کانال طِب اَطفال

👩‍💻

در گذرِ روزهای طبابت؛ روایت‌هایی از تجربه‌های بالینی اعضای کانال طب اطفال

این فقط یک پست پزشکی نیست… بلکه برای این است که به ما نشان دهد چقدر لطف و موهبت الهی از هر چیزی بالاتر است.

بیمار جوانی بود، غیرسیگاری، بدون فشار خون، بدون دیابت، وزن اضافه نداشت، و در خانواده‌اش هم سابقه بیماری عروق قلبی وجود نداشت.

با درد بسیار شدید قفسه سینه به اورژانس آمد؛ به‌شدت مضطرب و تا بالاترین حد ممکن ناآرام بود. اولین نوار قلب: Acute Inferior MI.

دوزهای بالای فنتانیل به او دادم اما فایده‌ای نداشت. از شدت درد به انسداد یا پارگی آئورت شک کردم و برایش عکس قفسه سینه و اکو انجام دادم. اختلاف فشاری بین دو دست هم وجود نداشت.

کمی بعد، نوار قلب بدتر شد: افت واضح‌تر در لیدهای قدامی-سپتالی (تصویر آینه‌ای بالا رفتن ST در لیدهای خلفی)، همراه با bigeminy بطنی و فیبریلاسیون دهلیزی.

سریع او را به سمت کاتتریزاسیون بردیم. جلوی درِ لاب، ۱۰ ثانیه دچار VT غیرپایدار شد. فرصت DC shock نداشتم چون خودش سریع برگشت. سریع وارد اتاق کاتتر شدیم و همه در حال دویدن بودند؛ بیمار روی تخت اورژانس بود و قرار بود به تخت لاب منتقل شود.

و اینجا لحظه سرنوشت‌ساز بود: تاکی‌کاردی بطنی پایدار (VT)؛ مونومورف، پلی‌مورف و سپس فیبریلاسیون بطنی. قلب بیمار ایستاد.

بیمار به دفیبریلاتور وصل بود.
بلافاصله CPR را شروع کردم و پزشک دیگری که خدا خیرش دهد آماده DC shock بود. بیمار دچار تشنج شد و نزدیک بود از تخت بیفتد؛ با زور نگهش داشتیم تا زمین نخورد. کف از دهانش خارج می‌شد و فضا بسیار متشنج و آشفته بود. همه می‌ترسیدیم بیمار را از دست بدهیم.

آدرنالین در بالاترین حد بود. سه بار شوک الکتریکی داده شد. منیزیم، آمیودارون و آدرنالین تزریق شد. وضعیت “کد بلو کامل” بود. لوله‌گذاری تنفسی انجام شد.

خدا را شکر توانستیم طوفان VT را کنترل کنیم. سپس وارد کاتتر شدیم و مشخص شد شریان LCX بزرگ از ابتدا کاملاً بسته بوده است. استنت گذاشته شد و بیمار روی نورآدرنالین قرار گرفت.

خدا را شکر چون بلافاصله کار انجام شد و مدت طولانی مغز از خون محروم نشد، سریع به هوش آمد، از ونتیلاتور جدا شد و حالش خوب شد و به بخش منتقل گردید.

متأسفانه من (شخصاً) استخوان دستش را شکستیم، چون هنگام تشنج شدید ممکن بود از تخت بیفتد؛ با این حال در جای خودش قرار دارد و فقط دو هفته آتل لازم دارد.

وقتی که مرا دید از من تشکر کرد و من نیز از او بابت شکستن دستش که در راه نجات دادن جانش اتفاق افتاده بود عذرخواهی کردم.

💡 من حس می‌کردم او مثل یک چراغ روشن است که کم‌کم نورش کم می‌شد تا جایی که دیگر چیزی حس نمی‌شد.

و این است دنیا… در یک لحظه نور انسان کم‌سو می‌شود. اگر این بیمار فقط چند دقیقه دیرتر به بیمارستان می‌رسید، زنده نمی‌ماند.

👩‍💻 خدایا پایان ما را نیکو کن و برای ما نوری از نور خود قرار بده، روزی که نورمان کم‌سو می‌شود.

🚩🚩@TebeAtfal

Please open Telegram to view this post