@zhuanchannel

امروز خم شدم توی آینه و به دختر رنگ پریده ای که روبرویم ایستاده بود و داشت رژلب می زد گفتم : تو یک دختر بیست و پنج ساله ی ترسویی.. نوشتن این جمله زیاد راحت نبود اما راستش را بخواهید من بیشتر زندگی ام را صرف ترسیدن کرده ام.. ترس اینکه نکند یک موقع بابا بفهمد که به جای کلاس کنکور با سحر و سپیده و شادی می رویم کافی شاپ و بلند بلند می خندیم.. ترس اینکه نکند مامان بفهمد این ترم مشروط شده ام..
اینکه نکند مامان و بابا طوریشان بشود.. (شاید باورتان نشود اما شب ها نصف شب بیدار میشوم و به صدای نفس هایشان گوش می کنم تا خیالم راحت شود که هنوز زنده اند)..

سالها که گذشت ترس هایم تغییر کردند ترس از خیابان خلوت مرد های موتورسوار ..
بالا رفتن سن شناسنامه ام و وحشت عقب ماندن از بقیه ی آدم ها..
ترس از دست دادن مردی که باورش نمیشد دوستش دارم ترس از شصت سالگی و تنها ماندن ..

ترس از ازدواج کردن. ترس از مادر نشدن ترس از ارتفاع و هزار تا ترس دیگر به لیست کابوس هایم اضافه شد..حالا اینجا ایستاده ام ..

بعد از ترم های متوالی مشروطی و خنده های بلند به جای کلاس های کنکور بی نتیجه.اینجا ایستاده ام ..

یک سال بعد از رفتن مردی که من دوستش داشتم و او باور نکرده بود.. اینجا ایستاده ام بعد از افتادن از یک ارتفاع بلند و جان سالم به در بردن..اینجا ایستاده ام و هنوز زنده ام..

هنوز موهایم را از پشت می بندم و هنوز وسط مجلس عزا خنده ام میگیرد..
میبینید ترس هایم هنوز من را نکشته اند اما راستش را بخواهید هیچ وقت نمی توانم بگویم که به اندازه ی بیست و پنج ساله های دیگر زندگی کرده ام..
به خودم یک عمر جوانی بدهکارم.. یک عمر بی خیالی مطلق و تکرار این جمله توی آینه که تو از همه ی این ترس ها بزرگتری احمق ..

باید سر خودم داد بزنم که می شود بگذاری کمی زندگی کنم؟باید خودم را جمع و جور کنم .بروم توی سرما توی رودخانه ای جایی فرو بروم توی آب و ترس هایم را پهن کنم تا آب با خودش ببرد
می دانید موضوع این است که باید باور کنم که قهوه هیچ وقت توی شکر حل نمی شود.
#پرستو_بابا_اغلی

سعی کنید همیشه چیز ها را خودتان بفهمید.
سعی کنید آدمِ تجربیات خودتان باشید.
به جای این که اینقدر به همه چیز فکر کنید، آستین همت بالا بزنید و بروید وسط گود تا بفهمید.
فهمیدن سخت است، قبول دارم، اما هیچ چیز به خوبی فهمِ به دست آمده توسط خود انسان نیست.
همان فهمی که با رگ و پی و گوشت و پوست و همه ی وجودت لمس و درکش کرده ای. فهمی که منحصر به شخص خودت است.
استفاده از تجربیات دیگران فقط در حد مسائل کاملا فیزیکی خوب و مفید است، اما در ابعاد غیر مادی، استفاده ی صرف از تجربیات دیگران یک نوع خود ابله پنداری است.
شما بیاید دو هزار جلد کتاب درباره ی تمام بیماری های دهان و دندان بخوانید؛ آیا می فهمید شب تا صبح به عقربه ی ساعت نگاه کردن و خدا خدا گفتن که کِی صبح بشود و بروید دندانپزشکی یعنی چه؟
مطلقا خیر!
آن لحظاتِ عذاب آور خواهد گذشت، آن دندان خوب خواهد شد، و شما فهمیده تر و پخته تر از روز قبل خواهید بود. حالا اگر ببینید کسی دندانش درد می کند، حالش را خواهید فهمید؛ حالا یک درجه انسان تر از قبل هستید.
پس به جای این که به عشق فکر کنید، عاشق بشوید.
به جای این که به درس فکر کنید، درس بخوانید.
به جای این که به تشکیل خانواده فکر کنید، ازدواج کنید.
به جای این که . . .

خلاصه اش کنم، به جای این که به زندگی فکر کنید، زندگی کنید.

فکر کردن، از یک جایی به بعد حاصلش بجز جمود و در خود فروماندگی چیزی نیست.

#م_سرخوش
@textplace

ببین مخاطب خاص جانم
در این که تو خیلی خوبی خیلی بالا تر از مایی هیچ شک من وجهی نیست
اما خودت بشین دو دو تا چهار تا بکن
مگه میشه یه لحظه ادم و ببری تا عرش یه لحظه با مخ برنی رو فرش!
بهت نمیاد از اون دسته آدمی جات باشی که خودت و به راحتی زیر رادیکال سوال ببری!
درست که به راحتی جا زدن اصلا به من نمیاد
ولی یادت باشه که حجم هر ادمی ظرفیت خاص خودش رو داره
به برق زدن هم که خدا رو شکر بیشتر از به سیم آخر زدن الان رو بورس
لطفا خواهشا
تو یکی خود واقعیت باش
با دست پس نزن که بخوای با پا پیش بکشی
دمدمی نباش بهتر از جان

#گلرو_ش


@TextPlace

بعد از ظهر دلگيرى بود
شايد به نظر ديگران بعد از ظهرى آفتابى با نسيمى خنك دلگير به نظر نيايد ولى براى من كه اين طور بود
تصميم گرفتم تنوعى ايجاد كنم از خانه بيرون پريدم و هواى مطلوب پاييز را يك سره بلعيدم
مي خواستم موهايم را كوتاه كنم آنقدر كوتاه كه بى وزن و معلق شوم و ميان برگ ريزان درختان به پرواز درآيم
پيش آرايشگر قبلى ام رفتم اما گويى نيم ساعت پيش رفته بودند، آهى كشيدم و برگ هاى پير روى زمين را هم به آه و ناله واداشتم، اين آرايشگرمان بود كه موهايم را چند ماه پيش كوتاه كرده بود.
آخر من نمي دانم چه لزومى دارد موهاى كسى كه صورتى گرد دارد را مدل «گرد» كوتاه كرد
به او تاكيد كرده بودم كه چترى نمى خواهم ولى اواسط كار فيلم ياد هندوستان كرد و چهره با نمك دوران كودكى ام كه اكنون بر خلاف تصور ديگران شباهت اندكى با آن دارم جلو چشمم ظاهر شد و با صدايى لرزان گفتم چترى هايم را هم كوتاه كنيد!
بعد از اتمام كار لبخند مليحى به صورتم پاشيد و گفت كلى سن ات پايين آمد با اين مدل مو و من چون در تمام طول فرآيند تبديل انسان به هندوانه متحرك عينك همراهم نبود نتوانسته بودم اعتراض خود را اعلام كنم به همين خاطر سعى كردم با خويشتن دارى همه جانبه محل را ترك كنم.
راهم را كج كردم و به دنبال آرايشگاه ديگرى گشتم ....
در راه خانمى با صداى بلند داشت جلو باجه تلفن عمومى با كسى صحبت مي كرد
برايم عجيب بود كه چرا اين همه جيغ و داد مي كند آخر مي دانيد زن ها تا دقيقه نود ظاهر را حفظ مي كنند، داشتم در خيالاتم داستان مي بافتم كه چشمم به تابلو آرايشگاه افتاد... هر چه زنگ زدم كسى در را باز نكرد و بعد از دقايقى اين پا و آن پا كردن آدرس آرايشگاه ديگرى را از خانمى كه در خيابان ديدم و گويى آن اطراف زندگى مي كرد گرفتم گفت اسمش ناهيد خانم است.
آيفون شان از آن رمزى ها بود و سرايدار كه ديد دارم دستگاه را از كار مى اندازم در را برايم باز كرد!
در زدم و بعد گوشه اى نشستم و سوراخ سنبه اى نماند تا آن را به اميد فهميدن اين كه ناهيد خانم كيست ورانداز نكنم.
بالاخره آمد
زن سرسختى به نظر مى آمد
مثل سربازها راه مي رفت و عطر اسرارآميزش آدمى را از خود بى خود مي كرد و انگار آرامش را به چشمانش وصله كرده بود
شروع كرد به كوتاه كردن
-مي خواهى چقدر كوتاه شود؟
-زياد، فقط گرد نباشد!
-آلمانى مي زنم
اين را كه گفت گل از گلم شكفت و قند كه چه عرض كنم كله قند در دلم آب شد
بدنش را طور خاصى كش و قوس مي داد و دستانش را به طرز ماهرانه اى در هوا به حركت در مى آورد
قيچى را در دستانش مي رقصاند و با صداى آن سمفونى دلنشينى مي ساخت
او برايم خاطره ى خوبى ساخت
خاطره اى از جنس سبك بالى
از آرايشگاه كه بيرون آمدم نورى خيره كننده در آسمان ديدم
اول گمان كردم يكى از چراغ هاى خيابان است ولى بار دوم كه به آن نگاه كردم خيره ماندم
آرى ماه شب چهارده بود
به راستى كه خداوند مي داند چگونه بنده اش را غافلگير كند
ستارگان هم رمقى براى چشمك زدن نداشتند گويى ماه مي خواست امشب را با آسمان خلوت كند ...
#فاطمه_محمدزاده
@textplace

مچاله شده ام
درون حسی پوچ
انگار که
در حال غرق باشی و
به موج ها چنگ بیاندازی


#ساناز_يوسفي

@textplace

عشق دوم مهمتر از عشق اوله !
کسی که بعد مدت ها بیاید و بتواند
باورت را
اعتماد از دست رفته ات را
خرابه ها و ویرانه های روحت را
دوباره از نو بسازد و آباد کند
دست کم از یک معجزه گر ندارد !

عشق دوم "قطعا" مهمتر از عشق اوله ...

#فربد_فروتن

@TextPlace

امروز پنجشنبه است طبق معمول بعد از رفتن خانمم سرکار 'من و بچه ها جمع و جور می کنیم و راه میفتیم سمت خانه مادرم...یک هفته میشود آنجا نرفته ایم ' من مریض بودم فربد هم امتحان داشت ...شعف زیر پوستی خوش طعمی را هر سه نفر تجربه می کردیم...سوار ماشین که شدیم غزل بی معطلی درخواست آهنگ کرد کمربندش را بستم و آهنگی را انتخاب کردم که غزل هم دوست داشت ...چند کلمه ای از آهنگ را میتوانست نامفهوم تکرار کند.بعد سه نفری باهم تا خانه مادر ...مادر بزرگ..... بلند بلند آهنگ را خواندیم ...با دو یا سه بار تکرار ...چه چیز خارق العاده‌ای دارد این خانه که من چهل ساله ...فربد هفت ساله ...غزل دوساله..اینقدر خوشحالیم.
به خانه که میرسیم مادرم به استقبال می اید ...چه آفتابی دارد اینجا...آفتاب از پنجره‌های قدی سرتاسری پهن شده روی فرش ...اینجا اصلا از آلودگی هوا اثری نمیبینی...هوا پاک پاک است ...چه آفتابی...
فربد توی پذیرایی رفته مشغول جنگ بازی و شلنگ تخته انداحتن خودش است ...غزل هم آرام رفته جلوی میز توالت لوازم آرایش را ریخته بیرون شیطنت خودش را می کند...اینجا آزادی در حد کمال است بچه‌ها هر غلطی که دلشان بخواهد می کنند...هیچکس حق ندارد بهشان حرفی بزند...یک دفعه که من تشری زده بودم مادرم خیلی جدی بهم گفت:بچه‌ها رو خونه خودت تربیت کن اینجا حق نداری چیزی بهشون بگی...مادرم هم مشغول آماده کردن نهار بود'...آفتاب من را کشید سمت پنجره‌ها ..سیگارم را در آوردم رفتم روی بالکن زیر آفتاب سیگاری کشیدم ...انگار نه انگار دی ماه است.
سیگارم را که کشیدم نهار هم حاضر شده بود ...آزادی در اینجا شامل همه چیز می شود حتی غذا...نمک ..روغن ...فشارخون و چربی خون ...اصلا محلی از اعراب ندارد همه چیز در حد کمال است ...اصلا کدام خری گفته اروپا مهد آزادی است...خانه مادرمن مهد آزادی است.این را بچه‌ها هم خوب می دانند

فرخ سلیمانی
@textplace

حوصله ام این روزها سر نمی رود...
با تو می رود
با تو می آید.!

#الیما

@TextPlace

در روزی پاییزی آمد
و
در روزی زمستانی رفت
سردی زمستان بر قلبش نشست
و سرد شد
دقیقأ مثل زمستان
چه میدانستم مانند پاییز
رنگ عوض خواهد کرد
و
مانند زمستان سرد خواهد شد
چه میدانستم
با فصلی می آید و با فصلی دیگر میرود
درست مثل آلرژی فصلی ...
مراقب آدم های فصلی باشید !!

#فائزه_چگنی

@TextPlace

دیدار آخرمان را به یاد داری..قصد من خداحافظی با تو و فراموش کردن تمام خاطراتمان بود....با فاصله و دور از هم بودیم...خب تو مرا میشناسی همیشه از نگاه مستقیم و با فاصله ی کم از تو هراس داشتم..من عاشق همین فاصله ها و دزدکی تماشا کردنت بودم..بین خودمان باشد از همین فاصله ها و یواشکی چند بار قربان صدقه ات هم رفته ام...میدانستم دیدار آخر است میدانستم و دل سیر تماشایت کردم....بعد از آن دیدار اما از حال من خبر داری؟حال من خوب است...فقط دلم سراسر درد است و غم..گریه و سردرد حال هر شب من است...من اما از حال تو خوب خبر دارم...به گوشم میرسد قدم میزنی دست در دست کسی که هیچ شباهتی به من ندارد.... خوب نیست که بدانم من کنارت نیستم اما تو راه میروی میخندی و غمی در دل نداری....
ای کاش..ای کاش .. از نگاه مستقیم...از تماشا کردنت از فاصله ی کم...راحت به تو بگویم عزیز جانم کاش از رسوا شدن نمیترسیدم و هراس نداشتم...این ترس و هراس بچگانه...؟ نه ...هراس احمقانه تو را از من گرفت...من یک دلداده ی نابلد بودم..همین
....ندا....
@textplace

تراژدی یعنی تو باشی و نباشی
یعنی ساعت ها مچاله شوی در زیر افکار به درد نخوری که هیچ کاری از دست شان بر نمی آید ؛
یعنی هر شب خواب تو رادیدن
صبح که بیدار میشوی خودت باشی و یک گردان اشک نا گزیر در خاکریز گونه هایت؛
راستی
به نظرت اشک ها هم عمق فاجعه رو درک خواهند کرد!!
میفهمند!
چه لذتی دارد لمس حضورت در ژرفای خواب و رویا...

#گلرو_ش


@TextPlace

طبق معمول هرروز امروزم اولین کاری که بعد از بیدار شدنم کردم این بود که خودمو توو آینه نگاه کنم و کلی برای خودم کیف کنم همونطوری که داشتم به صورتم دقت می کردم یکی از سنجاق سرامو برداشتم و زدم توی موهام ، توو همون لحظه یادِ یه متنی افتادم که نوشته بود "ما زنها با خودمون چیکار کردیم که وقتی توو آینه نگاه می کنیم همش ایرادامونو میبینیم و اغلب از خودمون ناراضی هستیم یا اینکه جراتشو نداریم یه روز بدونِ آرایش باشیم و حتی می ترسیم یه دونه عکس با همون سادگی صورتمون از خودمون بگیریم" به خودم که فکر کردم فهمیدم من دقیقا برعکسشم گالریِ عکسام پرِ از عکسای اولِ صبحی با چشای پف کرده یا عکسایی با صورتِ خیس از آب و موهای شلخته یا عکسایی با ژستای خنده دار و با مزه
خب مشخصه که من با اونا فرق دارم ، دلیل تفاوت من با اونا تویی ، من تو رو دارم که ازم یه زنِ قوی و با اعتماد به نفس ساختی که قبل از هر کسی عاشق خودم باشم و خودمو همینجوری که هستم دوست داشته باشم با تمام کاستی هام
کاری کردی که من عاشق خنده هام باشم ، عاشق صدام باشم ، عاشق راه رفتنم باشم یا حتی عاشق نفس کشیدنم
هر زنی تو زندگیش همچین مردی میخواد که با وجودِ اون دیگه هیچوقت از خودِ واقعیش نترسه و ناراضی نباشه
مردی که بدونِ یه زن به توجهِ که زنده س ، که حالش خوبه ، که میخنده
بدون ِ شک هر زنی اگه همچین مردی تو زندگیش باشه دیگه نیازی به پنهون کردن خودِ واقعیش پشت عملای جراحی و لوازم آرایشی نداره

پریسا امیریان

@TextPlace

زمان کمی را کنار هم سپری کردیم
میدانی بعضی بودن ها ماندگارن
ماندگار در پستو قلب
در کنج ذهن
در نهان روح...
خنده های عمیق، حرف های شیرین ، باور های رویایی و خیال پردازی یک عمر زندگی نکرده در کنار یکدیگر
زمان می ایستد. ... پایان میابد. .....
اما ، میماند.... میماند در عمق وجودت همچنان زیبا، پر معنی، این حجم عمیق دوس داشتن یک دوستی به سان عمر گل نسترن ....
#ماهرخ_صادقی

@TextPlace

يك روزهايي توي زندگي هست ، كه حجم وسيعي از ديوانگي به جانت مي افتد ، از عميق ترين جاي دلت شروع مي كند و ذره ذره بالا مي آيد تا آنجا كه مي رسد به گلو و نفست را تنگ مي كند ... اينجاست كه ميفهمي براي گذران اين روزهاي راز آلود بايد دست به كاري بزني كه قبلا نمي زدي !
هركس هم بالطبع براي خودش راهكارهايي دارد : تند كردن طعم غذاها ، تغيير جهت موهايت ، لاك زدن و ... يا اينكه بالشت را بزني زير بغلت و روي زمين بخوابي ، يا روي مبل!
بايد اين حجم ديوانگي را يك جوري خالي كني ...
بعد يك روز به خودت مي آيي و ميبيني با همه ي اين كارها حفره ي ديوانگيت وسيع تر و ويران كننده تر از قبل شده . اينجاست كه بر مي گردي روي تخت ، موهايت را به روال گذشته شانه مي كني و نقاب آدم هاي نرمال را به چهره مي زني ميفهمي كه تنها درد بي درمان شيرين اين عالم "ديوانگيست" !
بايد
فرصت بدهي اين روزها هم .... بگذرند

عاقلان نقطه ي پرگار وجودند ولي
عشق داند كه در اين دايره سرگردانند
سعيده توسلي
@textplace

او.

گاهی سخت دلم میخواهد باشی
خودت شروع کنی به حرف زدن.
من هم بغض هایم را، پشت لبخندهای الکی قایم نکنم.
این که با نگاه کردن به چشم هام،
درد و نیازم را بفهمی.
آدم گاهی به همین رویدادهای ساده نیازمند است.
به همین گرمای بغل در سکوت.
به همین نگاه کردن به زخم کوچک کنار انگشت وقتی خودت حواست نیست.
به کنار زدن موهایت و انداختنش پشت گوش ها وقتی میخواهی اشک هات را نوش جان کنی.

آدم گاهی دلش میخواهد سخت در آغوش کسی که دلتنگش است بمیرد
یا بخوابد و بیدار نشود...
همین حرفهای ساده همین نگاه های ساده برای از پا درآوردن جاندار سخت پوستی مثل من کافی است.

امشب به این فکر میکنم که تمام این روزهایی که خواستم مجاورِ عمارتِ تنت خانه کنم؛
تو پنجره ای سمت اتاق من خواستی یا نه...
به این که صدای آواز کسی مثل من
که همیشه یک شعر بلد است و آن "دوستت دارم" است ؛
تا چه اندازه برایت روح نواز است و از کجا به بعد تکراری خواهد شد.

مشتاقم بدانم از چه لحظه ای متوجه شدی چه میخوانم و صدایم را از یاد بردی...

#فاطمه_غنی_پور

@TextPlace

پری ترشيده بود. 45 سال داشت و سالها بود که توی بايگانی شرکت برادرم کار می کرد. کارش اين بود که نامه های رسيده را دسته بندی و بايگانی می کرد.

ظاهرش خيلي بد نبود. صورتش پف داشت و چشم هايش کمي ريز بود. قد و پاهای کوتاهی داشت. گرد و چاق بود. اغلب کفش ورزشی می پوشيد و اين کفش ها اثر زنانگی اش را کمتر می کرد.
يکی دو بار از پچ پچ و خنده منشی شرکت برادرم فهميدم عاشق شده و با يکی سر و سری پيدا کرده اما يک هفته نگذشته بود که با چشمهای گريان ديدمش که پنهانی آب دماغش را با دستمال کاغذيی پاک می کرد.
اين اتفاق بی اغراق دو سه بار تکرار شده بود اما اين آخری ها اتفاق عجيب غريبی افتاد. صبح ها آقايی ،پری را می رساند سر کار که زيباترين دخترها هم دهان شان از تعجب باز مانده بود. فکر کنم اصلاً پری او را به عمد آورد و به همه معرفی کرد تا سال ها ناکامی و خواستگار های درب و داغونش را جبران کند. آن روزها احساس می کردم پری روی زمين راه نمی رود.

با اينکه بايگانی کار زيادی نداشت اما پری دائم از پشت ميزش اين طرف و آن طرف می رفت، سر ميز دوستانش می ايستاد و اغلب اين جمله را می شنيدم؛ «وا قربونت برم، قابل نداشت»، يا «نه نگو تو رو خدا، اصلاً.» چنان شاد و شنگول بود که يا همه را به حسادت وامی داشت يا اثر نيروبخشی روی ديگران می گذاشت.

اين روزها اندک دستی هم به صورتش می برد و سايه ملايمی روی پلک هايش می زد . ساعت ها برای ما زود می گذشت و برای پری دير چون دائم به ساعت روی مچش که در چاقی دستش فرو رفته بود نگاه می کرد و انتظار می کشيد.
سر ساعت دو که می شد آقا بهروز می آمد توی شرکت و با حجب و حيا سراغ پری را می گرفت.

همه انگار در اين شادی رابطه با آنها شريکند. منشی شرکت می گفت؛ «بفرمايين. بنشينين. پری الان مياد، اتاق آقای رئيسه.» و آقابهروز که قد بلندی داشت با پاهای کشيده و موهايی بين بور و خرمايي روی صندلی می نشست و به کسي نگاه نمی کرد. چشم می دوخت به زمين تا پری بيايد. وقتی پری از اتاق رئيس می آمد بيرون انگار که شوهرش منتظرش است با صميميتی وصف ناپذير می گفت؛ «خوبي الان ميام.» می رفت و کيفش را برمی داشت و با آقابهروز از در می زدند بيرون.

اين حال و هوای عاشقانه تا مدت ها ادامه داشت تا اينکه بالاخره حرف ازدواج و عروسی و قول و قرارهای بعدی به ميان می آمد. قرار شد در يک شب دل انگيز تابستانی عروسی در باغي بزرگ گرفته شود. همه بچه هاي شرکت دعوت شدند، حتی رئيس که مطمئن بوديم به دلايل مذهبی در اين گونه مراسم هرگز شرکت نمی کند. بعد از آن بود که حال و هوای عاشقانه پری جايش را به اضطراب قبل از ازدواج داد. پری دائم با دخترهای شرکت حرف می زد و نگران بود عروسی خوب برگزار نشود، غذا خوب نباشد، ميهمان ها از قلم بيفتند و هزار تا چيز ديگر که دخترهای دم بخت تجربه کرده اند.

حالا شرکت مهندسی آب و خاک برادرم شده بود يک خانواده شاد ولی مضطرب. همه منتظر بودند تا پری را به خانه بخت بفرستند .

آقابهروز هم طبق روال سابق صبح ها پری را می آورد می رساند و عصرها او را می برد ولی ديالوگ ها کمی عوض شده بود و هر کس آقابهروز را می ديد بالاخره تکه يی بهش می انداخت؛ درباره داماد بودنش و از اين حرف های بی نمک که به تازه دامادها می زنند. بالاخره مراسم ازدواج نزديک شد و قرار شد در آخرين جمعه مرداد 78 آنها در باغی اطراف کرج عروسی کنند اما سه روز مانده به ازدواج بهروز غيبش زد و تمام پس انداز سال ها کار او را با خودش برد.

قرار بود پول هايشان را روی هم بگذارند و يک خانه نقلی بخرند که نشد و بهروز با ايران اير به ترکيه و از آنجا به استراليا رفت و همه ما را بهت زده کرد. روز شنبه نمی دانستيم چطور سر کار برويم و چه جوری توی چشم های پری نگاه کنيم. حتی می ترسيديم بهش زنگ بزنيم. آقای رئيس به منشی گفت؛ «قطعاً پری مدتی نمياد، کسی رو جاش بذارين تا حالش بهتر بشه.» اما پری صبح از همه زودتر آمد؛ با جعبه يی شيرينی.

ته چشم هايش پر از اشک بود. شيرينی را به همه حتی به آقاي رئيس تعارف کرد.

منشی که از همه کم حوصله تر و فضول تر بود در ميان بهت و ناباوری همه ما گفت؛ «مگه برگشته؟»

پری گفت: «نه از من کلاهبرداری کرد، ولی مهم نيست. اين چند ماه بهترين روزهای زندگيم بود.» قطره اشک کوچکي از گوشه چشم هايش پايين ريخت.
ما فهميديم راست می گويد. مهم نيست که سر همه ما کلاه رفته بود، مهم اين بود که ما ماه ها روی ابرها بوديم و با حال و هوای پری حال می کرديم.

#احمد_غلامی

@TextPlace

وقتي بچه بودم پاي برنامه كودك شبكه دو بودم انتهاي برنامه مجري برنامه ميگفت نقاشي هاتونو به ادرس :تهران،خيابان وليعصر ،خيابان جام جم ....بفرستين
و من هيچ وقت نقاشي نكشيدم كه به اين ادرس پستي بفرستم
ولي هميشه اسم خيابان وليعصر تداعي يك محيطي بود پراز كودك پر از نقاشي يجورايي جايي فقط براي برنامه كودك بود
سال ها گذشت و من اين خيابان رو از اول تا اخر پياده راه رفتم كه تمام سنگفرش ها كه تمام چنار هاي بلندش رو بياد تمام كودكي هايي كه برايم اسم خيابان هم ارزو بود لمس كنم
كه گوشه گوشه خيابانش را بلد باشم و بشناسم
اينبار كه وليعصر را ميبينم شايد خيلي ها ياد گالري هاي خوبش ،چنار هاي بلندش،كافه هاي دنجش،چراغ هاي زير درختانش،يا ترافيك الكي مسخره اش بيفتن
ولي هنوز كه هنوزه وليعصر براي من حكم برنامه كودكي داره كه من هزاران كيلومتر انطرف تر پشت تلويزيون ميديدم و تصور نقاشي هاي كودكانه ان زمان
#ريحانه اكبري
@textplace

اولین بار که عاشق شدم کلاس چهارم ابتدایی بودم.عاشق یکی از پسرهای اقوام که سالی چند بار هم را می دیدیم.بار اولی که دیدمش بر سر یک مسئله ی کودکانه دعوایمان شد.یادم می آید که با آن دعوا به شخصیت منفور زندگیم تبدیل شده بود...تا اینکه متوجه نگاه هایش شدم.من غذا می خوردم و او مرا نگاه می کرد،من بازی می کردم و او مرا نگاه می کرد،من با دخترهای فامیل حرف میزدم و او مرا نگاه می کرد...بعد از مدتی فهمیدم که می شود به توپ والیبال حس خوب داشت،چون دست های او به آن خورده بود.می شود با بوی قورمه سبزی مهمانی مست شد چون در مهمانی هایی که او هم بود بوی قورمه سبزی می آمد.می شود در حیاط خانه تاب بازی کرد و حس پرواز داشت،چون روزی او بر روی آن تاب نشسته بود.
رمان می خواندم و او جنتلمن داستان بود.فیلم می دیدیم و او قهرمان فیلم بود.با پدرم بحث می کردم و او کسی بود که قرار بود بیاید و مرا از آن شرایط بد نجات دهد.
این داستان ادامه داشت تا من به سن دبیرستان رسیدم و فهمیدم که او فقط پسر بچه ای بوده که شاید به علت کنجکاوی،تفاوت ها و یا هر دلیل دیگری مرا نگاه می کرده.فقط همین،نه چیز دیگری...
بعد از آن باز هم عاشق شدم و باز هم در آخر تنها چیزی که نصیبم شد یک"فقط همین،نه چیز دیگری..."بود.گویی تابع زندگیم یک دوره تناوب دارد که آخر آن با یک"فقط همین،نه چیز دیگری..."تمام می شود.
می دانی،می خواهم به این تناوب ها پایان بدهم و فکر می کنم پایان آن وقتی است که به جای آن که خودم آدم ها را در زندگیم بزرگ کنم،اجازه بدهم که آنها خودشان،خودشان را در زندگی من بزرگ کنند...
شیوا
@textplace

من میگم اصلا باید یک نفر باشد که جای تمام نداشته هایت را پر کند ...
یک نفر باید باشد که حال خوب را به تو بفهماند ...
که گوش دهد و فقط گوش دهد ...
که خط به خط سکوت تو را بلد باشد ...
اصلا یک نفر باید باشد که با تو بودن را بلد باشد ...
فاطمه مردان

@TextPlace