Forwarded from زیر سقف آسمان
♦️قامت رشید آقای جامعهشناس
🔻وقتی که در دانشگاه تهران دانشجو بودم، او یک نسل جلوتر از ما بود. در مسیر رفتن به کتابخانه گاهی او را میدیدم با آن قامت بلند و سبیلهای مردانهی زیبا. اما نمیدانستم کیست. بعدها او را شناختم؛ شاید در جلسات بزرگداشت دکتر شریعتی. این موضوع مشترکی بود. دوستان میگفتند دارد رسالهی دکترا را با دکتر توسلی مینویسد.
🔻هر چه بیشتر گذشت من بیشتر او را دیدم و بیشتر از او خواندم و نقش مسؤولانه و دانشمندانهاش هر چه بیشتر نمایان شد.
🔻قانعیراد در جامعهشناسی ایران قد کشید تا آنجا که آرامآرام جامعهشناسی ما را با حضور خویش بزرگی و رفعت بخشید.
🔻وقتی او جایی حاضر میشد، در صفحهی تلویزیون یا پشت این و آن تریبون، نه تنها دلمان نمیلرزید که همچون خیلیهای دیگر چه سخن بیهوده و نامربوطی خواهد گفت، بلکه اطمینان داشتیم که او خردمندانه و سنجیده سخن میگوید و با حضور خویش رشتهی جامعهشناسی را اعتلا خواهد بخشید.
🔻هرگز از خاطر نمیبرم که در ماراتن جلسهی پنج ساعته با پزشکان و در نقد پزشکان در انجمن جامعهشناسی ایران، چهگونه کنار ما بود و چهطور با منطق مستدل خویش پزشکانی را که با خلق و خویی اقتدارگرایانه جلسهی گفتوگو را با اتاق عمل اشتباه گرفته بودند و حتا حاضر نبودند صدای ما را بشنوند، به سکوت واداشت.
🔻قانعیراد قامت رشید جامعهشناسی ایران بود. درخت پربار اما متواضعی بود که متأسّفانه زود و در اوج از میان ما رفت. من دربارهی هر کسی نمیتوانم چنین سخن بگویم. در باب بسیاری از جامعهشناسان ایرانی ترجیح میدهم سکوت کنم. اما بنازم به قامت قانعیراد! صد حیف!
🔻با این همه خوشا به حال او که عاقبت به خیر شد! خوشا به حال او که انسانی بسیار شایسته بود. و با شایستهگی از این جهان عبور کرد! حسرتهای او را میفهمم و با او عمیقاً همدلام. بعضی را از زبان خود او شنیدهام و چه بسا از بسیاریشان بیخبر ماندهام. چارهای نیست. سرانجام از این جهان با حسرتهایی بزرگ خواهیم رفت. افسوس که این را نمیتوان چارهای کرد!
🔻فقدان او همیشه ما را غمگین میکند. با این حال، یاد بگیریم از عزیزانی که در میان ما هستند و همچون قانعیراد انسانی بسیار شایسته هستند، قدردانی کنیم.
🔻قدر بزرگانی چون سیدحسین سراجزاده و دیگر دوستان عزیزمان را که خدا را شکر با حضورشان ما را دلگرم میکنند، بدانیم. بگذارید از بقیه نامی نبرم اما بسیاری از ما آنان را میشناسیم و از تلاشها و آثارشان بهره میبریم.
حسن محدثی گیلوایی / 22 خرداد 1398
@NewHasanMohaddesi
🔻وقتی که در دانشگاه تهران دانشجو بودم، او یک نسل جلوتر از ما بود. در مسیر رفتن به کتابخانه گاهی او را میدیدم با آن قامت بلند و سبیلهای مردانهی زیبا. اما نمیدانستم کیست. بعدها او را شناختم؛ شاید در جلسات بزرگداشت دکتر شریعتی. این موضوع مشترکی بود. دوستان میگفتند دارد رسالهی دکترا را با دکتر توسلی مینویسد.
🔻هر چه بیشتر گذشت من بیشتر او را دیدم و بیشتر از او خواندم و نقش مسؤولانه و دانشمندانهاش هر چه بیشتر نمایان شد.
🔻قانعیراد در جامعهشناسی ایران قد کشید تا آنجا که آرامآرام جامعهشناسی ما را با حضور خویش بزرگی و رفعت بخشید.
🔻وقتی او جایی حاضر میشد، در صفحهی تلویزیون یا پشت این و آن تریبون، نه تنها دلمان نمیلرزید که همچون خیلیهای دیگر چه سخن بیهوده و نامربوطی خواهد گفت، بلکه اطمینان داشتیم که او خردمندانه و سنجیده سخن میگوید و با حضور خویش رشتهی جامعهشناسی را اعتلا خواهد بخشید.
🔻هرگز از خاطر نمیبرم که در ماراتن جلسهی پنج ساعته با پزشکان و در نقد پزشکان در انجمن جامعهشناسی ایران، چهگونه کنار ما بود و چهطور با منطق مستدل خویش پزشکانی را که با خلق و خویی اقتدارگرایانه جلسهی گفتوگو را با اتاق عمل اشتباه گرفته بودند و حتا حاضر نبودند صدای ما را بشنوند، به سکوت واداشت.
🔻قانعیراد قامت رشید جامعهشناسی ایران بود. درخت پربار اما متواضعی بود که متأسّفانه زود و در اوج از میان ما رفت. من دربارهی هر کسی نمیتوانم چنین سخن بگویم. در باب بسیاری از جامعهشناسان ایرانی ترجیح میدهم سکوت کنم. اما بنازم به قامت قانعیراد! صد حیف!
🔻با این همه خوشا به حال او که عاقبت به خیر شد! خوشا به حال او که انسانی بسیار شایسته بود. و با شایستهگی از این جهان عبور کرد! حسرتهای او را میفهمم و با او عمیقاً همدلام. بعضی را از زبان خود او شنیدهام و چه بسا از بسیاریشان بیخبر ماندهام. چارهای نیست. سرانجام از این جهان با حسرتهایی بزرگ خواهیم رفت. افسوس که این را نمیتوان چارهای کرد!
🔻فقدان او همیشه ما را غمگین میکند. با این حال، یاد بگیریم از عزیزانی که در میان ما هستند و همچون قانعیراد انسانی بسیار شایسته هستند، قدردانی کنیم.
🔻قدر بزرگانی چون سیدحسین سراجزاده و دیگر دوستان عزیزمان را که خدا را شکر با حضورشان ما را دلگرم میکنند، بدانیم. بگذارید از بقیه نامی نبرم اما بسیاری از ما آنان را میشناسیم و از تلاشها و آثارشان بهره میبریم.
حسن محدثی گیلوایی / 22 خرداد 1398
@NewHasanMohaddesi
Forwarded from انسانشناسی و فرهنگ
بررسی زمینه های تضاد بین نظام مرجعیت و نظام شخصیت
مقدمه
امروزه در ایران مرجعیت فلاسفه، دانشمندان، علمای دینی، کنشگران سیاسی، شاعران و ... با چالش مواجه شده است. بیشتر کسانی که سهمی از عرصه های عمومی و رسانه ای دارند، اشخاصی را شامل می شود که زیباتر، مهیج تر و پررنگترند، حتی اگر مطالبه و اعتراض هم داشته باشند...
ادامه مطلب در:
http://yon.ir/H9cTQ
مقدمه
امروزه در ایران مرجعیت فلاسفه، دانشمندان، علمای دینی، کنشگران سیاسی، شاعران و ... با چالش مواجه شده است. بیشتر کسانی که سهمی از عرصه های عمومی و رسانه ای دارند، اشخاصی را شامل می شود که زیباتر، مهیج تر و پررنگترند، حتی اگر مطالبه و اعتراض هم داشته باشند...
ادامه مطلب در:
http://yon.ir/H9cTQ
Anthropologyandculture
بحران مرجعیت - انسان شناسی و فرهنگ
بررسی زمینه های تضاد بین نظام مرجعیت و نظام شخصیت مقدمه امروزه در ایران مرجعیت فلاسفه، دانشمندان، علمای دینی، کنشگران سیاسی، شاعران و ... با چالش مواجه شده است. بیشتر کسانی که سهمی از عرصه های عمومی و رسانه ای دارند، اشخاصی را شامل می شود که زیباتر،
چاله های فضایی سیگار
محمد زینالی اُناری
سالانه بسیاری از مردم به خاطر سیگاری بودن می میرند. این خبری است که مدام در گوش ما خوانده می شود. اما کسی نمی گوید سالانه بسیاری از مردم در تثر تصادف می می رند، در اثر بحران های اقتصادی می می رند و در اثر سرطان های غیر از سیگار می می رند. سالانه بسیاری از مردم به خاطر بحران های روحی و جسمی دیگر می می رند. و مهم تر از همه، سالنه بسیاری از مردم نیز به خاطر مرگ عادی می می زند.
نگاه خیر و شری که به لذت های دودی در جامعه ی ما هست، باعث شده است این ابزارها به صورت تابو درآمده و از فرایند مشروع جامعه کنار گذاشته شوند. درنتیجه، «سیگاری» به یک برچسب درآمده و انحراف تلقی می شود. اما کدام سیگاری؟ سیگارهایی که طبقه ی کارگر و در هنگام آجر انداختن، کارهای سخت صنعتی و ... می کشند هم نابهنجار است؟ سیگار یک هتروتوپیا یا دیگرمکان صنعتی برای خود دارد که در آن جا کاملا بهنجار است، اما سپهر عمومی که بسیار پزشکینه است، آن را طرد می کند.
سیگاری ها دو دنیا دارند، دنیایی که در آن با هم اخت هستند و در هر جایی یک مکان یا هتروتوپیا برای خود جهت سیگار کشیدن دارند. به علاوه در سپهر روزمره و رسمی هم ما چاله های فضایی در جامعه ایجاد کرده ایم، فراتر از هتروپیاها، چاله های لذتی داریم که برای سیگاری ها است. زمانی یکی از همسایگانم درست زیر خانه ی ما، در پارکینگ سیگار و برو بچز دیگرش را می کشید من آن مکان را «مرکز ملی نفس» نامیده بودم. به نظر ما و در نظر خودشان، آن ها در جاهایی از جامعه و زمان هایی از روز، باید نفس بکشند، نفس هایی که به جای هوا، به آن ها آرامش و تمرکز می دهد.
این وضعیت ما است، سیگار را به صورت فرهنگ فقر و ابژه های پرتاب شدن به چاله های فضایی در زندگی روزمره تبدیل کرده ایم، اما سیگار یک ابزار لذت بخش است و برای دم گرفتن و خیره شدن، سرگرم شدن و رهایی از حس روزمره به یک سیگاری کام می دهد. اما نکته ی اصلی این است که اگر در روز بیست سیخ کباب هم بخوریم، اسید اوریک و شاید فشار خون مان می رود بالا! پس باید الگوی سیگار جامعه را عوض کنیم، تا سیگار عنصری فقراندوده و کارگری نباشد. بسته بندی بیست تایی و جیبی سیگار، سیگار کارگری و تناوبی است، اما رعایت بهداشت و اصل تنوع لحظه ها می تواند الگوی ما از سیگار را دگرگون کند.
سیگار در جامعه ی ما یک مناسک کارگری و حرص درآور شده و آن ماهیت لذت بخش خود را از دست داده است. بسیاری از ابژه های لذت بخش در جامعه ی ما به صورت تابو، زیرزمینی و مخاطره آمیز درآمده است. ما برای بسیاری از امور، چاله های فضایی و مکان های مخاطره ساخته ایم. این قبیل ابژه ها، با حالت اضطرابی که چاله ها و تابوها دارند، در روزگارهای سخت و دشوار، ارتباط عمیق تری با اضطراب ها و دغدغه های ما برقرار می کنند، برای این که ابزارها لذت نیستن، بلکه به ابزارهای اضطراب و پرتاب شدن در چاله تبدیل کرده ایم. به همین خاطر هم هست که در اوج دورانی که مصرف گوشت قرمز و ماهی ما (حتی شاید هویج و سیب زمینی ما) به مراتب کم شده است، کارخانه جات سیگار سرزمین اسلامی، چهاربرابر سیگار تولید کرده اند.
@thing
محمد زینالی اُناری
سالانه بسیاری از مردم به خاطر سیگاری بودن می میرند. این خبری است که مدام در گوش ما خوانده می شود. اما کسی نمی گوید سالانه بسیاری از مردم در تثر تصادف می می رند، در اثر بحران های اقتصادی می می رند و در اثر سرطان های غیر از سیگار می می رند. سالانه بسیاری از مردم به خاطر بحران های روحی و جسمی دیگر می می رند. و مهم تر از همه، سالنه بسیاری از مردم نیز به خاطر مرگ عادی می می زند.
نگاه خیر و شری که به لذت های دودی در جامعه ی ما هست، باعث شده است این ابزارها به صورت تابو درآمده و از فرایند مشروع جامعه کنار گذاشته شوند. درنتیجه، «سیگاری» به یک برچسب درآمده و انحراف تلقی می شود. اما کدام سیگاری؟ سیگارهایی که طبقه ی کارگر و در هنگام آجر انداختن، کارهای سخت صنعتی و ... می کشند هم نابهنجار است؟ سیگار یک هتروتوپیا یا دیگرمکان صنعتی برای خود دارد که در آن جا کاملا بهنجار است، اما سپهر عمومی که بسیار پزشکینه است، آن را طرد می کند.
سیگاری ها دو دنیا دارند، دنیایی که در آن با هم اخت هستند و در هر جایی یک مکان یا هتروتوپیا برای خود جهت سیگار کشیدن دارند. به علاوه در سپهر روزمره و رسمی هم ما چاله های فضایی در جامعه ایجاد کرده ایم، فراتر از هتروپیاها، چاله های لذتی داریم که برای سیگاری ها است. زمانی یکی از همسایگانم درست زیر خانه ی ما، در پارکینگ سیگار و برو بچز دیگرش را می کشید من آن مکان را «مرکز ملی نفس» نامیده بودم. به نظر ما و در نظر خودشان، آن ها در جاهایی از جامعه و زمان هایی از روز، باید نفس بکشند، نفس هایی که به جای هوا، به آن ها آرامش و تمرکز می دهد.
این وضعیت ما است، سیگار را به صورت فرهنگ فقر و ابژه های پرتاب شدن به چاله های فضایی در زندگی روزمره تبدیل کرده ایم، اما سیگار یک ابزار لذت بخش است و برای دم گرفتن و خیره شدن، سرگرم شدن و رهایی از حس روزمره به یک سیگاری کام می دهد. اما نکته ی اصلی این است که اگر در روز بیست سیخ کباب هم بخوریم، اسید اوریک و شاید فشار خون مان می رود بالا! پس باید الگوی سیگار جامعه را عوض کنیم، تا سیگار عنصری فقراندوده و کارگری نباشد. بسته بندی بیست تایی و جیبی سیگار، سیگار کارگری و تناوبی است، اما رعایت بهداشت و اصل تنوع لحظه ها می تواند الگوی ما از سیگار را دگرگون کند.
سیگار در جامعه ی ما یک مناسک کارگری و حرص درآور شده و آن ماهیت لذت بخش خود را از دست داده است. بسیاری از ابژه های لذت بخش در جامعه ی ما به صورت تابو، زیرزمینی و مخاطره آمیز درآمده است. ما برای بسیاری از امور، چاله های فضایی و مکان های مخاطره ساخته ایم. این قبیل ابژه ها، با حالت اضطرابی که چاله ها و تابوها دارند، در روزگارهای سخت و دشوار، ارتباط عمیق تری با اضطراب ها و دغدغه های ما برقرار می کنند، برای این که ابزارها لذت نیستن، بلکه به ابزارهای اضطراب و پرتاب شدن در چاله تبدیل کرده ایم. به همین خاطر هم هست که در اوج دورانی که مصرف گوشت قرمز و ماهی ما (حتی شاید هویج و سیب زمینی ما) به مراتب کم شده است، کارخانه جات سیگار سرزمین اسلامی، چهاربرابر سیگار تولید کرده اند.
@thing
سیطره زاغه نشینی فکری
http://www.ion.ir/news/479414/%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C
@thing
http://www.ion.ir/news/479414/%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C
@thing
ایران آنلاین
سیطره زاغه نشینی فکری
پیشتر به حال مسیحیان قرون وسطی رحم مان میآمد که زمینهای بهشت را میخریدند؛ حال این اتفاق به نحو تازه تری در ایران رخ میدهد.
تحلیل میراث فرهنگی خانههای تاریخی روستای کزج با رویکرد تفسیری
https://jrur.ut.ac.ir/article_70081.html
@thing
https://jrur.ut.ac.ir/article_70081.html
@thing
jrur.ut.ac.ir
تحلیل میراث فرهنگی خانههای تاریخی روستای کزج با رویکرد تفسیری
در دنیای معاصر محوطههای میراث فرهنگی نقش مهمی در توسعه محلی دارند؛ اما به نظر میرسد در کشور ایران توسعه محلی بر مبانی میراث فرهنگی چندان موضوعیت نداشته است. باوجود غنای میراث فرهنگی ملموس همانند بافتها و بناهای تاریخی و پراکنش آن در نقاط کمتر توسعهیافته…
عملکرد پنهان تنش میان ایران و آمریکا
محمد زینالی اُناری؛
غائله ی تنش آمریکا علیه ایران در دو شب پیش بالا گرفت و به احتمال زیاد، یک مانور نظامی را در مرزهای آبی ایران شاهد بودیم. به نظر می رسد آمریکا خواسته دقت نظامی ایران را بسنجد و خوشبختانه دراین مورد آزمون خوبی ازخود نشان داده ایم. اما در کلیت خود، این تقابل و رویارویی یک عملکرد پنهان دارد که مشخصاً تقویت هژمونی و افزایش قدرت آمریکا را در پی دارد. ترامپ می خواهد آمریکای قدرتمندی به آمریکائیان نشان دهد و چه خوب که ایران را که قطب معنوی و اقتصادی جهان اسلام است را به چالش بکشاند. هر قدرتی برای بیشتر شدن نیاز به یک عنصر تمرینی یا سیبل آزمایشی دارد تا خود را در رسانه ها و اخبار روز که عرصه ی نمادین ظهور قدرت است، پررنگ تر کند.
آمریکا نیاز به مانورهای جدی در مورد اعمال سیاست و زور در عرصه ی بین المللی دارد که ما برایش فراهم می کنیم. این روش آمریکا است که فردیت و اقتدار خود را با یک چالش جهانی به رخ بکشد و آرامش در جهان به ضرر او است. یعنی ما اگر می خواستیم آمریکا را فروبپاشانیم باید میتوانستیم به طرق مختلف با او از نقطه نظر سیاسی کنار بیاییم و حتی به عنوان قدرت برتر رسمیت بشناسیم. در این صورت، او فرصتی برای نشان دادن اقتدارش نداشت و به تدریج به صورت یک کشور مثل تمام کشورها در می آمد. ما فکر می کنیم انقلابی گری خود را به رخ می کشیم، اما آمریکا را به صورت تز اصلی قدرت عیان می کنیم و به تدریج هم در ذیل قدرت تز، به صورتی که در زیر گفته می شود خرد می شویم.
آمریکا نیازمند تنش بیشتر در داخل ایران است که موجب نارضایتی طبقات مرفه و مهاجرت سرمایه ی آن ها به کشورهای شمال به ویژه آمریکا می شود. وقتی سرمایه ها از ایران رفتند، دیگر عملا پولی وجود ندارد. امروز رامبد جوان برای تکثیر به کانادا می رود، فردا رامبد پیر برای سکونت و الی ما شاالله. آمریکا نیاز به نیروی متخصص دارد که با احساس ناامنی و عدم پذیرش نیروی متخصص در ساختار اقتصادی ایران، غالب متخصصان و تحصیل کردگان ایرانی به طور زیر زمینی به کشورهای شمال به ویژه آمریکا می روند. صبح تا شب اخبار مسائل آموزش و پرورش ایران را می شنویم و اعتراضات معلمان را. در حالی که دست چین همین پرورده ی آموزش و پرورش، در زمانه ای که مغزها عامل نجات اقتصاد ها هستند، از ایران خارج می شوند.
اگر شما آرامش، پول و فکر را از یک جامعه ای بگیرید، به نظرتان در آن جامعه چه چیزی می ماند جز اضطراب، فقر و فساد؟ انتظار دارید در ایران چه اتفاقی رخ دهد و چه راه گشایی صورت گیرد؟ اگر این روند به همین صورت ادامه یابد، مقاومت در برابر ناامیدی، کم بود بودجه و رانت خواری توسط متعهدترین دولت ها هم بی نتیجه خواهد بود. به نظر می رسد این اتفاق افتاده است و اخبار ناامیدی، مشکلات معیشتی و فشار رانت خواری بر وزرا، آن هم از داخل زندان روشن می کند که ما در سال های قبل این خطا را انجام دادیم و امروز مشکلات بسیار سنگینی در خصوص بازگشت به وضعیت عادی داریم. با این روند تضعیف شدن خطر هر گونه اتفاق مهیبی حتی بدون خطرات خارجی ما را تهدید میکند.
در این مواجهه، ما اگرچه ممکن است حتی در جنگ نظامی پیروز شویم و اظهار قدرت کنیم و در برابر ثروتمندترین کشور جهان که گاه آن را به صورت کدخدا فهم می کنیم، عرض اندام می کنیم و آن را به هزینه می اندازیم. اما اسم او را به صدر اخبار جهان در می آوریم و علاوه بر او، به کشورهای حوزه ی خلیج فارس و ... هم قدرت و فرصت عرض اندام و نظریه پردازی در مورد آینده ی حوادث را می دهیم. خلاصه هر چه کشور بیکار و بی تأثیر هست را به فضولی وا می داریم. علاوه بر این که هژمونی آمریکا را در جهان تقویت می کنیم، کشورهای بی صدای خاورمیانه را هم به صدا در می آوریم.
ما موقتاً به شاهنامه و ادبیات تهمتنی نیاز نداریم، برای عرصه ی دیپلماسی می توانیم با سلاح سعدی و حافظ رندی و عاشقی کنیم تا دنیا را مجذوب عشق و صفای خود سازیم. اگرباور کنیم که قدرت عشق و محبت برترین قدرت ها است.
@thing
محمد زینالی اُناری؛
غائله ی تنش آمریکا علیه ایران در دو شب پیش بالا گرفت و به احتمال زیاد، یک مانور نظامی را در مرزهای آبی ایران شاهد بودیم. به نظر می رسد آمریکا خواسته دقت نظامی ایران را بسنجد و خوشبختانه دراین مورد آزمون خوبی ازخود نشان داده ایم. اما در کلیت خود، این تقابل و رویارویی یک عملکرد پنهان دارد که مشخصاً تقویت هژمونی و افزایش قدرت آمریکا را در پی دارد. ترامپ می خواهد آمریکای قدرتمندی به آمریکائیان نشان دهد و چه خوب که ایران را که قطب معنوی و اقتصادی جهان اسلام است را به چالش بکشاند. هر قدرتی برای بیشتر شدن نیاز به یک عنصر تمرینی یا سیبل آزمایشی دارد تا خود را در رسانه ها و اخبار روز که عرصه ی نمادین ظهور قدرت است، پررنگ تر کند.
آمریکا نیاز به مانورهای جدی در مورد اعمال سیاست و زور در عرصه ی بین المللی دارد که ما برایش فراهم می کنیم. این روش آمریکا است که فردیت و اقتدار خود را با یک چالش جهانی به رخ بکشد و آرامش در جهان به ضرر او است. یعنی ما اگر می خواستیم آمریکا را فروبپاشانیم باید میتوانستیم به طرق مختلف با او از نقطه نظر سیاسی کنار بیاییم و حتی به عنوان قدرت برتر رسمیت بشناسیم. در این صورت، او فرصتی برای نشان دادن اقتدارش نداشت و به تدریج به صورت یک کشور مثل تمام کشورها در می آمد. ما فکر می کنیم انقلابی گری خود را به رخ می کشیم، اما آمریکا را به صورت تز اصلی قدرت عیان می کنیم و به تدریج هم در ذیل قدرت تز، به صورتی که در زیر گفته می شود خرد می شویم.
آمریکا نیازمند تنش بیشتر در داخل ایران است که موجب نارضایتی طبقات مرفه و مهاجرت سرمایه ی آن ها به کشورهای شمال به ویژه آمریکا می شود. وقتی سرمایه ها از ایران رفتند، دیگر عملا پولی وجود ندارد. امروز رامبد جوان برای تکثیر به کانادا می رود، فردا رامبد پیر برای سکونت و الی ما شاالله. آمریکا نیاز به نیروی متخصص دارد که با احساس ناامنی و عدم پذیرش نیروی متخصص در ساختار اقتصادی ایران، غالب متخصصان و تحصیل کردگان ایرانی به طور زیر زمینی به کشورهای شمال به ویژه آمریکا می روند. صبح تا شب اخبار مسائل آموزش و پرورش ایران را می شنویم و اعتراضات معلمان را. در حالی که دست چین همین پرورده ی آموزش و پرورش، در زمانه ای که مغزها عامل نجات اقتصاد ها هستند، از ایران خارج می شوند.
اگر شما آرامش، پول و فکر را از یک جامعه ای بگیرید، به نظرتان در آن جامعه چه چیزی می ماند جز اضطراب، فقر و فساد؟ انتظار دارید در ایران چه اتفاقی رخ دهد و چه راه گشایی صورت گیرد؟ اگر این روند به همین صورت ادامه یابد، مقاومت در برابر ناامیدی، کم بود بودجه و رانت خواری توسط متعهدترین دولت ها هم بی نتیجه خواهد بود. به نظر می رسد این اتفاق افتاده است و اخبار ناامیدی، مشکلات معیشتی و فشار رانت خواری بر وزرا، آن هم از داخل زندان روشن می کند که ما در سال های قبل این خطا را انجام دادیم و امروز مشکلات بسیار سنگینی در خصوص بازگشت به وضعیت عادی داریم. با این روند تضعیف شدن خطر هر گونه اتفاق مهیبی حتی بدون خطرات خارجی ما را تهدید میکند.
در این مواجهه، ما اگرچه ممکن است حتی در جنگ نظامی پیروز شویم و اظهار قدرت کنیم و در برابر ثروتمندترین کشور جهان که گاه آن را به صورت کدخدا فهم می کنیم، عرض اندام می کنیم و آن را به هزینه می اندازیم. اما اسم او را به صدر اخبار جهان در می آوریم و علاوه بر او، به کشورهای حوزه ی خلیج فارس و ... هم قدرت و فرصت عرض اندام و نظریه پردازی در مورد آینده ی حوادث را می دهیم. خلاصه هر چه کشور بیکار و بی تأثیر هست را به فضولی وا می داریم. علاوه بر این که هژمونی آمریکا را در جهان تقویت می کنیم، کشورهای بی صدای خاورمیانه را هم به صدا در می آوریم.
ما موقتاً به شاهنامه و ادبیات تهمتنی نیاز نداریم، برای عرصه ی دیپلماسی می توانیم با سلاح سعدی و حافظ رندی و عاشقی کنیم تا دنیا را مجذوب عشق و صفای خود سازیم. اگرباور کنیم که قدرت عشق و محبت برترین قدرت ها است.
@thing
Forwarded from خانواده، ذهن و جامعه (Tahereh Jafari)
دکتر طاهره جعفری/جامعه شناس
❌مگه سرباز آدم نیست؟
امروز برای انجام یک کار آموزشی به یکی از دانشگاه های بزرگ کشور مراجعه کردم. بماند که متوجه شدم اوضاع انجام امور اداری و آموزشی در همه دانشگاه ها تقریباً شبیه هم و بسیار نابسامان است. دانشجویان، اساتید، کارکنان و تقریبا خیلی ها در حال غرولند و بدگویی علیه سیستم و مملکت بودند. اما چیزی که خیلی مرا آزرده کرد این بود که یک جوان حدود ۲۵ ساله مراجعه کرده بود به کارشناس آموزش و داشت میگفت ببخشید من اینجا درس خوندم و فعلا سرباز هستم یک گواهی موقت می خوام تا به جایی ارائه بدم.
کارشناس آموزش با یک نگاه عاقل اندر سفیه گفت: سرباز؟ مگه به سربازم چیزی میدن؟
سرباز گفت: چرا چیزی نمی دن؟ من که چیز خاصی نمیخوام فقط یه مدرک که اینجا درس خوندم.
کارشناس گفت: بده به من اون کاغذی که دست هست.
به سرباز هیچ مدرکی نمیدیم تا سربازیت تموم بشه.
پسر جوان همین طور که برگشت
به سمت من نگاه کرد و با افسوس سری تکان داد و گفت: مگه سرباز آدم نیست؟ خوب لازم دارم میتونم باهاش کار کنم.
کارشناس گفت: دست من نیست باید بری به اونی که این قانون رو تصویب کرده اعتراض کنی، نه من. دیگه سوال نکن تا به کارهام برسم. جوان بیچاره هم با ناراحتی زیر لب زمزمه ای کرد که احتمالا از همان ناسزاهایی بود که من از ساعت ۸ صبح تا الان که ۱۰،۳۰ بود بارها نسبت به سیستم از خیلی ها شنیده بودم و اتاق آموزش را ترک کرد.
من که نتوانستم این وضعیت را تحمل کنم، به کارشناس آموزش گفتم چرا باید طوری صحبت کنید که یک سرباز مملکت که یکی از مهمترین اقشار این جامعه است، این چنین عزت نفس خودش رو زیر پا بگذارد و این جمله را نسبت به خودش بکار ببرد؟
گفت: خانم شما که خودتون با سیستم آشنا هستید. مگه دست منه؟
گفتم بله دست شما نیست ولی این شما هستید که با جملات چنین سخت یک جوان راه به اینجا میرسونید که مجبور شود، بگوید، مگه سرباز آدم نیست.
گفتم میدونید من و شما که سن بالاتری داریم باید به این فکر کنیم که ما در زندگی از یک حداقل هایی مثل کار و موقعیت اجتماعی و خانواده مستقل برخورداریم، اما یک جوان مثل ایشان که تازه فارغ التحصیل شده و شرایط کاری جامعه اینطور هست، ازدواج هم که بدتر، اگر بخواهد یک زیر زمین اجاره کند و تشکیل زندگی بدهد باید حداقل ۷۰ میلیون پول داشته باشد. من و شما باید خیلی بهتر و مهربانانه تر از این با جوانان صحبت کنیم. این بیچاره ها به چه چیزی دلگرم باشند؟
کارشناس گفت: بله شما درست میگید و برای توجیه خودش گفت البته بچه های فنی خیلی هم خوب نمیتونن رابطه برقرار کنن.
گفتم این طور نیست دانشجویان من هیچ کدام فنی نیستند در رشته های ارتباطات و علوم اجتماعی درس می خوانند ولی گاهی تحت فشار شرایط اجتماعی به همین درجه از ناامیدی میرسند و از عباراتی شبیه این علیه خودشان استفاده می کنند.
به هر صورت یک کار بسیار کوچک اداری بعد از سه ساعت، در ساعت ۱۱:۲۰ تمام شد و در راه برگشت تمام مسیر را برای نابسامانی اجتماعی و اداری غصه خوردم.
جوانان را دریابیم تا بیش از این تحت فشار قرار نگیرند.
📝نظرگاه: @DrTaherehJafari
🏠آدرس: @YourFamily
❌مگه سرباز آدم نیست؟
امروز برای انجام یک کار آموزشی به یکی از دانشگاه های بزرگ کشور مراجعه کردم. بماند که متوجه شدم اوضاع انجام امور اداری و آموزشی در همه دانشگاه ها تقریباً شبیه هم و بسیار نابسامان است. دانشجویان، اساتید، کارکنان و تقریبا خیلی ها در حال غرولند و بدگویی علیه سیستم و مملکت بودند. اما چیزی که خیلی مرا آزرده کرد این بود که یک جوان حدود ۲۵ ساله مراجعه کرده بود به کارشناس آموزش و داشت میگفت ببخشید من اینجا درس خوندم و فعلا سرباز هستم یک گواهی موقت می خوام تا به جایی ارائه بدم.
کارشناس آموزش با یک نگاه عاقل اندر سفیه گفت: سرباز؟ مگه به سربازم چیزی میدن؟
سرباز گفت: چرا چیزی نمی دن؟ من که چیز خاصی نمیخوام فقط یه مدرک که اینجا درس خوندم.
کارشناس گفت: بده به من اون کاغذی که دست هست.
به سرباز هیچ مدرکی نمیدیم تا سربازیت تموم بشه.
پسر جوان همین طور که برگشت
به سمت من نگاه کرد و با افسوس سری تکان داد و گفت: مگه سرباز آدم نیست؟ خوب لازم دارم میتونم باهاش کار کنم.
کارشناس گفت: دست من نیست باید بری به اونی که این قانون رو تصویب کرده اعتراض کنی، نه من. دیگه سوال نکن تا به کارهام برسم. جوان بیچاره هم با ناراحتی زیر لب زمزمه ای کرد که احتمالا از همان ناسزاهایی بود که من از ساعت ۸ صبح تا الان که ۱۰،۳۰ بود بارها نسبت به سیستم از خیلی ها شنیده بودم و اتاق آموزش را ترک کرد.
من که نتوانستم این وضعیت را تحمل کنم، به کارشناس آموزش گفتم چرا باید طوری صحبت کنید که یک سرباز مملکت که یکی از مهمترین اقشار این جامعه است، این چنین عزت نفس خودش رو زیر پا بگذارد و این جمله را نسبت به خودش بکار ببرد؟
گفت: خانم شما که خودتون با سیستم آشنا هستید. مگه دست منه؟
گفتم بله دست شما نیست ولی این شما هستید که با جملات چنین سخت یک جوان راه به اینجا میرسونید که مجبور شود، بگوید، مگه سرباز آدم نیست.
گفتم میدونید من و شما که سن بالاتری داریم باید به این فکر کنیم که ما در زندگی از یک حداقل هایی مثل کار و موقعیت اجتماعی و خانواده مستقل برخورداریم، اما یک جوان مثل ایشان که تازه فارغ التحصیل شده و شرایط کاری جامعه اینطور هست، ازدواج هم که بدتر، اگر بخواهد یک زیر زمین اجاره کند و تشکیل زندگی بدهد باید حداقل ۷۰ میلیون پول داشته باشد. من و شما باید خیلی بهتر و مهربانانه تر از این با جوانان صحبت کنیم. این بیچاره ها به چه چیزی دلگرم باشند؟
کارشناس گفت: بله شما درست میگید و برای توجیه خودش گفت البته بچه های فنی خیلی هم خوب نمیتونن رابطه برقرار کنن.
گفتم این طور نیست دانشجویان من هیچ کدام فنی نیستند در رشته های ارتباطات و علوم اجتماعی درس می خوانند ولی گاهی تحت فشار شرایط اجتماعی به همین درجه از ناامیدی میرسند و از عباراتی شبیه این علیه خودشان استفاده می کنند.
به هر صورت یک کار بسیار کوچک اداری بعد از سه ساعت، در ساعت ۱۱:۲۰ تمام شد و در راه برگشت تمام مسیر را برای نابسامانی اجتماعی و اداری غصه خوردم.
جوانان را دریابیم تا بیش از این تحت فشار قرار نگیرند.
📝نظرگاه: @DrTaherehJafari
🏠آدرس: @YourFamily
Forwarded from خبر رسان دادآفرین
چاپ کاغذی پایان نامهها ممنوع شد...
◾️ با دستور معاون آموزشی وزارت علوم از این پس چاپ کاغذی پایان نامهها، رسالهها و گزارشهای درسی در همه مقاطع و رشته ها ممنوع خواهد بود.
➡️ @dadafarin_news
◾️ با دستور معاون آموزشی وزارت علوم از این پس چاپ کاغذی پایان نامهها، رسالهها و گزارشهای درسی در همه مقاطع و رشته ها ممنوع خواهد بود.
➡️ @dadafarin_news
Forwarded from Saeed Maadani
دختران، طلاق و زن زیادی
■سعید معدنی
جلال آل احمد کتابی دارد به نام زن زیادی.این کتاب شامل مجموعه قصه های کوتاهی است که یکی از قصه ها "زن زیادی" است.
آل احمد با همان نگاه تیز بین خود مشکلی را طرح می کند که دختران ما در جامعه از آن رنج می کشیدند و رنج می کشند.
روایت قصه آل احمد سرنوشت دختری است آبله رو و کچل که از کلاه گیس استفاده می کند. مردی که پایش شل است و می لنگد و عینک ته استکانی می زند وبا عصا راه می رود، به خواستگاری دختر می آید. به او می گویند که دختراین عیب را دارد و از کلاه گیس استفاده می کند. اما مرد اصرار دارد که همه شرایط را می پذیرد. عروسی سر میگیرد دختر نگون بخت به خانه شوهر می رود. اما مورد بی مهری و آزار مادر شوهر و خواهر شوهر و درپی آن شوهر قرار می گیرد سر انجام پس از مدتی طلاق می گیرد و به خانه پدر می آید....
تلخی قصه همین جاست!
او در خانه پدر دیگر جایگاه دیروزی و قبل ازدواج را ندارد و حالا دیگر همه به او به عنوان یک غریبه و یک زن "زیادی" نگاه می کنند.
دختر تا زمانی که خانه پدر است حتی اگر چهل- پنجاه ساله هم باشد اطاقش،کمد و وسایلش و...مشخص است و احترام دارد. اما وقتی پس از ازدواج و مدتی زندگی متاهلی طلاق می گیرد و مجددا به خانه پدر بر میگردد، انگار یک زن زیادی در خانه قدم می زند. بخصوص اگر خواهر و برادر دیگری هم داشته باشد نگاهها آزار دهنده و سنگین تر است و رنج زنان مطلقه بیشتر.
آمار ها نشان می دهد سال ۱۳۹۷ بیشترین طلاق در تاریخ ایران ثبت شده و در سال جاری هم برآورد های اولیه نشان می دهد که در مقابل هر سه ازدواج یک طلاق رخ داده است. افزایش این آمار ها نشان می دهد زنان مطلقه جامعه ما و خانواده هایشان چه رنج هایی می کشند.
البته این رنج ها برای مردان جدا شده هم هست که مجال سخن گفتن دیگری می طلبد.
۱۴تیر ماه ۱۳۹۸
@Saeed_Maadani
پی نوشت: زنده یاد جلال آل احمد را به خاطر همین نگاههای دقیق ، باریک بینی ها ، فکر کردن به پیرامون و اندیشیدن به رنج های دیگران به عنوان یک روشنفکر دوست دارم.
وی در زمان خود با ابزار قصه نشان می دهد دختران و زنان ما در جامعه چه رنج های آشکار و پنهانی می کشند.
@Saeed_Maadani
■سعید معدنی
جلال آل احمد کتابی دارد به نام زن زیادی.این کتاب شامل مجموعه قصه های کوتاهی است که یکی از قصه ها "زن زیادی" است.
آل احمد با همان نگاه تیز بین خود مشکلی را طرح می کند که دختران ما در جامعه از آن رنج می کشیدند و رنج می کشند.
روایت قصه آل احمد سرنوشت دختری است آبله رو و کچل که از کلاه گیس استفاده می کند. مردی که پایش شل است و می لنگد و عینک ته استکانی می زند وبا عصا راه می رود، به خواستگاری دختر می آید. به او می گویند که دختراین عیب را دارد و از کلاه گیس استفاده می کند. اما مرد اصرار دارد که همه شرایط را می پذیرد. عروسی سر میگیرد دختر نگون بخت به خانه شوهر می رود. اما مورد بی مهری و آزار مادر شوهر و خواهر شوهر و درپی آن شوهر قرار می گیرد سر انجام پس از مدتی طلاق می گیرد و به خانه پدر می آید....
تلخی قصه همین جاست!
او در خانه پدر دیگر جایگاه دیروزی و قبل ازدواج را ندارد و حالا دیگر همه به او به عنوان یک غریبه و یک زن "زیادی" نگاه می کنند.
دختر تا زمانی که خانه پدر است حتی اگر چهل- پنجاه ساله هم باشد اطاقش،کمد و وسایلش و...مشخص است و احترام دارد. اما وقتی پس از ازدواج و مدتی زندگی متاهلی طلاق می گیرد و مجددا به خانه پدر بر میگردد، انگار یک زن زیادی در خانه قدم می زند. بخصوص اگر خواهر و برادر دیگری هم داشته باشد نگاهها آزار دهنده و سنگین تر است و رنج زنان مطلقه بیشتر.
آمار ها نشان می دهد سال ۱۳۹۷ بیشترین طلاق در تاریخ ایران ثبت شده و در سال جاری هم برآورد های اولیه نشان می دهد که در مقابل هر سه ازدواج یک طلاق رخ داده است. افزایش این آمار ها نشان می دهد زنان مطلقه جامعه ما و خانواده هایشان چه رنج هایی می کشند.
البته این رنج ها برای مردان جدا شده هم هست که مجال سخن گفتن دیگری می طلبد.
۱۴تیر ماه ۱۳۹۸
@Saeed_Maadani
پی نوشت: زنده یاد جلال آل احمد را به خاطر همین نگاههای دقیق ، باریک بینی ها ، فکر کردن به پیرامون و اندیشیدن به رنج های دیگران به عنوان یک روشنفکر دوست دارم.
وی در زمان خود با ابزار قصه نشان می دهد دختران و زنان ما در جامعه چه رنج های آشکار و پنهانی می کشند.
@Saeed_Maadani
Forwarded from آتیه نو
💠نشست تخصصی «تامیناجتماعی و توسعه رفاهمحور» برگزار میشود
.
هفتهنامه آتیهنو، رسانه تخصصی حوزه رفاه و تامین اجتماعی در آستانه روز تامین اجتماعی، نشستی تخصصی با محوریت جایگاه نظام تامین اجتماعی در توسعه و گسترش رفاه اجتماعی برگزار میکند.
این نشست در چهار بخش «سه جانبهگرایی، مدلی برای گفتوگوی اجتماعی» با سخنرانی دکتر هادی خانیکی، عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی، «ابعاد توسعهای قانون ساختار نظام جامع رفاه و تامیناجتماعی» با سخنرانی دکتر علی حیدری، نایب رییس هیات مدیره سازمان تامین اجتماعی، «امر اجتماعی و نظام بیمهای» با سخنرانی دکتر رضا امیدی، عضو هیئت علمی دانشگاه تهران و «جمعیت و رفاه اجتماعی»با سخنرانی دکتر مسعود عالمینیسی، مدیر گروه تعاون و رفاه اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی برگزار خواهد شد.
——-
📌 زمان: یکشنبه 23 تیرماه1398 ساعت 15 تا 17
مکان: میدان فلسطین. خیابان طالقانی غربی، پلاک 514، خانهگفتمان شهر (وارطان)
——--
✅حضور در این نشست برای همه علاقهمندان آزاد و رایگان است
.
هفتهنامه آتیهنو، رسانه تخصصی حوزه رفاه و تامین اجتماعی در آستانه روز تامین اجتماعی، نشستی تخصصی با محوریت جایگاه نظام تامین اجتماعی در توسعه و گسترش رفاه اجتماعی برگزار میکند.
این نشست در چهار بخش «سه جانبهگرایی، مدلی برای گفتوگوی اجتماعی» با سخنرانی دکتر هادی خانیکی، عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی، «ابعاد توسعهای قانون ساختار نظام جامع رفاه و تامیناجتماعی» با سخنرانی دکتر علی حیدری، نایب رییس هیات مدیره سازمان تامین اجتماعی، «امر اجتماعی و نظام بیمهای» با سخنرانی دکتر رضا امیدی، عضو هیئت علمی دانشگاه تهران و «جمعیت و رفاه اجتماعی»با سخنرانی دکتر مسعود عالمینیسی، مدیر گروه تعاون و رفاه اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی برگزار خواهد شد.
——-
📌 زمان: یکشنبه 23 تیرماه1398 ساعت 15 تا 17
مکان: میدان فلسطین. خیابان طالقانی غربی، پلاک 514، خانهگفتمان شهر (وارطان)
——--
✅حضور در این نشست برای همه علاقهمندان آزاد و رایگان است
Forwarded from یادداشت
تولید انسان تمامیت خواه
محمد زینالی اُناری
انسان تمامیت خواه، انسانی است که نگاه کل و هیچ به جهان دارد، یعنی همه چیز را برای خود می خواهد و نیازهای «دیگری» برای او اهمیتی ندارد. اهمیتی ندارد که در قبال مسیری که او می رود، برای دیگری چه اتفاقی می افتد. انسان تمامیت خواه، در هر موقعیتی که هست، سعی می کند نیازهای خود را تأمین کند و از همه ی مواهب استفاده می کند. این موضوع، یک پارادوکس تاریخی است، یعنی گره خوردن گذشته به حال.
در اقتصاد سنتی بادیه نشین اقتضا می کرد که چند گوسفند شیرده داشته و در کنار کشت بادمجان و سبزی، از علف های خوراکی و عسل کوهی هم بهره ای ببرد. او در این سرزمین تنها است و دیگری در دره های آن سوی کوه ها است. نگه داشتن این عادت در شهر به تمامیت خواهی می انجامد. انسان تمامیت خواه، فکر می کند که می تواند هم در بخش دولتی کار کند و هم در بخش خصوصی. هم کار رسمی خود را انجام دهد و هم کارهای پیمانکاری بکند.
روزی دیدم یکی از افراد خلاق شهرمان که بسیار متین و خوش اخلاق هم بود در حال انجام شغلی افزون بر شغل مشهورش می باشد: او برای اضافه درآمد به کار دیگری می پرداخت. مدت ها بعد دیدم که در محیط کاری خود، به فعالیت های دیگری هم می پردازد که نقش یک متخصص را می طلبید. به این ترتیب، او در جهان پیچیده ی مبتنی بر تخصص و مهارت، به همه کاری می پردازد. اما علاوه بر این که ارزش و پیچیدگی مشاغل دیگر را می کاهد، به بهره بردن از موقعیت های متعدد که می توانست برای دیگران فرصت خلاقیت و تخصص باشد، می پردازد. او تمام کارهای موجود دور و برش را به نفع خود مصادره می کند و دیگران را از عرصه خارج می کند.
چنین فردی ممکن است احساس موفقیت مالی بکند، اما موفقیت او محدود به همین عرصه است و راه خلاقیت های متعددی که می توانست برای او یا دیگران باشد، بسته می ماند. او تمام فرصت ها را می بلعد و ممکن است پای در راه های دیگری بگذارد که فرصت هایی فراتر از فرصت های شغلی وی است. مثلا چون پول نسبتاً بیشتری به دست آورده است، ممکن است پای در عرصه هایی فراتر از کار گذاشته و عادت تمامیت خواهی را وارد سیستم های کلان بکند.
جامعه ای که تکلیفی برای این وضعیت نیندیشد، به سوی تمامیت خواهی می رود. جامعه ای که برای تغییر این عادات و جلوگیری از پاداش گرفتن انسان های چندکاره و چندمنظوره برنامه نداشته باشد، مستعد شکل گیری بنیان های تمامیت خواهی در سیاست است. اگر چنین افرادی در عرصه ی سیاست و اقتصاد رشد کنند، بصورت هرمی از همدیگر می زنند تا همه چیز را فرو بلعند، آن وقت روزگار را سیاه کرده و اجازه نمی دهند که دیگران هم فرصتی برای کار و زندگی داشته باشند.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
انسان تمامیت خواه، انسانی است که نگاه کل و هیچ به جهان دارد، یعنی همه چیز را برای خود می خواهد و نیازهای «دیگری» برای او اهمیتی ندارد. اهمیتی ندارد که در قبال مسیری که او می رود، برای دیگری چه اتفاقی می افتد. انسان تمامیت خواه، در هر موقعیتی که هست، سعی می کند نیازهای خود را تأمین کند و از همه ی مواهب استفاده می کند. این موضوع، یک پارادوکس تاریخی است، یعنی گره خوردن گذشته به حال.
در اقتصاد سنتی بادیه نشین اقتضا می کرد که چند گوسفند شیرده داشته و در کنار کشت بادمجان و سبزی، از علف های خوراکی و عسل کوهی هم بهره ای ببرد. او در این سرزمین تنها است و دیگری در دره های آن سوی کوه ها است. نگه داشتن این عادت در شهر به تمامیت خواهی می انجامد. انسان تمامیت خواه، فکر می کند که می تواند هم در بخش دولتی کار کند و هم در بخش خصوصی. هم کار رسمی خود را انجام دهد و هم کارهای پیمانکاری بکند.
روزی دیدم یکی از افراد خلاق شهرمان که بسیار متین و خوش اخلاق هم بود در حال انجام شغلی افزون بر شغل مشهورش می باشد: او برای اضافه درآمد به کار دیگری می پرداخت. مدت ها بعد دیدم که در محیط کاری خود، به فعالیت های دیگری هم می پردازد که نقش یک متخصص را می طلبید. به این ترتیب، او در جهان پیچیده ی مبتنی بر تخصص و مهارت، به همه کاری می پردازد. اما علاوه بر این که ارزش و پیچیدگی مشاغل دیگر را می کاهد، به بهره بردن از موقعیت های متعدد که می توانست برای دیگران فرصت خلاقیت و تخصص باشد، می پردازد. او تمام کارهای موجود دور و برش را به نفع خود مصادره می کند و دیگران را از عرصه خارج می کند.
چنین فردی ممکن است احساس موفقیت مالی بکند، اما موفقیت او محدود به همین عرصه است و راه خلاقیت های متعددی که می توانست برای او یا دیگران باشد، بسته می ماند. او تمام فرصت ها را می بلعد و ممکن است پای در راه های دیگری بگذارد که فرصت هایی فراتر از فرصت های شغلی وی است. مثلا چون پول نسبتاً بیشتری به دست آورده است، ممکن است پای در عرصه هایی فراتر از کار گذاشته و عادت تمامیت خواهی را وارد سیستم های کلان بکند.
جامعه ای که تکلیفی برای این وضعیت نیندیشد، به سوی تمامیت خواهی می رود. جامعه ای که برای تغییر این عادات و جلوگیری از پاداش گرفتن انسان های چندکاره و چندمنظوره برنامه نداشته باشد، مستعد شکل گیری بنیان های تمامیت خواهی در سیاست است. اگر چنین افرادی در عرصه ی سیاست و اقتصاد رشد کنند، بصورت هرمی از همدیگر می زنند تا همه چیز را فرو بلعند، آن وقت روزگار را سیاه کرده و اجازه نمی دهند که دیگران هم فرصتی برای کار و زندگی داشته باشند.
@ardabilnote
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «جای خالی سبلان در ادبیات روزنامه همشهری؛ مصاحبه با محمد زینالی اناری در دوران گذشته، داستانها آمیخته با طبیعت بود و کوهها مقدس بودند و اینک سبک زندگی شهری رایج شده و نیاز به توجه به طبیعت و پاکیزگی آن دوباره محسوس است. در تمام دنیا منظر ادبی محیط زیست…»
https://youngsociologists.com/%d8%a2%d9%88%d8%a7%d9%86%da%af%d8%a7%d8%b1%d8%af%db%8c%d8%b3%d9%85-%d9%88-%d9%81%d8%b1%d9%87%d9%86%da%af-%d8%b9%d8%a7%d9%85%db%8c%d8%a7%d9%86%d9%87/
@thing
@thing
جامعه شناسان جوان
آوانگاردیسم و فرهنگ عامیانه
قبل از وقوع انقلاب اسلامی، آوانگاردیسم در حوزه های هنر، ادبیات، فلسفه در جامعه ما رخ داده بود و با فرهنگ عامیانه ای که به صورت جشن و تفریح و برای سرگرمی