در کد بالا و در خط 5 اشاره گر p1 به جایی که متغیر a در حافظه ذخیره شده اشاره می کند بنابراین *p1 برابر با مقدار آن آدرس یعنی 50 خواهد شد. در دستور خط بعدی آدرس جایی که متغیر b در آنجا ذخیره شده درون اشاره گر p2 قرار می گیرد یعنی به آن آدرس اشاره می کند و چون محتویات آن آدرس برابر با 100 است پس مقدار *p2 برابر با 100 می شود. در سطر 8 با نوشتن این دستور فقط محتویات جایی که p1 به آنجا اشاره می کند درون درون جایی که p2 به آنجا اشاره می کند ریخته می شود و آدرس دو اشاره گر تغییر نخواهد کرد. اما در سطر 9 آدرس جایی که p3 به آنجا اشاره می کند در اشاره گر p1 قرار می گیرد، بنابراین جایی که p1 به آنجا اشاره می کرد برابر با جایی می شود که p3 اشاره می کند که به ازاء این تغییر بنابراین محتویات جایی که p1 به آنجا اشاره می کرد به مقدار 200 تغییر می کند

اعمال جمع و تفریق :

به تصویر زیر دقت کنید

وقتی اشاره گری را افزایش یا کاهش می دهیم در واقع اینکار را با آدرسها انجام خواهیم داد و متناسب با طول آن متغیر کم یا زیاد می کنیم. در شکل بالا p متغیری از نوع int است پس با هر واحد افزایش، pointer 2 خانه یعنی 2 بایت در حافظه پیش خواهد رفت و متغیر char از نوع char در نظر گرفته شده که با هر واحد افزایش یا کاهش فقط یک خانه کم یا زیاد می شود .

مقایسه اشاره گرها :

وقتی در مورد اشاره گرها صحبت می کنیم ذهن خود را به سمت آدرس حافظه ببرید. وقتی دو اشاره گر با یکدیگر برابرند که هر دو به یکجا اشاره نمایند، در این صورت هر تغییر در آن آدرس منجر به تغییر هر دو اشاره گر خواهد شد اما اگر مفدار آدرس دو اشاره کر برابر نباشد هر چند که محتویات آن دو آدرس مختلف با هم برابر باشد نمی توان گفت که آن دو با هم برابر هستند زیرا با تغییر در محتوا یا آدرس یکی از آن دو دیگری تغییری نمی کند .

int *p1, *p2, char1, char2;
char1 = char2 = 'Q';
p1 = &char1;
p2 = &char2;
if( p1 == p2 )
true
else
false

در کد C++ بالا چون اشاره گرها هر یک به آدرسهای مختلفی اشاره می کنند هر چند مقادیر آن آدرسها یکی است اما با هم برابر نیستند .

مبحث شرط ها در ++c :

یکی از اصلی ترین و مهم ترین بخش ها در هر زبان برنامه نویسی شرط ها هستند به طوری که اگر شما پیچیده ترین برنامه هارو هم در نظر بگیرین در نهایت به شرط های ساده درون کد های برنامه میرسید. در این جلسه با دو نوع دستور شرطی if و switch در زبان ++c آشنا خواهیم شد.

دستور شرطی if به فرم عمومی زیر ساخته می شه:

if (شرط)
{
بدنه شرط
}

برای مثال :

int a = 45;


if(a<50)
{
cout « a « endl;
}

در مثال بالا اگر مقدار متغیر a کوچکتر از 50 بود بدنه شرط اجرا می شود و مقدار متغیر a در خروجی چاپ می شود

ولی شرایطی هم به وجود میاد که شما قصد دارین چند شرط رو به صورت پشت سر هم چک کنید. در این صورت شما میتونید از else و else if استفاده کنید:

f (شرط اول)
{
بدنه شرط
}
else if (شرط دوم)
{
بدنه شرط
}
else
{
بدنه شرط
}

برای مثال :

int a;
cout « "enter num : " « endl;
cin » a;


if(a<50)
{
cout « a « endl;
}
else if(a>50)
{
cout « a « endl;
}
else
{
cout « a « " = 50 " « endl;
}

در مثال بالا یک عدد از وردی گرفتیم و در متغیر a قرار دادیم اگر a کوچکتر از 50 بود شرط اجرا میشه اگر بزرگت از 50 بود شرط دوم اجرا میشه و اگر غیر از این دو شرط بود ینی مقدار متغیر a برابر به 50 بود قسمت آخر else اجرا میشه

در این حالت در صورتی که شرط اول درست نباشه برنامه شرط دوم رو چک میکنه و اگه اون هم درست نباشه به سراغ دستورات قسمت else میره و اون هارو اجرا میکنه. حالا چند نکته راجع به استفاده از دستور if
دستور if میتونه بدون قسمت else هم کار کنه در این صورت بعد از چک کردن همه شرط ها اگه هیچ کدام از شرط ها درست نبود هیچ کاری انجام نمیشه.
در صورتی که بیش از دو شرط داشته باشین میتوانید از چند دستور else if پشت سر هم استفاده کنید.
دستور else if به تنهایی قابل استفاده نیست و حتما باید ابتدا یک دستور if داشته باشیم.
در صورتی که بدنه شرط شما یک خط کد باشه نیاز به استفاده از {} برای ساخت بلاک دستورات نیست

یک نوع شرطی دیگه هم وجود داره که معمولا به خلاصه شرط if شناخته میشه و به صورت مثال زیر نوشته میشه :

b = (a == 1) ? 3 : 4;

این خط کد به این صورت عمل می کنه که ابتدا برنامه چک میکنه آیا a برابر یک هست یا نه که اگه برابر یک باشه مقدار بعد از ؟ در b قرار میگیره یعنی b برابر ۳ میشه و اگه a برابر یک نباشه مقدار بعد از : در b قرار میگیره یعنی b برابر ۴ میشه.