💝پاسخی به یک پرسش


❓ اگر بیمار دیابتی با هایپرگلیسمی مراجعه کند ولی DKA نداشته باشد، رویکرد پیشنهادی شما چیست؟
آیا برایش دریپ انسولین شروع کنیم یا با همان روش انسولین زیرجلدی پیش برویم؟
من از روشی که شما برای DKAهای خفیف و متوسط (mild و moderate) پیشنهاد داده بودید استفاده می‌کنم و نتایج همیشه بسیار خوب بوده است.
می‌خواستم بدانم آیا برای موارد هایپرگلیسمی بدون DKA هم می‌توان یک پروتکل مشابه در نظر گرفت؟


پاسخ🔽

درمورد بیماران دیابتی و DKA ، همانطور که همگی می‌دانیم، درمان اصولی و معمول، استفاده از انسولین وریدی هست، اگر دقت کنید، این درمان DKA, دوز بالایی از انسولین را به بیمار می‌رساند، که اگر دوز
0.05-0.1 U/Kg/h
را استفاده کنیم، دوز تجمعی روزانه معادل
1.2 - 2.4 U/Kg/day
می‌شود که تا ۲ برابر بیشتر از دوز معمول مورد نیاز روزانه انسولین در کودکان و نوجوانان می‌باشد. دلیل آنهم اختلال طولانی و شدید متابولیسم در زمان  تشخیص بیماری هست که برای اصلاح، نیاز به تجویز انسولین به شکل اساسی دارد.

در عمل، بعضی از همکاران اعتقاد دارند در بیمار دیابتی که  DKA نیست و با هیپرگلیسمی مراجعه کرده، بهتر است از تجویز انسولین وریدی برای غلبه به مقاومت به انسولین احتمالی (مثلادر زمان وقوع بیماری تبدار، استرس‌های مختلف و ...) استفاده کرد تا زودتر قندهای بیمار کنترل گردد و سپس به انسولین زیرجلدی تغییر داده شود.

اما همانطور که قبلا در جلسات  DKA عرض کرده بودم، اینکار، و هر کار دیگری، محسنات و معایب خودش را دارد. اگر شما در سیستمی کار می‌کنید که پرستاری و خدمات و آزمایشگاه و .... توانایی همپا شدن با دستورات شما را ندارند، خطر هیپوگلیسمی، عدم تجویز صحیح و کافی انسولین، عقب ماندن جوابهای آزمایشگاهی از شما، همه می‌تواند آسیب به بیمار و گاهی، فاجعه ایجاد کند.

به این دلایل هست که اخیرا، تمایل به استفاده از انسولین زیرجلدی، و حتی انسولینهای طولانی اثر زیرجلدی، در مدیریت  DKA خفیف و بدون عارضه، بیشتر شده است.

با این توضیحات، با توجه به سوال شما، بنظر می‌رسد بهتر هست با توجه به شرایط بیمار و  SetUp محل فعالیت، تصمیم بگیرید که بهترین و ایمن‌ترین راه کمک به بیمار، کدام است. اگر سرعت حرف اول را می‌زند، انسولین وریدی انتخاب مناسب است، اگر ایمنی و آرامش بیشتر را می‌پسندید و تجربه و دانش کافی برای استفاده صحیح از انسولین زیرجلدی را دارید، این روش را انتخاب کنید.


✍️ آقای دکتر رضا توکلی زاده (فوق تخصص غدد کودکان)

🚩🚩@TebeAtfal

⭕️ تشخیص اشتباه درماتومیوزیت؛ ۷ سال درمان با سیکلوفسفامید برای بیماری‌ای که وجود نداشت

فِی کاندون، دختربچه‌ای اهل بریتانیا، نزدیک به ۷ سال با یک تشخیص اشتباه زندگی کرد و در این مدت، تحت درمان با سیکلوفسفامید (این دارو از داروهای رژیم‌های شیمی‌درمانی سرطان هم می باشد) برای بیماری‌ای قرار گرفت که در واقع به آن مبتلا نبود. سرانجام مشخص شد او به یک بیماری ژنتیکی عضلانی مبتلاست که در حال حاضر درمان قطعی ندارد.

اواخر سال ۲۰۱۹، کریستینا، مادر فِی، متوجه شد دختر ۵ ساله‌اش دیگر مانند همسالانش قادر به راه رفتن و بازی کردن نیست. پزشکان بیمارستان کودکان بریستول، بیماری او را درماتومیوزیت جوانان (Juvenile Dermatomyositis)، یک بیماری نادر خودایمنیِ درگیرکننده عضلات و پوست، تشخیص دادند.

بر اساس این تشخیص، فِی از ژانویه ۲۰۲۱ درمان با داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی، را آغاز کرد. این درمان‌ها عوارض شدیدی برای او به همراه داشت؛ به‌طوری که پس از یکی از درمان‌ها به مننژیت ویروسی مبتلا شد و مدتی طولانی مجبور بود در اتاقی تاریک استراحت کند.

با وجود اینکه نتایج برخی بررسی‌ها، از جمله نمونه‌برداری از عضله، بیشتر به نفع یک بیماری مادرزادی عضلات بود، روند درمان بر اساس تشخیص اولیه ادامه یافت.

در نهایت، مادر فِی برای دریافت نظر دوم به بیمارستان دری‌فورد در شهر پلیموث مراجعه کرد. پزشکان این مرکز به تشخیص قبلی مشکوک شدند و پرونده او را به بیمارستان گریت اورموند استریت در لندن ارجاع دادند.

در اوت ۲۰۲۵، نتیجه یک آزمایش ژنتیکی تخصصی نشان داد که فِی در واقع به دیستروفی عضلانی امری–دریفوس نوع ۲ (Emery-Dreifuss Muscular Dystrophy Type 2) مبتلاست؛ بیماری‌ای ژنتیکی که تاکنون درمان قطعی برای آن وجود ندارد.

این تشخیص اشتباه، سال‌ها رنج و درمان غیرضروری را به فِی و خانواده‌اش تحمیل کرد. او که اکنون ۱۲ سال دارد، توانایی راه رفتن را از دست داده، از ویلچر استفاده می‌کند و هنگام خواب به دستگاه کمک‌تنفسی نیاز دارد. همچنین به دلیل درگیری عضله قلب، در معرض خطر بروز آریتمی‌های خطرناک و نارسایی قلبی قرار دارد.

پس از آشکار شدن این ماجرا، مؤسسه درمانی بریستول تحقیقات داخلی درباره این پرونده را آغاز کرده و اعلام کرده است که ضمن بررسی روند تشخیص و درمان، با خانواده این کودک نیز در ارتباط خواهد بود.


https://www.aol.com/articles/girl-put-six-rounds-chemotherapy-120958000.html


✍️ ادمین کانال طب اطفال

🚩🚩@TebeAtfal

👩‍💻 در گذرِ روزهای طبابت؛ روایت‌هایی از تجربه‌های بالینی اعضای کانال طب اطفال

«امروز همسرم را برای ویزیت پزشک به بیمارستان آوردم.»

مثل همه مردم، نوبت گرفتم، در صف ایستادم و مراحل پذیرش را مانند هر مراجعه‌کننده دیگری انجام دادم.

یکی از پرستاران با لحنی نامناسب به من گفت که باید بیرون منتظر بمانم و همراهان اجازه حضور ندارند.

به او گفتم: حتماً، فقط دارم مدارک خودم و همسرم را تحویل می‌دهم.

توضیح دادم که این اولین مراجعه همسرم به این بخش است و فقط برای کمک به تکمیل مدارک همراهش آمده‌ام. قصد نداشتم داخل بمانم؛ چند لحظه دیگر خارج می‌شدم. (واقعا هم فقط در سالن انتظار بودم و اصلاً وارد بخش نشده بودم.)

می‌گویند مهم فقط «چه می‌گویی» نیست، بلکه «چگونه می‌گویی» هم اهمیت دارد.

لحنش تند شد. من هم از او خواستم آرام‌تر صحبت کند و گفتم به محض اینکه تحویل مدارک تمام شود، می‌روم. ما برای تفریح نیامده بودیم؛ برای بیماری همسرم مراجعه کرده بودیم.

نکته جالب اینجاست که این همان بیمارستانی است که خودم هم در آن کار می‌کنم.

اما اینکه من یا همسرم برخورد نامناسبی ببینیم، باعث نمی‌شود من هم با بیمارانم همان‌گونه رفتار کنم.

برعکس، این تجربه فقط انگیزه‌ام را بیشتر می‌کند تا بیمارانم را با احترام، مهربانی و همدلی بیشتری پذیرش کنم.

من و خانومم هنگام خروج، قبل از رفتن، نزد همان پرستار رفتیم و به او گفتم:
من هم در همین بیمارستان کار می‌کنم. این هم کارت شناسایی‌ام؛ ما همکار هستیم. بخش من الکترودیاگنوستیک است و احتمال زیادی دارد در روند درمان بیماران، دوباره همدیگر را ببینیم. روز خوبی داشته باشید.

امروز در این بیمارستان نه به‌عنوان پزشک یا تکنیسین، بلکه به‌عنوان یک بیمار و همراه بیمار حضور داشتم.

و باور کنید، قرار گرفتن در سوی دیگر ماجرا، هر بار بیش از پیش به من یادآوری می‌کند که با عشق، احترام و انسانیت بیشتری کارم را انجام دهم.

پ ن ادمین: تجربه‌های تلخِ برخورد نامناسب را می‌توان در همه بخش‌های نظام سلامت دید؛ از پزشکان و پرستاران گرفته تا تکنسین‌ها، کارکنان پذیرش، نیروهای خدماتی. هدف از بیان این تجربه، سرزنش یک رشته یا یک گروه نیست؛ بلکه یادآوری این نکته است که همه ما، فارغ از جایگاه و عنوان شغلی‌مان، می‌توانیم با احترام، همدلی و خوش‌رفتاری، تجربه بهتری برای یکدیگر رقم بزنیم.



🚩🚩@TebeAtfal

قسمت چهارم نوار قلب سریع از سمینار یکروزه نوار قلب سریع


قسمت سوم: 🔽
https://t.me/TebeAtfal/32381


🗣آقای دکتر محمد تقی مجنون (فوق تخصص قلب کودکان)

🚩🚩@TebeAtfal

🪤 بیمار سیانوتیک که به ونتیلاتور پاسخ نمی‌دهد: تله مرگبار خون به رنگ شکلات🍫

این یکی از کابوس‌های هر پزشک کشیک ICU یا اورژانس است:
بیماری با سیانوز مرکزی واضح (لب‌ها، زبان و مخاط‌های آبی‌رنگ) مراجعه می‌کند. شما سریع اقدام می‌کنید:
اکسیژن ۱۰۰٪ می‌گذارید، حتی بیمار را اینتوبه می‌کنید...
اما بیمار بهبود پیدا نمی‌کند.
پالس‌اکسیمتر انگار روی عدد ۸۵٪ قفل شده است و هر کاری انجام دهید بالاتر نمی‌رود.
تصمیم می‌گیرید گاز خون شریانی بگیرید و هنگام گرفتن نمونه متوجه می‌شوید مایعی غلیظ، تیره و چسبناک با رنگ مشخص شکلاتی خارج می‌شود. 🍫
این بیمار دچار:
متهموگلوبینمی اکتسابی (Acquired Methemoglobinemia)
است.

🔬 پاتوفیزیولوژی فروپاشی (چرا انتقال اکسیژن خاموش می‌شود؟)

به‌طور طبیعی، آهن موجود در گروه هموگلوبین در حالت فرو (Fe²⁺) قرار دارد و به‌خوبی به اکسیژن متصل شده و آن را حمل می‌کند.

در متهموگلوبینمی، یک عامل اکسیدکننده خارجی، آهن را از حالت فرو (Fe²⁺) به حالت فریک (Fe³⁺) اکسید می‌کند.

این اتفاق باعث دو اختلال متابولیک مهم می‌شود:

☹️ناتوانی
آهن فریک (Fe³⁺) از نظر فیزیولوژیک قادر به اتصال و انتقال اکسیژن نیست.
میلیون‌ها «وسیله حمل اکسیژن» در خون عملاً از کار می‌افتند.

☹️خیانت هموگلوبین باقی‌مانده
بدتر از آن، هموگلوبین‌هایی که هنوز آهن Fe²⁺ دارند، به اکسیژن بیش از حد محکم می‌چسبند.
این باعث شیفت شدید منحنی تفکیک اکسیژن به سمت چپ می‌شود.

⬅️نتیجه: هیپوکسی شدید و بالقوه کشنده بافتی، حتی در شرایطی که PaO₂ شریانی در آزمایش طبیعی به نظر می‌رسد.

🔍 سرنخ کلیدی: «شکاف اشباع اکسیژن» (Saturation Gap)
اینجا تکنولوژی اگر درست تفسیر نشود می‌تواند ما را گمراه کند:

📱 پالس‌اکسیمتر (SpO₂)
متهموگلوبین نور قرمز و مادون قرمز را به شکلی جذب می‌کند که الگوریتم دستگاه معمولاً آن را به‌اشتباه حدود ۸۵٪ اشباع اکسیژن گزارش می‌کند.
حتی با اکسیژن خالص نیز ممکن است بالاتر نرود.

🩸 گاز خون شریانی (SaO₂ محاسبه‌شده)
چون مقدار اکسیژن محلول در خون (PaO₂) معمولاً طبیعی است، دستگاه ممکن است اشباع اکسیژن را به‌صورت محاسباتی (نه اندازه‌گیری مستقیم) حدود ۹۹٪ گزارش کند.

⚠️ قانون طلایی کشیک:
اگر بیماری دارید که:
سیانوتیک است،و SpO₂ روی حدود ۸۵٪ ثابت مانده،
اما گاز خون شریانی اشباع حدود ۹۹٪ نشان می‌دهد،
فوراً به متهموگلوبینمی فکر کنید.
این یعنی وجود Saturation Gap بیشتر از ۵٪.

💊 مقصران شایع در ICU
اغلب یک اختلال اکتسابی ناشی از داروهای رایج است:

🟣 بنزوکائین / لیدوکائین
(مانند اسپری‌های مورد استفاده در اکوکاردیوگرافی از راه مری، آندوسکوپی یا انتوباسیون‌های دشوار)

🟡داپسون
(برای پیشگیری از پنوموسیستیس جیرووسی یا برخی بیماری‌های پوستی)

🔵نیترات‌ها و نیتریت‌ها
مانند:
نیتروگلیسیرین
نیتروپروساید
یا آب چاه آلوده

🧪 پادزهر: درمان رنگ آبی با رنگ آبی
درمان اصلی:
آبی متیلن (Methylene Blue)
به مقدار:
۱ تا ۲ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی
است.
این دارو به‌عنوان کوفاکتور برای آنزیم NADPH–MetHb reductase عمل کرده و آهن را در عرض چند دقیقه به حالت فرو (Fe²⁺) بازمی‌گرداند.

🙂دیدن اینکه بیمار جلوی چشمان شما دوباره صورتی می‌شود، یکی از لحظات جذاب طب اورژانس است.

🚨 هشدار حیاتی قبل از تجویز

هرگز در بیمار با کمبود G6PD (گلوکز-۶-فسفات دهیدروژناز) آبی متیلن تجویز نکنید.
در این بیماران:
پادزهر ممکن است مؤثر نباشد،
و حتی می‌تواند باعث بحران همولیتیک شدید و کشنده شود.

در این شرایط گزینه‌هایی مانند:
ویتامین C با دوز بالا
تعویض خون (Exsanguinotransfusion) در موارد شدید
مطرح می‌شوند.

💫اگر دوست دارید پاتوفیزیولوژی ICU و تله‌های تشخیصی بالینی را بیشتر در کانال طب اطفال مرور کنیم، این مطلب را لایک کنید.


✍️ ادمین کانال طب اطفال

🚩🚩@TebeAtfal

در ادامه نصائح

اخیراً با پدیده‌ای عجیب اما تکراری روبه‌رو شده‌ایم. بعضی بیماران وقتی برای درخواست ویزیت متخصص به درمانگاه ما تماس می‌گیرند، بعد از اینکه نام پزشک را می‌شنوند، اولین سؤالشان این است:

«ممکن است لینک کانال تلگرامی یا پیج اینستاگرامی دکتر را بدانم؟»

جالب‌تر اینکه در بسیاری از موارد، اگر هیچ اثری از آن پزشک در شبکه‌های اجتماعی پیدا نکنند، ویزیت را لغو می‌کنند!

دیگر بسیاری از مردم فقط به دنبال «نام یک پزشک» نیستند؛ می‌خواهند پیش از ویزیت، او را بشناسند. می‌خواهند ببینند چگونه صحبت می‌کند، سبک و روشش چیست، آیا محتوای مفیدی منتشر می‌کند یا نه، و بیمارانی که قبلاً به او مراجعه کرده‌اند در سایت های نوبت دهی انلاین زیر پست معرفی وی درباره‌اش چه گفته اند و چه امتیازی به او داده اند‌.

واقعیتی که هر پزشکی باید بپذیرد این است که حضور در فضای مجازی و تولید محتوا دیگر یک کار لوکس یا فعالیتی نیست که فقط در اوقات فراغت انجام شود یا فقط مختص پرشکان حوزه زیبایی باشد. این موضوع به بخش مهمی از اعتماد مردم و ساختن برند شخصی پزشک تبدیل شده است.

به همین دلیل همیشه جمله‌ای است که بارها به همکارانم گفتم:
«مشهورترها، بیشتر از ماهرترها می‌فروشند.»

البته این به معنای بی‌اهمیت بودن مهارت و تجربه نیست؛ برعکس، مهارت و تجربه اساس کار هستند. اما اگر پزشکی بسیار توانمند باشید و کسی شما را نشناسد، احتمال زیادی دارد این فرصت‌ها نصیب پزشکی شود که شاید از شما دانش و تجربه کمتری داشته باشد، اما مردم او را مدام در فضای مجازی می‌بینند.

آرزو می‌کنم همه دانشگاه‌ها در پایان دوره اینترنی، برای پزشکان دوره‌ای درباره بازاریابی و تولید محتوا در فضای مجازی برگزار کنند تا از همان ابتدای مسیر حرفه‌ای، با این مهارت‌ها آشنا شوند.


✍️ ادمین کانال طب اطفال

🚩🚩@TebeAtfal

🩸 تله انتقال خون وسیع: چرا تزریق حجم زیادی خون می‌تواند قلب بیمار را متوقف کند؟ (ربایش کلسیم)

👩‍💻 بیماری با شوک هموراژیک شدید (مثلاً تروما شدید یا خونریزی گوارشی وسیع) به اورژانس می‌رسد. پروتکل انتقال خون وسیع (Massive Transfusion Protocol) فعال می‌شود. ۴ واحد گلبول قرمز فشرده و ۴ واحد پلاسما با سرعت بالا تزریق می‌کنید.
در ابتدا فشار خون به نظر می‌رسد که پاسخ می‌دهد، اما ناگهان مانیتور یک فاصله QTc بسیار طولانی نشان می‌دهد، فشار خون به ۵۰/۳۰ سقوط می‌کند و بیمار دچار ایست قلبی با فعالیت الکتریکی بدون نبض (PEA/AESP) می‌شود.

❓آیا بیمار دوباره خون زیادی از دست داده است؟
خیر.
شما قلب او را خاموش کرده‌اید.
شما در تله سیترات گرفتار شده‌اید. 📉

🔬 پاتوفیزیولوژی (ربایش یونی کلسیم)

برای اینکه خون اهدایی داخل کیسه‌های بانک خون لخته نشود، به آن یک ماده ضدانعقاد به نام سیترات (Citrate) اضافه می‌شود.

وقتی تعداد زیادی کیسه خون یا پلاسما را با سرعت بالا به بیمار تزریق می‌کنید، مقدار زیادی سیترات وارد جریان خون او می‌شود.

❓سیترات پس از ورود به بدن چه می‌کند؟
کار آن این است که تمام کلسیم یونیزه آزاد (Ca²⁺) موجود در خون را کلاته (Chelate) یا «ربایش» کند.

در شرایط طبیعی، یک کبد سالم این سیترات را طی چند دقیقه متابولیزه می‌کند.
اما در بیمار دچار شوک، هیپوترمی و پرفیوژن ناکافی، کبد عملاً «خاموش» است.

⬅️در نتیجه:
سیترات تجمع پیدا می‌کند⬅️ کلسیم یونیزه به‌شدت کاهش می‌یابد ⬅️ فاجعه آغاز می‌شود.

☹️ پیامدهای هیپوکلسمی شدید

⬅️ایست قلبی:
کلسیم همان «ماشه» انقباض عضله قلب است.
بدون کلسیم کافی:
قدرت انقباض میوکارد کاهش می‌یابد
بطن‌ها دچار ضعف شدید می‌شوند
عروق تون خود را از دست می‌دهند (وازوپلژی)
و بیمار ممکن است دچار ایست قلبی شود.

⬅️اختلال انعقادی القاشده:
به‌طور متناقضی، کلسیم فاکتور IV آبشار انعقادی است.
وقتی سیترات کلسیم را مهار می‌کند:
خون بیمار دیگر به‌خوبی قادر به تشکیل لخته نیست.
یعنی شما در حال تزریق خون برای توقف خونریزی هستید، اما هم‌زمان با سیترات، بیمار را به سمت ضدانعقادی می‌برید.

🛠️ قانون نجات (جبران پیشگیرانه)
در خونریزی‌های شدید، نمی‌توان ۱۵ دقیقه صبر کرد تا آزمایشگاه نتیجه کلسیم یونیزه را گزارش کند.
باید یک قدم جلوتر باشید.

قانون طلایی فعلی:
به ازای هر ۳ تا ۴ واحد فرآورده خونی (گلبول قرمز یا پلاسما) که تزریق می‌کنید، به‌صورت تجربی:
۱ گرم گلوکونات کلسیم

یا اگر مسیر وریدی مرکزی دارید:
۱ گرم کلرید کلسیم
تجویز کنید.

💡 نکته مهم کشیک:
کلرید کلسیم تقریباً سه برابر بیشتر از گلوکونات کلسیم کلسیم المنتال فراهم می‌کند، اما برای وریدهای محیطی بسیار تحریک‌کننده است و در صورت نشت از رگ می‌تواند باعث نکروز بافتی شود.
بنابراین اگر در احیای اولیه فقط مسیر وریدی محیطی دارید، معمولاً گلوکونات کلسیم انتخاب ایمن‌تری است.


✍️ ادمین کانال طب اطفال

🚩🚩@TebeAtfal

اگر یک روزی روان‌شناس شوم، عنوان پایان‌نامه‌ام این خواهد بود:

«تأثیر تغییر رفتار یک بیمار عصبانی، وقتی به او یک آبنبات چوبی می‌دهی»

این تکنیک را مدتی قبل امتحان کردم و جواب داد.

یکی از همکارانم آمد و خبر داد که بیرون، خانمی بسیار عصبانی است؛ چون مشکلی برای نوبت‌هایش پیش آمده و خیلی ناراحت است.

تهدید کرده بود که از ما شکایت می‌کند و پیش مدیر می‌رود. حتی کمی قبل‌تر هم با یک پرستار درگیر شده بود.

به او گفتم:
«نگران نباش، الان بیرون می‌روم و ببینیم چه شده.»

با ظرف کوچک پر از آبنبات چوبیم بیرون رفتم. خانم با عصبانیت به سمت من آمد و درست وقتی می‌خواست صدایش را بالا ببرد، به او گفتم:

«سلام قشنگم! یک آبنبات می‌خواهی؟ من وقتی گرسنه باشم معمولاً عصبی می‌شوم.»

خانم مات ماند.
بعد آبنبات را به او دادم و گفتم:
«بیا، با خیال راحت و در حالی که آبنباتمان را میخوریم باهم حرف بزنیم»

گفتم:
«برایم تعریف کن چه اتفاقی افتاده؟»

مشکلش را برایم توضیح داد و راستش کمک کردن به او خیلی ساده بود؛ موضوع را حل کردیم.

او آرام‌تر و راضی‌تر رفت؛ فکر می‌کنم حتی یک نظر خوب هم برایم ثبت کرد.

نکته این است که برای ایجاد یک دعوا، همیشه دو نفر لازم است.
اگر یکی از آن‌ها نخواهد دعوا کند، دعوایی شکل نمی‌گیرد.

دوستان! راز در آبنبات‌های چوبی ست. 🍭


✍️ خانم دکتر رزا مصطفایی (متخصص کودکان)

🚩🚩@TebeAtfal

👩‍💻 در گذرِ روزهای طبابت؛ روایت‌هایی از تجربه‌های بالینی اعضای کانال طب اطفال

امروز با یک بیمار ۱۷ ساله صحبت کردم.
وقتی مشغول انجام بررسی‌ها هستیم، اغلب از بیماران درباره زندگی‌شان، علاقه‌هایشان، ترس‌هایشان و رویاهایشان می‌پرسم...

او تحت مراقبت روان‌پزشکی است و چندین بار اقدام به خودکشی داشته است.

امروز داشتیم آزمایشی انجام می‌دادیم تا وضعیت او را بهتر بررسی کنیم، چون علاوه بر مشکلات روانی، صرع هم دارد.

در ابتدا کم حرف بود، خیلی خجالتی.
اما کم‌کم شروع کرد درباره احساساتش با من صحبت کند.

احساس می‌کند شکست خورده است.
چون فکر می‌کند مطابق انتظارات والدینش نیست.
چون در مدرسه موفق نیست.
چون حتی انگیزه بلند شدن از تخت را هم ندارد.

با دقت به حرف‌هایش گوش دادم.
به او نصیحتی نکردم.
با خودم فکر کردم:
احتمالاً افراد زیادی قبلاً به او نصیحت کرده‌اند... و هیچ‌کدام هم نتیجه‌ای نداده است.

پس از او پرسیدم:
«گوش دادن به موسیقی را دوست داری؟»

گفت:
«خیلی دوست دارم. گاهی برای آرام شدن، گاهی برای اینکه خودم را بهتر بفهمم.»

به او گفتم:
«اجازه می‌دهی وقتی دارم دستگاه را وصل می‌کنم، هدفونم را روشن کنم؟ یک آهنگ هست که فکر می‌کنم باید آن را بشنوی.»

اسم آهنگ From Finner از گروه Of Monsters and Men است.

آهنگ را پخش کردم.
و در حالی که موسیقی پخش می‌شد، برایش توضیح دادم:
این آهنگی است درباره ادامه دادن، حتی وقتی می‌ترسیم.
درباره حرکت کردن، حتی وقتی نمی‌دانیم به کجا می‌رویم.
درباره یاد گرفتن اینکه با چیزهایی که داریم خوشحال باشیم، در حالی که مسیر خودمان را پیدا می‌کنیم.
چون زندگی فقط مدرسه نیست...
زندگی تفریح هم هست.
خوشبختی چیزی نیست که فقط آن را پیدا کنی؛
چیزی است که در اطراف ما جریان دارد.
مثل یک لوبیا داخل یک شیشه.
هر وقت احساس گم‌شدگی می‌کنم، به آن آهنگ گوش می‌دهم و یک چیز مهم را به یاد می‌آورم:
من به این دنیا نیامده‌ام که انتظارات دیگران را برآورده کنم.
آمده‌ام یاد بگیرم.
این زندگی من است.
برای لذت بردن.
برای خدمت کردن.
چیز دیگری نیست.

بعد شروع به گریه کرد و گفت:
«فقط این است که... من نمی‌دانم چطور باید زندگی کنم.»

به او جواب دادم:
«هیچ‌کس نمی‌داند. همه ما داریم بداهه زندگی می‌کنیم. همه ما یک جایی از زندگی با کفش‌هایی خیس از باران راه رفته‌ایم.»
وقتی نمی‌دانی چه کار کنی، به این آهنگ گوش بده.

یادت باشد:
زندگی زمان بازی است.
هرچه می‌توانی یاد بگیر.
هر طور می‌توانی کمک کن.
تا جایی که می‌توانی لذت ببر.
اما هیچ‌وقت یک چیز را فراموش نکن:
خودت را دوست داشته باش.


🚩🚩@TebeAtfal