نکته: جامعه شناسی تجربه
764 subscribers
449 photos
32 videos
78 files
438 links
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience

not for selling
Download Telegram
پدیدگی زندگی، پدیداری عشق

متن سخنرانی ارائه شده در انجمن جامعه شناسی ایران- گروه خانواده در روز یکشنبه۳۰اردیبهشت ۱۳۹۷

محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه

یک زمانی مصداقی از عشق در مثال های عرفانی داشتیم. مثال خیلی جالبی که در مورد عشق زده شد، مثال شاه و کنیز است. در واقع من فکر می کنم که ارباب و رعیتی و تمثیل های فئودالیستی در جامعه ما را رواج داده و آن سبک چند همسری یا خشونت را به نوعی در جامعه ما گسترانیده است. مثالی که مولوی در داستان عشق می زند، همان داستان شاه و کنیز است که آن زن خریده می شود و بعد از مدتی که شوهر، مرد یا شاه می فهمد که این اتفاقی که افتاد، می توانسته یک اتفاق بهتری باشد، آن همان تعریفی است که از عشق وجود دارد، و اصل قضیه کنار می رود. ملاحظه می کنیم که به این صورت نمی تواند یک تعریف و تصویر در مورد خانواده بدهد. عشق خسرو و شیرین و وجود داشتن یک آدم عادی مانند فرهاد مثل آدم امروزی یک کارمند، کارگر، کارآفرین است؛ آدم خلاقی بود که از این سبو برایش چیزی نمی رسید و عشق برای او ممنوع بود. در داستان لیلی و مجنون هم که آدمها عادی هستند هیچ وقت به هم نمی رسند و همه نکوهش می کنند که چرا و به که عاشقی؟! . یعنی برای آدم عادی یک چنین معنایی از عشق متصور نیست. روایتی که در جامعه ما از عشق وجود دارد، یک رابطه سلطه گرانه است، آن چیزی که «استرنبرگ» به آن می گوید قصه های متقارن، یکی باید معلم باشد یکی شاگرد، ارباب و رعیتی نشد، مرشد و مریدی می شود. همان صفر و یک است و در آن دموکراسی یا برابری عواطف وجود ندارد.

وی افزود: از زمانی که در جامعه ما تغییر و تحولات اتفاق افتاد، مکتب های رمانتیک خودش را در ایران نشان داد، بازگشت انسان ها به خودشان، بازگشت به طبیعت، بازگشت به عالم خیال و تحقق بخشیدن به خیال مطرح شد و باعث شد که حوزه فردیت اهمیت پیدا کند و یک دوره در شعرهای ما تحول ایجاد شود، حتی در سیاست ما اندیشیدن به خویشتن و نفی غرب و سلطه دیگران خودش را نشان داد و مردم ایران سعی کردند به مفهومی در مورد «من» فکر کنند. آنهایی که در اثر تغییر و تحولات مشاغلی را کسب کردند و عرصه های فردیتی را توانستند به دست بیاورند، چه بسا باعث شدند میدان یا عرصه جدیدی در مورد توده ای شدن مفهوم عشق به وجود بیاید. در اثر همین تغییر و تحولات بود که موسیقی ما هم دچار تغییر و تحولات شد و از آن حالت عرفانی یا موسیقی درباری پیاده شد و بین همه مردم آمد و همه مردم با توجه به این که ابزارهای صوتی هم وجود داشت، شنونده موسیقی ای شدند که به زندگی خودشان نزدیک تر باشد، موسیقی ای که آدم عادی هم بتواند از آن بهره مند شود. این می توانست روایت عشق را دگرگون کند و به نوعی هم دگرگون شده بود. همه مردم صاحب تجربه جدیدی شده بودند. یک اتفاقی افتاده بود، زن ها آمدند و صاحب رای شدند و مسئله صرفاَ محدود به موسیقی و دنیای کوچک آن هم نبود. می توانستیم در مورد یک تصویر از هستی و متعاقباً عشق اش فکر کنیم که جدای از روابط صفر و یک قبلی، یک رابطه برابری بین انسان ها داشت. همه قرار بود یه یکدیگر هم هدیه بدهند، جشن تولد همدیگر را مهم قلمداد می کردند و پرداختن تصویر عمومی از عشق و زندگی هم شروع شده بود. اما این موضوع در جایی به سر آمد ...

برای خواندن ادامه متن به لینک زیر مراجعه نمائید:

http://www.isa.org.ir/گزارش-نشست-ها/367-گزارش-نشست-گروه-جامعه‌شناسی-خانواده/3407-خانواده-در-بستر-پژوهش؛-عشق

@THING

https://t.me/thing/1114
‌🔆 دانش آموزان، قربانی قدرت ناظم شدند
🔸 پایان عصر زورگویی در نظام آموزشی
🖋 محمد زینالی اُناری - جامعه شناس

خبر تلخی که درباره تجاوز ناظم مدرسه به پسران دبیرستانی در تهران منتشر شد، ما را از سرطانی شدن نظمی آگاه می کند که در مدرسه جلوه گر شده است. نظمی که «ناظمِ» آن، کسی که قرار بوده به دانش آموزان نظم بدهد، قدرت خود را به خشن ترین وجه اعمال کرده است. سیطره اوهام و تخیل های جنسی وی در فرصتی که اقتدار سازمانی برایش فراهم کرده، او را به قربانی اصلی این واقعه، قربانی نفسی که پیشتر آسیب هم دیده، تبدیل کرده است. به جز کودکان مظلوم و آسیب دیده، خود ناظم هم قربانی قدرتی است که نظام آموزشی در عصر "آزادی تخیل" به او داده و هنوز به دنبال اعمال این قدرت است.
«ناظم» نقطه ثقل اعمال قدرت سیستم آموزش و پرورش بر دانش آموزان است. سیستمی که می تواند دانش آموزان جدید را نظم دهد؛ آنان را کنترل کند و در صف و اردو تحت سلطه قدرت خود سامان بخشد؛ اما نکته مهم این است که عصر نظم های بیرونی، اعم از جریمه، تنبیه و نگاه چپ گذشته است. آهنگ پایان این خشونت، چندین نسل است که علیه چوب الف ناظم و مدرسه، سر داده می شود؛ اما فرایند پذیرش سیستم آموزش و پرورش ما برای صرف نظر کردن از این حجم قدرت نظام آموزشی تا به امروز طول کشیده است.
ناظم، معلم پرورشی و هر فرد دیگری که به خاطر مجری گری در اجرای ایدئولوژی به عنوان قهرمان نظم در مدارس شناخته می شد، به پایان صحنه گردانی خود رسیده است. اما به دلیل سازماندهی خاصی که آموزش و پرورش ما به خود گرفته، متأسفانه این نقش غزل قدرت را به هزل نفس خود در آمیخته است.
باید اظهار کرد که امروز، تنها روز قربانی شدن ناظم و مدرسهِ ناتوان در کنترل توأمان قدرت و غریزۀ خود نیست؛ بلکه روزی است که باید نظام آموزشی از نقش قدرت خود در تثبیت ایدئولوژی قدیم قدرت یک سویه در مدارس دست برداشته و با روش های هنری، فرایندی و دموکراتیک به آموزش کودکان بپردازد.
نکته دیگری که در ماجرای تجاوز ناظم به دانش آموزان نهفته این است که امروز ما در عصر آزادی تخیل زندگی می کنیم. در این عصر دیگر نمی توان به صرف لباس زیبا، محاسن و ارتباطات اجتماعی به افراد اعتماد کرد و حجم بزرگ قدرت رابه آنان اعطا کرد. عجیب است که آزادی خیال، به جای رشد، مدت ها است که جامعه ایران را رنج می دهد! چرا که با قدرت مهار نشده، رابطه مناسبی ندارد و جامعه ما مسموم قدرت است.
مدت ها است که قربانیان قدرت آزادی تخیل را مجازات می کنیم؛ قاتل ستایش و آتنا، خود شاهدی نزدیک بر این مدعا هستند. متاسفانه به جای این که مکانیسم این رخداد را مورد بررسی قرار داده و تغییرات لازم را برای تکرار این حوادث درنظم اجتماعی اعمال کنیم، به سرعت و با نفرت تمام، قصد داریم این افرد را که خود قربانی این روح خشن اعمال قدرت هستند، از صفحه روزگار برداریم؛ نتیجه این برخورد هم این است که هر روز در یک نقطه دیگر، مشابه همین حوادث بر سر جامعه آوار می شود.
در جامعه باید حجم اعمال قدرت از فرادست به فرودست را کاهش دهیم. صد سال است که شعار دموکراسی سر می دهیم، اما این دموکراسی تنها در سیاست آن هم نصفه و نیمه اعمال شده است؛ لکن باید توجه کنیم که به عصر پایان قدرت «فرادست به فرودست» در عرصه های فرهنگی و اجتماعی از جمله نظام آموزشی رسیده ایم.

🌐 شبکه جامعه‌شناسی علامه
@Atu_Sociology
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «دانشگاه و ملاک های باور محمد زینالی اُناری مردم باورهای خود را از طریق تقویت سیستم شناختی خود در ارتباط با فهم جهان واقعی بازسازی می کنند. آن ها واقعیت های روزمره درباره ی مواد شیمیایی، جنس کالاها و راست گویی متصدی خدمات عمومی، را با توجه به تجربه های دانش…»
زندگی در زیرزمین
محمد زینالی اناری
اعتماد، ۲۳خرداد۱۳۹۷

@thing
خداحافظ
Forwarded from Deleted Account
علوم اجتماعی بزرگمردی را از دست داد؛
دکتر قانعی راد عزیز اهل گفتگو بود و چنان عمیق به آن باور داشت که به منش او تبدیل شده بود. من که سالها افتخار شاگردی و همکاری با او را داشتم، می دیدم که چگونه متعهدانه خود را غرق در گفتگو می‌کند و به طرف مقابلش (هر چند که دانشجو باشد) دقیق گوش می‌دهد و تلاش می‌کند در فرایندی گفتگویی ایده ها شکل بگیرد و پرورش یابد.
همین روحیه گفتگویی ایشان بود که توانست در انجمن جامعه شناسی ایران موثر افتد و این انجمن را در سالهای اخیر به یکی از پویاترین انجمنهای علوم انسانی ایران تبدیل کند و کنشگران علوم اجتماعی را به سوی خانواده ای گرم و موثر سوق دهد.

روح این استاد نازنین شاد و راهش پر رهرو باد.
Forwarded from Deleted Account
چقدر دردناک بودن شنیدن درگذشت آن رادمرد، چه سرمایه ای از دست رفت و همه ما جامعه جامعه شناسی ایران را در همه دنیا عمیقا اندوهگین کرد. کمتر کسی چون او ژرفای اندیشه و بینش جامعه شناختی را با فرهنگ گفتگو و احساس و تعهد مسئولیت اجتماعی همزمان داشت. پدری به سابقه نیست ما پدری را از دست داده ایم و میراثی گرانقدر از او داریم
Forwarded from Gholamreza Ghaffary
دکتر قانعی راد دانشمندی توانا و سخت کوش، مدیری مدبر و شجاع که در سال های سخت و پر تلاطم به بهترین نحو انجمن جامعه شناسی را مدیریت و به رغم مشکلات فراوان چراغ و مشعل نهاد انجمن جامعه شناسی را با کمترین منابع و امکانات روشن نگهداشت و انجمن را از گردنه های سخت و پرمشکل گذر داد. هر گز از یاد نمی بریم وقتی که میهمانی را به جلسه هیآت مدیره دعوت می کردیم دکتر با آن جدیت صمیمانه اشان می گفتند ما چیزی جزئ بیسکویت ساق طلایی برای پذیرایی نداریم. ولی دلی بزرگ و وظیفه مهمی را عهده داریم و انتظار همراهی و کمک را داریم. به هرحال با همین امکانات کم و قلیل مالی لیکن با تدبیر، هنرمندی و ایثاروقت گرانبها و دانش فراوان خود توانست انجمن جامعه شناسی را به جایی برساند که امروز کمتر جامعه شناسی داریم که وقتی ازانجمن جامعه شناسی یاد می شود به خود نبالد. راهش مستدام و پر رهرو باد.
درگذشت معلم گفتگو و تلاشگر آبادانی ایران، "دکتر سیدمحمد امین قانعی راد" که علیرغم مبارزه با بیماری سرطان سخت کوشانه به تحلیلهای علمی جامعه ایرانی پرداختند، بر عموم مردم ایران تسلیت باد.

@thing
چه روز سختی بود که گذشت. این روزها همه دشوار؛ اوضاع دردناک ونگران کننده وایامی تلخ که حاصل چند دهه نابخردی و بی تدبیری است و دیدن مردی بر تخت بیمارستان ؛ افزون بر این تلخکامی ها. دردْ این بار بیرحمانه تر از همیشه با قامت بلند یک جامعه شناس منتقد و یک روشنفکر اجتماعی دست به گریبان شده بود. دکتر محمد امین قانعی راد، نفَس نفَس می کرد؛ بسختی. همچنان می جنگید تا بماند وباز برای ما بنویسد وسخن بگوید اما نه برای اینکه به انشاهای مطبوعاتی ویا علمی (و رویم نمی شود بگویم به نشخوارها)بیفزاید بلکه شاید مرهمی برای زخمهای مان بنهد. وقت عیادت تمام شد با دکتر خانیکی وهمسرشان بیمارستان را ترک گفتیم به امید دیداری در زمان بعدی عیادت؛صبح جمعه ساعت نُه. آن صدای کشیدۀ سنگین هه... هه.... هه... همچنان با من بود. اما نمی دانستم که وداع آخر نیز خواهد شد.
بیست وچند سال پیش با هم آشنا شدیم؛ اولین بار در حلقه کوچکی در کتابخانه مؤسسه پژوهش آموزش عالی برای تجدید ساختار وزارت علوم. دست به یکی شده بودیم برای تصمیم سازی و تدوین لایحه ای قانونی در جهت تمرکز زدایی آموزش عالی و استقلال دانشگاه ها وآزادی آکادمیک و حق وحقوق دانشمندان ونهادهای علمی بود تا بلکه عقول منفصل این جامعه باشند وبه عقلانیت اجتماعی یاری مؤثر برسانند. آن روز ها در ساختمان وزارتی کسانی مثل دکتر معین و دکتر خانیکی و دکتر توفیقی از مطالعات مستقل علمی، از فکر مدیریت تغییر استقبال می کردند، در این میان خانیکی اصلی ترین «کنشگر مرزی» با پیشینه ای از مبارزه ؛ پایی در دانشگاه وپایی در ساختمان وزارت. باری از آن حلقه کوچک بی نام ونشانی که برکنار از بورکراسی پژوهش وگفتگو می کردیم، دکتر جاودانی بود که اکنون در فرصت مطالعاتی هست و درگیر کار تحقیق و دیگرانی مثل دکتر طلوعی و... اما خاطره دو تن از آن حلقه؛ بسیار سنگین؛ یکی دکتر مصطفی ایمانی و دومی دکتر محمد امین قانعی راد. ایمانی سالهاست با بیماری خویش نرد دوستی می بازد ، با درد ورنج آشناست و به حضورش که می روی همچنان خنده ای بر لب بی هیچ شکایت. و قانعی راد که دیروز خانواده محترمش با اصرار وناگزیر به بیمارستان آورده بودند. هردوی این مردان آزاده را همسران وفادارشان با یک دنیا فضیلتِ آرام تیمار داری می کنند؛ زهی فضیلت باشکوه که به زبان نمی آید و جرعه جرعه زیست می شود وتجربه می شود وروح وروان و دل وجان می شود ودر اعماق جاری می شود. با این سیستم های اجتماعی ناکارامد ونهادهای توسعه نیافته وساختارهای قدرت وثروتِ سخت جان و متصلب ومتحجر، نهاد خانواده آخرین مأمن انسانهای بی پناه در ایران است.
قانعی راد مرد میدان حوزۀ عمومی علم و جامعه بود. عزت نفس، از او دانشمندی مغرور (به معنای بلند کلمه) به بار آورْد. هرکس به این عالم آمده است تا بلکه کاری متفاوت بکند و قانعی راد آمد بود تا نقد کند و به ستم وسیاهی ونابکاری اخم کند و نهیب بزند. محترم بود وحرمت می داشت ولی اهل تعارف ومجامله نبود، بی پروا سخن می گفت. یک عمر پربار در سنت انتقادی ایستاد وتکان نخورد ، مصمم واستوار با قامتی بلند. خوش سخن با طنزهای گزنده ، تلخ از جنس دارو. ما به قانعی راد نیاز داریم. این نژاد اصیل باید برای ایران بماند و همچنان نفس بکشد و بجنگد؛ نه با بدکاران ونابکاران که با بدکاری ونابکاری آنان.
قانعی راد را می توان از نحلۀ جامعه شناسی درمانگر و سیاست ورز به حساب آورد و از اصحاب علم رهایی در مقایسه با علم ابزاری. پابه پای رویدادهای ایران ونگونبختی های یک ملت، می دوید و یکان به یکان در حد توان به سر وقت مسأله های عنیف ودشوار این سرزمین می رفت و موضع می گرفت و حرف می زد تا بدانند که دانشمندان تنها برای تئوری پردازی ساخته نشده اند. این سرزمین، فرزندان دانشی خود را با خون جگر تربیت می کند و انتظار منشی گری دولتی یا تجمل گرایی تخصصی یا حتی برج عاج نشینی آکادمیک از آنها ندارد. علم اگر هست (ودر ایران تا بدین حد دست وپاشکسته) برای اینکه نوری برای زندگی بتاباند ودر روشنی اش راهی برای تقلیل نگونبختی ها و مرارت های مان پیدا بشود.
فردایی که می خواستیم دوباره به عیادت برویم می آید اما دیگر قانعی راد نیست تا از او خواهش کنیم چشمانش را بگشاید وبا فرزندانش، با همسروفادارش، با ما وبا خوانندگان روزنامه ها وکاربران شبکه ها حرف بزند وسخن از درد و درمان بگوید. آه ای سرزمین پرمحنت، آه ای چشمان دوخته شده به ادامۀ دشوار ایران در میانۀ بیم و امید، آه ای درد، ای رنج، ای روزگار مغموم، آه ای صبح.....
معلم گفتگو

محمد زینالی اُناری

دکتر "سیدمحمدامین قانعی راد" را از حدود شش سال پیش با کتاب «تحلیل فرهنگی صنعت» می شناختم، سپس با کتاب «جامعه شناسی رشد و افول علم در ایران». بعد از مدتی یکی از دوستانم نام ایشان را در خصوص ارتباط صمیمی ایشان با کنشگران دانشگاهی بردند و من هم علاقمند به دیدن ایشان بودم، تا این که در سال 1392 برای سخنرانی در همایش "عقلانیت و اعتدال" به دانشگاه محقق اردبیلی آمدند و در حاشیه ی این برنامه با ایشان در مورد راه اندازی دفتر انجمن جامعه شناسی صحبت کردم. سپس نامه نگاری و هماهنگی ها شروع شد و در این میان ایشان مرا به نشست های مجازی همکاران جامعه شناس دعوت کردند.

سپس در نشست ها و همایش های دیگری با ایشان بودم و عید امسال هم به تکرار تجربه ی عید پارسال با جمعی از دوستان و شاگردان دکتر سیدمحمدامین قانعی راد به منزل ایشان رفتیم. هم برای عیادت و هم تشکیل دادن حلقه ای برای گفت و گو، که ایشان حلقه های بحث را ادامه و تقویت کننده ی کار اصلی دانشگاه می دانستند. بعد شروع کردیم به گفتگو و بحث هایی در مورد جامعه ایرانی. می خواهم از آخرین شنیده هایم از ایشان بگویم که شاید بشود گفت وصیت نامه یا نصیحت ایشان به ما بود. ایشان می گفتند که جامعه ی ایرانی به تحلیل های جامعه شناختی ما نیاز دارد، درست است که چنین جامعه ای به کنشگر سیاسی و مدنی هم نیاز دارد، اما کار ما جامعه شناسها این نیست که چگوارا باشیم، بلکه وظیفه مان این است که تحلیل جامعه شناختی ارائه دهیم.

ایشان می گفتند که عدم وجود این تحلیل ها موجب می شود که جامعه و مسائل آن و در واقع بسترهای اساسی کنشگری سیاسی و مدنی به درستی شناخته نشود. می گفتند که چقدر روزمرگی های ما در کارهایی که میکنیم از کار اصلی مان یعنی شناختن جامعه ی ایرانی دور نگه می دارد. می گفتند که مقاله های ایشان در دوران کارشناسی ارشد آغازی بوده بر این کارها، اما در این وسط سالها مشغول کارهای دیگری شده اند که انرژی ایشان را معطوف به تحقیقات ارزشمند دیگری اما نه چندان نیازهای اساسی تحلیل اجتماعی ایران نموده و بنابر این یکی از برنامه های پیش روی ایشان رسیدن به این مسائل و ارائه ی تحلیل های روزآمد جامعه شناختی بود. لذا پابه پای چالش های پیش رو به تحلیل مسائل تا کنون نپرداخته ی جامعه می پرداختند، بخصوص اسفند۹۶ که سخت و هر روز کار میکردند.

ایشان می گفتند که جامعه ی ایرانی دورکیم ندارد و من و امثال هم نتوانسته ایم آن تحلیلهایی که در حد کار دورکیم و وبر باشد، انجام دهیم و ایشان حیف می خوردند به سالیانی که از دست رفته است و آن کار اصلی که تحلیل جامعه شناختی جامعه ی ایرانی باشد، پشت درهای تدریس و پژوهشهای نهادی دیگر ایشان منتظر مانده است. ایشان یکی از دریچه های این کار را در انتشار کتاب زوال پدرسالاری می دانستند و می گفتند که ما باید تحلیل ارائه دهیم و فهم جامعه را برای مردم، کنشگران و نخبگان راحت تر کنیم. ایشان می گفتند ما تحصیل کرده ی جامعه شناسی هستیم و نقش اصلی ما ارائه ی تحلیل های غنی اجتماعی است و باید به این نقش به خوبی بپردازیم و از ما دعوت می کرد به این حقیقت و ما می شنیدیم.

یکی از حوزه های اساسی تعلق خاطر ایشان حوزه ی عمومی بود، حوزه ای که در آن می توان با مردم بود، برای مردم تحلیل کرد و با "گفتگو" در این حوزه کنشگری های مردم را تسهیل کرد. ایشان خود به جد و با دقت می نوشتند و در هر جلسه ای که صحبت می کردند، بحث تازه ای می گشودند و متناسب با مسائل روز تحلیل می کردند. سپس در کانالی که داشتند، به مرور این بحث ها را قرار می دادند تا دانشجویان و علاقمندانشان بخوانند و پیش بروند.

لذا نشست هایی که ایشان داشتند، نه بحث های اسکولاستیک دانشگاهی، که بحث های انضمامی روز و چالش بر انگیز جامعه بودند. ایشان جامعه شناسی را علم روز و پیشروی شناخت برای دانش های دیگری چون سیاست و اقتصاد می دانستند. همین قدر هم دوستان و شاگردان آن ها و سایر محققانی که من میشناختم به آثار ایشان علاقمند بودند و می شنیدند و گوش می کردند.

امروز اولین روز است که جایشان در جامعه ی ایران و حوزه ی عمومی ایران که محل گفتگوی همه ی مردم ایران است، خالی می باشد، و ما به خود ایشان هم که ما را به دورکیم و وبر شدن دعوت می کردند، سخت محتاج هستیم. الهی که راه شان بی رهرو مباد.

@thing

https://t.me/thing/1137
Forwarded from گروه رسانه ای آوات
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🕯گروه رسانه ای آوات ضمن تسلیت عروج غمگنانه جامعه شناس برجسته ایرانی و رییس سابق انجمن جامعه شناسی ایران، دکتر سیدامین قانعی راد شما را به تماشای این #نماهنگ دعوت می نماید.
🆔️ @avatmedia
Forwarded from L @aryanpour
Forwarded from Mehran Solati
17.pdf
182.9 KB
Forwarded from Mehran Solati
8.pdf
191.8 KB
⚫️متن صحبتهای خانم دکتر عزلتی مقدم-دانشجوی دکتر قانعی راد-در مراسم وداع با دکتر قانعی راد

|۲۷ خرداد ۹۷- دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران|

▪️ اول کارشناسی ارشد، کلاس نظریه های جامعه شناسی دانشگاه الزهرا (س) سال۱۳۸۴، اولین باری بود که سرکلاس آقای دکتر قانعی راد نشستم. خدای بزرگ را شاکرم که این فرصت را داشتم که در دو مقطع تحصیلی دانشجوی ایشان باشم. قطعا نمی توانم تمام آنچه که در این ۱۳ سال از ایشان یادگرفتم را در قالب کلمات به زبان بیاورم.
سوگوار از دست دادن استادی هستم که ظرفیت های فکری دانشجویان خود را تقویت می‌کرد. او به ما یاد داد که دانشجو به اجتماع علمی تعلق دارد و همواره اهمیت تعاملات و ارتباطات در اجتماعات علمی را به ما گوشزد می‌کرد و از سوی دیگر در کلاس‌های درس از ضرورت گفتگوی جامعه‌شناسان با جامعه مدنی، رسانه‌ها و مردم سخن می‌گفت و آموخت که باید مسئولیت اجتماعی را پذیرفت.

▪️از من خواستند که به عنوان دانشجوی ایشان در مراسم تودیع ایشان سخن بگویم. ناگفته های زیادی مانده است.
استاد علم و اخلاق،اندیشه، منش علمی و آرمان‌های تان را تحسین می‌کنم و قدردان زحمات شما هستم. ما مسیری را از آبان ۹۵ شروع کردیم که متاسفانه از اینجا به بعد آن را باید بدون حضور شما طی کنم و پایان نامه ناتمام خود را به انتها برسانم اما هیچ وقت توصیه های مکررتان را فراموش نمی کنم که «امیدواری را فراموش نکنید؛ هرگز مایوس نشوید» ... همان طور که خودتان نیز مایوس نشدید و در مورد بیماری تان گفتید:

■«برای من یک فرصت مطالعاتی در حوزه جامعه شناسی پزشکی همراه با مشاهده مشارکتی فراهم شده است».

▪️بعد از فارغ التحصیلی من را به همکاری در یک طرح پژوهشی دعوت کردند و به عنوان همکار دانشجویی در خدمت شان بودم. مدتها بعد از پایان آن طرح، تبریک چاپ مقاله ای با نام استاد و خودم را از دوستان و اطرافیانم شنیدم در حالی که از آن بی خبر بودم. گفتنی نیست که در زمانه ای که برخی اساتید مقاله دانشجویان شان را با نام خود چاپ می کنند، ایشان با مناعت طبع مثال زدنی‌شان اسم من را هم در مقاله شان گذاشته بودند.
▪️ای دریغ و حسرت همیشگی ... و این بار هم ناگهان چقدر زود دیر شد ...

یاد و راه و آرمان های بلندش ماندگار باد

فاطمه عزلتی مقدم

@sociologychannel


https://t.me/sociologychannel/2864