نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «اوج معرفت: درباره آواز محمدرضا شجریان خبرآنلاین، فرهنگ > موسیقی - محمد زینالی* آواز خواندن، کنشی است که با خود هزاران معنا از کنج و گوشۀ دل مردم برچیده و به خود آنان مینماید. خواندن، مهارتی است که دارای زیبایی شناسی خاص خود بوده، بیانی از زندگی جمعی میآفریند.…»
آزمون انسانیت برای مردم آمریکا
محمد زینالی اُناری
تا کنون، بسیاری دلائل و شواهد می توانست از چشم انداز مقامات آمریکا توجیهی برای تحریم ایران به شمار برود. اما این بار، اتفاقی افتاده و پدیده ی جوی عجیبی به سوی ایران آمده و آن را دچار بحران طبیعی ساخته است. برای دنیا مبرهن است که در سیل، زلزله و ... از دیرباز سازمان های بین المللی برای همکاری در برابر فجایع شکل گرفته اند. اما آمریکا در چنین شرایطی، هنوز دندان خود را خلال می کند و مشخص نیست که به چه چیزی فکر می کند.
مشکلات ایران و خاورمیانه بسیارند و ایران تلاش می کند از سد منطقه ای که در برابر توسعه ی آن وجود دارد به نحو کم هزینه ای بگذرد. هر چند بسیاری از مردم انتظار دارند دولت های ایران با قدرت بیشتری ساماندهی اش را به ثمر برسانند، با این حال، رویارو شدن با واقعیت چیز دیگری است و نمی توان همه ی مسائل و مشکلات را به یک باره حل نمود. مشکلاتی که نه یک روز و چند روز، از زمان تصویب منع مصرف مواد مخدر و امثالهم شکل گرفته و اقتصاد ایران را در برابر شرایطی نامشهود و نافرمان قرار داده است.
طبیعی است چنین مسائلی بر زیرساخت های شهری و طبیعی ایران هم تأثیر بگذار، چرا که شرایط نامشهود و نافرمان، در تمام ارکان روابط اقتصادی ایران مانند قاچاق، دلالی و ... نفوذ کرده و موجب کاهش بهره وری اقتصاد و توسعه ی ایران شده است. در نتیجه، می توان چنین دلیلی را برای ناکارآمدی نظام عمرانی و اقتصادی ایران شمرد که البته برای غله بر این مشکلات دولت ها و روسای آن توانایی خود را به کار گرفته اند، لکن مسائل بین المللی و همچنین شرایط نامشهود بین المللی هم در این ماجرا اثرگذار بوده اند.
در این میان، که در ایران تلاش ها برای کشف فسادها و رویارویی با مسائل در برنامه ی دولت و قوه ی قضائیه دیده می شود و تا کنون چندین فقره فساد هم مشخص و پیگیری شده اند، به جای آن که تعاملات بین الملل به کمک ایران بشتابند، شرایط را برای شکل گرفتن تحریم جدید و مشکلات جدید مهیا کرده اند و این خود به زیان سالم سازی وضعیت ایران و توسعه ی آن خواهد بود. و مجددا تنگناها برای ایران، نه در جهت سلامت آن که در جهت تشدید مسائل آن شکل خواهند گرفت. آن ها توجه نمی کنند که حتی با تغییر سیستم نیز همین مشکلات وجود دارد و دوران پهلوی نیز این هزینه ها را داده است.
با توجه به این مباحث و پیش آمد جدیدی که در برابر مردم ستمدیده ی ایران قرار گرفته است، هیچ استدلالی در خصوص تنگناهای ایران قابل پذیرش نبودده و جامعه ی آمریکا را به محک می کشد. تیم مدیریتی این کشور، در عین این که با تحریم ها مانع حل مشکلات ایران شدند و چنان که گفته شد، تلاش شان برای تغییر سیستم ایران نیز موجه نیست، امروز در یک آزمون اخلاقی و انسانی قرار گرفته اند. ضمن آن که در سیاست به دیوار زده اند، با بروز مشکلات در امداد رسانی بین المللی به آسیب دیدگان سیل، در حال انحراف از ارزشهای اخلاقی نیز هستند تا جایی که می توان گفت حفظ این تنگناها در شرایط سیل و بدبختی بخشی از هم میهنان مان، میتواند موجب بحران مشروعیت دولت و همچون جنگ ویتنام به انتقال فشار به سوی مسئولیت اخلاقی مردم آمریکا شود.
@thing
محمد زینالی اُناری
تا کنون، بسیاری دلائل و شواهد می توانست از چشم انداز مقامات آمریکا توجیهی برای تحریم ایران به شمار برود. اما این بار، اتفاقی افتاده و پدیده ی جوی عجیبی به سوی ایران آمده و آن را دچار بحران طبیعی ساخته است. برای دنیا مبرهن است که در سیل، زلزله و ... از دیرباز سازمان های بین المللی برای همکاری در برابر فجایع شکل گرفته اند. اما آمریکا در چنین شرایطی، هنوز دندان خود را خلال می کند و مشخص نیست که به چه چیزی فکر می کند.
مشکلات ایران و خاورمیانه بسیارند و ایران تلاش می کند از سد منطقه ای که در برابر توسعه ی آن وجود دارد به نحو کم هزینه ای بگذرد. هر چند بسیاری از مردم انتظار دارند دولت های ایران با قدرت بیشتری ساماندهی اش را به ثمر برسانند، با این حال، رویارو شدن با واقعیت چیز دیگری است و نمی توان همه ی مسائل و مشکلات را به یک باره حل نمود. مشکلاتی که نه یک روز و چند روز، از زمان تصویب منع مصرف مواد مخدر و امثالهم شکل گرفته و اقتصاد ایران را در برابر شرایطی نامشهود و نافرمان قرار داده است.
طبیعی است چنین مسائلی بر زیرساخت های شهری و طبیعی ایران هم تأثیر بگذار، چرا که شرایط نامشهود و نافرمان، در تمام ارکان روابط اقتصادی ایران مانند قاچاق، دلالی و ... نفوذ کرده و موجب کاهش بهره وری اقتصاد و توسعه ی ایران شده است. در نتیجه، می توان چنین دلیلی را برای ناکارآمدی نظام عمرانی و اقتصادی ایران شمرد که البته برای غله بر این مشکلات دولت ها و روسای آن توانایی خود را به کار گرفته اند، لکن مسائل بین المللی و همچنین شرایط نامشهود بین المللی هم در این ماجرا اثرگذار بوده اند.
در این میان، که در ایران تلاش ها برای کشف فسادها و رویارویی با مسائل در برنامه ی دولت و قوه ی قضائیه دیده می شود و تا کنون چندین فقره فساد هم مشخص و پیگیری شده اند، به جای آن که تعاملات بین الملل به کمک ایران بشتابند، شرایط را برای شکل گرفتن تحریم جدید و مشکلات جدید مهیا کرده اند و این خود به زیان سالم سازی وضعیت ایران و توسعه ی آن خواهد بود. و مجددا تنگناها برای ایران، نه در جهت سلامت آن که در جهت تشدید مسائل آن شکل خواهند گرفت. آن ها توجه نمی کنند که حتی با تغییر سیستم نیز همین مشکلات وجود دارد و دوران پهلوی نیز این هزینه ها را داده است.
با توجه به این مباحث و پیش آمد جدیدی که در برابر مردم ستمدیده ی ایران قرار گرفته است، هیچ استدلالی در خصوص تنگناهای ایران قابل پذیرش نبودده و جامعه ی آمریکا را به محک می کشد. تیم مدیریتی این کشور، در عین این که با تحریم ها مانع حل مشکلات ایران شدند و چنان که گفته شد، تلاش شان برای تغییر سیستم ایران نیز موجه نیست، امروز در یک آزمون اخلاقی و انسانی قرار گرفته اند. ضمن آن که در سیاست به دیوار زده اند، با بروز مشکلات در امداد رسانی بین المللی به آسیب دیدگان سیل، در حال انحراف از ارزشهای اخلاقی نیز هستند تا جایی که می توان گفت حفظ این تنگناها در شرایط سیل و بدبختی بخشی از هم میهنان مان، میتواند موجب بحران مشروعیت دولت و همچون جنگ ویتنام به انتقال فشار به سوی مسئولیت اخلاقی مردم آمریکا شود.
@thing
چرا سیلهای اخیر ویرانگر بود؟ - ایسنا
https://www.isna.ir/news/98011704891/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%B3%DB%8C%D9%84-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%AE%DB%8C%D8%B1-%D9%88%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%B1-%D8%A8%D9%88%D8%AF
@thing
https://www.isna.ir/news/98011704891/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%B3%DB%8C%D9%84-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%AE%DB%8C%D8%B1-%D9%88%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%B1-%D8%A8%D9%88%D8%AF
@thing
ایسنا
چرا سیلهای اخیر ویرانگر بود؟
در چه شرایطی سیلها مخربتر است؟ یک مقام مسئول در سازمان محیط زیست،گِل آلودگی سیل، بیتوجهی به حریم رودخانهها و نادیده گرفتن مسائل فنی ساختار حوضه آبی را دلایل ویرانگری سیلاب دانست.
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «دانشگاه و ملاک های باور محمد زینالی اُناری مردم باورهای خود را از طریق تقویت سیستم شناختی خود در ارتباط با فهم جهان واقعی بازسازی می کنند. آن ها واقعیت های روزمره درباره ی مواد شیمیایی، جنس کالاها و راست گویی متصدی خدمات عمومی، را با توجه به تجربه های دانش…»
Audio
mehrdad delnavazi-vahid taj
🎼 پنجره بگشا.
🔷بیات اصفهان.
⭕️آهنگساز:مهرداد دلنوازی.
⭕️خواننده:وحید تاج.
⭕️شاعر:اسماعیل امینی.
--------
کانال موسیقی #فرامرزپایور :
@faramarzpayvar
🔷بیات اصفهان.
⭕️آهنگساز:مهرداد دلنوازی.
⭕️خواننده:وحید تاج.
⭕️شاعر:اسماعیل امینی.
--------
کانال موسیقی #فرامرزپایور :
@faramarzpayvar
Forwarded from نسل نو (Sahar Soltani)
چرا تبلیغات در شبکه کودک آسیب چند جانبه است؟
سحر سلطانی
۱.کودکی که در عصر دیجیتال متولد شود، از خردسالی یعنی حدود ۳ سالگی می تواند تبلت/ آی پد شخصی داشته باشد البته بدون سیمکارت، زیرا زیست جهان او و مهارتهای کشف، آزمون خطا، انگشتان هوشیار و ... توسعه می یابد.
۲. وقتی متوسط درآمد خانواده های ایرانی در ماه مبتنی بر حقوق وزارت کار اندازه قیمت یک تبلت است ، تبلیغ مداوم این ابزار مهم در طی روز و مدام در شبکه کودک عواقب زیان باری دارد.
الف: تقاضای مدام کودک و مواجهه با انفعال والدین
ب: سرکوب تقاضا به دلیل فقر اقتصادی
ج: سرخوردگی کودک و خشم نسبت به والدین
۳. تبلیغات مهمترین راه درآمد سازمان برای ادامه برنامه سازی است. پای تبلیغات به شبکه های کودک هم کشیده می شود تا بتوانند برای همین کودکان با کسب درآمد از تبلیغات برنامه بسازند.
۴. ایجاد چرخه ی باطل کسب درآمد با هدف برنامه سازی و بهبود فرهنگ تربیتی و سلامت کودکان و افتادن کودکان در چاله های جدالی با والدین بر اثر تبلیغات مصرف گرایانه و ایجاد آسیب های جدی که برای تمام عمر ماندگار است.
چاره چیست؟
به زعم من تعطیل کردن شبکه ها به دلیل بی پولی و نیفتادن در این چرخه ارجح است به آسیب های ماندگاری که بر روان نسلی از کودکان ایران وارد می شود.
اما دریغ، پول مهمتر از سلامت روان کودکان و آرامش والدین است. بودجه دولتی برای این موارد مهم کجاست؟
@naslep4c
سحر سلطانی
۱.کودکی که در عصر دیجیتال متولد شود، از خردسالی یعنی حدود ۳ سالگی می تواند تبلت/ آی پد شخصی داشته باشد البته بدون سیمکارت، زیرا زیست جهان او و مهارتهای کشف، آزمون خطا، انگشتان هوشیار و ... توسعه می یابد.
۲. وقتی متوسط درآمد خانواده های ایرانی در ماه مبتنی بر حقوق وزارت کار اندازه قیمت یک تبلت است ، تبلیغ مداوم این ابزار مهم در طی روز و مدام در شبکه کودک عواقب زیان باری دارد.
الف: تقاضای مدام کودک و مواجهه با انفعال والدین
ب: سرکوب تقاضا به دلیل فقر اقتصادی
ج: سرخوردگی کودک و خشم نسبت به والدین
۳. تبلیغات مهمترین راه درآمد سازمان برای ادامه برنامه سازی است. پای تبلیغات به شبکه های کودک هم کشیده می شود تا بتوانند برای همین کودکان با کسب درآمد از تبلیغات برنامه بسازند.
۴. ایجاد چرخه ی باطل کسب درآمد با هدف برنامه سازی و بهبود فرهنگ تربیتی و سلامت کودکان و افتادن کودکان در چاله های جدالی با والدین بر اثر تبلیغات مصرف گرایانه و ایجاد آسیب های جدی که برای تمام عمر ماندگار است.
چاره چیست؟
به زعم من تعطیل کردن شبکه ها به دلیل بی پولی و نیفتادن در این چرخه ارجح است به آسیب های ماندگاری که بر روان نسلی از کودکان ایران وارد می شود.
اما دریغ، پول مهمتر از سلامت روان کودکان و آرامش والدین است. بودجه دولتی برای این موارد مهم کجاست؟
@naslep4c
نجاری معلومات
به پیشواز #روز_معلم
محمد زینالی اُناری
وقتی پسرم می نشیند و درس می خواند و پایتخت طاهریا ن و صفاریان را حفظ می کند، ما می پرسیم و او مدام تکرار می کند، به شیوه ی آموختن تاریخ توسط خودم فکر می کنم. درک تاریخ، در فکر کردن به روایت ها و اجرای مناسک های تاریخی است. همان طور که در عزاداری مناسک را به صورت کاملا عینی اجرا می کنیم، البته روش های مناسکی فهمیدن، متفاوت از روش های عینی و به سبک ذهنی است. در این روش، به صورت خواندن و بازی کردن تئاترها، داستان ها و دیدن فیلم های تاریخی می توان آن را درونی کرد و تاریخ را فهمید.
اما معلم ایرانی در قرن 21 دارد تاریخ را مانند میخ در ذهن شاگردان فرو می کند. مدام می خوانند و مثلا با این روش می خواهند ملکه ی ذهن شان شود. اما همه ی ایرانی ها همین طور تاریخ و جغرافیا، ریاضی و شیمی را خوانده اند و الآن هیچ کس ریاضی و شیمی را متوجه نیست و هر شیادی می تواند عدد و دارو به خورد این مردم بدهد. از فیزیک می گذرم که در مورد آن نمی توان صحبت کرد، به گمانم، هر کس فلسفه ی وجود را مبتنی بر فیزیک کوانتوم بفهمد، دچار گسست معرفتی با جهان سنتی خواهد شد.
مغز هر جوان ایرانی، هزاران واژه و تصویر در ذهن خود به صورت پاکتی از میخ و انباری از چوب نگه داشته و هر قدر معلمان به آنان میخ و چوب دادند، آن ها نتوانسته اند در ذهن خود کمد دیواری یا کابینت خوبی از تاریخ بسازند. چرا که اساساً تاریخ به شکل کمد دیواری و کابینت نیست و روایت است. اما مدرسه های ما، با معلم هایی که مانند نجار و بنا صرفاً از حقوق خود شکایت دارند و هیچ وقت به شکل کار خود که شبیه نجاری است اعتراض نکرده اند، در حال تبدیل کردن کودک های ما به نجار و بنا هستند و به همین خاطر هست که اغلب فرزندان ما هیچ تعلقی به تاریخ و جغرافیای خود ندارند.
مردم عاشق روایت و زندگی اند و کسانی که هوشی دارند و متقاضیانی برای وجودشان می یابند، از جایی که معلمان و رسانه ها فرهنگ را شبیه میخ و چکش تصور کنند، سفر خواهند کرد. همان قدر که مدرسه و معلم مانند کارگاه نجاری است، سایر نهادها هم شباهت کمی به کارگاه نجاری ندارند. یک زمانی بیمه را توسعه دادند و با جریمه آن را به مردم اجبار می کردند، درحالی که بیمه چیزی نبود جز تأمین آینده و می توانست به صورت داستانی در زندگی مردم رخ بدهد. بستن کمربند ایمنی نیز کم از این ماجرا ندارد. تغییرات فرهنگی در ایران، اگر روزی به این می اندیشید که ارباب و رعیت را به شهروندهای همسایه تبدیل کند، امروز به این می اندیشد که ذهن چوب و معلومات میخ نیستند و تاریخ و حتی علم ریاضی از جنس روایت اند و قصه شیرین زندگی.
@thing
به پیشواز #روز_معلم
محمد زینالی اُناری
وقتی پسرم می نشیند و درس می خواند و پایتخت طاهریا ن و صفاریان را حفظ می کند، ما می پرسیم و او مدام تکرار می کند، به شیوه ی آموختن تاریخ توسط خودم فکر می کنم. درک تاریخ، در فکر کردن به روایت ها و اجرای مناسک های تاریخی است. همان طور که در عزاداری مناسک را به صورت کاملا عینی اجرا می کنیم، البته روش های مناسکی فهمیدن، متفاوت از روش های عینی و به سبک ذهنی است. در این روش، به صورت خواندن و بازی کردن تئاترها، داستان ها و دیدن فیلم های تاریخی می توان آن را درونی کرد و تاریخ را فهمید.
اما معلم ایرانی در قرن 21 دارد تاریخ را مانند میخ در ذهن شاگردان فرو می کند. مدام می خوانند و مثلا با این روش می خواهند ملکه ی ذهن شان شود. اما همه ی ایرانی ها همین طور تاریخ و جغرافیا، ریاضی و شیمی را خوانده اند و الآن هیچ کس ریاضی و شیمی را متوجه نیست و هر شیادی می تواند عدد و دارو به خورد این مردم بدهد. از فیزیک می گذرم که در مورد آن نمی توان صحبت کرد، به گمانم، هر کس فلسفه ی وجود را مبتنی بر فیزیک کوانتوم بفهمد، دچار گسست معرفتی با جهان سنتی خواهد شد.
مغز هر جوان ایرانی، هزاران واژه و تصویر در ذهن خود به صورت پاکتی از میخ و انباری از چوب نگه داشته و هر قدر معلمان به آنان میخ و چوب دادند، آن ها نتوانسته اند در ذهن خود کمد دیواری یا کابینت خوبی از تاریخ بسازند. چرا که اساساً تاریخ به شکل کمد دیواری و کابینت نیست و روایت است. اما مدرسه های ما، با معلم هایی که مانند نجار و بنا صرفاً از حقوق خود شکایت دارند و هیچ وقت به شکل کار خود که شبیه نجاری است اعتراض نکرده اند، در حال تبدیل کردن کودک های ما به نجار و بنا هستند و به همین خاطر هست که اغلب فرزندان ما هیچ تعلقی به تاریخ و جغرافیای خود ندارند.
مردم عاشق روایت و زندگی اند و کسانی که هوشی دارند و متقاضیانی برای وجودشان می یابند، از جایی که معلمان و رسانه ها فرهنگ را شبیه میخ و چکش تصور کنند، سفر خواهند کرد. همان قدر که مدرسه و معلم مانند کارگاه نجاری است، سایر نهادها هم شباهت کمی به کارگاه نجاری ندارند. یک زمانی بیمه را توسعه دادند و با جریمه آن را به مردم اجبار می کردند، درحالی که بیمه چیزی نبود جز تأمین آینده و می توانست به صورت داستانی در زندگی مردم رخ بدهد. بستن کمربند ایمنی نیز کم از این ماجرا ندارد. تغییرات فرهنگی در ایران، اگر روزی به این می اندیشید که ارباب و رعیت را به شهروندهای همسایه تبدیل کند، امروز به این می اندیشد که ذهن چوب و معلومات میخ نیستند و تاریخ و حتی علم ریاضی از جنس روایت اند و قصه شیرین زندگی.
@thing
ایبنا - کتاب خواندن، دادن روح به آدم مستعد استبداد و تک صدایی است
http://www.ibna.ir/fa/doc/note/274486/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%86-%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%86-%D8%B1%D9%88%D8%AD-%D8%A2%D8%AF%D9%85-%D9%85%D8%B3%D8%AA%D8%B9%D8%AF-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%D8%AA%DA%A9-%D8%B5%D8%AF%D8%A7%DB%8C%DB%8C
@thing
http://www.ibna.ir/fa/doc/note/274486/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%86-%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%86-%D8%B1%D9%88%D8%AD-%D8%A2%D8%AF%D9%85-%D9%85%D8%B3%D8%AA%D8%B9%D8%AF-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%D8%AA%DA%A9-%D8%B5%D8%AF%D8%A7%DB%8C%DB%8C
@thing
خبرگزاری کتاب ايران (IBNA)
ایبنا - کتاب خواندن، دادن روح به آدم مستعد استبداد و تک صدایی است
کتاب خواندن، دادن روح به آدم مستعد استبداد و تک صدایی است و با خواندن هر صفحه کتاب، ممکن است تغییرات اساسی در خود و جامعه دهیم.
Arghavan
Mojgan Shajarian, Sourena Sefati @Vivamusic_channel
ارغوان
هوشنگ ابتهاج
مژگان شجریان
من در اين گوشه كه از دنيا بيرون است
آفتابي به سرم نيست
از بهاران خبرم نيست
@adabi_leyla
هوشنگ ابتهاج
مژگان شجریان
من در اين گوشه كه از دنيا بيرون است
آفتابي به سرم نيست
از بهاران خبرم نيست
@adabi_leyla
درباره ی دانشگاه و طنزهای عامیانه امروزی
محمد زینالی اُناری،
در روزهای اخیر در دانشگاه محقق اردبیلی و به خصوص در روزی موسوم به رشته ای مهم که قرار بوده در تحول فردی تک تک مردم این استان نقش اساسی داشته باشد، اتفاقی رقم زده شده که تاثیرات مدت دار خواهد داشت، آن موقعی که بسیار بسیار دیر شده است و ما دیگر کاری نمی توانیم بکنیم. موقعی که زیربنای جامعه ای با ارزشهای کم معنا و سست بنیان بنانهاده شده است.
در روز روانشناسی، در مراسم ویژه ی این برنامه، از گروهی از طنز پردازان آماتور در سالنی که تحمل اجرای موسیقی درباره ی یکی از مهم ترین رخدادهای عالم هستی، یعنی «عشق ورزیدن» را ندارد، برنامه طنزی اجرا شده که این روزها در جامعه و اقسام رسانه و شبکه مد شده و بیم آن می رود که دانشگاه به این ملاک های عامیانه برچسب آکادمیک بزند.
در گذشته نصیحتی می گفتند با این صورت که «با ادب باش پادشاهی کن، بی ادب باش هرچه خواهی کن»! مقام مردم استان اردبیل و دانشجویان آن، به قدری پایین آمده است که به جای گفتن از عشق و زندگی، از بی معنایی می گویند و هر چه دلشان می کنند. آن گاه دانشگاه را به یک موناد یا جوهر دون معنی تبدیل کرده و کرسی یا صحنه های علمی را به جای اجازه به اشعار عمیق آن هم با لحن و بطنی عالمانه، داده است به کمدی و هزل.
این مسیر به هر جا برود، به دو جا نمی رود1) مسیر دین و ایمان 2) مسیر توسعه و امید. ما امروز به بهانه های مختلفی که در دانشگاه وجود دارد، با پدیده ای مواجه هستیم که به جاهایی که وظیفه ی دانشگاه اسلامی است، نمی رود. در روز روانشناسی، که به جهت بودجه ای که از جامعه ی اسلامی می گیرد، وظیفه دارد مردم را در جهت زندگی سالم و معنوی متحول کند، به سوی بازنمایی هزل و جک مرسوم در جامعه، یعنی تحمیق و قهقهه ( که خودش از گریه بدتر است) پیش می رود.
پیشتر هم اشاره کرده ام که قهقهه و شادی های عامیانه ای که این روزها مد شده و گاه تلویزیون و برخی شبکه های تصویری آن را فزونی بخشیده اند، شادی نیست. «سیرک» یعنی خنداندن مردم به هر بهانه ای و هر ادایی است که نباید در جامعه و مخصوصاً دانشگاه جای فرهنگ را بگیرد. باید با این جریان خاص که جامعه ی ما را به سمت سستی معنا و خنده های بلند می برد، خود دانشگاه ستیزه کند، نه آن که تأثیر بگیرد. ولی در صورتی که دانشگاه چنین مسیری را پیش گیرد، خودش به خودش ستم کرده است.
در روزی که مفتخر به پاس داشت جایگاه روانشناسی است و ما باید تلاش کنیم خیلی ها که این روزها پیش فال گیر می روند، نروند و با مشاوره های روانشناسی انتخاب مسیر کنند، این رشته ی علمی دقیقا خلاف ارزش های درونی خودش را ترویج می کند و به بهانه ی خندیدن و شادی، کمدی و قهقهه که شأنی خلاف دانشگاه و اخلاق دارد اجرا می کند. این عمل دقیقا بستن در دانشگاه توسط رشته ی روانشناسی و مسئولینی است که گروه علمی آن را هدایت می کنند.
هدف این چند سطر مواجهه و مقابله با رسمیت یافتن جریان طنزهای رایج در دانشگاه بود که بر اساس اطلاعات تکمیلی و دقیق تر بازنگری شد.
@thing
محمد زینالی اُناری،
در روزهای اخیر در دانشگاه محقق اردبیلی و به خصوص در روزی موسوم به رشته ای مهم که قرار بوده در تحول فردی تک تک مردم این استان نقش اساسی داشته باشد، اتفاقی رقم زده شده که تاثیرات مدت دار خواهد داشت، آن موقعی که بسیار بسیار دیر شده است و ما دیگر کاری نمی توانیم بکنیم. موقعی که زیربنای جامعه ای با ارزشهای کم معنا و سست بنیان بنانهاده شده است.
در روز روانشناسی، در مراسم ویژه ی این برنامه، از گروهی از طنز پردازان آماتور در سالنی که تحمل اجرای موسیقی درباره ی یکی از مهم ترین رخدادهای عالم هستی، یعنی «عشق ورزیدن» را ندارد، برنامه طنزی اجرا شده که این روزها در جامعه و اقسام رسانه و شبکه مد شده و بیم آن می رود که دانشگاه به این ملاک های عامیانه برچسب آکادمیک بزند.
در گذشته نصیحتی می گفتند با این صورت که «با ادب باش پادشاهی کن، بی ادب باش هرچه خواهی کن»! مقام مردم استان اردبیل و دانشجویان آن، به قدری پایین آمده است که به جای گفتن از عشق و زندگی، از بی معنایی می گویند و هر چه دلشان می کنند. آن گاه دانشگاه را به یک موناد یا جوهر دون معنی تبدیل کرده و کرسی یا صحنه های علمی را به جای اجازه به اشعار عمیق آن هم با لحن و بطنی عالمانه، داده است به کمدی و هزل.
این مسیر به هر جا برود، به دو جا نمی رود1) مسیر دین و ایمان 2) مسیر توسعه و امید. ما امروز به بهانه های مختلفی که در دانشگاه وجود دارد، با پدیده ای مواجه هستیم که به جاهایی که وظیفه ی دانشگاه اسلامی است، نمی رود. در روز روانشناسی، که به جهت بودجه ای که از جامعه ی اسلامی می گیرد، وظیفه دارد مردم را در جهت زندگی سالم و معنوی متحول کند، به سوی بازنمایی هزل و جک مرسوم در جامعه، یعنی تحمیق و قهقهه ( که خودش از گریه بدتر است) پیش می رود.
پیشتر هم اشاره کرده ام که قهقهه و شادی های عامیانه ای که این روزها مد شده و گاه تلویزیون و برخی شبکه های تصویری آن را فزونی بخشیده اند، شادی نیست. «سیرک» یعنی خنداندن مردم به هر بهانه ای و هر ادایی است که نباید در جامعه و مخصوصاً دانشگاه جای فرهنگ را بگیرد. باید با این جریان خاص که جامعه ی ما را به سمت سستی معنا و خنده های بلند می برد، خود دانشگاه ستیزه کند، نه آن که تأثیر بگیرد. ولی در صورتی که دانشگاه چنین مسیری را پیش گیرد، خودش به خودش ستم کرده است.
در روزی که مفتخر به پاس داشت جایگاه روانشناسی است و ما باید تلاش کنیم خیلی ها که این روزها پیش فال گیر می روند، نروند و با مشاوره های روانشناسی انتخاب مسیر کنند، این رشته ی علمی دقیقا خلاف ارزش های درونی خودش را ترویج می کند و به بهانه ی خندیدن و شادی، کمدی و قهقهه که شأنی خلاف دانشگاه و اخلاق دارد اجرا می کند. این عمل دقیقا بستن در دانشگاه توسط رشته ی روانشناسی و مسئولینی است که گروه علمی آن را هدایت می کنند.
هدف این چند سطر مواجهه و مقابله با رسمیت یافتن جریان طنزهای رایج در دانشگاه بود که بر اساس اطلاعات تکمیلی و دقیق تر بازنگری شد.
@thing
Forwarded from یادداشت
چرا برنامه های شادی جای فرهنگ اصیل اردبیل را گرفته اند
محمد زینالی اُناری
در اول باید اشاره شود که در اردبیل فرهنگ وجود دارد. اگر سیر تاریخ یک سیستم انسانی را در نظر بگیریم، از بدویت تا دوران مدرن شامل سه دوره می شود: نخست دوره ی اسطوره که از بدویت و نام گذاری آغاز و به تفکر اسطوره ای و ماتأخرش منتتهی می شود. دوم، دوره ی فرهنگ و زبان که با شعر و حماسه آغاز می شود و دور و تسلسلی که حماسه ها را مدام تازه و مجدد می کند و ابن خلدون سیر این دوره در خاورمیانه را توضیح داده است. دوره ی سوم، مرحله ی پیدایش ایده و تفکر است که از ایده ی خدا شروع و به دوره ی تأملی آن می رسد که دنیای غرب از این مرحله هم گذشته و به دوره ی چهارم که تفکر انتقادی/تحلیلی وارد شده است.
ما در اردبیل هر چند آکادمی فلسفه و مراکز تحلیل و نقادی نداریم، اما شعرهای فراوانی داریم که نشان می دهد مرحله ی اساسی دوره های تحول زبان را طی کرده و وارد دوره ای شده ایم که شاید بتوانیم درباره ی زندگی و جهان تأملی داشته باشیم. اگرچه در این خصوص بحث ها مبسوط است، اما باید گفت که ما دارای فرهنگ، شعر و زبان محلی جذابی هستیم که سالها در این خصوص تلاش و کوشش کرده اند و هم اکنون شعرهای اجتماعی و انتقادی در اردبیل به وفور دیده می شود؛ در این خصوص عمری از خدا قرض می خواهم که بنویسم.
ولی در این اثنا، ما گاه شاهد هستیم که در اوج دورانی که اردبیل مستعد پرورش فرهنگ و استعدادهای مربوط به آن است، مردم ما و به خصوص کارداران فرهنگ و برخی هنروران، فرهنگ را با سیرک اشتباه گرفته اند. گفته می شود که در اردبیل مراسم های شادی برگزار می شود، مراسم هایی که گاهی، وقتی پولی در بساط مدیران شهری و فرهنگی است، یا مجوزهایی در دست شان گیر افتاده، به گروه های ضد فرهنگ می بخشند تا به جای فرهنگ، جامعه را با جک ها و ترانه های مسخره یعنی شادی های کاذبی که خشم ها را نمادین می کند، انباشته کنند.
فرهنگ می تواند خود را مبتلور کند، زبان می تواند شعر بگوید و حس ها را بیرون بیاورد. ما وقتی در این حوزه یحیوی، عاصم و بقا داریم، می توانیم شاعرانی انتقادی و ساختارشکن چون شاملو و شکسپیر هم داشته باشیم. می توانیم به اندیشه ی فلسفی از درون نقد حکمت های محلی مان راه ببریم، اما سیرک ها و شادی های وصله دار اجازه نمی دهند. باید به مدیران و هنروران گفت که جامعه ای که فرهنگ دارد، یعنی زبانی که می تواند احساس ها را به بهترین حال بیان کرده و دل ها را باز کند، نیاز به وصله با شادی های مقطعی و پر از قهقهه ندارد.
به این آقایان باید گفت، قهقهه می تواند خشونت را بیرون بریزد و دل را برای مدتی خالی کند، اما ظاهرسازی است و نمی تواند حال درون را که پر از ملال و خستگی است بیرون بریزد. مردم اردبیل نیازی به سیرک ها و شادی های خسته کننده ندارند. آن ها می توانند شادی های عمیقی که آمیخته به دانش و مهربانی است به سپهر زندگی شان وارد کنند. شادی هایی که عین ایمان و عین مواجهه ی اصیل با زندگی و جهان است. آن ها می توانند زندگی خود را با تمام کم و کاست ها به خودآگاهی و شعور اجتماعی بیارایند و هیچ وقت شهرو طبیعت خود را کثیف نکنند، فقط و فقط اگر سیرک هایی که مدیران کارنابلد شهری به جای شادی قالب کرده اند اجازه دهند.
@ardabilnote
Forwarded from Hama.alipour
سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان گرامی.
انتخابات گروه جامعه شناسی هنر روز یکشنبه ۱۵ اردیبهشت ۹۸ برگزار شد و طبق این انتخابات
خانم دکتر توکلی
آقای دکتر مریدی
آقای اقبال زاده
آقای بخشمند
محمد علی پور
به عنوان اعضای اصلی انتخاب شدند
و خانم دکتر نظری و آقای زینالی به عنوان اعضای علی البدل انتخاب شدند.
انتخابات گروه جامعه شناسی هنر روز یکشنبه ۱۵ اردیبهشت ۹۸ برگزار شد و طبق این انتخابات
خانم دکتر توکلی
آقای دکتر مریدی
آقای اقبال زاده
آقای بخشمند
محمد علی پور
به عنوان اعضای اصلی انتخاب شدند
و خانم دکتر نظری و آقای زینالی به عنوان اعضای علی البدل انتخاب شدند.
آهسته بجوید
محمد زینالی اُناری
چندی پیش و پس از سالهای سال، برای تفرج راهی منطقه ی سردابه شدم که آبگرم درمانی دارد و بالاتر از آبگرم، یک آبشار درون منطقه ی ییلاقی منتظر ما است. اما این بار، آبشار را مجروح و مخدوش دیدم. کوهی که در قسمت شمالی آبشار بود، مخدوش شده و بسیاری از آن برده شده بود و دیگر آبشار آن فضای دل باز طبیعی را نداشت. کوه را برده بودند، سابیده بودند و احتمالا به عنوان مصالح استفاده کرده اند.
دیگر کار از این عجیب تر نمی شود که در اوج دارا بودن سازمان های محیط زیست، همایش های متعدد و کلاس های درس متعدد دیگر در خصوص منابع طبیعی و توسعه ی پایدار و اقسام آن، حالا به جای از بین بردن جنگل و فروختن دره و بیابان به مردم، کوه ها را ناپدید کنیم. نظیر این در مسیر اردبیل به آستارا و طول مسیر کوه های گیلان، روستای نوران اردبیل و همین امسال وقتی که به قم می رفتم دیدم در ارتفاعات غربی قم کوه ها را بر داشته اند.
چه عرض کنم! صدام را ننگ می کردیم و نفرین می گفتیم، حالا موریانه به جان کشور افتاده و آن را می جود. در مناطق ییلاقی و گردشگری منظر طبیعی آبشار را از بین می برد، کوه های گیلان را که هر ذره اش گنجی است، پیوسته می کَنند و از این گذشته، به کوه های خشک کویری هم رحم نمی کنند! ما که هستیم؟ آیا ایرانی بودن برای مراقبت از آن کافی نیست؟ چه کسی حاضر است زمین زیر پایش را ناپدید کند؟ آن ها که می کَنند که هستند؟ آیا قرار است به همین منوال بخشی از جهان که ایران نامیده شود جویده و تمام شود؟
چه کسی به موریانه ها امان داده تا کوه های ایران را از صحنه ی روزگار بردارند؟ آیا آن غیرت و همیّتی که در زمان مبارزه با عراق از آن دم می زدیم و بر موران می تاختیم، فیلم سینمایی بود؟ یا این که امروزه، ما فکر می کنیم درون یک فیلم سینمایی زندگی می کنیم که موریانه ها به آن حمله کرده اند و هیچ چیز جدی نیست، اما زلزله و سیل آمدند تا به ما بفهمانند همه چیز جدی است و فیلمی در کار نیست. آیا می توانیم از خواب بیدار شده و با موریانه ها بستیزیم؟
آیا ما به عصر پایان تاریخ نزدیک می شویم و قرار است بخشی از جهان که ایران نامیده می شود، به خاطره ای تاریخی تبدیل شود و همه ی جهانیان بگویند آن فیلم سینمایی دیگر تمام شد؟ ما نقش هایی را بازی می کنیم که احیانا خودمان هم فکر می کنیم نقش هایی قلابی و روی صحنه های موقت است و قرار است به زودی همراه با بازی های ما، کادر پشت صحنه و داستان نمایش ما تمام شود و به بخشی از موزه ی تاریخ تبدیل شویم. موریانه ها همراه با نقش های روزمرهی زندگی ما مردم ایران در حال هضم و جویدن هستند.
ای موریانه ها! خواهش می کنم آهسته بجوید تا این دوره ی تاریخی تمام شود.
@thing
Forwarded from روزنامه ایران
🔴 بررسی آثار اقتصادی و اجتماعی حاشیه نشینی در گفت وگو با جامعه شناسان و اقتصاددانان
لکهای بهنام حاشیهنشینی در کلانشهرها
http://www.ion.ir/content/modulefile/file/1047098.jpg?width=280&height=175&bgcolor=eee
مهسا قوی قلب
🔺افزایش حاشیه نشینی در شهرهای بزرگ بویژه کلانشهرها تا حد غیرقابل باوری مشهود شده، کافی است گشتی در اطراف تهران از شمال و جنوب یا شرق و غرب به سمت خارج شهر بزنی، هنوز نیمساعت از شهر دور نشده نقطه به نقطه مناطقی را میبینی که مهاجران با کمترین امکانات ممکن در آنها زندگی میکنند.
🔺 اشتغال، مهمترین بحثی است که مردم را از استانهای دیگر به حاشیههای تهران میکشاند. البته آنچه در بالابردن تعداد حاشیه نشینها تأثیر صددرصد مستقیم دارد، راهی شدن یک عضو خانواده به سمت حاشیه پایتخت است. وقتی به عنوان مثال پسر جوان خانوادهای برای پیدا کردن شغل حاشیه نشین میشود، پدر و مادر و بقیه خانواده هم قطعاً به دنبال او مهاجرت را برمیگزینند.
🔺 وقتی فرد از سرزمین خود کنده میشود و ناگزیر مهاجرت میکند، با اختلافات فرهنگی و قومی روبهرو شده و احساس خفت و گرفتاری میکند. متأسفانه در خصوص معضل حاشیه نشینی، کنترل اجتماعی هم ضعیف است و میبینیم که حاشیه شهر، از سازمان و سازوکاری که استانداردهای منظم شهری دارند، تبعیت نمیکنند و همواره حاشیه نشینها سبب اخلال در نظام شهری میشوند؛ در نهایت هم دولتها برای کنترل افراد مقیم حاشیهها، هزینه فراوانی را متحمل میشوند./ ایران
http://www.ion.ir/News/469263
@Irannewspaper
لکهای بهنام حاشیهنشینی در کلانشهرها
http://www.ion.ir/content/modulefile/file/1047098.jpg?width=280&height=175&bgcolor=eee
مهسا قوی قلب
🔺افزایش حاشیه نشینی در شهرهای بزرگ بویژه کلانشهرها تا حد غیرقابل باوری مشهود شده، کافی است گشتی در اطراف تهران از شمال و جنوب یا شرق و غرب به سمت خارج شهر بزنی، هنوز نیمساعت از شهر دور نشده نقطه به نقطه مناطقی را میبینی که مهاجران با کمترین امکانات ممکن در آنها زندگی میکنند.
🔺 اشتغال، مهمترین بحثی است که مردم را از استانهای دیگر به حاشیههای تهران میکشاند. البته آنچه در بالابردن تعداد حاشیه نشینها تأثیر صددرصد مستقیم دارد، راهی شدن یک عضو خانواده به سمت حاشیه پایتخت است. وقتی به عنوان مثال پسر جوان خانوادهای برای پیدا کردن شغل حاشیه نشین میشود، پدر و مادر و بقیه خانواده هم قطعاً به دنبال او مهاجرت را برمیگزینند.
🔺 وقتی فرد از سرزمین خود کنده میشود و ناگزیر مهاجرت میکند، با اختلافات فرهنگی و قومی روبهرو شده و احساس خفت و گرفتاری میکند. متأسفانه در خصوص معضل حاشیه نشینی، کنترل اجتماعی هم ضعیف است و میبینیم که حاشیه شهر، از سازمان و سازوکاری که استانداردهای منظم شهری دارند، تبعیت نمیکنند و همواره حاشیه نشینها سبب اخلال در نظام شهری میشوند؛ در نهایت هم دولتها برای کنترل افراد مقیم حاشیهها، هزینه فراوانی را متحمل میشوند./ ایران
http://www.ion.ir/News/469263
@Irannewspaper