از چشم هایش که افتادی، با یک حمد و سه قل هو الله فاتحه ی رابطه را بخوان! ریسمان پاره را دوباره نمیتوان گره زد!
از چشم هایش که افتادی، دیگر عطر جا مانده ی حضور گرمت را نفس نمیکشد!
از چشم هایش که افتادی، موقع احوال پرسی پشت تلفن به جای آنکه با لوس بازی های دلنشین همیشگی اش تمام شارژی که خریده بودی را تمام کند، خیلی سرد جوابت میدهد :مرسی خوبم!
و تو این "مرسی خوبم" را تا آخر دنیا فراموش نخواهی کرد! میفهمی پشت این دو کلمه به اندازه تمام واژه های دنیا حرف داشت!
از چشم هایش که افتادی، عکس لبخندت را از بک گراند تلگرامش حذف میکند! آخر شب ها با هزار آب و تاب ثانیه به ثانیه روزمرگی هایش را برایت تعریف نمیکند و توقع ندارد برایت جذاب باشد!
تازه بین خودمان بماند، از چشم هایش که افتادی حتی دیگر نیمه شب ها به خوابت نمی آید!
جان من! حتی شده پشت پلک هایش را بگیری و آویزانشان شوی و به هزار زور و زحمت و تقلا کردن خودت را بالا بکشی ، اجازه نده از چشم هایش بیفتی! چون وقتی که افتادی صدای شکستن تمام پل هایی که پشت سرت ساخته بودی برای بدست آوردنش را به طرز کر کننده ای میشنوی! 
به قول پویان اوحدیِ جان: "  از هر جایی که افتادی احتمالش هست که بتوانی دوباره بلند شوی... از هر جایی... هر جایی به غیر از چشم"...
مواظب چشمانش باش!

امیرحسین قربانی


@TextPlace

...
چه فرقی می کند
مرد باشی یا زن؛
حریمت حرمت دارد!
هر کسی که از در آمد محرم نیست.
صبر کن...
تا آدمت را پیدا کنی...
آدمی از جنس خودت!
آدمی که؛
حرمت سرش شود.
خودت را مدیون خودت نکن
مدیون
قلبت، نگاهت، دستانت، آغوشت!
گاهی باید تنهایی را ترجیح داد
گاهی حتی نباید منتظر بود،
عزیزم، جانم!
حریمت حرمت دارد...
#ملیکا_میم

@TextPlace

حتی وقتی دانشجو شدم باز هم بابا اصرار داشت که بعد از ظهر ها بیاید در دانشگاه دنبالم.من هم تایم کلاس هایم را یکی درمیان به اون اطلاع میدادم و با قیافه حق به جانب میگفتم فلج اطفال! که ندارم!بزرگ شده ام خودم بلدم!
دوره ی عمومی تمام شد و برای تخصص شهر دیگری قبول شدم.حالا توی شهر غریب بعد از کلاسم جلو در دانشگاه هنوز دنبال پلاک 215 ایران18 میگردم.که لم بدهم کنارت.هر چه اخم من بیشتر در هم گره خورد تو لبخندت شیرین تر شود.چشمم را ببندم و بقیه اش را بسپردم به تو!بپرسی ناهار خوردی؟ و من بی اعتنا به جدال روده کوچیکه و بزرگه رو برگردانم و بگویم خسته م میخواهم بخوابم.و تو هی گزینه بدهی که فلان چیز را دوس داری بخرم بخوری یا همان سهم ناهار که مامان برایت کنار گذاشته خوب است؟نه که تا رسیدم خوابگاه به خودم بگویم دلت را صابون نزن الان وقتش نیست ناهار درست کن بخور بعد...تازه اخرش هم که میخوابی ظرفهای کثیف روی میز منت هم سرت میگذارند!!! مامان میخواهم باز هم صبح ها تو نازم را بکشی و با وعده ی شیرین این که پاشو برو *بعد از ظهر که اومدی سه ساعت بخواب* راهیم کنی.نه که با صدای دلخراش گوشی از خواب بیدار شوم و ده دقیقه بعد مردانه سر خیابون منتظر تاکسی باشم...کاش حداقل صدایت را روی آلارم گوشیم بگذارم...
من فکر میکنم بی پناه ترین موجود روی زمین دختریست با یک چمدان بزرگ کنار خیابان...که هر ماشینی برایش بوق میزند که بیا برسونمت!همان که وقتی میدان ها و خیابان ها را نمیشناسد کرایه اش تصاعدی بالا میرود!همان که ساک دستیش دستش را میبرد ولی توی پل هوایی بلند و خلوت حاضر نیست یک بار هم بارش را زمین بگذارد و نفس بگیرد.
دوست دارم مردی کنارم باشد که هم قدمم شود،وسایل سنگینم را بردارد.آخرش هم که گفتم وسایلم را اینجا بگذاری خوب است بگوید:عه اینا رو کی دادی دست من؟؟! این مرد چه پدرم باشد...چه همسری به مردی پدرم...
درست است که الان فمنیست بودن و دفاع از حقوق برابر زنان کلاس دارد ولی من در پناه تو بودن را میخوام...
فلج اطفال ندارم ولی این همه قوی بودن پوستم را خراب میکند،خط اخمم را عمیق میکند...
در نوشابه را تو باید باز کنی...اخر من ناخنم را با هزار زحمت بلند کرده ام...
از میدان تره بار بیزارم...از این که مثل مردها بگویم این ها کیلو چند؟ آخر من عادت داشتم به میوه های رنگارنگ توی یخچال و صدای تو که میگوید:نشسته نخور معصومه....
#معصومه_سالاری_شکری

@textplace

باران است دیگر
هنوز دارد می بارد
...

تا نفهماند به تو که کسی اینجا قلبش به یادت می تپد،دست بردار نیست!

حالا تو هی پولیور بپوش برو سمت شومینه... فایده ندارد

مگر اینکه بیایی!!


#زهرا_شکیبا


@TextPlace

این طوری می شود که هر بار که پدرت دستش را پشتت می گذارد و با لبخند مطمئنش می گوید "دختر من عاقله!" لبخندی که قرار است به روی ماهش بپاشی تلخ تر و تلخ تر می شود... هر بار سرت پایین تر می افتد...
این طوری می شود که سختی یک دختر عاقل ماندن را تنها دخترانی که عاشق نشده اند میدانند...کسانی که هر بار که دلشان لزرید و قلبشان تپید ، زنگ عقل نفرت انگیزشان به صدا در آمد...که هر بار که عشق از پشت شب پنجره شان سرک کشید، بهانه ی سوز سرما را گرفتند و حسابی چفت و بست پنجره را محکم کردند...که هر بار یک قدم عقب رفتند...
لب این دره که رسیدی می فهمی چقدر محتاجم که بیایی و دستم را بگیری...که همه ی این قدم های عقب رفته را پا به پای من جلو بروی... که به همه ی آدم ها نشان دهیم إن مع العسر یسرا...

سامانی

@TextPlace

(نامه ای به فردای خودم)
تو آنجا ایستاده ای منتظر من
و من اینجا نگران از فردای تو
و زمان که جاده ای به جز صبر ندارد
پس صبر خواهم کرد
و هر ثانیه را تا تو زندگی خواهم کرد
و برایت سوغاتی خواهم آورد از جنس خوشبختی و آرامش
نفس ترابی

@TextPlace

با هر نفس دوباره دیدنت
انگار تمام تو در من جان میگیرد...
انگار تمام من در تو می میرد....

طاهره حیدری
فسا
@textplace

"تقدس"

گاهی یک دوست تقدس عجیبی تو زندگی ما پیدا میکنه،
که البته این تقدس به خاطر لحظات و خاطرات مشترکیه که با اون داریم، و وقتی که اون توی تنگنا و شلوغی این دنیا راه رو گم میکنه، کمک و همراهی اون ارجح ترین اولویتت میشه...
ولی از یه جایی به بعد،
متوجه یک حقیقت عجیب میشی؛
این که تو بخاطر تقدیس اون، حالا دیگه از روی دوستی این کمک رو نمیکنی،
اگه به خودت رجوع کنی می فهمی که تو نیاز داری به کمک کردن،
چون حالا دیگه بخشی از وجود خودت رو به یک موجود خارجی متصل کردی،
ازین به بعد متوجه میشی که داری به خودت لطف میکنی،
و چه حس خوبیه این حالت،
گاهی به این فکر کن که آیا تو وجودت، این تقدس رو به کسی اهدا کردی، یا این که برای کسی مقدس هستی؟


#خلیل_امیدوار


@TextPlace

گاه بايد دور بود...
گاه بايد تَلخى چشيد...
تلخى هايى كه بعد از چشيدنشان به شيرينىِ آنها پى ميبرى...
تلخى هايى مثلِ قَهوه...
مثلِ دورى
دورى از عِشق...
فاصله هايى كه بعد از طى شدن، به عمقِ تلخى هاى شيرينش غرق شدن در شادى را ميبينى و يادت ميرود از كدام تلخگاه ها عبور كرده اى...

#سالار_ش

@textplace

باران که ببارد
بهار و تابستان و پاییز و زمستان نمیشناسد
با همه ی زیباییش
وقتی ببارد
احساست را درگیر میکند
بهار ، آرامت میکند
تابستان ، سر شوقت می آورد
پاییز ، عاشقت میکند
زمستان ، دلتنگت میکند
فرقی ندارد چه فصلی
باران که ببارد
دیوانه ات میکند

#مرج_نامه (مرجان)


@TextPlace

ها را خوب یادم است روزهای اول کلاس اولی شدنم بود مرا نیمکت سوم نشاندن تخته واضح نبود اما جای من بر حسب ترجیح معلم آنجا بود هنوز بغل دستی نداشتم تا روز سوم کیاست فر را کنارم نشاندن دختری سبزه چهره لاغر با موهای روشن با درد های بچه گانه اما مهربان و چه زود باهم دوست شدیم از مادرش گفت که با نفت خودش را سوزانده از پدرش و ننه آقای پیرش. معلممان حرف هایمان را شنید کنجکاوانه کیاست فر را صدا زد از او در مورد مادرش پرسید _کجا خودش را سوزانده؟
_حمام
_کی نجاتش داده؟
_بابام
_لخت یا با لباس؟
_با لباس
_چرا؟؟؟؟؟؟
_ننه آقام اذیتش میکنه
_ننه آقات چیکار میکنه مگه؟
_ننه آقام رو پله ها دشویی میکنه
در فکر این بودم چرا خانممان اون جوری جلو همه ازش پرسید چقدر لخت یا لخت نبودن مادرش مهم بود که زنگ تفریح خورد خانم رفت ما ماندیم بچه های کلاس.
ویدا دختر خانوم بود خیلی بین ماها عزیز تر بود نیمکت جلو کنار خانوم مینشست سریع بطرف کیاست فر رفت گفت تو کثیفی بو شاش میدی بعد به بچه ها گفت بیاین همه باهم کثافت فر رو بزنیم تعجبم از یک کلاس بیس نفره بود ک تمام سرش خالی شده بودند و مشت مشت حواله اش میکردند و من نگاه میکردم به این شرارت های بچه گانه تخم دشمنی را خانم انداخت رفت کتکش را کیاست فر خورد بعد از تفریحم حرفی از کتک خوردنش زده نشد چون همه حتی خودش فکر میکردند که قانون مدرسه و بچه های میز اولی آخری همین است. آنروز درس گرفتم از درد هایم جایی نگویم تا لگد مال نشود احساستم تا احمقان فقر ذهنی خو را با فقر فرهنگی من اشتباه نگیرند.
هر چند معلم خوب نبود اما مثال ما مثال نادان و لقمان بود.
اکرم میرحسینی


@TextPlace

می دونی این هوای ابری منو یاد چی میندازه؟ یاد وقتایی که دلت می گیره...یاد وقتایی که گلوت بغض داره و خدایی نکرده من پیشت نیستم.. به نظرم این آسمون خیلی تنهاست..خیلی .. و به نظرم وقتی ناراحتی و تنها! به همین اندازه تنهایی تو بزرگ و دردناکه...

آسمون بعضی وقتا ساعت ها همینطور ابریه اما نمی باره..این همون وقتاییه که گلوت داره پاره میشه اما مراعات منو می کنی و اشک نمی ریزی... این آسمون خیلی به تو شبیهه..وقتی هم می باره ..حالا حالاها بند نمیاد..بس که بغضش رو قورت داده.. مثل اون روزایی که وقتی دیگه بغضت می ترکه..ساعت ها چشمات می باره...

می دونم که خیلی ها واسه این گریه هات ارزشی قایل نشدند و چترهای بی خیالی شون رو باز کردند..اما مهربونم..من عاشقانه ایستاده ام تا همه رنج هات رو بیرون بریزی و سبک شی.. من دستهام رو زیر صورتت می گیرم تا همه اشکهات رو ببوسم..

من قسم خورده ام تا بعد از هر بارشی برات رنگین کمانی بسازم تا همه زیبایی های دنیا هیچ به حساب بیان..شادی ..خورشید پشت این ابرهاست..عزیز دلم..یه کم دیگه صبوری کنی..این ابرها برای همیشه کنار میرن...دلت نگیره..دنیا همینه..ابری..بارانی..آفتابی

تو اما همیشه یادت باشه...زیباترین تابش خورشید درست بعد از بارون های شدیده...

#نفیسه_اسلامبولچی

@TextPlace

"دڵ"

ئەو دڵەی من وڵاتێکی بچکۆلەیە
نە ئاڵای هەیە
نە سنوور
نە پاسەوان
کەچی
نە هیتلەر بۆی داگیر کرا و
نە شەوەزەنگ
نە خەزان

ئەو دڵەی من لەو ساتەوە چاوەکانی پشکوتووە
بەبێ تەقە
بێ خوێنڕشتن
عیشقێک داگیری کردووە!

هەمیشە ڕوو لە خودا هەمیشە مەست
#قوباد_جەلیلزادە

@TextPlace

خودمان را فراموش کردیم...
خودمان را به دست موجود خوفناکی به اسم سرنوشت سپردیم...
سرنوشت به خودی خود ذره ای به وسعت یک اپسیلون بیش نبود که ما انسان ها به اصرار، قدری آن را بزرگ کردیم که مبدل به یک سیاهچاله ذهنی شد که
خودآگاهانه یا ناخودآگاهانه به طور روزانه از ذهن فریب گرای ما به عنوان قوت روزانه تغذیه میکند....
عجولانه تصمیم میگیریم،خودمان را غرق در روزمرگیها میکنیم،جاهلانه انتخاب میکنیم،خود را در کوچه پس کوچه های زندگی گم میکنیم،به کمترین ها اکتفا و به چیزی که نیستیم افتخار میکنیم....

با این حال ایده آل گرایانه به دنبال کمال مطلوبیم و اگر زندگی بر وقف مرادمان نباشد به مرگ تدریجی دچار میشویم...
ودر عین ناباوری طناب دار را به گردن سرنوشت می اندازیم...
هروقت توانستیم زندگی را زندگی کنیم،اشتباهاتمان را با روی گشاده بپذریم،درس بگیریم و تنها خود رامسئول حوادث ریز و درشت زندگیمان بدانیم و نه سرنوشت آنوقت میتوانیم از خود به عنوان یک انسان آزاده یاد کنیم.
مرجان میرمهدی

@TextPlace

ناتوان بودم كه چگونه بگويم عاشقش شده ام.
ياد اين ديالوگ افتادم؛
-ببخشيد افتاد
+چى؟
-مهرتون به دلم
(لطيف_سريال دردسرهاى عظيم)
و اينگونه عشق آغاز شد...

#سالار_ش
@textplace

او.
شب هایی که اینطور عاشقت هستم
روزهایی که پا نمی گیرند جز با خیالت،
با کدام تصویر و لبخند
مرا به یاد خواهند آورد؟

عجیب نیست این بی قراریِ هنوز؟
عجیب نیست این رقیق شدن... این آواز خواندن؟
عجیب نیست که در نیمه شبی چُنین
،غرق در سرما و سکوت،
ایستاده ام مقابلِ پنجره ای و لبخندِ خیس میکارم به وسعتِ شب؟

برایت سوال نیست
که کجا بودی همه ی سال هایی
که جان کندنم را به چَشم دیدم
در زمستانی که سهم گُرگ هم نبود...؟ چه می‌کردی وقتی
آن که تورا میخواست
سر فرو برده در گَریبان
هِق هِق های آخرِ دِی را با دست عقب می راند...؟؟

وقتی شُعله می کشیدی در جانم،
کجا بودی که نبودی؟
کدام آبادی دیوانه ای دل آرام تر داشت‌؟
کدام محبوب، دلی پُر سوداتر؟

این باران...
و قسم به همین باران
که زخم هایم فقط لبخندند
حرف هایی که باید گفته شوند، همه سکوت
و تو که باید باشی، همه نَبود...
.
.
پِلک ببند و باز کن
دنیا برای تو همان است.
پلک می بندی و باز می کنی
جهانی برای من دگرگون می شود...
.
و دگر از یاد بُرده ام
چندمین روز از چندمین ماهِ دلواپسی است
که این طور بی صدا و مُصَّور
عاشقت هستم.... .

عشق دقیقا چه کار می کند
که حسابِ حرف ها و ثانیه ها از دست آدم دَر می رود؟

#فاطمه_غنی_پور

@TextPlace

دختر های مو کوتاه ، قوی ترینند ! باور کنید ؛ آنقدر جرئت دارند که میگذرند از تمام دلخوشی های دخترانه شان . تمام قدرتش را میریزد در دستش و آماده ی نبرد میشود ؛ نبرد میان " عقل " و " احساسش "
مثل همیشه این بار هم به ندای قلب ترک خورده اش گوش میکند ...
میزند قید موهایش را ... گویی دارد دل کندن و رهایی را یاد میگیرد ... و بعد چشم های ابریش را میدوزد به خرده های احساسش که ریخته شده اند کف زمین ! و هیچ چیز نمیتواند دیگر جمعشان کند و به هم وصلشان کند ...
خیره میشود به قاب مات آینه ی نیمه شکسته ای که تنهاییش را بیشتر به رخش میکشد ... و چقدر بدتر است زمانی که زیر باران میرود و میفهمد مویی نمانده برایش تا در هوا تاب بدهد و عطر گیسوانش کل شهر را مست کند .
و شهر چقدر بی پناه میشود ... زمانی که وابسته به موهای بلند دخترک گیس بریده ای است ...
دختری که قید موهایش را میزند ، دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد ؛ جز جانش !
که باز میسوزد و میسازد و میبازد و باز هم کم می آورد ..‌ له میشود ، مچاله میشود ، دست و پا میزند زیر دست بی رحم روزگار ...
دیوان فروغ را در دست میگیرد و بلند فریاد میزند :
- ایمان بیاوریم
به آغاز فصل سرد ...
به زمستان و سرمایش ایمان می آورد ؛ اما به سردی چشم های او چه ؟
و تمام سرنوشت یک دختر ، خلاصه میشود در " ایستاده مردن ... "
#نگارقاسمی

@TextPlace

.
یک نفر را میشناسم که گمانم مرا اهلی کرده باشد درست مثل همان گل که شازده کوچولو را ، مثل شازده کوچولو که روباه را ...
تا قبل از آن رنگ طلایی برایم رنگی بود مانند سایر رنگها و هیچ چیز را به یادم نمی انداخت ، اما در این چندوقت رنگ طلایی برای من یادآور گندمزار موهایش است ...
من نمیدانستم وقتی موهایش را نوازش میکنم قرار است بهشان علاقه مند شوم ؛ نمیدانستم قرار است دلم را به تار موهایش ببافم ... من نمیدانستم ...
تازه از موهایش که بگذریم به چشمهایش میرسیم ؛ باز هم من ندانسته گرفتار شدم ...
نگاهش کردم نگاهم میکرد لبانش بسته بود اما حرف میزد ؛ میدانی چه میگویم !؟ چشمهایش حرف داشت اما حرف نداشت ! بی نظیر بود !
مثل هیچ چشمی نبود ...
چشمهایش با هر چشمی فرق داشت همانطور نگاهش ، خب باید به من حق بدهید که دلم از کف برود ؛ آدمی به چشمهای یکی نگاه میکند و میگذرد اما به چشمهای بعضی دیگر گوش میکند ...
من داشتم به چشمهایش گوش میکردم که درشان غرق شدم ...
غرق شدن برای کسی مثل من که شنا بلد نیست مساوی مرگ است مگر چیزی یا کسی به موقع تو را نجات دهد ...
همانطور که چشمانم را بسته بودم و دست پا میزدم بوی تنش ، عطر گردنش به مشامم رسید ...
خوشحال شدم فکر میکردم نجات یافتم ، از دریای چشمهایش رها شدم ، دیگر نجات یافتم ، غافل از اینکه از چاله درآمده و افتادم در چاه ...!
بدتر از قبل گرفتار شدم ، دلم چشمانم دستانم کم بود که حالا ریه هایم را هم به تصاحب خودش درآورده بود ...
هر نفسی که میکشیدیم عطر تنش بیشتر به دل ریه هامان میچسبید آنقدر که وقتی ازش دوریم برای ما طاقچه بالا میگذارند و از تنفس هوای معمولی اعتراض سرداده و ما را به سرفه می اندازند ...
گمانم حالا دلیل گریه روباه را هنگام رفتن شازده کوچولو دارم میفهمم ...
پرسید اهلی کردن یعنی چه ؟!
گفت یعنی ایجاد علاقه کردن
من میگویم اهلی کردن یعنی وقتی کسی در تمام وجودت ، در تک تک سلول هایت علاقه ای را ایجاد میکند طوری که قلبت مغزت وجودت فقط در حضور او به خوبی کار میکنند
وقتی که کسی که تو را اهلی خویش کرده نباشد انگار تو و وجودت را به جان هم انداخته ...
کاش همیشه باشد ؛ من خسته تر از آنی هستم که توان جنگیدن داشته باشد...
کاش نگذارد شکست بخورم ...
.
#مینا_احمدی_راد

@TextPlace

#داستانک

تیتر روزنامه توجهم را جلب کرد، شروع کردم به خواندن خبر.
یادم افتاد آن روزی را که برای خاکسپاری یکی از نزدیکان رفته بودیم. در قسمتی از مراسم، چند نفر از بستگان متوفی، طبق رسم و رسومات معمول، یکی یکی می‌رفتند توی قبرِ خالی دراز می‌کشیدند و چند ثانیه ای بسته به دل و جرئت، یا ارادتی که به مرحوم داشتند آنجا می‌ماندند. بعد هم با یک صلوات و فاتحه ی جمعِ حاضر بیرون می آمدند. اما من که از دور نظاره گر این صحنه بودم و دلبستگی آنچنانی هم با آن خدا بیامرز نداشتم، و به قول معروف بیرون گود ایستاده و هوش و حواسم سر جایش بود ، سایه ی ترس را روی صورت تمام آن ها که توی گور دراز می‌کشیدند به وضوح می‌دیدم.
نوبت به یکی از بستگان رسید که قشنگ معلوم بود قافیه را پاک باخته است اما بنا بر مصلحت و رودربایستی، و شاید برای اثبات این که "کی گفته من ترسیدم؟" خودش را ملزم می‌دانست حتما در این قسمت از مراسم شرکت کند.
کامل مردی بود با اندامی فربه و ته ریش جو گندمی. خلاصه بعد از کمی این پا و آن پا کردن و پاک کردن عرق پیشانی، در میان همهمه ی صلوات فرستادن تشییع کنندگان، و با کمک دو نفر که دست های لرزانش را گرفته بودند، پا به داخل قبر نهاد.
وقتی دراز کشید، دست ها را روی سینه گذاشت و چشم هایش رابست. چند لحظه سپری شد و همه خیال می‌کردند الان بلند می‌شود، اما او همچنان آرام دراز کشیده بود. خیلی ها که فکر نمی‌کردند طرف انقدر بتواند دوام بیاورد بلند صلوات فرستادند و بقیه را هم به این کار تشویق کردند. بعد از صلوات چهارم و پنجم، کم کم سکوت سنگینی حکم فرما شد که خیلی زود جایش را به پچ پچ گنگ جمعیت تشییع کننده داد.
مرد همچنان دست ها را آرام روی سینه اش گذاشته بود و تکان نمی‌خورد. بالاخره یکی بالای قبر رفت و او را به اسم صدا زد. ولی فایده ای نداشت و هیچ عکس العملی از مرد مشاهده نشد. اینجا بود که هیجان و اضطراب و نگرانی یکدفعه مثل بمب، بین جمعیت منفجر شد. دو نفر سعی کردند او را از قبر بیرون بکشند اما هیکل چاق او تقریبا تمام فضای داخل گور را پر کرده بود. به ناچار یک نفر رفت روی پاهایش و او را از شانه گرفت تا به حالت نشسته در آمد، بعد نفر دیگری رفت پشتش و به هر جان کندنی بود با کمک بقیه او را بیرون کشیدند.
خوشبختانه زنده بود و وقتی آب سرد روی سر و صورتش پاشیدند به هوش آمد. اما تمام بدنش می‌لرزید و رنگش مثل گچ دیوار سفید شده بود.
تا آخر مراسم هم فقط یک گوشه نشست و بهت زده به مردم نگاه کرد.
من هم وقتی خبر روزنامه را خواندم بهت زده شدم. آخر این که دیگر قصه و داستان و افسانه نبود؛ روزنامه بود، روزنامه ی لعنتیِ رسمیِ صبح کشور که عین واقعیت بود.
نوشته بود عده ای جدیدا پیدا شده اند که شب ها برای در امان بودن از سوز و سرمای زمستان، برای خوابیدن به داخل گور های خالیِ قبرستان پناه می‌برند.
ناخودآگاه مقایسه کردم حال آن مرد فربه را وسط آن همه جمعیت و در روز روشن، با حال این افراد در نیمه های یک شب طوفانی و برفی که باد زوزه می‌کشد و رعد می‌غرّد.

#م_سرخوش
@textplace

خودت را براي خودت خرج كن
هرزگاهي براي خودت شاخه گلي بخر لباسي كه دوست داري بپوش با خودت قرارشام بگذار
براي خودت وقت بگذار
خلاصه بگويم خودت را خرج خودت كن
زيرا زماني ميرسد كه خودت ميماني و بازواني كه خودش را بغل ميكند
آنوقت شرمنده دلت نميشوي
كه چرا خودت را خرج آدم اشتباهي كردي
براي خودت بمان
هيچكس به اندازه تو براي خودت ماندني نيست
#سحركلواني
@textplace