Forwarded from جامعه شناسی روز
⚫️متن صحبتهای خانم دکتر عزلتی مقدم-دانشجوی دکتر قانعی راد-در مراسم وداع با دکتر قانعی راد
|۲۷ خرداد ۹۷- دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران|
▪️ اول کارشناسی ارشد، کلاس نظریه های جامعه شناسی دانشگاه الزهرا (س) سال۱۳۸۴، اولین باری بود که سرکلاس آقای دکتر قانعی راد نشستم. خدای بزرگ را شاکرم که این فرصت را داشتم که در دو مقطع تحصیلی دانشجوی ایشان باشم. قطعا نمی توانم تمام آنچه که در این ۱۳ سال از ایشان یادگرفتم را در قالب کلمات به زبان بیاورم.
سوگوار از دست دادن استادی هستم که ظرفیت های فکری دانشجویان خود را تقویت میکرد. او به ما یاد داد که دانشجو به اجتماع علمی تعلق دارد و همواره اهمیت تعاملات و ارتباطات در اجتماعات علمی را به ما گوشزد میکرد و از سوی دیگر در کلاسهای درس از ضرورت گفتگوی جامعهشناسان با جامعه مدنی، رسانهها و مردم سخن میگفت و آموخت که باید مسئولیت اجتماعی را پذیرفت.
▪️از من خواستند که به عنوان دانشجوی ایشان در مراسم تودیع ایشان سخن بگویم. ناگفته های زیادی مانده است.
استاد علم و اخلاق،اندیشه، منش علمی و آرمانهای تان را تحسین میکنم و قدردان زحمات شما هستم. ما مسیری را از آبان ۹۵ شروع کردیم که متاسفانه از اینجا به بعد آن را باید بدون حضور شما طی کنم و پایان نامه ناتمام خود را به انتها برسانم اما هیچ وقت توصیه های مکررتان را فراموش نمی کنم که «امیدواری را فراموش نکنید؛ هرگز مایوس نشوید» ... همان طور که خودتان نیز مایوس نشدید و در مورد بیماری تان گفتید:
■«برای من یک فرصت مطالعاتی در حوزه جامعه شناسی پزشکی همراه با مشاهده مشارکتی فراهم شده است».
▪️بعد از فارغ التحصیلی من را به همکاری در یک طرح پژوهشی دعوت کردند و به عنوان همکار دانشجویی در خدمت شان بودم. مدتها بعد از پایان آن طرح، تبریک چاپ مقاله ای با نام استاد و خودم را از دوستان و اطرافیانم شنیدم در حالی که از آن بی خبر بودم. گفتنی نیست که در زمانه ای که برخی اساتید مقاله دانشجویان شان را با نام خود چاپ می کنند، ایشان با مناعت طبع مثال زدنیشان اسم من را هم در مقاله شان گذاشته بودند.
▪️ای دریغ و حسرت همیشگی ... و این بار هم ناگهان چقدر زود دیر شد ...
یاد و راه و آرمان های بلندش ماندگار باد
فاطمه عزلتی مقدم
@sociologychannel
https://t.me/sociologychannel/2864
|۲۷ خرداد ۹۷- دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران|
▪️ اول کارشناسی ارشد، کلاس نظریه های جامعه شناسی دانشگاه الزهرا (س) سال۱۳۸۴، اولین باری بود که سرکلاس آقای دکتر قانعی راد نشستم. خدای بزرگ را شاکرم که این فرصت را داشتم که در دو مقطع تحصیلی دانشجوی ایشان باشم. قطعا نمی توانم تمام آنچه که در این ۱۳ سال از ایشان یادگرفتم را در قالب کلمات به زبان بیاورم.
سوگوار از دست دادن استادی هستم که ظرفیت های فکری دانشجویان خود را تقویت میکرد. او به ما یاد داد که دانشجو به اجتماع علمی تعلق دارد و همواره اهمیت تعاملات و ارتباطات در اجتماعات علمی را به ما گوشزد میکرد و از سوی دیگر در کلاسهای درس از ضرورت گفتگوی جامعهشناسان با جامعه مدنی، رسانهها و مردم سخن میگفت و آموخت که باید مسئولیت اجتماعی را پذیرفت.
▪️از من خواستند که به عنوان دانشجوی ایشان در مراسم تودیع ایشان سخن بگویم. ناگفته های زیادی مانده است.
استاد علم و اخلاق،اندیشه، منش علمی و آرمانهای تان را تحسین میکنم و قدردان زحمات شما هستم. ما مسیری را از آبان ۹۵ شروع کردیم که متاسفانه از اینجا به بعد آن را باید بدون حضور شما طی کنم و پایان نامه ناتمام خود را به انتها برسانم اما هیچ وقت توصیه های مکررتان را فراموش نمی کنم که «امیدواری را فراموش نکنید؛ هرگز مایوس نشوید» ... همان طور که خودتان نیز مایوس نشدید و در مورد بیماری تان گفتید:
■«برای من یک فرصت مطالعاتی در حوزه جامعه شناسی پزشکی همراه با مشاهده مشارکتی فراهم شده است».
▪️بعد از فارغ التحصیلی من را به همکاری در یک طرح پژوهشی دعوت کردند و به عنوان همکار دانشجویی در خدمت شان بودم. مدتها بعد از پایان آن طرح، تبریک چاپ مقاله ای با نام استاد و خودم را از دوستان و اطرافیانم شنیدم در حالی که از آن بی خبر بودم. گفتنی نیست که در زمانه ای که برخی اساتید مقاله دانشجویان شان را با نام خود چاپ می کنند، ایشان با مناعت طبع مثال زدنیشان اسم من را هم در مقاله شان گذاشته بودند.
▪️ای دریغ و حسرت همیشگی ... و این بار هم ناگهان چقدر زود دیر شد ...
یاد و راه و آرمان های بلندش ماندگار باد
فاطمه عزلتی مقدم
@sociologychannel
https://t.me/sociologychannel/2864
Telegram
جامعهشناسی روز
صحبتهای خانم دکتر عزلتی مقدم-دانشجوی دکتر قانعی راد-در مراسم وداع با دکتر قانعی راد-۲۷ خرداد ۹۷-دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
@sociologychannel
@sociologychannel
Forwarded from سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران
امین ِ جامعه شناسی ایران
سازمان اسنادوکتابخانه ملی باهمکاری انجمن جامعهشناسی،
انجمن ارتباطاتومطالعات فرهنگی،مرکزتحقیقات سیاست علمی کشور
برگزار میکند؛
آئین بزرگداشت محمدامین قانعیراد
شنبه ۲ تیرماه
سازمان اسنادوکتابخانه ملی باهمکاری انجمن جامعهشناسی،
انجمن ارتباطاتومطالعات فرهنگی،مرکزتحقیقات سیاست علمی کشور
برگزار میکند؛
آئین بزرگداشت محمدامین قانعیراد
شنبه ۲ تیرماه
Forwarded from جامعه شناسی"زنان و خانواده" بر بستر مسائل اجتماعی ایران (alie Shekarbeigi(Iauctb))
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
مستندی از زندگی استاد قانعی راد در روزهای آخر زندگی، او تا آخرین لحظات خواند، گفت و شنید...، روحش شاد و راهش پررهرو
Forwarded from مجله میدان فرهنگ
💎فراخوان یادداشت
◼ویژهنامه یادبود دکتر قانعیراد
🔸تبیین آراء، آثار و نقش ایشان در حوزه عمومی، ارتباطات و جامعهشناسی ایران
@upakdaman
resaneh.farhang@gmail.com
✴ مجله رسانه فرهنگ
📝 @ResaneFarhang
◼ویژهنامه یادبود دکتر قانعیراد
🔸تبیین آراء، آثار و نقش ایشان در حوزه عمومی، ارتباطات و جامعهشناسی ایران
@upakdaman
resaneh.farhang@gmail.com
✴ مجله رسانه فرهنگ
📝 @ResaneFarhang
Forwarded from جامعه شناسی حوزه عمومی
🔷ویژه نامه یادمان دکتر محمد امین قانعی راد
◽️ضمیمه روزنامه شرق
2 تیرماه 97
https://goo.gl/PXYNxu
@MAminGhaneirad
#جامعه_شناسي_حوزه_عمومي
◽️ضمیمه روزنامه شرق
2 تیرماه 97
https://goo.gl/PXYNxu
@MAminGhaneirad
#جامعه_شناسي_حوزه_عمومي
فوتبال و طبقه
محمد زینالی اُناری
پیشتر مقاله ای خوانده بودم درباره ی تناسب افزایش سرمایه ی فرهنگی با افزایش گردشگری. اما سرمایه ی فرهنگی، در واقع دانش مردم نسبت به تجربه هایی است که می تواند داشته باشد. هر قدر اطلاعات و دانش فرد در اثر سفر و مطالعه بالا می رود، در واقع خلاقیت و توانایی او هم بالا می رود و همین است معنای اصلی سرمایه بودن فرهنگ. اما اخیراً به این موضوع نیز فکر می کنم که چرا در ایران با افزایش سفرهای خارجی و احیاناً افزایش سرمایه ی فرهنگی، مشکلات ما هم افزایش می یابد؟
فکر می کنم یک مقدار خلاقیت دیگری لازم است تا مردم وقتی به سفر خارجی رفتند، دانش خودرا افزایش دهند، نه این که تنها خاطره ای که تعریف می کنند، از انواع کباب، مک دونالد، کاباره و امثالهم باشد. در واقع آن چه که سرمایه ی فرهنگی را افزایش می دهد، میزان بازدید از موزه ها، بازدیدهای فرهنگی، آشنایی با فرهنگ های متنوع و آشنایی با روش های متنوع تولید و خلاقیت. هر کالا، نشانه ی یک مفهوم تولیدی است که ما آن را در موزه ها و نمایشگاه های صنعتی می بینیم. اما وقتی صرفا به کالاهای مصرفی، نوشیدنی، رقص و موسیقی مشغول هستیم، تنها سوغاتی که از این سفرها عاید ما می شود، ناکامی و نومیدی است.
دو نوع ناکامی و نومیدی از این سفرها برای ما ایرانی ها به ارمغان می آید، نخست ناکامی ناشی از وابستگی به لذت و عدم ارائه ی خدمت های لذت بخش در جامعه ی خودمان است، دوم، ناکامی ناشی از عدم امکان ارائه ی استانداردی قابل مقایسه با استاندارد خدمات ارائه شده در کشورهای خارجی مانند پزشکی، معماری شهری و تحصیلات می باشد. اما آیا اگر کشوری وجود داشته باشد که سفرهای خارجی آن آورده ی فرهنگی نداشته باشد، آیا می تواند خدمات، تجربه ها و تولیدات خود را با کشورهای دیگر همتراز کند؟ اما این همه مشکل ناشی از سفرهای خارجی فاقد آورده ی فرهنگی ناشی از چیست؟
ما امروز با «طبقه» ای مواجهیم که در سفرهایی مانند جام جهانی فوتبال مشارکت می کند و خود را، با رفتارهای وندالیستی مانند اذیت بازیکنان حریف بروز می دهد. آن ها به جای این که از موزه و برنامه های فرهنگی استفاده کنند، یا نمایشگاه های فرهنگی برای معرفی خود و کشور خود بگذارند، ممکن است وقت خود را صرف برنامه های خشونت باری کنند که به جای کسب آبرو و ارتقای منزلت ایرانیان، آن ها را سرافکنده کند. اما لومپن ها که ذخیره ی اصلی قاچاق، انحرافات و خرابکاری اند، چگونه ممکن است که به جای طبقات تولید کننده، تحصیل کرده ها و افرادی با ذخیره ی خلاقیت لازم برای ارتباطات بین المللی به جام جهانی سفر کرده باشند؟
پیشتر در تحلیل تناقض هایی که از خدمات به وجود می آید، فکر می کردم که این اقشار تحصیل کرده هستند که خدمات خارجی ها را دیده و چون در ایران قدرت بازسازی چنین فرصت هایی را ندارند، احساس ناکامی و ناامیدی می کنند. اما این اتفاقات نشان می دهد، بی سوادی، تفکر رو به پایین (شکم و زیر شکم) و خلاقیت کم که ویژگی لومپن ها و افراد بیکار و بیعار است، تنها مخصوص این طبقه نبوده است. بلکه این شیوه ی وجودی و تفکر لومپنی ممکن است از طریق اشتغال و تحصیلاتی که از راه تقلب، امتیازهای خاصّه، انحصارهای خانوادگی و ... از فرهنگ شبه فئودالیستی پیشین جامعه ی ما نصیب افراد شده، گروهی را مستعد سفر به خارج کند، که ضمن مشارکت در کام گیری های آزاد خارجی و ارمغان ناکامی به داخل کشور، آبروی ایران را هم به قول آمریکایی ها گفتنی، روی «میز» جام جهانی بگذارند.
@thing
محمد زینالی اُناری
پیشتر مقاله ای خوانده بودم درباره ی تناسب افزایش سرمایه ی فرهنگی با افزایش گردشگری. اما سرمایه ی فرهنگی، در واقع دانش مردم نسبت به تجربه هایی است که می تواند داشته باشد. هر قدر اطلاعات و دانش فرد در اثر سفر و مطالعه بالا می رود، در واقع خلاقیت و توانایی او هم بالا می رود و همین است معنای اصلی سرمایه بودن فرهنگ. اما اخیراً به این موضوع نیز فکر می کنم که چرا در ایران با افزایش سفرهای خارجی و احیاناً افزایش سرمایه ی فرهنگی، مشکلات ما هم افزایش می یابد؟
فکر می کنم یک مقدار خلاقیت دیگری لازم است تا مردم وقتی به سفر خارجی رفتند، دانش خودرا افزایش دهند، نه این که تنها خاطره ای که تعریف می کنند، از انواع کباب، مک دونالد، کاباره و امثالهم باشد. در واقع آن چه که سرمایه ی فرهنگی را افزایش می دهد، میزان بازدید از موزه ها، بازدیدهای فرهنگی، آشنایی با فرهنگ های متنوع و آشنایی با روش های متنوع تولید و خلاقیت. هر کالا، نشانه ی یک مفهوم تولیدی است که ما آن را در موزه ها و نمایشگاه های صنعتی می بینیم. اما وقتی صرفا به کالاهای مصرفی، نوشیدنی، رقص و موسیقی مشغول هستیم، تنها سوغاتی که از این سفرها عاید ما می شود، ناکامی و نومیدی است.
دو نوع ناکامی و نومیدی از این سفرها برای ما ایرانی ها به ارمغان می آید، نخست ناکامی ناشی از وابستگی به لذت و عدم ارائه ی خدمت های لذت بخش در جامعه ی خودمان است، دوم، ناکامی ناشی از عدم امکان ارائه ی استانداردی قابل مقایسه با استاندارد خدمات ارائه شده در کشورهای خارجی مانند پزشکی، معماری شهری و تحصیلات می باشد. اما آیا اگر کشوری وجود داشته باشد که سفرهای خارجی آن آورده ی فرهنگی نداشته باشد، آیا می تواند خدمات، تجربه ها و تولیدات خود را با کشورهای دیگر همتراز کند؟ اما این همه مشکل ناشی از سفرهای خارجی فاقد آورده ی فرهنگی ناشی از چیست؟
ما امروز با «طبقه» ای مواجهیم که در سفرهایی مانند جام جهانی فوتبال مشارکت می کند و خود را، با رفتارهای وندالیستی مانند اذیت بازیکنان حریف بروز می دهد. آن ها به جای این که از موزه و برنامه های فرهنگی استفاده کنند، یا نمایشگاه های فرهنگی برای معرفی خود و کشور خود بگذارند، ممکن است وقت خود را صرف برنامه های خشونت باری کنند که به جای کسب آبرو و ارتقای منزلت ایرانیان، آن ها را سرافکنده کند. اما لومپن ها که ذخیره ی اصلی قاچاق، انحرافات و خرابکاری اند، چگونه ممکن است که به جای طبقات تولید کننده، تحصیل کرده ها و افرادی با ذخیره ی خلاقیت لازم برای ارتباطات بین المللی به جام جهانی سفر کرده باشند؟
پیشتر در تحلیل تناقض هایی که از خدمات به وجود می آید، فکر می کردم که این اقشار تحصیل کرده هستند که خدمات خارجی ها را دیده و چون در ایران قدرت بازسازی چنین فرصت هایی را ندارند، احساس ناکامی و ناامیدی می کنند. اما این اتفاقات نشان می دهد، بی سوادی، تفکر رو به پایین (شکم و زیر شکم) و خلاقیت کم که ویژگی لومپن ها و افراد بیکار و بیعار است، تنها مخصوص این طبقه نبوده است. بلکه این شیوه ی وجودی و تفکر لومپنی ممکن است از طریق اشتغال و تحصیلاتی که از راه تقلب، امتیازهای خاصّه، انحصارهای خانوادگی و ... از فرهنگ شبه فئودالیستی پیشین جامعه ی ما نصیب افراد شده، گروهی را مستعد سفر به خارج کند، که ضمن مشارکت در کام گیری های آزاد خارجی و ارمغان ناکامی به داخل کشور، آبروی ایران را هم به قول آمریکایی ها گفتنی، روی «میز» جام جهانی بگذارند.
@thing
میل تیم ایران به اثبات خود
محمد زینالی اُناری
«چندین سال پیش فروشگاهی بزرگ در ایالات متحده مورد حمله قرار گرفت. گروهی از مهاجمان به طرزی غافلگیر کننده فروشگاه را اشغال کردند و آن را در اختیار گرفتند و آن گاه با بلندگو همه ی مردم را دعوت کردند تا دلی از عزا در آورند. اقدام و کنشی نمادین؛ اما نتیجه ی کار چه شد؟ اکثر مردم بلاتکلیف ماندند که چه چیزی بردارند و با اجناس ناچیز و بی اهمیتی را برداشتند که در هر روز عادی به راحتی می توانستند آن را کِش روند. مثال دیگرآن دونده ی فرانسوی دو چهارصد متری است که در مسابقات قهرمانی اروپا، در صد متر مانده به پایان خط، در آخرین تلاش خویش کم می آورد و نهایتا سوم می شود. خود او بعدا گفته است: وقتی حس کردم دارم برنده می شوم، چیزی در درونم پاره شد.» (ژان بودریار)
بیست و دوم بهمن پنجاه و هفت است، وعده وعیدها داده شده، مردم به خیابان ها ریخته اند و انقلاب شده است. انقلابیونی به میان آمده اند که مسئولیت دارند، یک سری دستآوردهای آن را تحقق بخشند. حتی کالاها و مشاغل صاحبان موقعیت مصادره و مقاسمه می شود و صاحبان قبلی موقعیت ها برای همیشه ایران را می گذارند و می روند، چون حق بودن، داشتن، خواندن و حتی رقصیدن در ایران را ندارند. حال نوبت آن است که مفاهیم آرمانی شریعتی و مطهری مانند آزادی، عدالت و اخلاق برای افرادی تحقق یابد که قرار است بیایند و از این مهمانی استفاده کنند. اما در نهایت، باز هم بالای شهر بالای شهر است، زندانی زندانی است، مهاجرت روستائیان به دلیل بی آبی و خشکسالی دوباره افزایش می یابد، وضع حاشیه نشین و کودک کار به همان سیاق قبل است و چه بسا به مراتب بیشتر.
نیمه ی دوم فوتبال ایران و اسپانیا است، تیم ایران توانسته است اسپانیا را ناکام کند و سبک دفاعی خود را به رخ آنان بکشد. چنان جایگیری و تمرکز دارند که هیچ کس قدرت ندارد پشت مدافعان یا درگیر با آنان به دروازه نزدیک شود. اما ناگهان در نیمه ی دوم همه چیز از یاد می رود، نمی دانند قرار بود همان سبک را ادامه دهند تا احیاناً در ضد حمله به گل برسند. چرا که آنان مثل کسانی که به فروشگاه هجوم آورده اند، سالها تمرین کرده و جنگیده اند تا به جام جهانی بیایند، اما اینک تنها کاری که می کنند این است که از ورود توپ به دروازه ی خود دفاع کنند. دوندگی ها و تک حمله های آن ها نشان می دهد که اجازه و امکان این که تک تک تیم ها را ببرند، را دارند، قوی هستند، قدرت دارند و ماهرند. اما نکته ی اساسی این است که آن ها میل ندارند.
تقریبا اغلب تیم هایی که در گذشته در جاهایی قهرمان شده اند، در بدو ورود به اردوهای جام جهانی، از خود به عنوان مدعی این لیگ یاد می کنند. تیم هایی که فکر می کنند توپ، فوتبال و جام از گذشته برای آن ها آشنا و حقیقت بوده است. اما تیم ایران، به اذعان آن نوشته ی زیبا، تنها رویایی که داشت، شاید این بود که به دیگران ثابت کند که ایرانی ها در فوتبال روز دنیا اعلام موجودیت کنند. تنها حرفی که دو جام جهانی است همه می گویند، این است که « بازیکنان مان نمایش خوبی از فوتبال را ارائه دهند». گمان می شود، بازیکنان، مهارت، توانایی، قدرت و حتی میل به بردن همه ی تیم ها را داشتند، اما یک ملت، رسانه ها، تحلیل گران و ...، انتظارشان فقط اعلام موجودیت بود نه قهرمانی.
اما اصل حضور در لیگ جام جهانی، بر اساس رویای قهرمانی و تیم هایی باید به این جام بیایند، که مدعی قهرمانی جهانند و از این رو هر بازی، مفهوم و دلالت خود را از کاپ قهرمانی می گیرد. در حالی که ملت ایران، رسانه هایش، تحلیل گرانش و هر زبانی که در ایران می چرخید، اگر نمی گفت که «من می دونم که بالاخره ما می بازیم!» تنها رویایی که در مورد این جام داشت، حفظ آبروی ایران بود. این در واقع همان محافظه کاری ای است در پرتاب شدن مردم به آن سوی انقلاب هم بود، مردمی که ساختارهای اقتصاد، سیاست و فرهنگ را در دست می گیرند، اما تنها می خواهند باشند، نه این که به اوج زندگی، همان که توسعه در پی آن است، برسند. تیم ایران، به جای «میل» و عطش شدید به قهرمانی جام جهانی، تنها چیزی که می خواست، میل به اثبات این بود که "ما بلدیم فوتبال بازی کنیم"، مشابه آن که بگوید: "ما بلدیم انقلاب کنیم".
@thing
https://t.me/thing/1159
محمد زینالی اُناری
«چندین سال پیش فروشگاهی بزرگ در ایالات متحده مورد حمله قرار گرفت. گروهی از مهاجمان به طرزی غافلگیر کننده فروشگاه را اشغال کردند و آن را در اختیار گرفتند و آن گاه با بلندگو همه ی مردم را دعوت کردند تا دلی از عزا در آورند. اقدام و کنشی نمادین؛ اما نتیجه ی کار چه شد؟ اکثر مردم بلاتکلیف ماندند که چه چیزی بردارند و با اجناس ناچیز و بی اهمیتی را برداشتند که در هر روز عادی به راحتی می توانستند آن را کِش روند. مثال دیگرآن دونده ی فرانسوی دو چهارصد متری است که در مسابقات قهرمانی اروپا، در صد متر مانده به پایان خط، در آخرین تلاش خویش کم می آورد و نهایتا سوم می شود. خود او بعدا گفته است: وقتی حس کردم دارم برنده می شوم، چیزی در درونم پاره شد.» (ژان بودریار)
بیست و دوم بهمن پنجاه و هفت است، وعده وعیدها داده شده، مردم به خیابان ها ریخته اند و انقلاب شده است. انقلابیونی به میان آمده اند که مسئولیت دارند، یک سری دستآوردهای آن را تحقق بخشند. حتی کالاها و مشاغل صاحبان موقعیت مصادره و مقاسمه می شود و صاحبان قبلی موقعیت ها برای همیشه ایران را می گذارند و می روند، چون حق بودن، داشتن، خواندن و حتی رقصیدن در ایران را ندارند. حال نوبت آن است که مفاهیم آرمانی شریعتی و مطهری مانند آزادی، عدالت و اخلاق برای افرادی تحقق یابد که قرار است بیایند و از این مهمانی استفاده کنند. اما در نهایت، باز هم بالای شهر بالای شهر است، زندانی زندانی است، مهاجرت روستائیان به دلیل بی آبی و خشکسالی دوباره افزایش می یابد، وضع حاشیه نشین و کودک کار به همان سیاق قبل است و چه بسا به مراتب بیشتر.
نیمه ی دوم فوتبال ایران و اسپانیا است، تیم ایران توانسته است اسپانیا را ناکام کند و سبک دفاعی خود را به رخ آنان بکشد. چنان جایگیری و تمرکز دارند که هیچ کس قدرت ندارد پشت مدافعان یا درگیر با آنان به دروازه نزدیک شود. اما ناگهان در نیمه ی دوم همه چیز از یاد می رود، نمی دانند قرار بود همان سبک را ادامه دهند تا احیاناً در ضد حمله به گل برسند. چرا که آنان مثل کسانی که به فروشگاه هجوم آورده اند، سالها تمرین کرده و جنگیده اند تا به جام جهانی بیایند، اما اینک تنها کاری که می کنند این است که از ورود توپ به دروازه ی خود دفاع کنند. دوندگی ها و تک حمله های آن ها نشان می دهد که اجازه و امکان این که تک تک تیم ها را ببرند، را دارند، قوی هستند، قدرت دارند و ماهرند. اما نکته ی اساسی این است که آن ها میل ندارند.
تقریبا اغلب تیم هایی که در گذشته در جاهایی قهرمان شده اند، در بدو ورود به اردوهای جام جهانی، از خود به عنوان مدعی این لیگ یاد می کنند. تیم هایی که فکر می کنند توپ، فوتبال و جام از گذشته برای آن ها آشنا و حقیقت بوده است. اما تیم ایران، به اذعان آن نوشته ی زیبا، تنها رویایی که داشت، شاید این بود که به دیگران ثابت کند که ایرانی ها در فوتبال روز دنیا اعلام موجودیت کنند. تنها حرفی که دو جام جهانی است همه می گویند، این است که « بازیکنان مان نمایش خوبی از فوتبال را ارائه دهند». گمان می شود، بازیکنان، مهارت، توانایی، قدرت و حتی میل به بردن همه ی تیم ها را داشتند، اما یک ملت، رسانه ها، تحلیل گران و ...، انتظارشان فقط اعلام موجودیت بود نه قهرمانی.
اما اصل حضور در لیگ جام جهانی، بر اساس رویای قهرمانی و تیم هایی باید به این جام بیایند، که مدعی قهرمانی جهانند و از این رو هر بازی، مفهوم و دلالت خود را از کاپ قهرمانی می گیرد. در حالی که ملت ایران، رسانه هایش، تحلیل گرانش و هر زبانی که در ایران می چرخید، اگر نمی گفت که «من می دونم که بالاخره ما می بازیم!» تنها رویایی که در مورد این جام داشت، حفظ آبروی ایران بود. این در واقع همان محافظه کاری ای است در پرتاب شدن مردم به آن سوی انقلاب هم بود، مردمی که ساختارهای اقتصاد، سیاست و فرهنگ را در دست می گیرند، اما تنها می خواهند باشند، نه این که به اوج زندگی، همان که توسعه در پی آن است، برسند. تیم ایران، به جای «میل» و عطش شدید به قهرمانی جام جهانی، تنها چیزی که می خواست، میل به اثبات این بود که "ما بلدیم فوتبال بازی کنیم"، مشابه آن که بگوید: "ما بلدیم انقلاب کنیم".
@thing
https://t.me/thing/1159
اعتراض گران فروش ها به گرانی! / از کجا بفهمیم "موبایل" را گران خریدیم
مهدخت قویدل، وبگاه تحلیلی خبری روزان، 6 تیر 1397 3:29
وضعیت اقتصاد ایران این روزها خوب نیست. آب آنقدر گل آلود است که حتی بخشی از کسانی که (موبایل فروش ها) خودشان با گران فروشی در بحرانی تر کردن وضعیت اقتصاد نقش داشتند، به عنوان طلبکار به خیابان ریخته اند. اگر از اعتراض بازار ایران به گرانی ورکود خبری منتشر شود، افکار عمومی با آن همراه است و آن را می پذیرد.
اما وقتی خبر اعتراض موبایل فروش ها، آن هم پاساژ علا الدین به گوش می رسد، حتی وقتی فیلم تجمع را هم می بینند، باز هم علامت سوال در ذهن خیلی ها می ماند که گران فروشهای علاء الدین دقیقا به چه چیزی اعتراض دارند؟ بازار علاالدین از اولین مراکز فروش موبایل در ایران است و بعید است ایرانی پیدا شود که از این پاساژ گوشی خریده باشد و سرش کلاه نگذاشته باشند.
حالا علا الدینی ها، دست پیش را گرفته اند که چه چیزی رو نشود؟ با ارز دولتی 4200 تومان گوشی وارد کرده اند و همان موبایل ها را با قیمت دلار چند برابر تا 9 تومان به مردم فروخته اند و حالا معترض گرانی هم هستند! حالا که سودشان را از ارز دولتی و جیب ملت برده اند، یک شبه تبدیل به مدافعان حقوق مردم شده اند!
درست 24 ساعت قبل از اینکه علاالدینی ها دست به اعتراض بزنند، وزیر ارتباطات از گران فروشی موبایل توسط شرکت های معروف وارد کننده در ماه های اخیر خبر داد و گفت که در این مدت، مردم گوشی های موبایل را با قیمت 55 درصد بیشتر از قیمت واقعی خریده اند.
@thing
ادامه مطلب در لینک زیر👇👇👇
http://roozannews.ir/news/16103/%D8%A7%D8%B9%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B6-%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4-%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C!--%D8%A7%D8%B2-%DA%A9%D8%AC%D8%A7-%D8%A8%D9%81%D9%87%D9%85%DB%8C%D9%85-
مهدخت قویدل، وبگاه تحلیلی خبری روزان، 6 تیر 1397 3:29
وضعیت اقتصاد ایران این روزها خوب نیست. آب آنقدر گل آلود است که حتی بخشی از کسانی که (موبایل فروش ها) خودشان با گران فروشی در بحرانی تر کردن وضعیت اقتصاد نقش داشتند، به عنوان طلبکار به خیابان ریخته اند. اگر از اعتراض بازار ایران به گرانی ورکود خبری منتشر شود، افکار عمومی با آن همراه است و آن را می پذیرد.
اما وقتی خبر اعتراض موبایل فروش ها، آن هم پاساژ علا الدین به گوش می رسد، حتی وقتی فیلم تجمع را هم می بینند، باز هم علامت سوال در ذهن خیلی ها می ماند که گران فروشهای علاء الدین دقیقا به چه چیزی اعتراض دارند؟ بازار علاالدین از اولین مراکز فروش موبایل در ایران است و بعید است ایرانی پیدا شود که از این پاساژ گوشی خریده باشد و سرش کلاه نگذاشته باشند.
حالا علا الدینی ها، دست پیش را گرفته اند که چه چیزی رو نشود؟ با ارز دولتی 4200 تومان گوشی وارد کرده اند و همان موبایل ها را با قیمت دلار چند برابر تا 9 تومان به مردم فروخته اند و حالا معترض گرانی هم هستند! حالا که سودشان را از ارز دولتی و جیب ملت برده اند، یک شبه تبدیل به مدافعان حقوق مردم شده اند!
درست 24 ساعت قبل از اینکه علاالدینی ها دست به اعتراض بزنند، وزیر ارتباطات از گران فروشی موبایل توسط شرکت های معروف وارد کننده در ماه های اخیر خبر داد و گفت که در این مدت، مردم گوشی های موبایل را با قیمت 55 درصد بیشتر از قیمت واقعی خریده اند.
@thing
ادامه مطلب در لینک زیر👇👇👇
http://roozannews.ir/news/16103/%D8%A7%D8%B9%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B6-%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4-%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C!--%D8%A7%D8%B2-%DA%A9%D8%AC%D8%A7-%D8%A8%D9%81%D9%87%D9%85%DB%8C%D9%85-
: وبگاه تحلیلی خبری روزان :roozannews.ir
اعتراض گران فروش ها به گرانی! / از کجا بفهمیم
دو هفته قبل در چنین ساعاتی حال استاد فاضل و دوست صمیمی همه ی ما دگرگون شد. او که چند روز قبل در دانشکده ی تربیت بدنی سخنان راهگشایی ایراد فرموده بود از میان ما سفر کرد. روان استاد دکتر قانعی راد شاد.
بنده سه سال قبل در حال تدوین مقاله ای با عنوان "ضرورت ادغام "آموزش های فعال" زیست محیطی در آموزش های مهندسی" برای همایشی در شیراز بودم که به یاد کارهای ارزنده پژوهشگر فرهیخته استاد قانعی راد در قلمرو "آب" افتادم. از این رو در صدد برآمدم که نظرگاه های چند تن از پژوهشگران را در این مقاله بازتاب دهم.
آنچه در ادامه تقدیم می شود نظرگاه زنده یاد دکتر محمد امین قانعی راد است:
بر اساس تحلیل جامعه شناسانی مانند "اینگلهارت" ریشه های توجه و احترام به محیط زیست در غرب و ایران متفاوت است. من به خرد ابزاری و عقلانیت تکنولوژیک نقد جدی دارم که بیش از همه مهندسان را در معرض آن دیده ام( هر چند مهندسی یکی از رشته های خلاق است.) گفتنی است ممکن است بسیاری از جامعه شناسان را نیز گرفتار کند.
خلاصه و تیتر وار بخواهم بگویم؛ طرح های مهندسی بر من به گونه ای پدیدار شده است که به "نگاه مهندسی" نقد دارم.
من نگران طرح های انتقال آب در ایران هستم.
کویر کویر است و دریا, دریا. بیاییم به طبیعت احترام بگذاریم.
پیشینیان ما با حفر "قنات"( که به راستی راهگشا بوده است.) با طبیعت خشک ایران, سازگاری فعالانه داشته اند و هوشمندانه آب را هدایت کرده اند و کوشیده اند تا آنجا که ممکن است از تبخیر آن بکاهند.
در حفظ منابع طبیعی, آب و محیط زیست سزاوار نیست از نقش "جامعه مدنی" غافل شوین؛ حتی شایسته است دولت از ورود جامعه مدنی به "گفتگو در باره ی آب" و معضلات محیط زیست استقبال کند.
شعار "با آب مهربان باشیم" و "بیاییم در مورد آب گفتگو کنیم" سزاوار است در جامعه رایج شود و گرنه بعد از مدتی که بحران آب تشدید شود, عده ای با فریادخواهند گفت: " ما تشنه ایم. " ملاحظه می فرمایید این دو شعار متفاوت هستند.
لازم به یادآوری است " شرایط گفتگو " از خود گفتگو مهم تر است. چرا که افراد با منافع و پیش فرض های خود وارد مذاکره و گفتگو می شوند که شایسته است شرایطی را رعایت کنند. از جمله متواضع و صبور و مثبت اندیش باشند و قواعد گفتگو را رعایت کنند. اگر قبل از گفتگو با پیش داوری و زدن برچسب های جداگانه به "دولت", "بخش خصوصی" و " مردم " وارد فضای گفتگو شویم, آیا می توان گفتگو کرد؟ گفتگویی که بر اساس قواعد " پویایی گروه " می تواند بسیار سازنده و راهگشا باشد.
عده ای برآنند ما با بحران مدیریت آب در ایران رو به رو هستیم. باید تحقیق شود, اگر چنین است تصور می کنم طرح های انتقال آب, نه خوب است نه عملی. آیا نگاه مهندسی صرف می تواند نجات بخش محیط زیست ایران باشد؟ این سوال از نظرگاه من بسیار جدی است. همه جانبه باید نگریست.
م. ص. ذاکری
@thing
بنده سه سال قبل در حال تدوین مقاله ای با عنوان "ضرورت ادغام "آموزش های فعال" زیست محیطی در آموزش های مهندسی" برای همایشی در شیراز بودم که به یاد کارهای ارزنده پژوهشگر فرهیخته استاد قانعی راد در قلمرو "آب" افتادم. از این رو در صدد برآمدم که نظرگاه های چند تن از پژوهشگران را در این مقاله بازتاب دهم.
آنچه در ادامه تقدیم می شود نظرگاه زنده یاد دکتر محمد امین قانعی راد است:
بر اساس تحلیل جامعه شناسانی مانند "اینگلهارت" ریشه های توجه و احترام به محیط زیست در غرب و ایران متفاوت است. من به خرد ابزاری و عقلانیت تکنولوژیک نقد جدی دارم که بیش از همه مهندسان را در معرض آن دیده ام( هر چند مهندسی یکی از رشته های خلاق است.) گفتنی است ممکن است بسیاری از جامعه شناسان را نیز گرفتار کند.
خلاصه و تیتر وار بخواهم بگویم؛ طرح های مهندسی بر من به گونه ای پدیدار شده است که به "نگاه مهندسی" نقد دارم.
من نگران طرح های انتقال آب در ایران هستم.
کویر کویر است و دریا, دریا. بیاییم به طبیعت احترام بگذاریم.
پیشینیان ما با حفر "قنات"( که به راستی راهگشا بوده است.) با طبیعت خشک ایران, سازگاری فعالانه داشته اند و هوشمندانه آب را هدایت کرده اند و کوشیده اند تا آنجا که ممکن است از تبخیر آن بکاهند.
در حفظ منابع طبیعی, آب و محیط زیست سزاوار نیست از نقش "جامعه مدنی" غافل شوین؛ حتی شایسته است دولت از ورود جامعه مدنی به "گفتگو در باره ی آب" و معضلات محیط زیست استقبال کند.
شعار "با آب مهربان باشیم" و "بیاییم در مورد آب گفتگو کنیم" سزاوار است در جامعه رایج شود و گرنه بعد از مدتی که بحران آب تشدید شود, عده ای با فریادخواهند گفت: " ما تشنه ایم. " ملاحظه می فرمایید این دو شعار متفاوت هستند.
لازم به یادآوری است " شرایط گفتگو " از خود گفتگو مهم تر است. چرا که افراد با منافع و پیش فرض های خود وارد مذاکره و گفتگو می شوند که شایسته است شرایطی را رعایت کنند. از جمله متواضع و صبور و مثبت اندیش باشند و قواعد گفتگو را رعایت کنند. اگر قبل از گفتگو با پیش داوری و زدن برچسب های جداگانه به "دولت", "بخش خصوصی" و " مردم " وارد فضای گفتگو شویم, آیا می توان گفتگو کرد؟ گفتگویی که بر اساس قواعد " پویایی گروه " می تواند بسیار سازنده و راهگشا باشد.
عده ای برآنند ما با بحران مدیریت آب در ایران رو به رو هستیم. باید تحقیق شود, اگر چنین است تصور می کنم طرح های انتقال آب, نه خوب است نه عملی. آیا نگاه مهندسی صرف می تواند نجات بخش محیط زیست ایران باشد؟ این سوال از نظرگاه من بسیار جدی است. همه جانبه باید نگریست.
م. ص. ذاکری
@thing
خدا یا خرما
محمد زینالی اُناری
شبکه ی یک تلویزیونی ایران، در اخبار ساعت 14 امروز هفتم تیر 1397، گزارش خبری در مورد کنکور پخش کرد که در آن از شور و اشتیاق جوانان ایرانی برای موفقیت در کنکور سخن به میان آمده بود. در این تصویر، که اصلاً قصد انتقاد از صدا و سیما ندارم چرا که تنها به بازتابی از گفته های جوانان ایران پرداخته بود، بخشی از جوانان اظهار می کردند که تکیه یا توکل شان بر «خدا» است و از «خدا» برای موفقیت در کنکور کمک می خواهند. آن ها عین این که از «خدا» برای موفقیت در عبادت خوب یا کارهای نیک کمک بخواهند، کمک می خواستند، اما تنها برای موفقیت در آزمونی که برای رقابت ساخته شده دست به دامن «خدا» می شوند.
در فوتبال هم چنین است، ما ایرانی ها همه اش دعا میکنیم تیم آبی و قرمزمان ببرد و قهرمان لیگ شود، در حالی که این فقط یک رقابت است و قهرمانی تیم ما دقیقاً مساوی است با حذف تیم های دیگر و ناراحتی آن ها. قبولی ما در کنکور، مساوی است با رد شدن بسیاری دیگر که این «خدا»، خدای آن ها هم هست و در واقع دعای ما برای خودمان، مانند نفرینی است که پیکان آن به فرد دیگری کمانه می کند. پخش شدن این تصویر و دعاها و یا ابالفضل های قهرمانان ما در تلویزیون، افول دیگری را دقیقاً تبدیل به یک آئین ذهنی می کند که شاید بسیاری از مردم در زندگی شان این عمل رسانه ای شده را مجدداً تکرار کنند.
متأسفانه، ما قهرمانی های تفریحی که سرشار از غرور گروهی است (و چه بسا در جای خود مطلوب باشد)، یا برنده شدن در دانشگاه که راهی برای تبدیل شدن به طبقه ی کارگر جامعه ی #سرمایه_داری است، یعنی راهی برای رسیدن به مهارت، کار و درآمد روزانه، را از «خدا» کمک می خواهیم و این اگر صرفا موفقیت ما باشد، حَرَجی نیست، بلکه در این دعا، ما در راه موفقیت بر غلبه بر سایر شهروندان، از «خدا» کمک می خواهیم. برای حذف دیگری بر «خدا» توکل می کنیم و برای اظهار فخر و بزرگی یا کسب مهارت و استخدام از «خدا» کمک می خواهیم. این گونه نام بردن از «خدا»، خلق سایه یا تصویری از قدرت یا غلبه ی ما بر دیگری و حقارت او است، توکل ورزیدن بر خدایی که غایت جهان و زندگی دین داران است، در «#دین_داری» برای رسیدن به مناصب «#سرمایه_داری»، تبدیل به اعمالِ خشونت بر علیه دیگری می شود.
و چون همه ی تیم ها و همه ی داوطلبان کنکور، دین دار هستند، «خدا» تبدیل به تکیه گاهی برای موفقیت در رقابت تیمی و فردی در فوتبال و دانشگاه می شود. این نوع آئین، #دین_داری ناشی از #سرمایه_داری است که توأم شده است با تفکر رقابتی ما از دانشگاه و ورزش درباره ی حذف دیگری. در واقع این آئین و این سخن ها ناشی از این است که ما می خواهیم به «خرما» برسیم. در حالی که «خدا»، خود همان مفهومی بود که مولانا می گفت از او جدا شده به او می رسیم، ما اینک برای خوردن «خرما» از همان «خدا» کمک می خواهیم. یعنی در واقع این دینداری غایتمندانه به «خدا» نیست، بلکه آئینی خشن از حذف دیگری و رسیدن به غایتی به نام «خرما» یا مناصب #سرمایه_داری است که از نام «خدا» برای رسیدن به آن قوت می گیریم.
به فرض چند مثقال آرامش و اخلاق که در ایران داریم، صرفاً به داعش این نسبت را ندهیم که خداشناسی شان مظهر خشونت است. مدل #سرمایه_داری دین دارانه خودمان هم، «خدا» را به «خرما» و «خرما» را به «خدا» تبدیل کرده است. تفاوتی نمی کند، مانند اولین ها بت بپرستیم یا این که به خاطر رسیدن به مناصب #سرمایه_داری و خرماهای این جهانی «خدا» را صدا کنیم. در هر دو صورت، ما به غایتی جهانی می اندیشیم، اما این بار، برای این جهانی شدن مان و سیطره بر دیگران، از «خدا» کمک می خواهیم. درست است که در جامعه ی سوداگر، #دین_داری ها #دین_داری سوداگرانه است، اما این نوع نام بردن از خدا، او را تبدیل به ابزاری برای پرستیدن خدای دیگری می کند که ما در جهان واقعی با آن سرو کار داریم و آن «خرما» یا منصبی است که قرار است قبولی در کنکور و میز دانشگاه به ما بدهد.
@thing
https://t.me/thing/1164
محمد زینالی اُناری
شبکه ی یک تلویزیونی ایران، در اخبار ساعت 14 امروز هفتم تیر 1397، گزارش خبری در مورد کنکور پخش کرد که در آن از شور و اشتیاق جوانان ایرانی برای موفقیت در کنکور سخن به میان آمده بود. در این تصویر، که اصلاً قصد انتقاد از صدا و سیما ندارم چرا که تنها به بازتابی از گفته های جوانان ایران پرداخته بود، بخشی از جوانان اظهار می کردند که تکیه یا توکل شان بر «خدا» است و از «خدا» برای موفقیت در کنکور کمک می خواهند. آن ها عین این که از «خدا» برای موفقیت در عبادت خوب یا کارهای نیک کمک بخواهند، کمک می خواستند، اما تنها برای موفقیت در آزمونی که برای رقابت ساخته شده دست به دامن «خدا» می شوند.
در فوتبال هم چنین است، ما ایرانی ها همه اش دعا میکنیم تیم آبی و قرمزمان ببرد و قهرمان لیگ شود، در حالی که این فقط یک رقابت است و قهرمانی تیم ما دقیقاً مساوی است با حذف تیم های دیگر و ناراحتی آن ها. قبولی ما در کنکور، مساوی است با رد شدن بسیاری دیگر که این «خدا»، خدای آن ها هم هست و در واقع دعای ما برای خودمان، مانند نفرینی است که پیکان آن به فرد دیگری کمانه می کند. پخش شدن این تصویر و دعاها و یا ابالفضل های قهرمانان ما در تلویزیون، افول دیگری را دقیقاً تبدیل به یک آئین ذهنی می کند که شاید بسیاری از مردم در زندگی شان این عمل رسانه ای شده را مجدداً تکرار کنند.
متأسفانه، ما قهرمانی های تفریحی که سرشار از غرور گروهی است (و چه بسا در جای خود مطلوب باشد)، یا برنده شدن در دانشگاه که راهی برای تبدیل شدن به طبقه ی کارگر جامعه ی #سرمایه_داری است، یعنی راهی برای رسیدن به مهارت، کار و درآمد روزانه، را از «خدا» کمک می خواهیم و این اگر صرفا موفقیت ما باشد، حَرَجی نیست، بلکه در این دعا، ما در راه موفقیت بر غلبه بر سایر شهروندان، از «خدا» کمک می خواهیم. برای حذف دیگری بر «خدا» توکل می کنیم و برای اظهار فخر و بزرگی یا کسب مهارت و استخدام از «خدا» کمک می خواهیم. این گونه نام بردن از «خدا»، خلق سایه یا تصویری از قدرت یا غلبه ی ما بر دیگری و حقارت او است، توکل ورزیدن بر خدایی که غایت جهان و زندگی دین داران است، در «#دین_داری» برای رسیدن به مناصب «#سرمایه_داری»، تبدیل به اعمالِ خشونت بر علیه دیگری می شود.
و چون همه ی تیم ها و همه ی داوطلبان کنکور، دین دار هستند، «خدا» تبدیل به تکیه گاهی برای موفقیت در رقابت تیمی و فردی در فوتبال و دانشگاه می شود. این نوع آئین، #دین_داری ناشی از #سرمایه_داری است که توأم شده است با تفکر رقابتی ما از دانشگاه و ورزش درباره ی حذف دیگری. در واقع این آئین و این سخن ها ناشی از این است که ما می خواهیم به «خرما» برسیم. در حالی که «خدا»، خود همان مفهومی بود که مولانا می گفت از او جدا شده به او می رسیم، ما اینک برای خوردن «خرما» از همان «خدا» کمک می خواهیم. یعنی در واقع این دینداری غایتمندانه به «خدا» نیست، بلکه آئینی خشن از حذف دیگری و رسیدن به غایتی به نام «خرما» یا مناصب #سرمایه_داری است که از نام «خدا» برای رسیدن به آن قوت می گیریم.
به فرض چند مثقال آرامش و اخلاق که در ایران داریم، صرفاً به داعش این نسبت را ندهیم که خداشناسی شان مظهر خشونت است. مدل #سرمایه_داری دین دارانه خودمان هم، «خدا» را به «خرما» و «خرما» را به «خدا» تبدیل کرده است. تفاوتی نمی کند، مانند اولین ها بت بپرستیم یا این که به خاطر رسیدن به مناصب #سرمایه_داری و خرماهای این جهانی «خدا» را صدا کنیم. در هر دو صورت، ما به غایتی جهانی می اندیشیم، اما این بار، برای این جهانی شدن مان و سیطره بر دیگران، از «خدا» کمک می خواهیم. درست است که در جامعه ی سوداگر، #دین_داری ها #دین_داری سوداگرانه است، اما این نوع نام بردن از خدا، او را تبدیل به ابزاری برای پرستیدن خدای دیگری می کند که ما در جهان واقعی با آن سرو کار داریم و آن «خرما» یا منصبی است که قرار است قبولی در کنکور و میز دانشگاه به ما بدهد.
@thing
https://t.me/thing/1164