صدای تاریخ(تاریخ بی دروغ)

✅جهالتی به نام نژاد...

نژاد دقیقا چیست؟ هیچ مبنای علمی برای نژاد وجود ندارد، این یک برچسب ساختگی است.

علم به ما می‌گوید هیچ مبنای ژنتیکی یا علمی برای نژاد وجود ندارد. بلکه بیشتر یک برچسب ساختگی است، که برای تفکیک و دسته بندی انسان‌ها به کار می‌رود.

در نیمه‌ی اول قرن نوزدهم، یکی از دانشمندان مشهور آمریکایی به نام ساموئل مورتون در فیلادلفیا سکونت داشت و جمجمه گردآوری می‌کرد. او اعتقاد داشت که انسان‌ها را می‌توان به پنج نژاد طبقه‌بندی کرد، و این پنج نژاد خلقت‌های متفاوت داشته اند. نژادها ویژگی‌های متمایزی داشتند. مورتون ادعا می‌کند “جمجمه ‌سنجی” او نشان می‌دهد که سفید‌پوست‌ها، یا “قفقازی‌ها” باهوش‌ترین نژاد بوده‌اند. برای مردم شرق آسیا- مورتون از واژه ‌ی ” مغول‌ها ” استفاده کرد- اگر چه
” مبتکر ” و ” مستعد تربیت ” بودند، در رده‌ی پایین‌تر قرار می‌گرفتند. رده‌ی سوم مردم جنوب شرق آسیا بودند و پس از آن‌ها بومیان آمریکا قرار داشتند. سیاه‌پوست‌ها، یا ” اتیوپیایی‌ها ” در پایین‌ترین رده‌ی طبقه‌بندی شده بودند. در دهه‌های پیش از جنگ داخلی، مدافعان برده‌داری از ایده‌های مورتون به‌عنوان سندی دال بر برتری سفیدپوست‌ها بهره‌برداری کردند.

امروزه مورتون را پدر نژادپرستی علمی می‌دانند. ریشه‌ی بسیاری از خشونت‌های نژادی وحشتناک چند قرن گذشته را می‌توان در این ایده جست‌وجو کرد که یک نژاد از نژاد دیگر پست‌تر است، به حدی که بازدید از مجموعه‌ی مورتون تجربه‌ای عمیقا ناراحت‌کننده است. ما امروز هم تا حد زیادی با میراث مورتون زندگی می‌کنیم؛ تمایزات نژادی هم‌چنان شکل‌دهنده‌ی سیاست، محیط زندگی و نگرش ما درباره‌ی خود است.

وضعیت کماکان این‌گونه است، هرچند یافته‌های علمی درباره‌ی نژاد دقیقا خلاف ادعای مورتون است.

طی چند دهه‌ی گذشته، پژوهش‌های ژنتیکی دو حقیقت بنیادی را درباره‌ی انسان آشکار کرده‌اند. اولین حقیقت این‌که همه‌ی انسان‌ها به لحاظ ژنتیکی به هم بسیار مرتبط‌اند؛ بسیار مرتبط‌تر به هم در مقایسه با همه‌ی شامپانزه‌ها، حتی با وجود این‌که امروزه تعداد انسان‌ها نسبت به شامپانزه‌ها خیلی بیشتر است. همه‌ی انسان‌ها مجموعه ژن‌های شبیه به هم دارند، اما به استثنای دوقلوهای همسان، همه‌‌ی افراد دارای نسخه‌های تا حدودی متفاوت از برخی ژن‌ها هستند. مطالعاتی که روی این تنوع ژنتیکی انجام شده، به دانشمندان امکان داده تا نوعی از شجره‌نامه‌ی جمعیت‌های انسانی را بازسازی کنند. این شجره‌نامه دومین حقیقت عمیق را آشکار کرده است؛ درواقع همه‌ی انسان‌هایی که امروز زندگی می‌کنند، آفریقایی هستند.

گونه‌ی ما، هوموساپینس (انسان خردمند)، در آفریقا تکامل یافت؛ هیچکس درباره‌ی زمان و مکان دقیق آن اطمینان ندارد. جدیدترین یافته‌های فسیلی، در مراکش، نشان می‌دهد که ویژگی‌های، به‌ لحاظ آناتومی، مدرن انسان ۳۰۰ هزار سال پیش کم‌کم به‌وجود آمدند. تا حدود ۲۰۰ هزار سال پس از آن ما [هموساپینس] در آفریقا ماندیم، اما طی آن دوره، گروه‌هایی از انسان‌ها کم‌کم به بخش‌های مختلف قاره رفتند و از یکدیگر جدا افتادند، و درنتیجه جمعیت‌های انسانی جدیدی تشکیل دادند.
در انسان‌ها، مانند همه‌ی گونه‌ها، تغییرات ژنتیکی نتیجه‌ی جهش‌های ژنتیکی تصادفی است؛ جهش‌های ریز در دی‌ان‌اِی، که رمز زندگی است. جهش‌ها با سرعتی کم‌وبیش ثابت اتفاق می‌افتند، بنابراین هرچه یک گروه ماندگارتر شود، و ژن‌هایش را از نسلی به نسل دیگر منتقل کند، این گروه جهش‌های بیشتری خواهد داشت. در این حین، هر چه دو گروه انسانی مدت بیشتری از هم جدا باشند، جهش‌های متمایز بیشتری خواهند داشت. پژوهش‌گران با بررسی ژن‌های آفریقایی‌های کنونی به این نتیجه رسیدند که گروه‌های قومی خویسان، که اکنون در جنوب آفریقا زندگی می‌کنند، نمایان‌گر یکی از قدیمی‌ترین شاخه‌های شجره‌نامه‌ی انسانی هستند. پیگمه‌های ساکن آفریقای مرکزی نیز به‌عنوان یک گروه متمایز تاریخ خیلی طولانی دارند. این به آن معناست که عمیق‌ترین تفاوت‌ها بین خانواده‌ی انسان، بین آن‌چه معمولا مورد نظر است، یعنی نژادهای مختلف – مثلا سفید، یا سیاه یا آسیایی یا سرخ‌پوست‌های ایالات متحده – نیست. این تفاوت‌ها بین جمعیت‌های آفریقایی از قبیل خویسان‌ها و پیگمه‌هاست که ده‌ها هزار سال جدا از هم زندگی کرده‌اند، حتی پیش از این‌که [گروه‌هایی از] انسان‌ها قاره‌ی آفریقا را ترک کنند. بر اساس یافته‌های ژنتیکی، امروز همه‌ی غیرآفریقایی‌ها اعقاب چند هزار انسانی هستند که حدود ۶۰ هزار سال پیش قاره‌ی آفریقا را ترک کردند. این مهاجرها نزدیکی خیلی بیشتری به جمعیت‌های انسانی ساکن شرق آفریقا، ازجمله هادزا در تانزانیا، داشتند. مهاجرها به این دلیل که فقط یکی از زیرشاخه‌های جمعیت آفریقا بودند، تنها ذره‌ای از دی‌ان‌اِی انسان‌های ساکن آفریقا را با خود بردند