#تحلیل_زمانه
🌍 @TahlilZamane

📸 اصفهان، کاخ چهلستون، سال ۱۹۲۵ میلادی/ ۱۳۰۴ خورشیدی

@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

🌲🌲🌲

ایران را دوست دارم...
چون:
شعر دارد...
هنر دارد...
تاریخ دارد...
وسوسه ماندن دارد...
وطن در دل آدمی باید باشد.

#ایران
#اصفهان

@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

✅آیا همه چیز تمام شده است؟؟؟

تابستان ۱۹۴۵ , ژاپن زیر سایه شکست نفس می‌کشید. شهرها ویران شده بودند، کارخانه‌ها از کار افتاده بودند و دو انفجار اتمی، هیروشیما و ناگاساکی را به نماد تلخ پایان جنگ تبدیل کرده بود.
در همان روزها، هیدکی #یوکاوا، فیزیکدان جوان ژاپنی، در دانشگاه کیوتو قدم می‌زد.

دانشجویی که آثار ناامیدی در چهره‌اش موج می‌زد، به او نزدیک شد و پرسید:
«استاد، آیا همه‌چیز تمام شده است؟»

یوکاوا به ساختمان‌های آسیب‌دیده دانشگاه نگاه کرد و گفت:
«اگر آینده را در این دیوارهای شکسته ببینی، بله. اما اگر آینده را در #ذهن جوانانی ببینی که هنوز می‌توانند بیاموزند، نه.»

دانشجو گفت:
«اما ما جنگ را باختیم.»

یوکاوا لحظه‌ای سکوت کرد و پاسخ داد:
«ما فقط یک جنگ را نباختیم. فهمیدیم که قدرت واقعی جهان در دانش است. بمبی که بر سر هیروشیما فرود آمد، در یک روز ساخته نشد؛ حاصل سال‌ها پژوهش، آموزش و سرمایه‌گذاری علمی بود. آینده ژاپن نه در میدان‌های نبرد، بلکه در کلاس‌های درس و آزمایشگاه‌ها ساخته خواهد شد.»

سال‌ها گذشت. #ژاپن به جای ساختن ارتشی بزرگ، #دانشگاه‌ها را توسعه داد، پژوهش را گسترش داد و نسل تازه‌ای از مهندسان و دانشمندان را پرورش داد.
در سال ۱۹۴۹، هیدکی یوکاوا نخستین ژاپنی شد که جایزه نوبل فیزیک را دریافت کرد. برای بسیاری از مردم ژاپن، این موفقیت تنها افتخار یک دانشمند نبود؛ نماد تولد دوباره یک ملت بود.
از دل خاکسترهای جنگ، این باور شکل گرفت که:
«کشوری که در میدان جنگ شکست می‌خورد، هنوز می‌تواند در میدان #علم پیروز شود؛ اگر به جای ساختن سلاح‌های بیشتر، ذهن‌های بیشتری بسازد.»

@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

✅وقتی سنگ‌نگاره های ۱۵۰۰ ساله به حرکت درمیان…

نمای داخلی سنگ نگاره طاقبستان شامل صحنه شکار گراز و گوزن است که توسط پادشاهان ساسانی انجام میشده، در این سنگ نگاه ها مانند یک انیمیشن مرحله به مرحله این شکار توسط هنرمندان ساسانی با ظرافتی مثال زدنی حجاری شده .

▪️این تصاویر به کمک هوش‌مصنوعی Hailou Ai به حرکت درآمده است.

@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

‼️واکنش تند رشیدپور به اظهارات امیرحسین ثابتی

تاوان سنگین آموزش آنلاین؛ طالبان یک زن دیگر را شلاق زدند
در سه ماه اول سال ۲۰۲۶، حداقل ۳۹ زن در افغانستان در ملا عام شلاق خوردند
۲.۲ میلیون دختر و زن از درس و تعلیم محروم هستند

+شما شکوه این زن رو ببینید نه
زجه میزنه نه جیغ میزنه, اینه
قدرت زن خاورمیانه😢

#تحلیل_زمانه
🌍 @TahlilZamane

✅پوشش‌ زنان در گذر زمان...

تغییر پوشش زنان ایران در دوره رضاشاه

@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

✅ ناپلئون بناپارت: خداوند با ارتشی است که توپخانه قدرتمندتری دارد...

@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

✅قانون اساسی قلادهٔ قدرت است بر گردن حکومت ها....نه زنجیری که قدرت بر گردن ملت بیندازد.

🔹قدرت غیر پاسخگو ملت را می بلعد

   ✍️رضا یعقوبی
وقتی می‌گوییم نهادها به جای شخص حاکم باشند، یعنی به چیزهایی تکیه کنیم که کشورهای دموکراتیک امروزی را ساخته‌اند. اینجا با مثال و تصویر روشن اصلی‌ترین نهاد،‌ یعنی قانون اساسی را توضیح می‌دهم:

قانون اساسی "قلاده‌ی قدرت" است. قانون اساسی کتاب آرزوی ملت‌ها نیست بلکه یک "مهار" است. قانون اساسی کلمات زیبا درباره‌ی آزادی و برابری و غیره نیست. انسان‌ها بعد از قرن‌ها خودکامگی و زورسالاری و فرمان ملوکانه فهمیدند که اگر قدرت را مهار نکنند اول مخالفان را می‌بلعد، بعد قانون را و بعد خودِ ملت را. قدرت، نیرویی است که اگر مهار نشود، میل به بلعیدن دارد. مدیسون در فدرالیست 48 می‌نویسد:
"قدرت طبیعتی پیش‌رونده و مرزخوار دارد".
به همین دلیل بود که اولین منشورها مثل مگنا کارتا یا قانون‌های اساسی کشورهای آزاد به وجود آمدند.

قدرت دیگر حق نداشت بی‌صاحب و بی‌حد و بدون پاسخگویی باشد. باید زنجیر می‌شد. قانون اساسی قلاده‌ای بود که ملت‌ها بر گردن قدرت انداختند نه زنجیری که قدرت بر گردن ملت بیندازد. یعنی به شکلی نبود که در کشورهای جهان سوم قانون‌های اساسی نمایشی، بیشتر دست قدرتمندان را باز می‌کنند و مقامات غیرپاسخگو تعریف می‌کنند. پس ما هنوز چیزی به نام "نهاد قانون اساسی" نداریم. در قانون اساسی واقعی، قدرت محدود می‌شود، و در قانون اساسی نمایشی ملت محدود می‌شود!

توماس پین درست می‌گفت:
قانون اساسی را حکومت به ملت نمی‌دهد بلکه ملت برای مهار حکومت می‌سازد. حکومتِ بی‌قانون اساسی، قدرتی است بی‌حق.

و اگر منظور از نهاد "قاعده‌ای است که همگان بر سر آن به توافق رسیده‌اند و حتی زمانی که به زیانشان باشد به آن قواعد احترام می‌گذارند"، ما متن قانون اساسی داشته‌ایم، اما نهاد قانون اساسی نداشته‌ایم. نهاد یعنی حتی برنده‌ی بازی هم نتواند زمین بازی را به سود خودش عوض کند و این یعنی ما دیگر دنبال "انسان خوب" نیستیم، دنبال قواعدی هستیم که حتی وقتی انسان‌های بد به قدرت می‌رسند نتوانند خرابی به بار آورند.

جفرسون هم همین را می‌گفت:
در مسئلۀ قدرت، دیگر از اعتماد به انسان‌ها حرف نزنید؛ بلکه آن‌ها را با زنجیرهای قانون اساسی از آسیب‌رساندن بازدارید.

مشکل ما این نیست که "آدم خوب" در قدرت نیست، مشکل ما نداشتن قواعدی است که خوبی و بدی افراد را جهت دهند. ملت ما به خاطر تجربه‌ی تلخی که از شکست نهادها دارد گمان می‌کند که نهادها نمی‌توانند کاری کنند اما برعکس اشکال کار اینجا است که نهادی ایجاد نشده است. مشکل این نبود که نهادها شکست خوردند؛ مشکل این بود که نهادها هیچ‌وقت به اندازۀ کافی نهاد نشدند.

نهاد یعنی قدرت از حالت شخصی خارج شود و به قاعده تبدیل شود، نه به اراده و نفوذ این و آن فرد و گروه. نهاد، حرص و جاه‌طلبی و اراده‌ی شخصی افراد را در خدمت خیر همگانی درمی‌آورد، بی‌نهادی اجازه می‌دهد همین جنبه‌های منفی که در تمام انسان‌ها وجود دارند، قدرت را به خدمت منفعت شخصی درآورند. گاهی حتی جنبه‌های مثبت یک شخص هم باید مهار شوند تا با قدرت بی‌مهارش برای برپایی آرمان‌شهر فاجعه ایجاد نکند. مونتسکیو در روح‌القوانین می‌نویسد:
هر انسانی که صاحب قدرت شود، مستعد سوءاستفاده از آن است. شگفت نیست، اما حقیقت دارد، که حتی فضیلت هم نیازمند حد و مرز است؟
نمی‌توان کشور را به امید آدم خوب ساخت، کشور باید طوری ساخته شود که آدم بد هم نتواند آسان ویرانش کند. مسئله این است که قواعدی بسازیم تا کشور گروگان اخلاق شخصی افراد نشود. مدیسون می‌گفت همیشه انسان‌های خوب در دسترس نیستند که پشتیبان فرمان‌ها باشند. این کلیدی بود که نهادهای جمهوری را ایجاد کرد. چون همیشه به انسان‌های خوب دسترسی نداریم یا نمی‌توانیم به نیت قلبی و خیرخواهی افراد پی ببریم، قواعدی می‌سازیم که خودکار عمل کنند به جای "امید بستن" به خوبی انسان‌ها.

@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

✅شهر سوخته؛
ناگفته های اسرارآمیزترین تمدن باستانی ایران

کهن ترین انیمیشن جهان
چشم مصنوعی
جراحی مغز
کهن ترین وسیله بازی تخته ای
کهن ترین خط کش جهان
و....
شگفتی های دیگر
@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

💠انجمن علمی تاریخ
استان اصفهان برگزار میکند:

✅ موضوع جلسه :"کاربرد ابزارهای هوش مصنوعی در درس تاریخ"

👤مدرس: سرکار خانم اسلامی

📅 زمان:
سه شنبه ۹ تیر ماه ۱۴۰۵

⏰ ساعت: ۸:۳۰ صبح

🌎مکان برگزاری جلسه:
اصفهان، خیابان شمس آبادی، مرکز تحقیقات معلمان ؛کلاس ۱۰۲


❇️لازم به ذکر است در پایان جلسه انتخابات شورای اجرایی انجمن علمی تاریخ برگزار می گردد.

✅ کارکرد اجتماعی حمام‌های قدیم

🔹در ایران قدیم حمام ها مکانی برای‌ آشنایی‌ با هم صنف‌ها و خبرگیری بود. خبرگیری افـراد‌ در‌ حمام‌ها تنها محدود به مسائل روزمره نمی‌شد و گاهی مطالب مهم‌ و حتی‌ سـرنوشت‌ ساز کشور نیز میان مردم به بحث گذاشته می‌شد. چنانکه به گفته یکی از ناظران‌ خارجی‌، هنگام جنگ‌های ایران و روسیه، چند روزی در بازار و حمام‌های عمومی‌ ایران‌ صحبت‌ از جهاد علیه روس‌ها در میان بود. حمام ها فرصتی برای‌ کـسب‌ آگاهی‌ از اخبار روز و اطلاع رسانی بود. به عبارتی، هـم امکان خبرگیری‌ و هم‌ خبرپراکنی در حمام ها وجود داشت.

@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

✅کاپیتالیسم، کیفیت زندگی و انسان ابزارساز


کیفیت زندگی ما فقط به میزان درآمد و حقوق بستگی ندارد. چپ با نگاهی عوامفریبانه در اینجا ساده‌سازی بسیار زمختی می‌کند تا ذهن افراد رو تسخیر کنه. چپ مسئلۀ اقتصاد اجتماعی رو فقط در مقدار درآمد می‌بینه: شما چقدر حقوق می‌گیری؟ حالا می‌شه با این «تک» داده هر جور مقایسۀ تحریک‌کننده‌ای انجام داد؛ بعد هم نتیجه گرفت بازار آزاد و نظم کاپیتالیستی شما رو بدبخت کرده.

البته کاپیتالیسم در هیچ لیگی به سوسیالیسم نمی‌بازه. هیچ مشکلی نیست اگر چپ بخواد همه‌چیز رو به رقم مطلقِ دستمزد فروبکاهه. جواب روشنه: فرض کنیم یک جامعه دو نظم اقتصادی متفاوت داشته باشه: یا یک نظم کاپیتالیستی یا یک نظم سوسیالیستی (سوسیالیسم در هر شکل و اندازه‌ای). وضعیت درآمدِ خالص شهروند در نظم کاپیتالیستی قطعاً بهتر خواهد بود. در زمخت‌ترین بازی عوامفریبانۀ چپ هم کاپیتالیسم بیمی از باخت نداره. اما بحثم در این نوشته چیز دیگه‌ست.

کیفیت زندگی ما فقط به مقدار درآمد نیست. یک فئودال صد سال پیش هزاران برابر رعیت درآمد داشت. اما اون درآمد براش تلویزیون، رادیو، تلفن، خودرو، سفر آسون و هیچ یک از هزاران وسیلۀ دیگه‌ای که ما در زندگی داریم، به ارمغان نمی‌آورد. دلیلش روشنه: چون اصلاً این وسایل وجود نداشت. بنابراین، اگر زندگیِ یک کارگر امروزی رو با زندگی یک ارباب فئودال قدیم مقایسه کنید، می‌بینید سطح آسایش کارگر امروزی به مراتب بالاتره.

یکی از عواملی که واقعاً در کیفیت زندگی ما مؤثره، کیفیت و تنوع در تولید کالاهاست. صد سال پیش تعداد کالاهای مصرفیِ الکترونیک از ده تا تجاوز نمی‌کرد، اما امروز حتی با هوش مصنوعی نمی‌شه تعداد کالاهای مصرفی الکترونیک رو شمرد. تمام این کالاها گوشه‌ای از زندگی ما پر می‌کنه: از فرِز ناخن‌کاری در صنعت آرایشی تا اَبَرمته‌های صنعت معدن.

در اینجا دو اصل اهمیتی حیاتی و تمدنی داره: یک) افزایش تنوع و تکثر کالاها؛ دو) افزایش دائمی کیفیت. عقل سلیم، انسانی که تحت تأثیر زاویۀ شخصی، احساسات و پروپاگاندای ضدکاپیتالیستی قرار نمی‌گیره، می‌پذیره نظام اقتصادی‌ای بهتره که این دو اصل رو بهتر محقق کنه؛ یعنی با سرعت بیشتری، تنوع و کیفیت کالاها رو دائماً افزایش بده. یکی از دلایل اصلی دفاع ما از کاپیتالیسم دقیقاً همینه: هیچ سیستمی نمی‌تونه مثل کاپیتالیسم کیفیت و کمیت کالاها رو افزایش بده و همزمان قیمت رو پایین و پایین‌تر بیاره ــ تا حدی که کالای لوکسِ ده‌ـ‌بیست سال قبل رو بشه در سطل زباله پیدا کرد.

چپ می‌خواد جنگی آشتی‌ناپذیر بین کارگر/کارمند و کارآفرین/کارفرما ایجاد کنه. انگار تمام هستی خلاصه می‌شه در اینکه سهم بزرگ‌تری از سود کارفرما نصیب کارگر بشه. این همون نگاه تک‌بعدی و عوامفریبانه‌ست. خیلی‌ها در اینجا می‌افتند در این دعوای تک‌بُعدیِ دستمزد. برای این مسئله جواب‌های فراوانی وجود داره که موضوع این نوشته نیست.

حالا چرا کاپیتالیسم چنین توانایی بالایی در افزایش تنوع و کیفیت داره؟ دلیلش ساده‌ست: چون در کاپیتالیسم باید سود کرد و سود در جیب و ذهنِ مصرف‌کننده‌ست. برای سود باید مصرف‌کننده رو متقاعد کرد محصول یا خدمت ارائه‌شده براش مفیده و واقعاً به کارش میاد و کیفیت زندگی‌ش رو بالا می‌بره. خریدار رو هم ــ برخلاف ادعای مهملِ همیشگی چپ ــ نمی‌شه گول زد؛ چون بازار محل عینیاته؛ مقالات انتزاعیِ دانشگاهی نیست که بشه هر آسمون‌ـ‌ریسمونی بافت؛ مصرف‌کننده به طور ملموس می‌تونه کالا رو ارزیابی کنه.

در نتیجه جدال وحشتناک و بی‌رحمانه‌ای سر جلب نظر مصرف‌کننده درمی‌گیره. نتیجۀ این جدال افزایش بهت‌آور تنوع و کیفیت کالاهاست؛ چیزی که بیش از «درآمد خالص» روی کیفیت زندگی ما اثر می‌گذاره.

در اینجا چپ سریع مغالطه‌ای می‌کنه: می‌گه چون در این سیستم فقط سود مهمه، منابع صرف تولید چیزهایی می‌شه که ارزش حیاتی نداره و منابع هدر می‌ره. در این استدلال انسان گاو فرض شده. تولیدکننده می‌دونه نزدیک‌ترین مسیرِ سود تولید حیاتی‌ترین چیزهاست. بنابراین، بازار به صورت خودکار حول تولید حیاتی‌ترین چیزها شکل می‌گیره و رفته‌رفته از مرکز فاصله می‌گیره. نشانۀ روشن قضیه اینکه هر چه اقتصاد کاپیتالیستی‌تر باشه درصد کوچک‌تری از درآمد صرف خوراک می‌شه؛ یعنی خوراک ارزون‌تر درمیاد. این نشون می‌ده تمرکز اصلی روی تولید حیاتی‌ترین کالاست و منابع اتفاقاً به بهینه‌ترین شکل استفاده می‌شه.

در آمریکا در سال ۲۰۱۸ فقط حدود شش درصد از هزینه‌های مصرفی مختص غذا بود؛ تازه آمریکایی‌ها به پرخوری معروفند. اما در این کشورهایی که آزادی اقتصادی وجود نداره به طور متوسط تا ۴۰ درصد درآمد فقط خرج پر کردن شکم می‌شه ــ خودتون حساب کنید چند درصد از حقوقتون خرج سفره‌تون می‌شه که هر روز هم کوچک‌تر می‌شه.

✍مهدی تدینی

@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

ماه دیشب، پل خواجو و زاینده رود

🌲🌲🌲
ماه من غصه چرا ؟؟؟

آسمان را بنگر،

که هنوز، بعد صدها شب و روز

مثل آن روز نخست، گرم و آبی و پر از مهر به ما می خندد

یا زمینی را که،

دلش از سردی شبهای خزان نه شکست و نه گرفت

بلکه از عاطفه لبریز شد و نفسی از سر امید کشید

و در آغاز بهار، دشتی از یاس سپید، زیر پاهامان ریخت

تا بگوید که هنوز، پر امنیت احساس خداست...

@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

✅سرو ابركوه؛ قديميترين سرو ايران/ گفته می‌شود اين درخت توسط زرتشت كاشته شده است.
این درخت در شهر ابرکوه قرار دارد و از پیرترین جانداران زندهٔ جهان است. محیط تنهٔ این درخت در روی زمین یازده‌ونیم متر است و بلندای آن بین ۲۵ تا ۲۸ متر برآورد شده است.

محد جواد رستمی در کتاب نزهت القلوب که در سال ۷۴۰ قمری تألیف شد دربارهٔ ابرکوه می‌نویسد: «آنجا سروی است که در جهان شهرتی عظیم دارد. چنانچه سرو کشمیر و بلخ شهرتی داشت و اکنون این از آن‌ها بلندتر و بزرگ‌تر است و درخت سرو در ایران‌زمین مثل آن نیست.»

دانشمند روس الکساندروف، عمر این سرو را بیش از ۶۰۰۰ سال و محققان ژاپنی سن آن را بیش از ۸۰۰۰ سال می‌دانند. برخی روایات تاریخی، کاشتن آن را به زرتشت و برخی نیز به یافث (پسر نوح) نسبت می‌دهند.


@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

✅تقارن زیبای ماه کامل با کوه صفه اصفهان...

و

صدای مسحور کننده خداوندگار آواز ایران... #استاد_شجریان
🌾🌾🌾🌾🌾🌾
@tarbd

📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

✅ ریشه ضرب‌المثل [چند مرده حلاجی]

🔹ریشه این ضرب‌المثل بر می‌گردد به همان ماجرای حسین بن منصور حلاج، از نامی‌ترین عارفان وارسته ایران که بخاطر عقایدش دو دستان او، سپس چشمان او و بعد زبان و سرش را بریدند و در آخر او را به آتش کشیدند، که امروزه وقتی از پایداری و استقامت کسی سخن می گویند گفته می شود، چند مرده حلاجی؟ یعنی: ببینیم تاب و توان تو چقدر است.

@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd