شنید
(خیلی ها نه همه)
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
این مرد عجیب قرار بود ۲۴ ساعت بعد تولدش بمیرد، زیرا پزشکان او را جواب کرده بودند! اما او اکنون زنده است و تمام آن پزشکان مرده اند! او اکنون دکتر شده است و صحبتهایی می کند که به نظرم باید ۸ میلیارد انسان روی کره زمین آن را گوش کنند و از آن درس بگیرند! من از بس خوشم آمد کلیپ را در گالری ذخیره کردم! آفرین بر او که ناامید نشد و زندگی کرد! توصیه هایش را آویزه گوش کنید و به کار ببرید!🙏
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
هرگز فکر نکنید با داشتن پول زیاد شما ثروتمند خواهید بود.
در دنیای امروزی ثروت فراتر از پول است.
ناپلون هیل در کتاب کلید طلایی 15 نوع ثروت را معرفی می کند که داشتن آنها ما را ثروتمند میکند:
1- نگرش مثبت
2- ارتباط موثر
3- ادب
4- یادگیری مادام العمر
5- انضباط شخصی
6- تندرستی واقعی
7- آرامش خاطر
8- خلاقیت
9- عشق ورزیدن به کار
10- داشتن برنامه و هدف
11- داشتن قلب و زبان شاکر
12- درک دیگران
13- استفاده موثر از زمان
14- بخشندگی
15- اعتماد به نفس
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
در دنیای امروزی ثروت فراتر از پول است.
ناپلون هیل در کتاب کلید طلایی 15 نوع ثروت را معرفی می کند که داشتن آنها ما را ثروتمند میکند:
1- نگرش مثبت
2- ارتباط موثر
3- ادب
4- یادگیری مادام العمر
5- انضباط شخصی
6- تندرستی واقعی
7- آرامش خاطر
8- خلاقیت
9- عشق ورزیدن به کار
10- داشتن برنامه و هدف
11- داشتن قلب و زبان شاکر
12- درک دیگران
13- استفاده موثر از زمان
14- بخشندگی
15- اعتماد به نفس
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
سوالی که من تقریبا هر روز از خودم می پرسم این است که:
آیا هم اکنون در حال انجام دادن مهمترین کاری هستم که می توانستم انجام دهم؟
مارک زاکربرگ
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
آیا هم اکنون در حال انجام دادن مهمترین کاری هستم که می توانستم انجام دهم؟
مارک زاکربرگ
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
به یکی گفتم میشه یک سوالی بپرسم صادقانه جواب بدی؟ گفت بله. گفتم فرض کن سه بار مدیر مافوقت عوض میشه در دوران مدیر اولی اگر کاری را دیر انجام بدی فریاد میزنه و اخراجت میکنه، در دوره مدیر دوم وقتی کار را دیر انجام میدهی بهت نامه توبیخ میده و جریمه میکنه و مدیر سوم با مهربانی قبول میکنه که به دلایلی کارت عقب افتاده و صبوری میکنه. تو از همه سریعتر کارهای کدام مدیر را انجام میدی؟ گفت صادقانه بگم مدیر اول، گفتم بعد از اون چی؟ گفت مدیر دوم گفتم سومی چطور؟ گفت زمان مدیر سومم هر زمان فرصت کردم کارش را انجام میدهم. خودش از پاسخش تعجب کرد و به فکر فرو رفت. واقعیت اینه که در بسیاری مواقع ما خودمون با رفتارهامون دیگران را هدایت می کنیم که باهامون چه رفتاری بکنن. هر کس باهامون مهربون باشه، گذشت کنه، بخشش داشته باشد با سستی و نامهربونی و کم لطفی پاسخ میدهیم و وقتی کسی بداخلاقه براش از جون و دل مایه میگذاریم که رضایتش را جلب کنیم. این میشه که همه میگن اگر میخوای دیگران بهت احترام بگذارن و کارهات انجام بشه داد و بیداد و بد و بیراه را تو دستور کارت قرار بده. اگر به عکس رفتار کنیم دیگران هم کم کم تمایل پیدا می کنند باهامون رفتار درستی داشته باشن - توضیح: برخی دوستان به اشتباه تصور کرده اند منظور پست اینه که با مردم باید بد برخورد کرد اما میگوید وقتی کار افراد خوش رفتار را عقب میندازیم و کار افراد تندخو را سریع انجام میدیم گروه اول را نیز به تندی تشویق می کنیم.
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
👨💼👩💼
@something_managers_should_know
🔴این متن عالیه با اوضاع الانمون کاملا همخوانی داره!!😂👌
در روزگاران قدیم دو همسایه بودند که همیشه با هم نزاع و دعوا داشتند. یک روز با هم قرار گذاشتند که هر کدام دارویی بسازد و به دیگری بدهد تا یکی بمیرد و دیگری که میماند لااقل در آسایش زندگی کند! برای همین سکه ای به هوا انداختند و شیر و خط کردند که کدام یکی اول سم را بخورد. قرعه به نام همسایه دوم افتاد. پس همسایه اول به بازار رفت و از عطاری قوی ترین سمی که داشت را خرید و به همسایه اش داد تا بخورد.
@something_managers_should_know
همسایه دوم سم را سرکشید و به خانه اش رفت. قبلا به خدمتکارانش گفته بود حوض را برایش از آب گرم پر کنند و یک ظرف دوغ پر نمک هم آماده بگذارند کنار حوض. او همینکه به خانه رسید، ظرف بزرگ دوغ را سر کشید و وارد حوض شد. کمی دست و پا زد و شنا کرد و هر چه خورده بود را برگرداند و پس از آنکه معده اش تخلیه و تمیز شد، به اتاق رفت و تخت خوابید.
صبح روز بعد سالم بیدار شد و به سراغ همسایه اش رفت و گفت: من جان سالم به در بردم، حالا نوبت من است که سمی بسازم و طبق قرار تو آن را بخوری.
او به بازار رفت و نمد بزرگی خرید و به خانه برد. خدمتکارانش را هم صدا کرد و به آنها گفت که از حالا فقط کارتان این است که از صبح تا غروب این نمد را با چوب بکوبید!
همسایه اول هرروز میشنید که مرد همسایه که در تدارک تهیه سم است!!! از صبح تا شب مواد سم را میکوبد. با هر ضربه و هر صدا که میشنید نگرانی و ترسش بیشتر میشد و پیش خودش به سم مهلکی که داشتند برایش تهیه میکردند فکر میکرد. کم کم نگرانی و ترس همه ی وجودش را گرفت و آسایشی برایش نماند. شبها ترس، خواب از چشمانش ربوده بود و روزها با هر صدایی که از خانه ی همسایه میشنید دلهره اش بیشتر میشد و تشویش سراسر وجودش را میگرفت. هر چوبی که بر نمد کوبیده میشد برای او ضربه ای بود که در نظرش سم را مهلک تر میکرد.
روز سوم خبر رسید که مرده است. او قبل از اینکه سمی بخورد، از ترس مرده بود!!
🔻این داستان حکایت این روزهای بعضی از ماست. کرونا یا هر بیماری دیگری مادامیکه روحیه ی ما شاداب و سرزنده باشد قوی نیست. خیلی ها مغلوب استرس و نگرانی میشوند تا خود بیماری.لطفا خبرهای بد را نشر ندهیم و تلاشمان فقط آگاهی دادن در مورد پیشگیری و درمان باشد.
یک عزم همگانی برای عبور از این بحران لازم است. بیایید خودمان به فکر باشیم و فقط اخبار و اطلاعات درست را نشر دهیم.
برای شروع همین متن را برای دیگرانی که دوستشان داریم بفرستیم
@something_managers_should_know
در روزگاران قدیم دو همسایه بودند که همیشه با هم نزاع و دعوا داشتند. یک روز با هم قرار گذاشتند که هر کدام دارویی بسازد و به دیگری بدهد تا یکی بمیرد و دیگری که میماند لااقل در آسایش زندگی کند! برای همین سکه ای به هوا انداختند و شیر و خط کردند که کدام یکی اول سم را بخورد. قرعه به نام همسایه دوم افتاد. پس همسایه اول به بازار رفت و از عطاری قوی ترین سمی که داشت را خرید و به همسایه اش داد تا بخورد.
@something_managers_should_know
همسایه دوم سم را سرکشید و به خانه اش رفت. قبلا به خدمتکارانش گفته بود حوض را برایش از آب گرم پر کنند و یک ظرف دوغ پر نمک هم آماده بگذارند کنار حوض. او همینکه به خانه رسید، ظرف بزرگ دوغ را سر کشید و وارد حوض شد. کمی دست و پا زد و شنا کرد و هر چه خورده بود را برگرداند و پس از آنکه معده اش تخلیه و تمیز شد، به اتاق رفت و تخت خوابید.
صبح روز بعد سالم بیدار شد و به سراغ همسایه اش رفت و گفت: من جان سالم به در بردم، حالا نوبت من است که سمی بسازم و طبق قرار تو آن را بخوری.
او به بازار رفت و نمد بزرگی خرید و به خانه برد. خدمتکارانش را هم صدا کرد و به آنها گفت که از حالا فقط کارتان این است که از صبح تا غروب این نمد را با چوب بکوبید!
همسایه اول هرروز میشنید که مرد همسایه که در تدارک تهیه سم است!!! از صبح تا شب مواد سم را میکوبد. با هر ضربه و هر صدا که میشنید نگرانی و ترسش بیشتر میشد و پیش خودش به سم مهلکی که داشتند برایش تهیه میکردند فکر میکرد. کم کم نگرانی و ترس همه ی وجودش را گرفت و آسایشی برایش نماند. شبها ترس، خواب از چشمانش ربوده بود و روزها با هر صدایی که از خانه ی همسایه میشنید دلهره اش بیشتر میشد و تشویش سراسر وجودش را میگرفت. هر چوبی که بر نمد کوبیده میشد برای او ضربه ای بود که در نظرش سم را مهلک تر میکرد.
روز سوم خبر رسید که مرده است. او قبل از اینکه سمی بخورد، از ترس مرده بود!!
🔻این داستان حکایت این روزهای بعضی از ماست. کرونا یا هر بیماری دیگری مادامیکه روحیه ی ما شاداب و سرزنده باشد قوی نیست. خیلی ها مغلوب استرس و نگرانی میشوند تا خود بیماری.لطفا خبرهای بد را نشر ندهیم و تلاشمان فقط آگاهی دادن در مورد پیشگیری و درمان باشد.
یک عزم همگانی برای عبور از این بحران لازم است. بیایید خودمان به فکر باشیم و فقط اخبار و اطلاعات درست را نشر دهیم.
برای شروع همین متن را برای دیگرانی که دوستشان داریم بفرستیم
@something_managers_should_know
درخت را ببین!
قبل از اینکه
شاخه اش زیبایی نور را لمس کند،
ریشه اش تاریکی را لمس کرده
گاه برای رسیدن به نور
باید از تاریکی ها گذر کرد...
نه گل باش تا اسیر خاک شوی
نه باران تا در خاک فرو روی
خاک باش تا گل از تو بروید
و باران به خاطر تو ببارد...
قبل از اینکه
شاخه اش زیبایی نور را لمس کند،
ریشه اش تاریکی را لمس کرده
گاه برای رسیدن به نور
باید از تاریکی ها گذر کرد...
نه گل باش تا اسیر خاک شوی
نه باران تا در خاک فرو روی
خاک باش تا گل از تو بروید
و باران به خاطر تو ببارد...