دانشگاه مشروط
محمد زینالی اُناری
روزی نیست که خبری پشت سر خبر دیگر کمر مردم ایران را خم نکند، امروز خبری منتشر شد که دانشگاه اساتیدی را استخدام کرده است که معدل 12 داشته اند و واقعا این دانشگاه ظاهرا بیدی نیست که به این بادها بلرزد. یعنی باد سهمگینی که به صورت ورود طوفان زرد، که چیزی مثل مجله های زرد است، به دانشگاه آن را تکان نمی دهد. اما معمولاً طوفان زرد، موجب شکست تیم های مطرح بوده، ولی چرا دانشگاه از این تیم خطرناک به خود نمی لرزد؟
واقعاً چرا دانشگاه یکّه نمی خورد و به خود نمی آید؟ آیا این اتفاق برایش تازگی ندارد؟ یا این که روحی در آن نمانده که در این قضیه دچار عذاب وجدان شود؟
در گذشته که در دانشگاه بودم، دانشجویانی که معدل زیردوازده می آوردند، نمره ی مشروط برای شان تلقی می شد، حال وقتی سطح نمره ی استاد دوازده باشد، دانشجو چه نمره ای می تواند بگیرد؟ یا این که فرض کنیم، همین استاد، نمرات را با نمودار به بیست ببرد و دوازده دانشگاه ایرانی بیست تلقی شود. در این حالت می توان گفت، دانشگاه در بهترین حالت که نمرات نزدیک بیست مانند نوزده، هجده و ... را می دهد، این نمرات با نسبت گرفتن با دوازده، نمره ای زیر دوازده بوده و مشروط تلقی می شوند.
اما فرق معامله این است که در این حالت، این دانشجو نیست که نمره ی مشروطی می گیرد، او ظاهرا هژده نوزده گرفته، ولی طبق قوانین نسبی حرکت در فیزیک، اگرچه حرکت او نسبت به استاد او را مشروط نمی کند، اما این حرکت واقعی دانشگاه در دنیای علم و دانش است که او را مشروط می کند و اگر بهتر گفته شود، این دانشجو نیست که از دانشگاه مشروط می شود، بلکه این دانشگاه است که دانشجو را در دنیای علم مشروط می کند.
در چنین حالتی، درس خواندن در این دانشگاه، توأم با مشروط شدن دانشجو، آن هم نه از نظر تحصیلی و کسب نمره که امروزه در جامعه اهمیتی ندارد، بلکه از نقطه نظر تحصیل علم و یادگیری، مشروط است. اما به شما مژده بدهم که این اتفاق جدیدی نیست، دانشگاه ایرانی مدت ها است که مشروط شده ولی به روی خودش نمی آورد. زوایای این مشروطگی را می توان در پایان نامه های تقلبی، بی تفاوتی اجتماعی دانشگاه نسبت به جامعه و از بین رفتن شأن و شوکت رشته هایی مثل آمار، حقوق و ... مشاهده کرد.
@thing
محمد زینالی اُناری
روزی نیست که خبری پشت سر خبر دیگر کمر مردم ایران را خم نکند، امروز خبری منتشر شد که دانشگاه اساتیدی را استخدام کرده است که معدل 12 داشته اند و واقعا این دانشگاه ظاهرا بیدی نیست که به این بادها بلرزد. یعنی باد سهمگینی که به صورت ورود طوفان زرد، که چیزی مثل مجله های زرد است، به دانشگاه آن را تکان نمی دهد. اما معمولاً طوفان زرد، موجب شکست تیم های مطرح بوده، ولی چرا دانشگاه از این تیم خطرناک به خود نمی لرزد؟
واقعاً چرا دانشگاه یکّه نمی خورد و به خود نمی آید؟ آیا این اتفاق برایش تازگی ندارد؟ یا این که روحی در آن نمانده که در این قضیه دچار عذاب وجدان شود؟
در گذشته که در دانشگاه بودم، دانشجویانی که معدل زیردوازده می آوردند، نمره ی مشروط برای شان تلقی می شد، حال وقتی سطح نمره ی استاد دوازده باشد، دانشجو چه نمره ای می تواند بگیرد؟ یا این که فرض کنیم، همین استاد، نمرات را با نمودار به بیست ببرد و دوازده دانشگاه ایرانی بیست تلقی شود. در این حالت می توان گفت، دانشگاه در بهترین حالت که نمرات نزدیک بیست مانند نوزده، هجده و ... را می دهد، این نمرات با نسبت گرفتن با دوازده، نمره ای زیر دوازده بوده و مشروط تلقی می شوند.
اما فرق معامله این است که در این حالت، این دانشجو نیست که نمره ی مشروطی می گیرد، او ظاهرا هژده نوزده گرفته، ولی طبق قوانین نسبی حرکت در فیزیک، اگرچه حرکت او نسبت به استاد او را مشروط نمی کند، اما این حرکت واقعی دانشگاه در دنیای علم و دانش است که او را مشروط می کند و اگر بهتر گفته شود، این دانشجو نیست که از دانشگاه مشروط می شود، بلکه این دانشگاه است که دانشجو را در دنیای علم مشروط می کند.
در چنین حالتی، درس خواندن در این دانشگاه، توأم با مشروط شدن دانشجو، آن هم نه از نظر تحصیلی و کسب نمره که امروزه در جامعه اهمیتی ندارد، بلکه از نقطه نظر تحصیل علم و یادگیری، مشروط است. اما به شما مژده بدهم که این اتفاق جدیدی نیست، دانشگاه ایرانی مدت ها است که مشروط شده ولی به روی خودش نمی آورد. زوایای این مشروطگی را می توان در پایان نامه های تقلبی، بی تفاوتی اجتماعی دانشگاه نسبت به جامعه و از بین رفتن شأن و شوکت رشته هایی مثل آمار، حقوق و ... مشاهده کرد.
@thing
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «دانشگاه مشروط محمد زینالی اُناری روزی نیست که خبری پشت سر خبر دیگر کمر مردم ایران را خم نکند، امروز خبری منتشر شد که دانشگاه اساتیدی را استخدام کرده است که معدل 12 داشته اند و واقعا این دانشگاه ظاهرا بیدی نیست که به این بادها بلرزد. یعنی باد سهمگینی که به…»
Forwarded from شهر فرهنگی
سرمایه ی فرهنگی همان قصه است
محمد زینالی اُناری
اغلب در مورد سرمایه فرهنگی، به صورت غلو آمیز و کلی صحبت می شود، آن را در اشیاء عتیقه، انسان های مهم و رشته های آکادمیک خلاصه می کنند. اما باید به آن به دید شفاف تری نگاه کنیم و ببینیم سرمایه ی فرهنگی واقعاً چیست؟ آیا آن را باید در عتیقه و خانه های سنتی ملاحظه کرد؟آیا باید آن را در مدارک دانشگاهی و شخصیت های عصا قورت داده ی دانشگاه تصویر کرد؟ اما هر نماد، دانش و خانه ای هم که باشد، اگر قصه ای نداشته باشد، سرمایه ی فرهنگی نیست؛ اما چرا قصه؟
والتر بنیامین، به اهمیت قصه های پدربزرگ اشاره می کند و در هنر هم دنبال قصه ای است که هر کالای هنری در مورد خود دارد. او به از کار افتادن روح کالا در جریان از دست دادن داستانی که داشت انتقاد کرده و صنعت جدید را به تکثیر مکانیکی و تکراری بودن داستان کالاهای انبوه متهم می کند. در واقع، از نظر او، هر کالایی یا هر نماد و نشانه ای، باید بتواند قصه ی متفاوت خود را داشته باشد.
هاناآرنت نیز به داستان می پردازد و هر انسانی را در میان داستانی تصور کرده، او را دارای نقشمندی خاصی در این داستان می داند. او در ماجرای داستان اخلاقی آیشمان، از انسان خلاقیتی می خواهد که او را به انسان های دیگر وصل کند و بتواند داستان خود را در جریان انسانیت خود بر سازد. به نظر او، هر انسان یک روایت دارد و اگرچه این روایت در خلأ شکل نمی گیرد، اما هر انسان هم در میان انتخابات بسیار بایستی حق خود را ادا کند.
حال برگردیم به سرمایه ی فرهنگی و قصه هایی که انسان ها می سازند و آن را در نمادها و نشانه ها، داستان ها و حتی خانه ها عیان می کنند. طبق تحلیل های پیتربرگر و بریجیت برگر، سرمایه ی فرهنگی، چیزی جز مجموعه ای از حاملان آگاهی یا مجموعه ای از دانش هایی که فرصت خلاقیت به ما می دهد نیست. سرمایه ی فرهنگی، گنجینه ی خلاقیت ما است، آن هم خلاقیت انسان در هر اتفاقی که با آن مواجه است، یعنی در هر نقشی که در جامعه بازی می کند.
اما خلاقیت ها، دقیقا در متن داستان و روایتی که هر قهرمان داستان شکل میدهد، دیده می شوند. خلاقیت، کار اصلی ای است که قهرمان آن را در رویارویی با حوادث انجام می دهد، حوادثی که او را با دیو، حادثه و خطر مواجه می کند. «انسان» از متن قصه هایی که قهرمان ها دارند، می تواند گنجینه ای از خلاقیت ها را فرا گیرد. به همین جهت باید گفت که داستان هایی که فاقد قهرمان و فاقد حادثه های جدید هستند، تکراری به نظر می رسند، هر قدر هم در آن ها بلاغت و عواطف دیده شود. از این رو، سرمایه ی فرهنگی، مجموعه ای از قصه هایی است که ما در آن ها مجموعه هایی از خلاقیت، قهرمانی و به ویژه انسانیت و اخلاق را یاد می گیریم.
ادامه👇👇
www.shahrefarhangi.ir/سرمایه-فرهنگی-همان-قصه-است/
@shahrefarhangi_ir
@thing
محمد زینالی اُناری
اغلب در مورد سرمایه فرهنگی، به صورت غلو آمیز و کلی صحبت می شود، آن را در اشیاء عتیقه، انسان های مهم و رشته های آکادمیک خلاصه می کنند. اما باید به آن به دید شفاف تری نگاه کنیم و ببینیم سرمایه ی فرهنگی واقعاً چیست؟ آیا آن را باید در عتیقه و خانه های سنتی ملاحظه کرد؟آیا باید آن را در مدارک دانشگاهی و شخصیت های عصا قورت داده ی دانشگاه تصویر کرد؟ اما هر نماد، دانش و خانه ای هم که باشد، اگر قصه ای نداشته باشد، سرمایه ی فرهنگی نیست؛ اما چرا قصه؟
والتر بنیامین، به اهمیت قصه های پدربزرگ اشاره می کند و در هنر هم دنبال قصه ای است که هر کالای هنری در مورد خود دارد. او به از کار افتادن روح کالا در جریان از دست دادن داستانی که داشت انتقاد کرده و صنعت جدید را به تکثیر مکانیکی و تکراری بودن داستان کالاهای انبوه متهم می کند. در واقع، از نظر او، هر کالایی یا هر نماد و نشانه ای، باید بتواند قصه ی متفاوت خود را داشته باشد.
هاناآرنت نیز به داستان می پردازد و هر انسانی را در میان داستانی تصور کرده، او را دارای نقشمندی خاصی در این داستان می داند. او در ماجرای داستان اخلاقی آیشمان، از انسان خلاقیتی می خواهد که او را به انسان های دیگر وصل کند و بتواند داستان خود را در جریان انسانیت خود بر سازد. به نظر او، هر انسان یک روایت دارد و اگرچه این روایت در خلأ شکل نمی گیرد، اما هر انسان هم در میان انتخابات بسیار بایستی حق خود را ادا کند.
حال برگردیم به سرمایه ی فرهنگی و قصه هایی که انسان ها می سازند و آن را در نمادها و نشانه ها، داستان ها و حتی خانه ها عیان می کنند. طبق تحلیل های پیتربرگر و بریجیت برگر، سرمایه ی فرهنگی، چیزی جز مجموعه ای از حاملان آگاهی یا مجموعه ای از دانش هایی که فرصت خلاقیت به ما می دهد نیست. سرمایه ی فرهنگی، گنجینه ی خلاقیت ما است، آن هم خلاقیت انسان در هر اتفاقی که با آن مواجه است، یعنی در هر نقشی که در جامعه بازی می کند.
اما خلاقیت ها، دقیقا در متن داستان و روایتی که هر قهرمان داستان شکل میدهد، دیده می شوند. خلاقیت، کار اصلی ای است که قهرمان آن را در رویارویی با حوادث انجام می دهد، حوادثی که او را با دیو، حادثه و خطر مواجه می کند. «انسان» از متن قصه هایی که قهرمان ها دارند، می تواند گنجینه ای از خلاقیت ها را فرا گیرد. به همین جهت باید گفت که داستان هایی که فاقد قهرمان و فاقد حادثه های جدید هستند، تکراری به نظر می رسند، هر قدر هم در آن ها بلاغت و عواطف دیده شود. از این رو، سرمایه ی فرهنگی، مجموعه ای از قصه هایی است که ما در آن ها مجموعه هایی از خلاقیت، قهرمانی و به ویژه انسانیت و اخلاق را یاد می گیریم.
ادامه👇👇
www.shahrefarhangi.ir/سرمایه-فرهنگی-همان-قصه-است/
@shahrefarhangi_ir
@thing
Forwarded from عباس وریج کاظمی
عباس کاظمی
@varijkazemi
در نقد عوام زده شدن انتقاد
یک شهربور نود و هفت
بازار انتقاد داغ است و حوزه خصوصی حکومتمردان و شخصیتها نیز زیر نگاه انتقادی رفته است. حساسیت مردم را برای زیر ذره بین قرار دادن دولتی ها و مدیران حکومتی و فرزندانشان درک می کنم، با مردم همدلم که فساد به شدت گسترش یافته و رانت خواری به نهایت رسیده است، اما جریان و جنبشی که در شبکه های اجتماعی این روزها شکل گرفته است جریانی مبتذل است که بی شباهت به جریانی که در برهه انقلاب ۵۷ از جریان فساد شکل گرفته نیست. اصف ببات در سیاست خیابانی تصرف هتلها،آپارتمانها و خانه های ویلایی توسط فرودستان شهری را به خوبی نشان داد که بنظر من پیامد عمومی شدن نگاه حسادت بار عامه نسبت به افراد بیشتر برخوردار است. پس از انقلاب هنگامی که گردو غبارها و تسویه حسابهای شخصی تمام شد روشن شد که چقدر حباب توهم، بدبینی و کوته فکری از دزد خطاب کردن بسیاری، افراد بی گناه را از کشور فراری داد یا از آنها سلب مالکیت کرد. اینک،جریان شکل گرفته است که اگرچه از مدیران دولتی و حکومتی شروع شد اما در نهایت به خودمان و همسایگان ما ختم خواهد شد، تخم کینه آمیخته به حسادت است که در کشور می روید و فتنه نفرت آمیخته با خشونت است که درو خواهد شد. این همان جنبشی است که همه را متهم به فساد می کند در حالی که از خود فرد اتهام زننده سلب مسوولیت می کند.
یکی از ابن جریانهای انحرافی نقد معطوف به مدیران حکومتی این است که چرا فرزندانشان خارج از کشور تحصیل می کنند. پاسخ روشن است امروزه بسیاری از خانواده های معمولی طبقه متوسط نیز یکی از فرزندانشان در خارج از کشور تحصیل می کنند. این چه جریان مضحکی است که راه افتادست و مردم را به دنبال خود می کشاند. بیایید اگر قرار است نقد کنیم جریانی از نقد را راه بیندازیم که خودمان را از دایره نقد خارج نکنیم. آنچه من امروز در جامعه می بینم و آنچه که برسرمان آمده است نه محصول عمل صرف این اقازاده یا ان اقاست بلکه محصول عمل همه ماست. ما همه در این آتش فساد مقصریم، جامعه فساد به کنشگر نیاز دارد و ما کنشگران و عاملان جامعه فسادیم. یادمان نرود همیشه آنطرف کسی که رشوه می گیرد، مدح و تملق می شود، و... مردمی هستند که چنین رابطه ای را شکل می دهند.
@varijkazemi
پس پشت نقد جریانی که این روزها راه افتاده است این نیست که عملی عیراخلاقی در حال وقوع است، نقد جنبش به اصطلاح چیزباختگان این است که چرا خودشان از این بازی بهره ای نبرده اند..
غیراخلاقی ترین کار آن است که غیراخلاقی ترینها، موعظه گر اخلاقی ترین چیزها شوند. بیایید صادق باشیم،ما همان مردمی هستیم که نه به دولت بلکه به کل جامعه بدبینیم، ما فکر نمی کنیم که دولت صرفا دزد است بلکه تصور می کنیم همه مشغول چپاول هستند و از این ناراحتیم که ما به اصطلاح چیزباختگان بی بهره از مواهب و مواجب چرا سهمی نداریم.
من اینگونه تصویر سازی از جامعه را دوست ندارم، اینکه یکطرف بهرمندان از فساد و طرف دیگر چیزباختگان قرار دارند و اینکه یکطرف حکومت تماما بد و انسو مردم تماما خوب وجود دارند، به لحاظ جامعه شناسی نمی توانم چنین دوگانه انگاری را بپذیرم. بنطرم هرکس سهمی از مواهب این فساد را برده است اما مساله از اینجا شروع می شود که این تقسیم منافع ' عادلانه و شفاف نبوده است.
دوستان! امروز در جامعه فحش دادن به حکومت مد شده است و بد گفتن از وضع خراب اخلاق در جامعه روند غالب شده است، امروز اگر کسی جریان عمومی نقد را مورد سوال قرار دهد به محافظه کاری متهم می شود یا اگر فردی عمل عمومی و اعتراضی مردم را مورد پرسش قرار دهد ترسو یا حکومتی، فرض می شود، اما یک جامعه شناس یا یک روشنفکر نباید به دام جریان اعتراضی عوام زده و سطحی بیفتد، باید مراقب عوام زدگی در اصلاح اجتماعی بود، نباید اشتباهاتی که پدرانمان در انقلاب ۵۷ کردند را مجدد مرتکب شویم.
عباس کاظمی
اموزگار مطالعات فرهنگی
۹۷/۰۶/۰۱
@varijkazemi
@varijkazemi
در نقد عوام زده شدن انتقاد
یک شهربور نود و هفت
بازار انتقاد داغ است و حوزه خصوصی حکومتمردان و شخصیتها نیز زیر نگاه انتقادی رفته است. حساسیت مردم را برای زیر ذره بین قرار دادن دولتی ها و مدیران حکومتی و فرزندانشان درک می کنم، با مردم همدلم که فساد به شدت گسترش یافته و رانت خواری به نهایت رسیده است، اما جریان و جنبشی که در شبکه های اجتماعی این روزها شکل گرفته است جریانی مبتذل است که بی شباهت به جریانی که در برهه انقلاب ۵۷ از جریان فساد شکل گرفته نیست. اصف ببات در سیاست خیابانی تصرف هتلها،آپارتمانها و خانه های ویلایی توسط فرودستان شهری را به خوبی نشان داد که بنظر من پیامد عمومی شدن نگاه حسادت بار عامه نسبت به افراد بیشتر برخوردار است. پس از انقلاب هنگامی که گردو غبارها و تسویه حسابهای شخصی تمام شد روشن شد که چقدر حباب توهم، بدبینی و کوته فکری از دزد خطاب کردن بسیاری، افراد بی گناه را از کشور فراری داد یا از آنها سلب مالکیت کرد. اینک،جریان شکل گرفته است که اگرچه از مدیران دولتی و حکومتی شروع شد اما در نهایت به خودمان و همسایگان ما ختم خواهد شد، تخم کینه آمیخته به حسادت است که در کشور می روید و فتنه نفرت آمیخته با خشونت است که درو خواهد شد. این همان جنبشی است که همه را متهم به فساد می کند در حالی که از خود فرد اتهام زننده سلب مسوولیت می کند.
یکی از ابن جریانهای انحرافی نقد معطوف به مدیران حکومتی این است که چرا فرزندانشان خارج از کشور تحصیل می کنند. پاسخ روشن است امروزه بسیاری از خانواده های معمولی طبقه متوسط نیز یکی از فرزندانشان در خارج از کشور تحصیل می کنند. این چه جریان مضحکی است که راه افتادست و مردم را به دنبال خود می کشاند. بیایید اگر قرار است نقد کنیم جریانی از نقد را راه بیندازیم که خودمان را از دایره نقد خارج نکنیم. آنچه من امروز در جامعه می بینم و آنچه که برسرمان آمده است نه محصول عمل صرف این اقازاده یا ان اقاست بلکه محصول عمل همه ماست. ما همه در این آتش فساد مقصریم، جامعه فساد به کنشگر نیاز دارد و ما کنشگران و عاملان جامعه فسادیم. یادمان نرود همیشه آنطرف کسی که رشوه می گیرد، مدح و تملق می شود، و... مردمی هستند که چنین رابطه ای را شکل می دهند.
@varijkazemi
پس پشت نقد جریانی که این روزها راه افتاده است این نیست که عملی عیراخلاقی در حال وقوع است، نقد جنبش به اصطلاح چیزباختگان این است که چرا خودشان از این بازی بهره ای نبرده اند..
غیراخلاقی ترین کار آن است که غیراخلاقی ترینها، موعظه گر اخلاقی ترین چیزها شوند. بیایید صادق باشیم،ما همان مردمی هستیم که نه به دولت بلکه به کل جامعه بدبینیم، ما فکر نمی کنیم که دولت صرفا دزد است بلکه تصور می کنیم همه مشغول چپاول هستند و از این ناراحتیم که ما به اصطلاح چیزباختگان بی بهره از مواهب و مواجب چرا سهمی نداریم.
من اینگونه تصویر سازی از جامعه را دوست ندارم، اینکه یکطرف بهرمندان از فساد و طرف دیگر چیزباختگان قرار دارند و اینکه یکطرف حکومت تماما بد و انسو مردم تماما خوب وجود دارند، به لحاظ جامعه شناسی نمی توانم چنین دوگانه انگاری را بپذیرم. بنطرم هرکس سهمی از مواهب این فساد را برده است اما مساله از اینجا شروع می شود که این تقسیم منافع ' عادلانه و شفاف نبوده است.
دوستان! امروز در جامعه فحش دادن به حکومت مد شده است و بد گفتن از وضع خراب اخلاق در جامعه روند غالب شده است، امروز اگر کسی جریان عمومی نقد را مورد سوال قرار دهد به محافظه کاری متهم می شود یا اگر فردی عمل عمومی و اعتراضی مردم را مورد پرسش قرار دهد ترسو یا حکومتی، فرض می شود، اما یک جامعه شناس یا یک روشنفکر نباید به دام جریان اعتراضی عوام زده و سطحی بیفتد، باید مراقب عوام زدگی در اصلاح اجتماعی بود، نباید اشتباهاتی که پدرانمان در انقلاب ۵۷ کردند را مجدد مرتکب شویم.
عباس کاظمی
اموزگار مطالعات فرهنگی
۹۷/۰۶/۰۱
@varijkazemi
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «خدا یا خرما محمد زینالی اُناری شبکه ی یک تلویزیونی ایران، در اخبار ساعت 14 امروز هفتم تیر 1397، گزارش خبری در مورد کنکور پخش کرد که در آن از شور و اشتیاق جوانان ایرانی برای موفقیت در کنکور سخن به میان آمده بود. در این تصویر، که اصلاً قصد انتقاد از صدا و سیما…»
آتش بر ما گلستان می شود
محمد زینالی اناری
این روزها، بر خلاف این که آرامش و سکوتی که مردم ایران در قبال گرانی ها و تحریک های دلال صفتان نسبت به دلار، طلا و پراید اتخاذ کرده اند، آموزنده باشد، آتش افروزان، سعی می کنند مردم را به هر قیمتی به سمت چالشها و تضادهای من درآوردی شان بکشانند. البته درست است که مردم از وضعیت موجود ایران اعم از گرانی ها، تضادهای گره خورده و شکاف های طبقاتی و برتری های ژنتیکی به ستوه آمده اند، اما راه کار خود را در عقلانیت، اتخاذ موضع سازنده برای رهایی می دانند نه افتادن به دام تضادهای ویرانگر و کینه ها.
در این بین، آتش افروزان، سعی می کنند خلاف عادت این روزها که جهان به دنبال صلح می رود، میان ایرانیان را، با همسایه ای که در سالهای اخیر توانسته اند برادری و رفاقت را تجربه کنند، به هم بزنند. واقعیت این بود که در سالهای جنگ ایران و عراق مردم ایران از این موضوع خوشحال نبودند که با هم کیشان و یکی از حوزه های فرهنگی تمدن ایرانی می جنگند. در نهایت، امروز با برکناری صدام، به حدی از امنیت همسایگی رسیده ایم که مطمئنیم کسی نمی تواند، ایرانیان را با دیگری که اصلا امکان ندارد، دیگران را با ایرانی به جنگ وادارد.
چندی پیش، کلیپی دیدم که به جایگاه یادبود شهدای عراق در جنگ با ایران پرداخته بود که به یادبود قتل های صدام تبدیل شده بود. کاری به نیت تهیه کننده ی این کلیپ ندارم، که اتفاقاً معنای مثبت هم داشت. پس از چندی ماجرای گردشگران عراقی و زن های صیغه ای مطرح شد که به نظر می رسد این موضوع نیز دروازه بانی شده و پس از برملا شدن این آتش افروزی ها، به جای این که ما را با عراقی ها به دعوا و اختلاف برساند، اتفاقا یادآور دوستی بازیافته ی "ما" هم می شود.
مسئول مستقیم ساماندهی بازار زنان صیغه ای یا زنان بدکاره، جامعه است و مسئله را نمی توان صرفاً به دولت تقلیل داد. در سالها پیش، در تحقیقاتم درباره ی یک مقصد گردشگری از محلی ها شنیدم که پنجشنبه و جمعه، زنان و مردان غریبه برای دم گرفتن به آن جا می آیند؛ به این صورت بازاری از روابط غیررسمی شکل می گیرد که ممکن است هر گردشگری را به خود جذب کند. لذا بهترست دوآتشه های ایرانی بکوشند با کارآفرینی و اشتغال پایدار برای زنان بیکار و مسئله دار وجدان خود را ارضا کنند نه عصبانی شدن و فرافکنی.
@thing
محمد زینالی اناری
این روزها، بر خلاف این که آرامش و سکوتی که مردم ایران در قبال گرانی ها و تحریک های دلال صفتان نسبت به دلار، طلا و پراید اتخاذ کرده اند، آموزنده باشد، آتش افروزان، سعی می کنند مردم را به هر قیمتی به سمت چالشها و تضادهای من درآوردی شان بکشانند. البته درست است که مردم از وضعیت موجود ایران اعم از گرانی ها، تضادهای گره خورده و شکاف های طبقاتی و برتری های ژنتیکی به ستوه آمده اند، اما راه کار خود را در عقلانیت، اتخاذ موضع سازنده برای رهایی می دانند نه افتادن به دام تضادهای ویرانگر و کینه ها.
در این بین، آتش افروزان، سعی می کنند خلاف عادت این روزها که جهان به دنبال صلح می رود، میان ایرانیان را، با همسایه ای که در سالهای اخیر توانسته اند برادری و رفاقت را تجربه کنند، به هم بزنند. واقعیت این بود که در سالهای جنگ ایران و عراق مردم ایران از این موضوع خوشحال نبودند که با هم کیشان و یکی از حوزه های فرهنگی تمدن ایرانی می جنگند. در نهایت، امروز با برکناری صدام، به حدی از امنیت همسایگی رسیده ایم که مطمئنیم کسی نمی تواند، ایرانیان را با دیگری که اصلا امکان ندارد، دیگران را با ایرانی به جنگ وادارد.
چندی پیش، کلیپی دیدم که به جایگاه یادبود شهدای عراق در جنگ با ایران پرداخته بود که به یادبود قتل های صدام تبدیل شده بود. کاری به نیت تهیه کننده ی این کلیپ ندارم، که اتفاقاً معنای مثبت هم داشت. پس از چندی ماجرای گردشگران عراقی و زن های صیغه ای مطرح شد که به نظر می رسد این موضوع نیز دروازه بانی شده و پس از برملا شدن این آتش افروزی ها، به جای این که ما را با عراقی ها به دعوا و اختلاف برساند، اتفاقا یادآور دوستی بازیافته ی "ما" هم می شود.
مسئول مستقیم ساماندهی بازار زنان صیغه ای یا زنان بدکاره، جامعه است و مسئله را نمی توان صرفاً به دولت تقلیل داد. در سالها پیش، در تحقیقاتم درباره ی یک مقصد گردشگری از محلی ها شنیدم که پنجشنبه و جمعه، زنان و مردان غریبه برای دم گرفتن به آن جا می آیند؛ به این صورت بازاری از روابط غیررسمی شکل می گیرد که ممکن است هر گردشگری را به خود جذب کند. لذا بهترست دوآتشه های ایرانی بکوشند با کارآفرینی و اشتغال پایدار برای زنان بیکار و مسئله دار وجدان خود را ارضا کنند نه عصبانی شدن و فرافکنی.
@thing
Forwarded from گِرا - گروه رسانهای ایران
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
⚡️"از وقتی واردات کالای چینی کاهش یافته، فروش بهتر شده است"
▫️نبود تجهیزات بهروز و دشواری تامین مواد اولیه از مشکلات تولیدکننده داخلی است.
👈گزارشی از سیامين نمايشگاه ملی صنایع دستی
@GeraaMedia
▫️نبود تجهیزات بهروز و دشواری تامین مواد اولیه از مشکلات تولیدکننده داخلی است.
👈گزارشی از سیامين نمايشگاه ملی صنایع دستی
@GeraaMedia
نخبه یا دوتابعیته
محمد زینالی اُناری
سالها پیش در این خصوص که نخبگان از ایران فرار می کنند تقریباً اجماعی وجود داشت. حتی رئیس جمهور قبل هم اصرار داشت که آن ها به ایران آمده و با کار و سرمایه گذاری به توسعه ایران کمک کنند. اما اخیرا، گفتمان متعارضی در این خصوص ایجاد شده است تا افرادی که به خاطر محدودیت های نظام دانش بنیان ایران به خارج از ایران رفته و فعالیت علمی و تخصصی می کنند، نتوانند به توسعه ی ایران بپردازند که البته این گفتمان متعارض به سلطه ی سرمایه داری جهانی کمک می کند.
مفهومی که توسط مخالفان حضور این افراد دقیقاً مقابل مفهوم نخبه یا به قول نویسنده اصولگرا نشاء قرار می گیرد، از واژه ی جدیدی استفاده می کند. آن ها مفاهیمی چون دوتابعیته و احیاناً جاسوس را برای این دسته از افراد انتخاب می کنند. اگرچه ممکن است وسواسانه و شکاکانه ( و گاه خناثانه) به افرادی که جهان وطن بوده و با سازمان های متعارض با ایران فعالیت می کنند جاسوس گفته شود، اما به افرادی هم که شور و قصد خدمت به ایران داشته و می توانند نهاد توسعه را از مشکلات و کوره راه های موجود برهانند، دوتابعیته می گویند.
در این واژه پردازهای ضد توسعه، قبلاً مفهوم آقازاده و ژن برتر وجود داشت و این مفهوم هم در نوع خود قابل نقد و بررسی بود، چرا که در جامعه ای که تضاد طبقاتی به مثابه ی اصلی خدانهاده پذیرش شده و فقر و زشتی به ارزش تبدیل شود، طبیعتاً توسعه و رفاه مفاهیمی طق و لق به نظر خواهد رسید. لذا ممکن است تنها گروهی که بتوانند خدمات صنعتی یا تشریفاتی خاصی به جامعه ارائه دهند، بهتر و بیشتر رشد کرده و از امکانات فراتر از متوسط جامعه بهره مند شوند. یکی از این امکانات هم امکان سفر و تحصیل در بهترین موقعیت های علمی جهان است.
همه ی این مفاهیم، اعم از جاسوس، دوتابعیته، آقازاده و ژن برتر، کافی است که بخشی از افرادی که در این سیستم فشل اقتصادی و تفاوت طبقاتی توانسته اند امکان فعالیت، تخصص یا مهارتی کم نظیر به دست بیاورند، از کشور خارج شوند. لذا جامعه ی ایرانی به شدت محتاج افرادی می شود که 1-یا ادعای فضل و دانش می کنند و در واقع هیچ ندارند، 2- یا افرادی که در بیشترین کیفیت، توانایی آن ها کمتر از حدی است که برای حل چالشهای جهانی ایران امروز بکوشند. از این رو لازم است در برابر آن مفهوم متعارضی از جهان وطنی که مانع فعالیت نخبگان جهانی ایران هستند، نقد و تفکر بیشتری به عمل آید.
@thing
محمد زینالی اُناری
سالها پیش در این خصوص که نخبگان از ایران فرار می کنند تقریباً اجماعی وجود داشت. حتی رئیس جمهور قبل هم اصرار داشت که آن ها به ایران آمده و با کار و سرمایه گذاری به توسعه ایران کمک کنند. اما اخیرا، گفتمان متعارضی در این خصوص ایجاد شده است تا افرادی که به خاطر محدودیت های نظام دانش بنیان ایران به خارج از ایران رفته و فعالیت علمی و تخصصی می کنند، نتوانند به توسعه ی ایران بپردازند که البته این گفتمان متعارض به سلطه ی سرمایه داری جهانی کمک می کند.
مفهومی که توسط مخالفان حضور این افراد دقیقاً مقابل مفهوم نخبه یا به قول نویسنده اصولگرا نشاء قرار می گیرد، از واژه ی جدیدی استفاده می کند. آن ها مفاهیمی چون دوتابعیته و احیاناً جاسوس را برای این دسته از افراد انتخاب می کنند. اگرچه ممکن است وسواسانه و شکاکانه ( و گاه خناثانه) به افرادی که جهان وطن بوده و با سازمان های متعارض با ایران فعالیت می کنند جاسوس گفته شود، اما به افرادی هم که شور و قصد خدمت به ایران داشته و می توانند نهاد توسعه را از مشکلات و کوره راه های موجود برهانند، دوتابعیته می گویند.
در این واژه پردازهای ضد توسعه، قبلاً مفهوم آقازاده و ژن برتر وجود داشت و این مفهوم هم در نوع خود قابل نقد و بررسی بود، چرا که در جامعه ای که تضاد طبقاتی به مثابه ی اصلی خدانهاده پذیرش شده و فقر و زشتی به ارزش تبدیل شود، طبیعتاً توسعه و رفاه مفاهیمی طق و لق به نظر خواهد رسید. لذا ممکن است تنها گروهی که بتوانند خدمات صنعتی یا تشریفاتی خاصی به جامعه ارائه دهند، بهتر و بیشتر رشد کرده و از امکانات فراتر از متوسط جامعه بهره مند شوند. یکی از این امکانات هم امکان سفر و تحصیل در بهترین موقعیت های علمی جهان است.
همه ی این مفاهیم، اعم از جاسوس، دوتابعیته، آقازاده و ژن برتر، کافی است که بخشی از افرادی که در این سیستم فشل اقتصادی و تفاوت طبقاتی توانسته اند امکان فعالیت، تخصص یا مهارتی کم نظیر به دست بیاورند، از کشور خارج شوند. لذا جامعه ی ایرانی به شدت محتاج افرادی می شود که 1-یا ادعای فضل و دانش می کنند و در واقع هیچ ندارند، 2- یا افرادی که در بیشترین کیفیت، توانایی آن ها کمتر از حدی است که برای حل چالشهای جهانی ایران امروز بکوشند. از این رو لازم است در برابر آن مفهوم متعارضی از جهان وطنی که مانع فعالیت نخبگان جهانی ایران هستند، نقد و تفکر بیشتری به عمل آید.
@thing
Forwarded from Radio Zamaneh
کودک کار: پیمانکار شهرداری گوشم را با تیغ برید
🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/410535&rhash=eec6b76cb50965
چشمان سیاه ترسخورده در قاب دوربین. به زحمت میتواند جملهای را کامل ادا کند. میگوید: گوشم را زد. کی زده؟ وانتی. وانتیِ کجا؟ وانتی [شهرداری] منطقه سه. چرا گوشت را زدند؟ با چی زدند؟ «تغ». با چی؟ تیغ. تیغ چی؟ چیزی که به سر میکشند. تیغی که باهاش سر و صورت را اصلاح میکنن؟ آره. کودک کار قربانی خشونت هنوز شناسایی نشده. معاون امور مناطق شهرداری منطقه سه تهران و کمیته اجتماعی شورای شهر تهران وعده پیگیری دادهاند.
🌎 https://www.radiozamaneh.com/410535
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/410535&rhash=eec6b76cb50965
چشمان سیاه ترسخورده در قاب دوربین. به زحمت میتواند جملهای را کامل ادا کند. میگوید: گوشم را زد. کی زده؟ وانتی. وانتیِ کجا؟ وانتی [شهرداری] منطقه سه. چرا گوشت را زدند؟ با چی زدند؟ «تغ». با چی؟ تیغ. تیغ چی؟ چیزی که به سر میکشند. تیغی که باهاش سر و صورت را اصلاح میکنن؟ آره. کودک کار قربانی خشونت هنوز شناسایی نشده. معاون امور مناطق شهرداری منطقه سه تهران و کمیته اجتماعی شورای شهر تهران وعده پیگیری دادهاند.
🌎 https://www.radiozamaneh.com/410535
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
رادیو زمانه
کودک کار: پیمانکار شهرداری گوشم را با تیغ برید
ویدیویی که از یک کودک کار قربانی خشونت در شبکههای اجتماعی منتشر شده، شهرداری و شورای شهر تهران را به واکنش واداشت. این کودک هنوز شناسایی نشده.
Radio Zamaneh
کودک کار: پیمانکار شهرداری گوشم را با تیغ برید 🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/410535&rhash=eec6b76cb50965 چشمان سیاه ترسخورده در قاب دوربین. به زحمت میتواند جملهای را کامل ادا کند. میگوید: گوشم را زد. کی زده؟ وانتی. وانتیِ کجا؟…
پیمانکار ایرانی: محتکر و گوش بر
محمد زینالی اُناری؛
بالاخره معلوم نشد که گوش بر نامحترم پیمان کار ارگان رسمی شهری یا راننده وانت بوده است، یا کسی که باید نظام اجتماعی او را با واژه مجرم و تبهکار بنامد. امروز، خیلی رقت برانگیز و منزجر کننده است وقتی که - بنرهای اخلاقی با شعارهای صلح، دوستی، ختم نبوت و نویدهای جهانی خیابان های ایران را سرشار از واژه پردازهای اخلاقی کرده است، از سوی دیگر ایده پردازان آن هیچ نظم دیگری را به خاطر اتصاف آن به تناقض و مشکلات درونی پذیرش نکرده و پس از نفی، پرهیز و ایجاد چالش بسیار وارد نظامات بین المللی می شوند- چنین چیزی مشاهده شود: بریدن گوش فرزندی که به خاطر نداشتن والدین برازنده، به کار کردن می پردازد.
آن سیاه چرده ی مظلومی که تصویرش امروز در جلو چشم ایرانیان است، تاوان ارزش های اجتماعی و فرهنگی ای را می دهد که گوش بریدن را برای بزرگان به ابزار تنبیه و ترس فرزندان تبدیل کرده و برای برخی مردان بزرگ سال به یک قدرت تهدید کننده و هنجار برانگیز. ما در جامعه، به جای انسانِ سالم، انسان گوش بر و گوش بریده یا محتکر و گرسنه تربیت می کنیم. آیا این مسئله یا به خاطر مدل خاص نظام تربیتی ما صورت می گیرد، یا به خاطر عدم وجود و شفافیت این نظام تربیتی؟ یا احیاناً به خاطر ضعف دستورات اخلاقی مان یا ضعف ما به عنوان کاربران اصلی که مسئول قلمرو بخشیدن به دستورات اخلاقی مان هستیم؟
به نظر می رسد وجدان عمومی در ایران دچار مخاطره های بسیار است و جامعه(!) نمی تواند عامل انسانی مورد نظر خود را به صورتی که تعریف می کند (انسان کامل) بیافریند و در این موضوع، هم دچار کمال گرایی است، هم نوعی رفتار زورگویانه یا فشار ایدئولوژیک. در حالی که تربیت، بیشتر از طریق مناسک و در جریان بازی و رفتارهای انسانی صورت می گیرد و روی اصلی ایدئولوژی در برساختن انسان، به زعم قدرت زیاد، وجه انسانی نرم و آرام بخشی است. اما ایدئولوژی اخلاقی در ایران صورت سخت و سنگینی دارد و از یک سو تولید کننده ی انسان های به ظاهر مومنِ صبور و چه بسا دلال مسلک و ریاکار شبیه به حاجی محتکری که این روزها سر زبان ها است و در روی دیگر، برسازنده ی انسانی عصبانی که گوش بریدن و قلدری را پیشه کرده تا امورات خود را بگذراند.
در این فضا، جای چون و چرا و جستن علت و معلول نیست، چه بسا که این قلم هیچ وقت نخواسته یا نتوانسته به دنبال پیدا کردن علت ها رفته و بیشتر به دنبال شفاف سازی شکل گیری فرایندها و جستن زمینه ها است. از این رو، پیشنهاد می کند در جامعه(!) به این مسئله فکر شود که چرا اتفاق های مشمئز کننده و رقت برانگیز چون احتکار و بریدن گوش در جامعه ما می افتد؟ چرا بازتولید ایده های اخلاقی در جامعه ی ما محتکر و گوش بر -و متقابلا گرسنه و گوش بریده - می باشد؟ البته شناختن تحولات تاریخ و فضاهای انسانی ما، می تواند در فهم این مسائل کمک کند، اما باید به این نکته فکر کنیم که چرا اصلا این نوع کنشگر یا عامل از نقطه نظر واقعیت اجتماعی انسانی برای ما مسئله نشده است؟
@thing
محمد زینالی اُناری؛
بالاخره معلوم نشد که گوش بر نامحترم پیمان کار ارگان رسمی شهری یا راننده وانت بوده است، یا کسی که باید نظام اجتماعی او را با واژه مجرم و تبهکار بنامد. امروز، خیلی رقت برانگیز و منزجر کننده است وقتی که - بنرهای اخلاقی با شعارهای صلح، دوستی، ختم نبوت و نویدهای جهانی خیابان های ایران را سرشار از واژه پردازهای اخلاقی کرده است، از سوی دیگر ایده پردازان آن هیچ نظم دیگری را به خاطر اتصاف آن به تناقض و مشکلات درونی پذیرش نکرده و پس از نفی، پرهیز و ایجاد چالش بسیار وارد نظامات بین المللی می شوند- چنین چیزی مشاهده شود: بریدن گوش فرزندی که به خاطر نداشتن والدین برازنده، به کار کردن می پردازد.
آن سیاه چرده ی مظلومی که تصویرش امروز در جلو چشم ایرانیان است، تاوان ارزش های اجتماعی و فرهنگی ای را می دهد که گوش بریدن را برای بزرگان به ابزار تنبیه و ترس فرزندان تبدیل کرده و برای برخی مردان بزرگ سال به یک قدرت تهدید کننده و هنجار برانگیز. ما در جامعه، به جای انسانِ سالم، انسان گوش بر و گوش بریده یا محتکر و گرسنه تربیت می کنیم. آیا این مسئله یا به خاطر مدل خاص نظام تربیتی ما صورت می گیرد، یا به خاطر عدم وجود و شفافیت این نظام تربیتی؟ یا احیاناً به خاطر ضعف دستورات اخلاقی مان یا ضعف ما به عنوان کاربران اصلی که مسئول قلمرو بخشیدن به دستورات اخلاقی مان هستیم؟
به نظر می رسد وجدان عمومی در ایران دچار مخاطره های بسیار است و جامعه(!) نمی تواند عامل انسانی مورد نظر خود را به صورتی که تعریف می کند (انسان کامل) بیافریند و در این موضوع، هم دچار کمال گرایی است، هم نوعی رفتار زورگویانه یا فشار ایدئولوژیک. در حالی که تربیت، بیشتر از طریق مناسک و در جریان بازی و رفتارهای انسانی صورت می گیرد و روی اصلی ایدئولوژی در برساختن انسان، به زعم قدرت زیاد، وجه انسانی نرم و آرام بخشی است. اما ایدئولوژی اخلاقی در ایران صورت سخت و سنگینی دارد و از یک سو تولید کننده ی انسان های به ظاهر مومنِ صبور و چه بسا دلال مسلک و ریاکار شبیه به حاجی محتکری که این روزها سر زبان ها است و در روی دیگر، برسازنده ی انسانی عصبانی که گوش بریدن و قلدری را پیشه کرده تا امورات خود را بگذراند.
در این فضا، جای چون و چرا و جستن علت و معلول نیست، چه بسا که این قلم هیچ وقت نخواسته یا نتوانسته به دنبال پیدا کردن علت ها رفته و بیشتر به دنبال شفاف سازی شکل گیری فرایندها و جستن زمینه ها است. از این رو، پیشنهاد می کند در جامعه(!) به این مسئله فکر شود که چرا اتفاق های مشمئز کننده و رقت برانگیز چون احتکار و بریدن گوش در جامعه ما می افتد؟ چرا بازتولید ایده های اخلاقی در جامعه ی ما محتکر و گوش بر -و متقابلا گرسنه و گوش بریده - می باشد؟ البته شناختن تحولات تاریخ و فضاهای انسانی ما، می تواند در فهم این مسائل کمک کند، اما باید به این نکته فکر کنیم که چرا اصلا این نوع کنشگر یا عامل از نقطه نظر واقعیت اجتماعی انسانی برای ما مسئله نشده است؟
@thing
نکته: جامعه شناسی تجربه
پیمانکار ایرانی: محتکر و گوش بر محمد زینالی اُناری؛ بالاخره معلوم نشد که گوش بر نامحترم پیمان کار ارگان رسمی شهری یا راننده وانت بوده است، یا کسی که باید نظام اجتماعی او را با واژه مجرم و تبهکار بنامد. امروز، خیلی رقت برانگیز و منزجر کننده است وقتی که - بنرهای…
👈 علی رغم اظهارات شهردار محترم تهران و صحت نداشتن ماجرای گوش بر، که جای کاهش دلنگرانی است، موضوع این که الگوهای رفتاری ما بشدت کودکان را تحقیر و به مخاطره میکشد بجای خود باقی است، چندی پیش فایل صوتی از صدای دلخراش در گوشی ها بعنوان شخص گوش بر وجود داشت که هر کش به پسر من میرسید آن را باز میکرد و تبعاتی هم داشت.
------
https://www.mehrnews.com/news/4394838/بریدن-گوش-نوجوان-زباله-گرد-صحت-ندارد-کلیپ-منتشر-شده-ساختگی-بود
------
https://www.mehrnews.com/news/4394838/بریدن-گوش-نوجوان-زباله-گرد-صحت-ندارد-کلیپ-منتشر-شده-ساختگی-بود
خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency
افشانی در حاشیه جلسه هیات دولت: بریدن گوش نوجوان زباله گرد صحت ندارد/ کلیپ منتشر شده ساختگی بود
شهردار تهران درخصوص بریدن گوش نوجوان زباله گرد توسط ماموران شهرداری، اظهار داشت: این موضوع مطلقا صحت ندارد و کلیپ منتشر شده ساختگی بوده است.
Forwarded from علی موسی نژاد
🔹خود کشی در ایلام و پرسش های بی پاسخ
🔻به قلم علی موسی نژاد عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ایلام👇👇
http://www.faryad.ir/i/4707
@ilamrasaneh
🔻به قلم علی موسی نژاد عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ایلام👇👇
http://www.faryad.ir/i/4707
@ilamrasaneh
کنشگران اجتماعی قربانی اضطراب قدرت
محمد زینالی اُناری؛
کنشگران اجتماعی به مردم عادی نزدیک اند و درد آن ها را در دل می پروند. قصد دارند مردم را از موضوعات و مسائل مبتلابه روزمره آگاه کنند تا آنان بتوانند امورات زندگی شخصی خود را در روابط اجتماعی نهادی، اعم از همسر، همسایه و ... تقویت کنند. به همین خاطر، مردم آن ها را نزدیک به مسائل خود می دانند و می فهمند. به جای غیبت متخلفان بزرگی که دور از مردم و در ویلاهای لواسان و شمال زندگی کرده اند، غیبت آن ها را که روزانه در جامعه می بینند، به زودی حس خواهند کرد.
ژان بوردیار به محاکمات دوران کِنِدی در آمریکا اشاره کرده و توضیح می دهد که در آن زمان، وضعیت عرصه ی سیاسی چندان آلوده بود که کاری نمی شد برای آن انجام داد. اما برای این که مردم به سیاست اعتماد کنند، یک اتفاق کوچک را چنان محاکمه کردند که مردم تصور کنند اتفاق هایی این چنین واقعا برای سیستم سیاسی مهم است و فضا آن قدر تمیز و صاف است که اتفاقی کوچک مثل یک پرواز پشه در تنهایی شب زود مورد توجه قرار می گیرد. اما واقعیت چیز دیگری بود و بعداً تاریخ از شلوغی فسادهایی خبر داد که در آن دوران رخ داده بود.
در وضعی که به شدت آلوده است و هر روز خبر از اختلاسی بزرگ و دزدی های سازمان یافته می آید، ممکن است مردم قبول کنند که یک هرج و مرج اساسی رخ داده و سیستم قضایی قدرت پالایش وضع اقتصادی را ندارد. لذا برای این که مردم مرگ واقعیت را احساس نکنند و به قول کیرکگور، ناامید از زندگی و فقدان واقعیت نشوند، برای نجات دادن اخلاق به مانند امری که مربوط به واقعیت زندگی روزمره ی مردم است، باید کاری صورت گیرد. برای این کار، برخورد با مربیان آموزشی، وکلا و خبرنگاران می تواند مردم را در انضمامیت خود متوجه واقعیتی کند، واقعیتی به نام اخلاق و کنترل اجتماعی ای که احتمالا وجود داشته باشد.
اما حقه های تاریخی مانند سریال های تلویزیونی امکان تکرار ندارند. امروز گستره ی ارتباطات هم مانند دوران کندی نبوده و واقعیت های قلّابی به زودی لو می روند. مردم می دانند که برخوردهای کوچک، پِرت هستند و فقط گروهی آدم بی زیان و خوش قلب قربانی مصائب این اقدامات می شوند. امروز عرصه ی زندگی روزمره با انفجار واقعیت ها مواجه هستیم و هر گروهی سعی می کند برای خط دهی به مواضع جامعه ی ما واقعیت های متفاوتی خلق کند. گروهی به ناموس ایرانی ها و مسافران عراقی، گروه دیگر با نمایش کاذب بریده شدن گوش کودک و گروهی هم به از بین رفتن میراث فرهنگی و ... اشاره کرده، واقعیتی خلق می کنند که نظم ذهنی مردم را به سوی خود جلب کند. در این سو هم گروهی به موضوعات رادیکال و رصد اخبار جنگ اشاره می کنند و قدرت هم سعی می کند اخلاق را در جامعه با پانسمان های اَلَکی ذهن مردم کنترل کند.
اما باید به او گفت، نباید از تجربه های قبل از انقلاب تقلید نموده و مردم را با زندان و سندان به واقعیت قدرت آشنا کرد. بلکه واقعیت همان چیزی است که در انقلاب هم در پیام های امام خمینی رد و بدل می شد. واقعیت این بود که مردم با سواد شده و دوران خوف و رجا برای آنهایی که میتوانستند کتاب های مارکسیستی بخوانند و یا پیام های انقلابی امام خمینی را بنویسند، به سر رسیده بود. لذا اگر امروز قدرت از امثال کندی و حکومتهای شاهنشاهی در برساخت واقعیت های قلابی تقلید کند، کاری می کند که تاریخ مصرف آن گذشته است. سرانجام اجرای این کارهای تاریخ مصرف گذشته هم بهتر از سرنوشت قدرت های از دست رفته نخواهد شد.
https://t.me/thing/1264
@thing
محمد زینالی اُناری؛
کنشگران اجتماعی به مردم عادی نزدیک اند و درد آن ها را در دل می پروند. قصد دارند مردم را از موضوعات و مسائل مبتلابه روزمره آگاه کنند تا آنان بتوانند امورات زندگی شخصی خود را در روابط اجتماعی نهادی، اعم از همسر، همسایه و ... تقویت کنند. به همین خاطر، مردم آن ها را نزدیک به مسائل خود می دانند و می فهمند. به جای غیبت متخلفان بزرگی که دور از مردم و در ویلاهای لواسان و شمال زندگی کرده اند، غیبت آن ها را که روزانه در جامعه می بینند، به زودی حس خواهند کرد.
ژان بوردیار به محاکمات دوران کِنِدی در آمریکا اشاره کرده و توضیح می دهد که در آن زمان، وضعیت عرصه ی سیاسی چندان آلوده بود که کاری نمی شد برای آن انجام داد. اما برای این که مردم به سیاست اعتماد کنند، یک اتفاق کوچک را چنان محاکمه کردند که مردم تصور کنند اتفاق هایی این چنین واقعا برای سیستم سیاسی مهم است و فضا آن قدر تمیز و صاف است که اتفاقی کوچک مثل یک پرواز پشه در تنهایی شب زود مورد توجه قرار می گیرد. اما واقعیت چیز دیگری بود و بعداً تاریخ از شلوغی فسادهایی خبر داد که در آن دوران رخ داده بود.
در وضعی که به شدت آلوده است و هر روز خبر از اختلاسی بزرگ و دزدی های سازمان یافته می آید، ممکن است مردم قبول کنند که یک هرج و مرج اساسی رخ داده و سیستم قضایی قدرت پالایش وضع اقتصادی را ندارد. لذا برای این که مردم مرگ واقعیت را احساس نکنند و به قول کیرکگور، ناامید از زندگی و فقدان واقعیت نشوند، برای نجات دادن اخلاق به مانند امری که مربوط به واقعیت زندگی روزمره ی مردم است، باید کاری صورت گیرد. برای این کار، برخورد با مربیان آموزشی، وکلا و خبرنگاران می تواند مردم را در انضمامیت خود متوجه واقعیتی کند، واقعیتی به نام اخلاق و کنترل اجتماعی ای که احتمالا وجود داشته باشد.
اما حقه های تاریخی مانند سریال های تلویزیونی امکان تکرار ندارند. امروز گستره ی ارتباطات هم مانند دوران کندی نبوده و واقعیت های قلّابی به زودی لو می روند. مردم می دانند که برخوردهای کوچک، پِرت هستند و فقط گروهی آدم بی زیان و خوش قلب قربانی مصائب این اقدامات می شوند. امروز عرصه ی زندگی روزمره با انفجار واقعیت ها مواجه هستیم و هر گروهی سعی می کند برای خط دهی به مواضع جامعه ی ما واقعیت های متفاوتی خلق کند. گروهی به ناموس ایرانی ها و مسافران عراقی، گروه دیگر با نمایش کاذب بریده شدن گوش کودک و گروهی هم به از بین رفتن میراث فرهنگی و ... اشاره کرده، واقعیتی خلق می کنند که نظم ذهنی مردم را به سوی خود جلب کند. در این سو هم گروهی به موضوعات رادیکال و رصد اخبار جنگ اشاره می کنند و قدرت هم سعی می کند اخلاق را در جامعه با پانسمان های اَلَکی ذهن مردم کنترل کند.
اما باید به او گفت، نباید از تجربه های قبل از انقلاب تقلید نموده و مردم را با زندان و سندان به واقعیت قدرت آشنا کرد. بلکه واقعیت همان چیزی است که در انقلاب هم در پیام های امام خمینی رد و بدل می شد. واقعیت این بود که مردم با سواد شده و دوران خوف و رجا برای آنهایی که میتوانستند کتاب های مارکسیستی بخوانند و یا پیام های انقلابی امام خمینی را بنویسند، به سر رسیده بود. لذا اگر امروز قدرت از امثال کندی و حکومتهای شاهنشاهی در برساخت واقعیت های قلابی تقلید کند، کاری می کند که تاریخ مصرف آن گذشته است. سرانجام اجرای این کارهای تاریخ مصرف گذشته هم بهتر از سرنوشت قدرت های از دست رفته نخواهد شد.
https://t.me/thing/1264
@thing
فرهنگ غیرمسئولانه ایرانی ها علیه طبیعت
محمد زینالی اناری، روزان۲۵شهریور۱۳۹۷
http://roozannews.ir/news/17299/a
@thing
محمد زینالی اناری، روزان۲۵شهریور۱۳۹۷
http://roozannews.ir/news/17299/a
@thing
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (محمد زینالی)
اوج معرفت: درباره آواز محمدرضا شجریان
خبرآنلاین، فرهنگ > موسیقی - محمد زینالی*
آواز خواندن، کنشی است که با خود هزاران معنا از کنج و گوشۀ دل مردم برچیده و به خود آنان مینماید. خواندن، مهارتی است که دارای زیبایی شناسی خاص خود بوده، بیانی از زندگی جمعی میآفریند. ترانهها و تصنیفهای ایرانی، تعمیمی از نداها و زمزمههای گروهی مردم گوشه و کنار این سرزمین هستند. موسیقیای که بازنمای وجود، زندگی و احساس است، در نوع ایرانی آن، متکی بر گوشههای آوازی است که سرشار از احساسات ماندگار مردم بوده، به گستردگی جغرافیای فرهنگی ایران شکل گرفته است. آواز خواندن محمدرضا شجریان، باراندن خطی ممتد از صدا بود که از چیده شدن واژه های شعر بر گوشههای آوازی خلق میشد.
او از ادای خطوط صدا، تصانیفی خواند که از سوار شدن گوشههای هفت دستگاه بر موجهای زمان، کاروانی از پایداری، همبستگی و بیان می آفرید. بیان در آواز ایرانی، عبارت از شعری است که خود سرشار از قواعد ادبی بیان است. بیان، ادای گوشههایی که از جغرافیای تاریخی احساس مردم برگرفته شده، بر بستری از صدای سازهایی که سرشار از آوای طبیعتاند، میغلطد. موجهای صدای او، از احساسهای انباشته شده مردم و پروازهای نفس انسانی او بر خاسته، به بانگهایی انجامید که نمونههای بی نظیری از آواز ایرانی هستند. او از غوغای جهان ایرانی، غوغای جانی آفریده است.
خود شعر به عنوان پارههای بامعنای صدا، دارای معرفتی عمیق از زندگی و سخن ناب روزگار است. شعر، منطقی درونی دارد که از رهیافتش به معنای زندگی شکل می گیرد. آن چه احساس را در خواندن شعر می آفریند، معنایی است که توسط شاعر در جملاتی پر شده و مهمتر از آن، داشتن چشمانی بینا و قلبی شاعر است که آن معنای راستین را از شعر بگیرد. خواننده، یک شعر را با تمام احساس و معنای ناب آن، از شاعر گرفته و دوباره خلق می کند.
خواندن می تواند دارای اسلوبهای بیانی صدادهی و دمیدن بر نفس نیز باشد. این نوع کنش یا دیالوگ با مردم، مهارتی است از عمق درون که به استخراج احساس فردی خواننده از دنیای نیوشیده شده بر میخیزد. او در اوج خواندن، در حال شهود احساس از شعر و بیان آن است. خواننده ادراک کننده ای ناب از حسی است که میتوان آن را از رساترین صدای گویای شعر دریافت. او همین درک صحیح را با حسی که از آن خود ایران است به او بازپس می داد. اینک او، نجوای درونی ما است.
اما خواندن شعر، تصادفی و بازی بی هزینه با احساس نبوده و خواندن یا تولید آواز، موضوعیتی ناب از دریافت احساس از فضای اجتماعی میطلبد. هر خواندنی، موضوعیتی در زمانی میطلبد و هر شعری فرصتی برای رهایی احساس و خرق معنا پیش میگذارد. ساختن مجدد معنا، از تطبیق حسهای نهفته شده در شعرها با زندگی و روزگار برخاسته و برای او فرصت تفسیر یا سرودن معنا میداد. محمدرضا شجریان، انسان موقعیت شناسی بود که احساس را از زندگی مردم دریافت، و آن را با شعری ناب بیان میکرد. او شعر را در فضای خاصی از وجود و ادراک زمانه خوانده، با دریافت و بیان احساس روحی تازه در جان میدمید. یک خوانندۀ جاودانه، کسی است که شعر و شعور را نیوشده و آن را با غنی ترین احساس بیان کند.
از طرفی فردیت و عمر هنری خواننده نیز اهمیت زیادی در آفرینش احساس او دارد. تاریخ زندگی او، میتواند او را مانند قهرمانان قومی، مترجم احساس مردم یا چون آوازه ای گذری که محتاج نان است بنماید. تولید صنعتی موسیقی نیز، میتواند خواننده را همانند دوره گردی که سبک زندگی میفروشد، گذرا و بدون پیوند با تاریخ زندگی مردم سازد. اما تولید پیوستۀ معنا و تبدیل شدن به ذات زندگی مردم، مختص خواننده ای است که میتواند مرشد معنا و راهنمای احساس مردمش باشد. شجریان کسی است که فردیت خود، طبیعت صدا و هیجان خواندنش را از خیزش احساس مردم گرفته و با معرفتی از ذخیرۀ زبانی گیرای همان جماعت بیان کرد. او زندگی ایرانی را به آواز ترجمه کرده است.
روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد ان روزگاران یاد باد
http://www.khabaronline.ir/detail/561227/culture/music
@thing
خبرآنلاین، فرهنگ > موسیقی - محمد زینالی*
آواز خواندن، کنشی است که با خود هزاران معنا از کنج و گوشۀ دل مردم برچیده و به خود آنان مینماید. خواندن، مهارتی است که دارای زیبایی شناسی خاص خود بوده، بیانی از زندگی جمعی میآفریند. ترانهها و تصنیفهای ایرانی، تعمیمی از نداها و زمزمههای گروهی مردم گوشه و کنار این سرزمین هستند. موسیقیای که بازنمای وجود، زندگی و احساس است، در نوع ایرانی آن، متکی بر گوشههای آوازی است که سرشار از احساسات ماندگار مردم بوده، به گستردگی جغرافیای فرهنگی ایران شکل گرفته است. آواز خواندن محمدرضا شجریان، باراندن خطی ممتد از صدا بود که از چیده شدن واژه های شعر بر گوشههای آوازی خلق میشد.
او از ادای خطوط صدا، تصانیفی خواند که از سوار شدن گوشههای هفت دستگاه بر موجهای زمان، کاروانی از پایداری، همبستگی و بیان می آفرید. بیان در آواز ایرانی، عبارت از شعری است که خود سرشار از قواعد ادبی بیان است. بیان، ادای گوشههایی که از جغرافیای تاریخی احساس مردم برگرفته شده، بر بستری از صدای سازهایی که سرشار از آوای طبیعتاند، میغلطد. موجهای صدای او، از احساسهای انباشته شده مردم و پروازهای نفس انسانی او بر خاسته، به بانگهایی انجامید که نمونههای بی نظیری از آواز ایرانی هستند. او از غوغای جهان ایرانی، غوغای جانی آفریده است.
خود شعر به عنوان پارههای بامعنای صدا، دارای معرفتی عمیق از زندگی و سخن ناب روزگار است. شعر، منطقی درونی دارد که از رهیافتش به معنای زندگی شکل می گیرد. آن چه احساس را در خواندن شعر می آفریند، معنایی است که توسط شاعر در جملاتی پر شده و مهمتر از آن، داشتن چشمانی بینا و قلبی شاعر است که آن معنای راستین را از شعر بگیرد. خواننده، یک شعر را با تمام احساس و معنای ناب آن، از شاعر گرفته و دوباره خلق می کند.
خواندن می تواند دارای اسلوبهای بیانی صدادهی و دمیدن بر نفس نیز باشد. این نوع کنش یا دیالوگ با مردم، مهارتی است از عمق درون که به استخراج احساس فردی خواننده از دنیای نیوشیده شده بر میخیزد. او در اوج خواندن، در حال شهود احساس از شعر و بیان آن است. خواننده ادراک کننده ای ناب از حسی است که میتوان آن را از رساترین صدای گویای شعر دریافت. او همین درک صحیح را با حسی که از آن خود ایران است به او بازپس می داد. اینک او، نجوای درونی ما است.
اما خواندن شعر، تصادفی و بازی بی هزینه با احساس نبوده و خواندن یا تولید آواز، موضوعیتی ناب از دریافت احساس از فضای اجتماعی میطلبد. هر خواندنی، موضوعیتی در زمانی میطلبد و هر شعری فرصتی برای رهایی احساس و خرق معنا پیش میگذارد. ساختن مجدد معنا، از تطبیق حسهای نهفته شده در شعرها با زندگی و روزگار برخاسته و برای او فرصت تفسیر یا سرودن معنا میداد. محمدرضا شجریان، انسان موقعیت شناسی بود که احساس را از زندگی مردم دریافت، و آن را با شعری ناب بیان میکرد. او شعر را در فضای خاصی از وجود و ادراک زمانه خوانده، با دریافت و بیان احساس روحی تازه در جان میدمید. یک خوانندۀ جاودانه، کسی است که شعر و شعور را نیوشده و آن را با غنی ترین احساس بیان کند.
از طرفی فردیت و عمر هنری خواننده نیز اهمیت زیادی در آفرینش احساس او دارد. تاریخ زندگی او، میتواند او را مانند قهرمانان قومی، مترجم احساس مردم یا چون آوازه ای گذری که محتاج نان است بنماید. تولید صنعتی موسیقی نیز، میتواند خواننده را همانند دوره گردی که سبک زندگی میفروشد، گذرا و بدون پیوند با تاریخ زندگی مردم سازد. اما تولید پیوستۀ معنا و تبدیل شدن به ذات زندگی مردم، مختص خواننده ای است که میتواند مرشد معنا و راهنمای احساس مردمش باشد. شجریان کسی است که فردیت خود، طبیعت صدا و هیجان خواندنش را از خیزش احساس مردم گرفته و با معرفتی از ذخیرۀ زبانی گیرای همان جماعت بیان کرد. او زندگی ایرانی را به آواز ترجمه کرده است.
روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد ان روزگاران یاد باد
http://www.khabaronline.ir/detail/561227/culture/music
@thing
خبرآنلاین
اوج معرفت: درباره آواز محمدرضا شجریان
محمد زینالی*