از ابتدای ظهور فلسفه و عرفان در میان مسلمانان، علما و فقهای پاسدار حریم اسلام به نقد مکتب و عقاید فلاسفه پرداختند و کتاب های بسیاری در نقد اندیشه های الحادی و توهمات فلاسفه که به اسم مطالب عقلی جا زده اند نگاشتند.
حتی این تقابل عقاید فلسفی با مبانی دینی در زمان خود معصومین(ع) هم مشهود بود.
چنانکه بحث های امام رضا(ع) در مجلس مامون عباسی با عمران صابی و سلیمان مروزی که کاملا دارای مبانی و عقاید فلسفی بودند نمونه کاملی از این تضاد و تقابل را نشان میدهد.

در طی سالیان گذشته یکی از افرادی که بظاهر مخالف سرسخت فلسفه و عرفان می نمود مرحوم میرزا مهدی اصفهانی و شاگردش مرحوم آقای حلبی است.
مرحوم میرزا پس از اینکه مدتهای مدیدی از عمر خود را به اشتغال مطالب فلسفی و سیر و سلوک های عرفانی سپری نمود شروع به نقد فلسفه کرد و از مخالفان سر سخت آن شد.
اخیرا برخی نام مجموعه فکری ایشان را "مکتب تفکیک" و گاهی هم مکتب معارفی و روش علما و فقهای امامیه و... نهاده اند.
اما مکتب ایشان گرچه شدیدا در مقام نقد و ابطال فلسفه و عرفان صورت گرفته ولی در مقام اثبات بعضا همان مطالب فلاسفه و عرفا را به نام آموزه های مکتب اهل بیت(ع) بیان کرده است.
ما در این فضا به بررسی آموزه های مکتب تفکیک و تطبیق آن با مطالب فلاسفه و مکتب اهل بیت(ع) خواهیم پرداخت و ان شاءالله نشان خواهیم داد که: