Forwarded from ارغنون هامون، بازگشت به آینده
"مصطفی مهرآیین"
برای امشب می توان یک نوشته کوتاه رو خواند از جامعه شناس و نویسنده ای که سالهاست درباب چهار مقوله عشق، امید، ایمان و عدالت در جامعه ایران اندیشیده و سخن گفته است.
درباره یکی از دوستان نویسنده ام که در پروژه رسانه ای-مدنی "هامون" بسیار از ایشان وام گرفته ایم و از ایده هایش استفاده کرده ایم. از سال 88 که دانشجوی ایشان در تهران بودم و از سال 91 یکی از اندیشمندان جامعه شناسی بوده که همواره "هامون" از ایده هایش بهره برده و مواضع روشنگرانه اش را بازنشر نموده است.
حال با کمال تاسف پس از چندین بار اخراج از هیات های علمی مراکز پژوهشی و آموزشی، این بار در نهایت حیرت، مرکز مطالعات سیاست علمی کشور وابسته به وزارت آموزش عالی از دکتر مصطفی مهرآیین خواسته که برای سال 99 به فکر شغل جدید باشد.
چه می توان کرد و چه می توان گفت؟!
بسیار تلخم....
ای کاش ، ای کاش ، ای کاش ،
داوری ، داوری ، داوری ،
در کار ، در کار ، در کار می بود.....
(اسماعیل حسام مقدم- بوشهر)
@hamooniran
برای امشب می توان یک نوشته کوتاه رو خواند از جامعه شناس و نویسنده ای که سالهاست درباب چهار مقوله عشق، امید، ایمان و عدالت در جامعه ایران اندیشیده و سخن گفته است.
درباره یکی از دوستان نویسنده ام که در پروژه رسانه ای-مدنی "هامون" بسیار از ایشان وام گرفته ایم و از ایده هایش استفاده کرده ایم. از سال 88 که دانشجوی ایشان در تهران بودم و از سال 91 یکی از اندیشمندان جامعه شناسی بوده که همواره "هامون" از ایده هایش بهره برده و مواضع روشنگرانه اش را بازنشر نموده است.
حال با کمال تاسف پس از چندین بار اخراج از هیات های علمی مراکز پژوهشی و آموزشی، این بار در نهایت حیرت، مرکز مطالعات سیاست علمی کشور وابسته به وزارت آموزش عالی از دکتر مصطفی مهرآیین خواسته که برای سال 99 به فکر شغل جدید باشد.
چه می توان کرد و چه می توان گفت؟!
بسیار تلخم....
ای کاش ، ای کاش ، ای کاش ،
داوری ، داوری ، داوری ،
در کار ، در کار ، در کار می بود.....
(اسماعیل حسام مقدم- بوشهر)
@hamooniran
Forwarded from زیر سقف آسمان
Forwarded from زیر سقف آسمان
♦️خوره هایی که انسانیت را خوردهاند /1
✍️ محمد زینالی اُناری
جملهی آغازین بوف کور « در زندگی انسان زخمهایی است که مثل خوره در انزوا روح را آهسته می خورد و میتراشد » بیانگر تأثیر آسیبهای شخصیتی بر ضمیر آدمی است. اما «انسان» در ایران چگونه به چنین خورهای گرفتار میشود؟
انسان به معنای اعلی، «انسان کامل» و وجود اصیلی است که جُستن مصداق واقعی آن با فانوس عارفان و تعلیم و تربیت شکوفا به سختی میسر است، مگر شخصیتهای اعلی و خلاق بشریّت که تحت عنوان انبیا و اولیا میشناسیم. کارویژهی انبیا، رسالتی بود که به سبب سیرهی زندگی، سفرهای درونی، تکامل روحی پس از نزدیکی شدن به پیشگاه احدیت نصیب آنان میشد.
شخصیت اعلای «انسان»، به جز سلوک شخصی و سفر درونی، خویش کاریای به شکل یک رویدادی اجتماعی دارد؛ سفری اخلاقی که به همراه ستمدیدگان و پابرهنگان رقم میزدند که گذر از سختیها و رسیدن به غایتی آرمانی صورت میگرفتند. نوح به اتفاق همراهانش از طوفان، موسی از ظلم و یوسف از زندان به سوی سازندگی اجتماعی آغاز کردند. پس از تحمل شعب ابی طالب، سفر خاتمالنبیین به سوی مدینهای آغاز شد که مردمِ آن شهر مقصد خانههای خود را با مسافران پابرهنه تقسیم کردند.
«میرزا حسینعلی» در عصری میزید که تحت تأثیر امتزاج تعالیم عرفانی، دینی و تعلیم و تربیت نوین، هر شخصی به دنبال خویش کاری و سفری درونی است. او به دنبال سفری اخلاقی به عالم انتزاعی است که با شعرهای عرفانی، ادبیات عرب و عارفهای مغلق نان خشکخور شکل گرفته است. میرزا حسینعلی یک معلم و نمونهی بارز زندگی مریدوار در جمعیت ایرانی است که باور و هدف را در رهنمودهای کسی میجوید که خود را در ظاهر به این سُلکَت معرفی کرده است. در یکی از روزها در مییابد که سالکی که وی از او کسب معنا و شخصیت میکند، در ظاهر یک شیوه و در باطن به سبک دیگری زندگی میکند. سالک، در پیش مرید نان خشک می خورَد اما در پستوی خانهاش که از هیچ خشونتی دریخ نشده و گوشت کبک پخته میشود و حتی گربه را هم به خاطر عیان کردن پشت صحنه میکشد. آن کسی که قرار است جایگاه انسان کاملی را بازی کند، مرید را اغوا و در خلوت آن کار دیگر را کرده است.
در «بوف کور» زن نمادی از مالکیت و رفاه است که هم صحبت قصاب شده است؛ ضمیر گرگینِ چوپان که وجههی مثبتی در شهر کسب کرده است. زن با قصاب دمخور است، یعنی مالکیت و رفاه مقهور سیطرهی خشونت بار بر گوسفندانی است که در تمثیل، شبیه حال و احوال بردگان گرفتار در چنگ قوهی قهریه را میماند. در این ماجرا جز نفرت و کینه نصیب راوی بوف کور نمیشود. عاشق و مریدی که متوجه پشت صحنههای کبک خوردن و عزت قصاب شده است.
به مردم عادی گفته میشود اگر درآمد کافی ندارند، برای این که دردسر ایجاد نکنند بهتر است که ازدواج نکنند و از آن سو، شبیه نود و نه میش داشتن و یک میش دیگری را تصاحب کردن، برای بخش دیگری « چندزنی» ترویج میشود. کسانی که همهی زنان (و در واقع مالکیت و رفاه) را برای خود خواسته و به مریدان بیچاره وقعی نمینهند. بردگان و بیچیزها دور مزدک جمع شده بودند و او از حاکمان میخواست آنها را نیز در تصاحب زن و رفاه زندگی شریک کنند ولی حاکمان جان او را ستاندند.
خوره، به جان خویش کاری و معنای انسانیت افتاده است. این ادّعا که تقسیم طبقات به چندزن و بیزن را توجیه و افیون نابرابری را به طرح ذهنی مسلط مردم تبدیل کرده است. اما گاه ساختمانهای پربار و تسهیم بودجههای ملی در دهان گربه آشکار میشود. کاریکاتوری از «انسان کامل»، یا آن کسانی که ادعای آشیخ ابوالفضل دارند، مریدان را به سفر و خوشبختیای که غایتش برادری اعضای جامعه و تقسیم خانهها است، نمیبرند، بلکه آنها را در اشعار و مباحث حبس نفس درگیر کردهاند تا سهم آنان از زندگی در پشت صحنه قسمت شود. وقتی قرار است تعالیم اخلاقی مردم را به سفر به آرمانهای دینی برساند، عملاً به مریدهای تارک الدنیا تبدیل کرده و سالها است که جامعه را به این گونه سر میدوانند. 👇👇👇
(ادامه دارد.)
زمان انتشار: 28 بهمن 1398
@NewHasanMohaddesi
✍️ محمد زینالی اُناری
جملهی آغازین بوف کور « در زندگی انسان زخمهایی است که مثل خوره در انزوا روح را آهسته می خورد و میتراشد » بیانگر تأثیر آسیبهای شخصیتی بر ضمیر آدمی است. اما «انسان» در ایران چگونه به چنین خورهای گرفتار میشود؟
انسان به معنای اعلی، «انسان کامل» و وجود اصیلی است که جُستن مصداق واقعی آن با فانوس عارفان و تعلیم و تربیت شکوفا به سختی میسر است، مگر شخصیتهای اعلی و خلاق بشریّت که تحت عنوان انبیا و اولیا میشناسیم. کارویژهی انبیا، رسالتی بود که به سبب سیرهی زندگی، سفرهای درونی، تکامل روحی پس از نزدیکی شدن به پیشگاه احدیت نصیب آنان میشد.
شخصیت اعلای «انسان»، به جز سلوک شخصی و سفر درونی، خویش کاریای به شکل یک رویدادی اجتماعی دارد؛ سفری اخلاقی که به همراه ستمدیدگان و پابرهنگان رقم میزدند که گذر از سختیها و رسیدن به غایتی آرمانی صورت میگرفتند. نوح به اتفاق همراهانش از طوفان، موسی از ظلم و یوسف از زندان به سوی سازندگی اجتماعی آغاز کردند. پس از تحمل شعب ابی طالب، سفر خاتمالنبیین به سوی مدینهای آغاز شد که مردمِ آن شهر مقصد خانههای خود را با مسافران پابرهنه تقسیم کردند.
«میرزا حسینعلی» در عصری میزید که تحت تأثیر امتزاج تعالیم عرفانی، دینی و تعلیم و تربیت نوین، هر شخصی به دنبال خویش کاری و سفری درونی است. او به دنبال سفری اخلاقی به عالم انتزاعی است که با شعرهای عرفانی، ادبیات عرب و عارفهای مغلق نان خشکخور شکل گرفته است. میرزا حسینعلی یک معلم و نمونهی بارز زندگی مریدوار در جمعیت ایرانی است که باور و هدف را در رهنمودهای کسی میجوید که خود را در ظاهر به این سُلکَت معرفی کرده است. در یکی از روزها در مییابد که سالکی که وی از او کسب معنا و شخصیت میکند، در ظاهر یک شیوه و در باطن به سبک دیگری زندگی میکند. سالک، در پیش مرید نان خشک می خورَد اما در پستوی خانهاش که از هیچ خشونتی دریخ نشده و گوشت کبک پخته میشود و حتی گربه را هم به خاطر عیان کردن پشت صحنه میکشد. آن کسی که قرار است جایگاه انسان کاملی را بازی کند، مرید را اغوا و در خلوت آن کار دیگر را کرده است.
در «بوف کور» زن نمادی از مالکیت و رفاه است که هم صحبت قصاب شده است؛ ضمیر گرگینِ چوپان که وجههی مثبتی در شهر کسب کرده است. زن با قصاب دمخور است، یعنی مالکیت و رفاه مقهور سیطرهی خشونت بار بر گوسفندانی است که در تمثیل، شبیه حال و احوال بردگان گرفتار در چنگ قوهی قهریه را میماند. در این ماجرا جز نفرت و کینه نصیب راوی بوف کور نمیشود. عاشق و مریدی که متوجه پشت صحنههای کبک خوردن و عزت قصاب شده است.
به مردم عادی گفته میشود اگر درآمد کافی ندارند، برای این که دردسر ایجاد نکنند بهتر است که ازدواج نکنند و از آن سو، شبیه نود و نه میش داشتن و یک میش دیگری را تصاحب کردن، برای بخش دیگری « چندزنی» ترویج میشود. کسانی که همهی زنان (و در واقع مالکیت و رفاه) را برای خود خواسته و به مریدان بیچاره وقعی نمینهند. بردگان و بیچیزها دور مزدک جمع شده بودند و او از حاکمان میخواست آنها را نیز در تصاحب زن و رفاه زندگی شریک کنند ولی حاکمان جان او را ستاندند.
خوره، به جان خویش کاری و معنای انسانیت افتاده است. این ادّعا که تقسیم طبقات به چندزن و بیزن را توجیه و افیون نابرابری را به طرح ذهنی مسلط مردم تبدیل کرده است. اما گاه ساختمانهای پربار و تسهیم بودجههای ملی در دهان گربه آشکار میشود. کاریکاتوری از «انسان کامل»، یا آن کسانی که ادعای آشیخ ابوالفضل دارند، مریدان را به سفر و خوشبختیای که غایتش برادری اعضای جامعه و تقسیم خانهها است، نمیبرند، بلکه آنها را در اشعار و مباحث حبس نفس درگیر کردهاند تا سهم آنان از زندگی در پشت صحنه قسمت شود. وقتی قرار است تعالیم اخلاقی مردم را به سفر به آرمانهای دینی برساند، عملاً به مریدهای تارک الدنیا تبدیل کرده و سالها است که جامعه را به این گونه سر میدوانند. 👇👇👇
(ادامه دارد.)
زمان انتشار: 28 بهمن 1398
@NewHasanMohaddesi
Forwarded from زیر سقف آسمان
♦️خوره هایی که انسانیت را خوردهاند /2
✍️ محمد زینالی اُناری
👆مذهب، شیوهای از عادتوارههای اجتماعی متأثر از باورهای آسمانی در سیاق زندگی اخلاقی است که در طول تاریخ به منشی کاریکاتوری از اخلاق تبدیل شده است. اما پس از تصدیق خشونت قصاب و تأئید اجباری حبس نفس، کینهای که در ضمیر راوی بوف کور نسبت به عشق دیرین به عرفانیتِ مغلَق شراره میزند و همان معنایی است که «حسن محدثی» آن را دلیل مشکلات بسیاری از جوانان امروزی میداند.
همان خورهای که موجب شده مریدان به جای آرمان شهر عزت همگانی و برابری، سالها افیون زده و کاریکاتوری شده و گرد خود بچرخند. اما وقتی پردهها بر میافتند، دیگر هیچ کس در این جرگه نمانده و در نتیجه هم به «خروج» مریدان از باورهای دینی و مانند میرزا حسینعلی رفتن به سراغ هوسهایی است که در اثر توجیههای طبقاتی سالها آن را حبس کردهاند، یعنی گسترش فساد، مصرف الکل و تضعیف خانواده!
زمان انتشار: 28 بهمن 1398
@NewHasanMohaddesi
✍️ محمد زینالی اُناری
👆مذهب، شیوهای از عادتوارههای اجتماعی متأثر از باورهای آسمانی در سیاق زندگی اخلاقی است که در طول تاریخ به منشی کاریکاتوری از اخلاق تبدیل شده است. اما پس از تصدیق خشونت قصاب و تأئید اجباری حبس نفس، کینهای که در ضمیر راوی بوف کور نسبت به عشق دیرین به عرفانیتِ مغلَق شراره میزند و همان معنایی است که «حسن محدثی» آن را دلیل مشکلات بسیاری از جوانان امروزی میداند.
همان خورهای که موجب شده مریدان به جای آرمان شهر عزت همگانی و برابری، سالها افیون زده و کاریکاتوری شده و گرد خود بچرخند. اما وقتی پردهها بر میافتند، دیگر هیچ کس در این جرگه نمانده و در نتیجه هم به «خروج» مریدان از باورهای دینی و مانند میرزا حسینعلی رفتن به سراغ هوسهایی است که در اثر توجیههای طبقاتی سالها آن را حبس کردهاند، یعنی گسترش فساد، مصرف الکل و تضعیف خانواده!
زمان انتشار: 28 بهمن 1398
@NewHasanMohaddesi
◽️چرخش پاتولوژیک فرهنگ ایرانی
« چرخش جامعه ایرانی به سمت خرافات» منتشر شده در روزان، ۴اسفند ۱۳۹۸
🖌 محمد زینالی اُناری
1⃣ در طب، همه از گیاه و داروی جادویی و راز طول عمر دم می زنند. در تجارت، انسان ها را با رنگ و طرح و فرش قرمز به ستاره تبدیل می کنند و در سیاست، از سخنان مگو و چشمهای مراقب سخن میگویند. شمن ها و جادوگران در دوران حاکمیت تفکر بدوی جماعت را با رقص و ورد و جذبه و خلسه هماهنگ و کنترل کرده و از خطرات و بیماری ها آگاه و حتی درمان میکردند و اسطوره پردازی با خلق احساسات آئینهای باد، باران و مرگ ترس فهم اهریمن، سرما و خشکسالی، امنیت و همبستگی جوامع را آسان کرده بود. اما میبینیم که اسطوره پردازی در طب، تجارت و حتی سیاست امروزی هم دیده می شود.
2⃣ در دوران معاصر، انسان با عقل خود زندگی می کند و البته این خرد شخصی، امری ناگهانی و بالفطره نبوده و از فرهنگ عمومی و جریان تاریخی خردورزی در جهان منشعب می شود. خردورزی، خاصه ی دوران مدرن نیست، بار اصلی تقابل تاریخی خردورزی با جادوگران را انبیا به دوش کشیده و الگوهای تبیین شده ی خرد اخلاقی را در جامعه ترویج می کردند. اربابان زمان با کمک «شمن»ها مردم را با امورات ماورایی، جادو و هراس در سیطره داشتند و اوج رویارویی انسان خردمند با ائتلافهای شمنی را در پیش گویی تولد و نبرد حضرت موسی با رمل اندازان و جادوگران می بینیم.
3⃣ اسلام با کتابی که مدام بر خرد و دانش می کند و به نفی بت پرستی و اغواگری ساحران اشاره دارد، وارد ایران شد. اما زمانی که سهروردیِ مظلوم گفت حرف انسان ضرورتا با حرف خدا یک نیست، خیالها و پندارها در قلمرو کسانی بود که امپراطورهای عباسی، اموری و ایوبی را به خلیفه الله و امرشان را به سخن خدا تعبیر و مردم را از مقابله با وی نکوهش میکردند. پس از هجرت ها و تبعید طولانی مدت تفکر ایرانی، در میان انبوهی از کتابهای رمل و اصطرلاب و تقویم های پیشگوی دوره ی قجری «مدرسه» پدیدار آمد ولی هنوز جادوزدایی از ذهن پر از دلهره و هراسی که فالگیر را به روانشناس ترجیح میدهد، میسر نگردیده است.
4⃣ انسان امروزی که خطرات و مشکلات پیچیده ای چون سرطان و ویروس پیش رو دیده و راهی برای اندیشیدن و ابزاری برای مهار آن نمی یابد، به تدریج خسته شده و زندگی را هراس انگیز می یابد. افزایش بحران ها و بیماریها در حین امید به زندگی تولید نوعی هراس روزمرّه میکند که انسان امروزی را از همنشینی قواعد منطقی به بیرون پرت میکند. به همین خاطر، ممکن است مردم به دنبال مسکن و داروهای جادویی ای باشند که احساس آنها را از مشکلات به دور کند. اما بحرانها فراتر میروند و جنگ، انقلاب، مهاجرت و اقلیت بودگی که هراس و ناامنی مهیبی را به زندگی ورود میدهد، مستعد فرار انسان از فهم قراردادوار جامعه و غوطه خوردن در دریایی از احساس و چنگ زدن به هر روزنه ی امیدی است که او را از غرق شدن در ناامیدی و نگرانی نجات دهد.
5⃣ در سال 98 با هم افزایی حوادث طبیعی، کمیابی داروها و انباشت بحران های داخلی و بین المللی، هم آتش زدن کتاب پزشکی و پیشنهاد گیاهان اعجاب انگیز برای بیماری های نوپدید، هم اشتباهات لپی توسط هنرپیشه ها در بحران های جمعی و هم وهم پردازی بی سابقه و توهم توطئه در عالم سیاست پدیدار شد. جامعه ی ایرانی دچار نوعی بی خانمانی منطقی شده و دردهای خود را در عقل، خرد و گفتگو نمی جوید، بلکه به خاطر سرسختی مشکلات و زمان بر و دیربازده بودن رویکردهای تعقلی، «چرخش پاتولوژیک» تخریب دانش منطقی و علوم تجربی، عدم رعایت قواعد صنفی و تحزب سیاسی، برای دردهای خود به دنبال اسطوره ها، رمزهای جادویی و کشف اسرار نگفته شده میگردد.
6⃣ ما در عصر فوران عقل، دانشگاه و خردورزی با ظهور اسطوره پردازها، ستاره ها، نشنیده گوها و به طور کل اسطوره پردازیهایی مواجه هستیم که نه ویژه ی عقل و خرد امروزی، که از جهانی دور و خیلی کهن به دنیای امروزی پرتاب شده و در متن هراس ها و آسیب های مکرر جامعه به بار مینشیند. از این رو جا دارد که در خصوص جانشینی منطق جادویی در بستر خرد امروزی تحقیقات زبان شناختی و فلسفی اساسی انجام شود، چرا که همراه با افزایش مشکلات و هراس های بیشتر در زندگی مردم، وهم و اغوای برخاسته از شمنیسم جدید به تدریج جامعه را با بازآئین شدن، احساسگرایی و گسترش بازار سخن پردازی سامری گون مواجه خواهد کرد.
#چرخش_پاتولوژیک
#بی_خانمانی_منطقی
#شمنیسم_جدید
@thing
« چرخش جامعه ایرانی به سمت خرافات» منتشر شده در روزان، ۴اسفند ۱۳۹۸
🖌 محمد زینالی اُناری
1⃣ در طب، همه از گیاه و داروی جادویی و راز طول عمر دم می زنند. در تجارت، انسان ها را با رنگ و طرح و فرش قرمز به ستاره تبدیل می کنند و در سیاست، از سخنان مگو و چشمهای مراقب سخن میگویند. شمن ها و جادوگران در دوران حاکمیت تفکر بدوی جماعت را با رقص و ورد و جذبه و خلسه هماهنگ و کنترل کرده و از خطرات و بیماری ها آگاه و حتی درمان میکردند و اسطوره پردازی با خلق احساسات آئینهای باد، باران و مرگ ترس فهم اهریمن، سرما و خشکسالی، امنیت و همبستگی جوامع را آسان کرده بود. اما میبینیم که اسطوره پردازی در طب، تجارت و حتی سیاست امروزی هم دیده می شود.
2⃣ در دوران معاصر، انسان با عقل خود زندگی می کند و البته این خرد شخصی، امری ناگهانی و بالفطره نبوده و از فرهنگ عمومی و جریان تاریخی خردورزی در جهان منشعب می شود. خردورزی، خاصه ی دوران مدرن نیست، بار اصلی تقابل تاریخی خردورزی با جادوگران را انبیا به دوش کشیده و الگوهای تبیین شده ی خرد اخلاقی را در جامعه ترویج می کردند. اربابان زمان با کمک «شمن»ها مردم را با امورات ماورایی، جادو و هراس در سیطره داشتند و اوج رویارویی انسان خردمند با ائتلافهای شمنی را در پیش گویی تولد و نبرد حضرت موسی با رمل اندازان و جادوگران می بینیم.
3⃣ اسلام با کتابی که مدام بر خرد و دانش می کند و به نفی بت پرستی و اغواگری ساحران اشاره دارد، وارد ایران شد. اما زمانی که سهروردیِ مظلوم گفت حرف انسان ضرورتا با حرف خدا یک نیست، خیالها و پندارها در قلمرو کسانی بود که امپراطورهای عباسی، اموری و ایوبی را به خلیفه الله و امرشان را به سخن خدا تعبیر و مردم را از مقابله با وی نکوهش میکردند. پس از هجرت ها و تبعید طولانی مدت تفکر ایرانی، در میان انبوهی از کتابهای رمل و اصطرلاب و تقویم های پیشگوی دوره ی قجری «مدرسه» پدیدار آمد ولی هنوز جادوزدایی از ذهن پر از دلهره و هراسی که فالگیر را به روانشناس ترجیح میدهد، میسر نگردیده است.
4⃣ انسان امروزی که خطرات و مشکلات پیچیده ای چون سرطان و ویروس پیش رو دیده و راهی برای اندیشیدن و ابزاری برای مهار آن نمی یابد، به تدریج خسته شده و زندگی را هراس انگیز می یابد. افزایش بحران ها و بیماریها در حین امید به زندگی تولید نوعی هراس روزمرّه میکند که انسان امروزی را از همنشینی قواعد منطقی به بیرون پرت میکند. به همین خاطر، ممکن است مردم به دنبال مسکن و داروهای جادویی ای باشند که احساس آنها را از مشکلات به دور کند. اما بحرانها فراتر میروند و جنگ، انقلاب، مهاجرت و اقلیت بودگی که هراس و ناامنی مهیبی را به زندگی ورود میدهد، مستعد فرار انسان از فهم قراردادوار جامعه و غوطه خوردن در دریایی از احساس و چنگ زدن به هر روزنه ی امیدی است که او را از غرق شدن در ناامیدی و نگرانی نجات دهد.
5⃣ در سال 98 با هم افزایی حوادث طبیعی، کمیابی داروها و انباشت بحران های داخلی و بین المللی، هم آتش زدن کتاب پزشکی و پیشنهاد گیاهان اعجاب انگیز برای بیماری های نوپدید، هم اشتباهات لپی توسط هنرپیشه ها در بحران های جمعی و هم وهم پردازی بی سابقه و توهم توطئه در عالم سیاست پدیدار شد. جامعه ی ایرانی دچار نوعی بی خانمانی منطقی شده و دردهای خود را در عقل، خرد و گفتگو نمی جوید، بلکه به خاطر سرسختی مشکلات و زمان بر و دیربازده بودن رویکردهای تعقلی، «چرخش پاتولوژیک» تخریب دانش منطقی و علوم تجربی، عدم رعایت قواعد صنفی و تحزب سیاسی، برای دردهای خود به دنبال اسطوره ها، رمزهای جادویی و کشف اسرار نگفته شده میگردد.
6⃣ ما در عصر فوران عقل، دانشگاه و خردورزی با ظهور اسطوره پردازها، ستاره ها، نشنیده گوها و به طور کل اسطوره پردازیهایی مواجه هستیم که نه ویژه ی عقل و خرد امروزی، که از جهانی دور و خیلی کهن به دنیای امروزی پرتاب شده و در متن هراس ها و آسیب های مکرر جامعه به بار مینشیند. از این رو جا دارد که در خصوص جانشینی منطق جادویی در بستر خرد امروزی تحقیقات زبان شناختی و فلسفی اساسی انجام شود، چرا که همراه با افزایش مشکلات و هراس های بیشتر در زندگی مردم، وهم و اغوای برخاسته از شمنیسم جدید به تدریج جامعه را با بازآئین شدن، احساسگرایی و گسترش بازار سخن پردازی سامری گون مواجه خواهد کرد.
#چرخش_پاتولوژیک
#بی_خانمانی_منطقی
#شمنیسم_جدید
@thing
Forwarded from جامعه شناسی حوزه عمومی
کرونا، تک امیدی در محاصرۀ نگرانی ها
محمود اسماعیل نیا
ویروس مرگبار کرونا به ایران رسیده و تلفاتش رو به افزایش دارد. نگرانی عمومی نیز در حال گسترش است.
چرا باید نگران شد؟ چه عواملی موجب نگرانی است، چه در بخش حکومت و چه جامعه؟
از حکومت شروع کنیم:
یک- فقدان سیستم اطلاع رسانی مورد اعتماد موجب نگرانی است. مردم می خواهند بدانند که واقعیت این بیماری چیست، چرا و چه موقع به ایران رسیده و برای مقابله با آن چکار باید کرد. امّا وقتی که سیستم اطلاع رسانی رسمی فاقد شفافیت لازم است و سابقۀ پنهانکاری و بی صداقتی را هم در کارنامه دارد؛ طبیعی است که مردم به خبرها و هشدارها به دیدۀ تردید نگریسته و سراغ دیگر منابع خبری غیررسمی و خارجی بروند. هجوم اخبار درست و نادرست و تحلیل ها و توصیه های رنگارنگ، جامعه را خسته تر و نگران تر می کند. نظام اطلاع رسانی رسمی باید نشان دهد که دغدغۀ مردم را دارد و به فکر توجیه اقدامات حکومت نیست.
دو- ناکارآمدی نظام اداری و اجرایی کشور هم، که خصوصاً در مواقع بروز حوادث طبیعی مثل سیل و زلزله آشکار شده، موجب نگرانی است. وقتی که دولت در زمینۀ مدیریت بحران های قبلی کارنامه قابل قبولی نزد افکار عمومی ندارد، چرا مردم نگران شیوع ویروس کرونا نشوند. اطلاع مردم از تجربه دیگر کشورها در مقابله با این پدیده به آنها آموخته که چنین کاری نیازمند مدیریتی یکپارچه، جامع و هماهنگ است وگرنه باید منتظر افزایش هزینه های مادی و انسانی بود.
سه- ضعف و نقص نظام پزشکی و درمانی کشور در مواجهه با پدیده هایی در سطح کرونا نیز موجب نگرانی است. اگر مردم نسبت به وجود امکانات در دسترس برای تشخیص و درمان به موقع این بیماری، از پرسنل کارآزموده گرفته تا دارو و تجهیزات بیمارستانی، اطمینان خاطر نداشته باشند، نگران خواهند شد. بله، بسیاری از این نقائص و کمبودها در کوتاه مدت قابل رفع نیست و مسائل سیاسی مثل تحریم ها یا کم رغبتی دیگر کشورها برای کمک به ما نیز مزید بر علت است، ولی این مسائل بر میزان نگرانی ها می افزاید که از آنها نمی کاهد.
حال سراغ جامعه برویم:
یک- بی اعتمادی مردم به حکومت موجب نگرانی است. اساساً هر دولتی برای اجرای پروژه های ملی و کلانی مثل مقابله با کرونا نیازمند همراهی مردم است ولی لازمۀ این همراهی، اعتماد مردم به دولت است. بی اعتمادی به دولت نتیجه مجموعه ای از سیاست ها و اقدامات نادرست قبلی است که در مواقع بحرانی نمایان شده و دولت را از پشتیبانی اجتماعی محروم می سازد.
دو- گسترش رفتارهای خودخواهانۀ مردم هم موجب نگرانی است. رفتارهای آزمندانۀ مردم در قبال شیوع ویروس کرونا، مثل تهیۀ هرچه بیشتر وسایل پیشگیری برای خود (ماسک و مواد ضدعفونی کننده و ...)، نشان از بی اعتنایی آنها نسبت به سرنوشت دیگر اعضای جامعه دارد. جامعه ای که در آن هر کس به دنبال جلب حداکثری منافع خود، ولو به بهای تضییع حق دیگران باشد، فاقد "چسب اجتماعی" لازم است. در چنین وضعیتی افراد نامطمئن نسبت به آینده، بی اعتنا به سرنوشت مشترک اجتماعی، وارد مسابقۀ بقاء برای تضمین آینده می شوند.
سه- جامعۀ ضعیف و نامتشکل فاقد توان لازم برای مقابله با بحران هایی در سطح کروناست، که این هم مایۀ نگرانی است. قدرت و استحکام درونی جامعه نه به خاطر تعداد جمعیت، بلکه برخاسته از واقعیتی به نام "جامعه مدنی" است، یعنی وجود نهادهای میانجی میان دولت و مردم. احزاب سیاسی، نهادهای صنفی و تشکل های داوطلبانه ای که افراد ذینفع و ذیعلاقه را گرد خود جمع می آورند، به هنگام بحران می توانند با بسیج اعضایشان از موجودیت جامعه دفاع کنند. پانگرفتن نهادهای مدنی در جامعه، به عللی مثل بی اعتمادی حکومت به مردم و نگرانی از متشکل شدنشان، موجب کاهش توان درونی جامعه می شود. یک جامعه ضعیف با افراد نامتشکل به جای آن که در مواقع بحرانی همراه و پشتیبان دولت باشد، طلبکار او خواهد بود.
آیا امیدی هست؟
کرونا ضعف های جامعه و حکومت را نمایان کرده و موجب نگرانی عمومی شده است. سوء استفاده دشمنان ایران از این ضعف ها و هراس افکنی هایشان، به ویژه در فضای مجازی، بر دامنه و شدت نگرانی ها افزوده است. با این همه، نحوۀ رویارویی دولت با این پدیده می تواند فرصتی تازه برای تغییر این وضعیت باشد، مشروط بر آن که اهمیت موضوع به خوبی درک شود. پدیده های اجتماعی مثل بی اعتمادی مردم به حکومت یا زوال "سرمایه اجتماعی"، یک شبه پدید نیامده اند که یک باره از میان بروند. امّا تغییرات اجتماعی کلان نیز با برداشتن گام های خرد آغاز می شوند. تهدید کرونا می تواند تبدیل به فرصتی برای اصلاح و بهبود وضعیت اجتماعی شود.
@MAminGhaneirad
#جامعه_شناسي_حوزه_عمومي
محمود اسماعیل نیا
ویروس مرگبار کرونا به ایران رسیده و تلفاتش رو به افزایش دارد. نگرانی عمومی نیز در حال گسترش است.
چرا باید نگران شد؟ چه عواملی موجب نگرانی است، چه در بخش حکومت و چه جامعه؟
از حکومت شروع کنیم:
یک- فقدان سیستم اطلاع رسانی مورد اعتماد موجب نگرانی است. مردم می خواهند بدانند که واقعیت این بیماری چیست، چرا و چه موقع به ایران رسیده و برای مقابله با آن چکار باید کرد. امّا وقتی که سیستم اطلاع رسانی رسمی فاقد شفافیت لازم است و سابقۀ پنهانکاری و بی صداقتی را هم در کارنامه دارد؛ طبیعی است که مردم به خبرها و هشدارها به دیدۀ تردید نگریسته و سراغ دیگر منابع خبری غیررسمی و خارجی بروند. هجوم اخبار درست و نادرست و تحلیل ها و توصیه های رنگارنگ، جامعه را خسته تر و نگران تر می کند. نظام اطلاع رسانی رسمی باید نشان دهد که دغدغۀ مردم را دارد و به فکر توجیه اقدامات حکومت نیست.
دو- ناکارآمدی نظام اداری و اجرایی کشور هم، که خصوصاً در مواقع بروز حوادث طبیعی مثل سیل و زلزله آشکار شده، موجب نگرانی است. وقتی که دولت در زمینۀ مدیریت بحران های قبلی کارنامه قابل قبولی نزد افکار عمومی ندارد، چرا مردم نگران شیوع ویروس کرونا نشوند. اطلاع مردم از تجربه دیگر کشورها در مقابله با این پدیده به آنها آموخته که چنین کاری نیازمند مدیریتی یکپارچه، جامع و هماهنگ است وگرنه باید منتظر افزایش هزینه های مادی و انسانی بود.
سه- ضعف و نقص نظام پزشکی و درمانی کشور در مواجهه با پدیده هایی در سطح کرونا نیز موجب نگرانی است. اگر مردم نسبت به وجود امکانات در دسترس برای تشخیص و درمان به موقع این بیماری، از پرسنل کارآزموده گرفته تا دارو و تجهیزات بیمارستانی، اطمینان خاطر نداشته باشند، نگران خواهند شد. بله، بسیاری از این نقائص و کمبودها در کوتاه مدت قابل رفع نیست و مسائل سیاسی مثل تحریم ها یا کم رغبتی دیگر کشورها برای کمک به ما نیز مزید بر علت است، ولی این مسائل بر میزان نگرانی ها می افزاید که از آنها نمی کاهد.
حال سراغ جامعه برویم:
یک- بی اعتمادی مردم به حکومت موجب نگرانی است. اساساً هر دولتی برای اجرای پروژه های ملی و کلانی مثل مقابله با کرونا نیازمند همراهی مردم است ولی لازمۀ این همراهی، اعتماد مردم به دولت است. بی اعتمادی به دولت نتیجه مجموعه ای از سیاست ها و اقدامات نادرست قبلی است که در مواقع بحرانی نمایان شده و دولت را از پشتیبانی اجتماعی محروم می سازد.
دو- گسترش رفتارهای خودخواهانۀ مردم هم موجب نگرانی است. رفتارهای آزمندانۀ مردم در قبال شیوع ویروس کرونا، مثل تهیۀ هرچه بیشتر وسایل پیشگیری برای خود (ماسک و مواد ضدعفونی کننده و ...)، نشان از بی اعتنایی آنها نسبت به سرنوشت دیگر اعضای جامعه دارد. جامعه ای که در آن هر کس به دنبال جلب حداکثری منافع خود، ولو به بهای تضییع حق دیگران باشد، فاقد "چسب اجتماعی" لازم است. در چنین وضعیتی افراد نامطمئن نسبت به آینده، بی اعتنا به سرنوشت مشترک اجتماعی، وارد مسابقۀ بقاء برای تضمین آینده می شوند.
سه- جامعۀ ضعیف و نامتشکل فاقد توان لازم برای مقابله با بحران هایی در سطح کروناست، که این هم مایۀ نگرانی است. قدرت و استحکام درونی جامعه نه به خاطر تعداد جمعیت، بلکه برخاسته از واقعیتی به نام "جامعه مدنی" است، یعنی وجود نهادهای میانجی میان دولت و مردم. احزاب سیاسی، نهادهای صنفی و تشکل های داوطلبانه ای که افراد ذینفع و ذیعلاقه را گرد خود جمع می آورند، به هنگام بحران می توانند با بسیج اعضایشان از موجودیت جامعه دفاع کنند. پانگرفتن نهادهای مدنی در جامعه، به عللی مثل بی اعتمادی حکومت به مردم و نگرانی از متشکل شدنشان، موجب کاهش توان درونی جامعه می شود. یک جامعه ضعیف با افراد نامتشکل به جای آن که در مواقع بحرانی همراه و پشتیبان دولت باشد، طلبکار او خواهد بود.
آیا امیدی هست؟
کرونا ضعف های جامعه و حکومت را نمایان کرده و موجب نگرانی عمومی شده است. سوء استفاده دشمنان ایران از این ضعف ها و هراس افکنی هایشان، به ویژه در فضای مجازی، بر دامنه و شدت نگرانی ها افزوده است. با این همه، نحوۀ رویارویی دولت با این پدیده می تواند فرصتی تازه برای تغییر این وضعیت باشد، مشروط بر آن که اهمیت موضوع به خوبی درک شود. پدیده های اجتماعی مثل بی اعتمادی مردم به حکومت یا زوال "سرمایه اجتماعی"، یک شبه پدید نیامده اند که یک باره از میان بروند. امّا تغییرات اجتماعی کلان نیز با برداشتن گام های خرد آغاز می شوند. تهدید کرونا می تواند تبدیل به فرصتی برای اصلاح و بهبود وضعیت اجتماعی شود.
@MAminGhaneirad
#جامعه_شناسي_حوزه_عمومي
Forwarded from خانواده، ذهن و جامعه (Tahereh Jafari)
#پیامدهای اجتماعی #مثبت #کرونا #ویروس
کرونا این روزها به خبر و موضوع درجه یک تبادل اجتماعی پیام های رسانه ای شده است. فارغ از اینکه مردم و حکام چگونه در این پدیده ظاهر شده و خواهند شد می توان پیش بینی کرد که نتایج مثبتی خود به خود در پی شیوع این ویروس در آینده نزدیک ایران قابل ملاحظه خواهد بود، که برخی از آنها به شرح ذیل است:
۱- بالا رفتن حداقل دو تا سه درجه سطح بهداشت فردی و عمومی، همانطور که پیش از این در مطلبی اشاره کردم که پیامد گسترش طاعون در جهان رشد علم پزشکی و سطح دانش بود و جهان توسعه دوچندان حاصل کرد.
۲- افزایش محبت در روابط بین فردی و اجتماعی، این روزها میبینیم که همه نگران یکدیگر هستند و توصیه های مراقبتی به یکدیگر دارند که حتی اگر در بدبینانه ترین حالت فکر کنیم افراد به خاطر خودشان مراقب سلامتی دیگران هستند، باز هم فرکانس هایی از ابراز محبت را به یکدیگر ارسال میکنند که خوب است.
۳- سطح نفرت از بدی هایی نظیر گرانفروشی و احتکار در جامعه به شدت ارتقاء پیدا می کند و می دانیم که از نظر جامعه شناسی، رفتارهای اجتماعی ریشه در نگرش افراد نسبت به آن رفتار دارد و هر چقدر نگرش جامعه نسبت به امری منفی تر باشد احتمال تکرار آن در جامعه کمتر خواهد بود.
۴- به طور خاص در جامعه ما که معمولا در شرایط بحرانی عملکرد سیستم های دولتی، رضایت بخش نیست، مردم سطح توانمندی خود را در این شرایط افزایش می دهند و خود ساخته تر خواهند شد. تلویزیون نشان می داد که مردم شریف استان لرستان برای پیشگیری از سیل احتمالی این هفته، خودشان دست به کار شده بودند و در حال عایق سازی دربهای ورودی خانه ها و منافذ ورودی آب بودند.
۵- احتمالا از این به بعد مردم تمرکز بیشتری بر حفظ سلامتی خود خواهند داشت و توجه صرف به جمع آوری پول نخواهند داشت، زیرا این ویروس را ویروس عدالت محور نیز نامیده اند که فقیر و غنی نمی شناسد و درمانش هم ارتباطی به سطح درآمد ندارد، اگر درست گفته باشند. بعد از این شاید متوجه شویم که پول تنها وسیله ای است برای کمک به زندگی بهتر و نه هدفی که تمام زندگی و سلامتی را صرف انباشته کردنش کنیم.
۶- این ویروس نشان داد که لازم است گاهی به بزرگترها، بیشتر از کودکان توجه کنیم، اشتباهی که این روزها والدین در زندگی خود هر لحظه در حال ارتکاب آن هستند و تمام توجه و منابع خود را صرف کودکان کرده و خود به قربانی هایی در زندگی تبدیل می شوند که نتیجه آن نیز می تواند قدر نشناسی و زیاده خواهی کودکان باشد.
۷- کنار گذاشتن عادت های نامعمول ما ایرانیان در دیده بوسی های مکرر روزانه با دوستان و اقوام و تماس های غیر ضروری فیزیکی و حفظ بیشتر حریم شخصی بین افراد. شاید دیده باشید که اگر کنار کسی بنشینید و مشغول گفتگو باشید طرف مقابل، به تکرار با دست بر پشت، شانه و یا بازوی شما برای تاکید بیشتر بر سخنانش می زند که این عادت، به ندرت در جوامع دیگر دیده می شود.
۸- و افزایش خلاقیت از دیگر نتایج این بحران ها خواهد یود، کلیپ های بسیاری دیده ایم در ساخت وسایلی که این روزها با کمبود آنها مواجهیم، نظیر ماسک، مواد ضد عفونی و ابزار لمس کلیدهای آسانسور و ....
به هر حال هر پدیده اجتماعی همزمان دارای وجوه منفی و مثبت است که بعد از گذر از آن پدیده خود را نمایان خواهد کرد. به امید اینکه بحران پیش رو، نتایج مثبت بیشتری داشته باشد.
دکتر طاهره جعفری/جامعه شناس
📝نظرگاه: @DrTaherehJafari
🏠آدرس: @YourFamily
کرونا این روزها به خبر و موضوع درجه یک تبادل اجتماعی پیام های رسانه ای شده است. فارغ از اینکه مردم و حکام چگونه در این پدیده ظاهر شده و خواهند شد می توان پیش بینی کرد که نتایج مثبتی خود به خود در پی شیوع این ویروس در آینده نزدیک ایران قابل ملاحظه خواهد بود، که برخی از آنها به شرح ذیل است:
۱- بالا رفتن حداقل دو تا سه درجه سطح بهداشت فردی و عمومی، همانطور که پیش از این در مطلبی اشاره کردم که پیامد گسترش طاعون در جهان رشد علم پزشکی و سطح دانش بود و جهان توسعه دوچندان حاصل کرد.
۲- افزایش محبت در روابط بین فردی و اجتماعی، این روزها میبینیم که همه نگران یکدیگر هستند و توصیه های مراقبتی به یکدیگر دارند که حتی اگر در بدبینانه ترین حالت فکر کنیم افراد به خاطر خودشان مراقب سلامتی دیگران هستند، باز هم فرکانس هایی از ابراز محبت را به یکدیگر ارسال میکنند که خوب است.
۳- سطح نفرت از بدی هایی نظیر گرانفروشی و احتکار در جامعه به شدت ارتقاء پیدا می کند و می دانیم که از نظر جامعه شناسی، رفتارهای اجتماعی ریشه در نگرش افراد نسبت به آن رفتار دارد و هر چقدر نگرش جامعه نسبت به امری منفی تر باشد احتمال تکرار آن در جامعه کمتر خواهد بود.
۴- به طور خاص در جامعه ما که معمولا در شرایط بحرانی عملکرد سیستم های دولتی، رضایت بخش نیست، مردم سطح توانمندی خود را در این شرایط افزایش می دهند و خود ساخته تر خواهند شد. تلویزیون نشان می داد که مردم شریف استان لرستان برای پیشگیری از سیل احتمالی این هفته، خودشان دست به کار شده بودند و در حال عایق سازی دربهای ورودی خانه ها و منافذ ورودی آب بودند.
۵- احتمالا از این به بعد مردم تمرکز بیشتری بر حفظ سلامتی خود خواهند داشت و توجه صرف به جمع آوری پول نخواهند داشت، زیرا این ویروس را ویروس عدالت محور نیز نامیده اند که فقیر و غنی نمی شناسد و درمانش هم ارتباطی به سطح درآمد ندارد، اگر درست گفته باشند. بعد از این شاید متوجه شویم که پول تنها وسیله ای است برای کمک به زندگی بهتر و نه هدفی که تمام زندگی و سلامتی را صرف انباشته کردنش کنیم.
۶- این ویروس نشان داد که لازم است گاهی به بزرگترها، بیشتر از کودکان توجه کنیم، اشتباهی که این روزها والدین در زندگی خود هر لحظه در حال ارتکاب آن هستند و تمام توجه و منابع خود را صرف کودکان کرده و خود به قربانی هایی در زندگی تبدیل می شوند که نتیجه آن نیز می تواند قدر نشناسی و زیاده خواهی کودکان باشد.
۷- کنار گذاشتن عادت های نامعمول ما ایرانیان در دیده بوسی های مکرر روزانه با دوستان و اقوام و تماس های غیر ضروری فیزیکی و حفظ بیشتر حریم شخصی بین افراد. شاید دیده باشید که اگر کنار کسی بنشینید و مشغول گفتگو باشید طرف مقابل، به تکرار با دست بر پشت، شانه و یا بازوی شما برای تاکید بیشتر بر سخنانش می زند که این عادت، به ندرت در جوامع دیگر دیده می شود.
۸- و افزایش خلاقیت از دیگر نتایج این بحران ها خواهد یود، کلیپ های بسیاری دیده ایم در ساخت وسایلی که این روزها با کمبود آنها مواجهیم، نظیر ماسک، مواد ضد عفونی و ابزار لمس کلیدهای آسانسور و ....
به هر حال هر پدیده اجتماعی همزمان دارای وجوه منفی و مثبت است که بعد از گذر از آن پدیده خود را نمایان خواهد کرد. به امید اینکه بحران پیش رو، نتایج مثبت بیشتری داشته باشد.
دکتر طاهره جعفری/جامعه شناس
📝نظرگاه: @DrTaherehJafari
🏠آدرس: @YourFamily
Forwarded from مجله پزشکی
🔴 نظرسنجی مردمی قابل توجه وزارت بهداشت
🔻نظر شما در مورد قرنطینه قم بعنوان منشا ویروس کرونا و سایر شهر های آلوده برای جلوگیری از گسترش هر چه بیشتر این ویروس چیست ؟
🔻نظر شما در مورد قرنطینه قم بعنوان منشا ویروس کرونا و سایر شهر های آلوده برای جلوگیری از گسترش هر چه بیشتر این ویروس چیست ؟
Anonymous Poll
14%
فقط قم بعنوان منشا ویروس قرنطینه بشه
79%
قم و سایر شهرهای آلوده باید قرنطینه بشن
7%
با قرنطینه نمیشه جلوی شیوع کرونا رو گرفت
Forwarded from انجمن جامعه شناسی ایران
🔹انتشار شماره جدید مجله مطالعات اجتماعی ایران (ویژه جامعه شناسی مصایب جمعی و مدیریت بحران، تابستان 1398)
شماره جدید (دورۀ سیزدهم، شمارۀ 2، تابستان 1398 ویژه نامه جامعه شناسی مصایب جمعی و مدیریت بحران) مجله علمی مطالعات اجتماعی ایران با مقالههای زیر منتشر شد.
▪️بررسي آسیبهای روانی-اجتماعی بعد از زلزله تحلیل موردی: زلزلة سرپلذهاب در سال 1396 / فاضل الیاسی سرزلی
▪️مطالعة جايگاه سازمانهاي مردمنهاد (سمنها) در مديريت بحران شهر تهران / کرم حبيبپور گتابي، بهزاد کاري جعفري
▪️زیستجهان مرزنشینان و سیاستهای گمرکی/ مطالعهای درباب کولبران شهرستان مریوان / حسین دانشمهر، علیرضا کریمی، عثمان هدایت
▪️مواجهه با زلزلة کرمانشاه نشانگانی برای اسطورهزدایی از دولتـملت / قربانعلی سبکتکین ریزی، هادی سلیمانی قره گل
▪️جامعهشناسی کمکرسانی بعد از وقوع فاجعه؛ مطالعهای درباب روستاهای شهرستان بم بعد از زلزلة سال 1382 / غلامرضا صديق اورعی، احمدرضا اصغرپور ماسوله
▪️فراز و فرود ابعاد سرمایه اجتماعی در مدیریت بلایا: مطالعه موردی سیلاب فروردين98 لرستان / مجتبی ترکارانی، الهام مرادینژاد
به زودی فایل مقالهها روی سامانه مجله به آدرس jss-isa.ir در دسترس قرار خواهد گرفت.
https://bit.ly/2Vw5zKZ
https://bit.ly/2T6UuhP
@iran_sociology
#انجمن_جامعه_شناسی_ایران
شماره جدید (دورۀ سیزدهم، شمارۀ 2، تابستان 1398 ویژه نامه جامعه شناسی مصایب جمعی و مدیریت بحران) مجله علمی مطالعات اجتماعی ایران با مقالههای زیر منتشر شد.
▪️بررسي آسیبهای روانی-اجتماعی بعد از زلزله تحلیل موردی: زلزلة سرپلذهاب در سال 1396 / فاضل الیاسی سرزلی
▪️مطالعة جايگاه سازمانهاي مردمنهاد (سمنها) در مديريت بحران شهر تهران / کرم حبيبپور گتابي، بهزاد کاري جعفري
▪️زیستجهان مرزنشینان و سیاستهای گمرکی/ مطالعهای درباب کولبران شهرستان مریوان / حسین دانشمهر، علیرضا کریمی، عثمان هدایت
▪️مواجهه با زلزلة کرمانشاه نشانگانی برای اسطورهزدایی از دولتـملت / قربانعلی سبکتکین ریزی، هادی سلیمانی قره گل
▪️جامعهشناسی کمکرسانی بعد از وقوع فاجعه؛ مطالعهای درباب روستاهای شهرستان بم بعد از زلزلة سال 1382 / غلامرضا صديق اورعی، احمدرضا اصغرپور ماسوله
▪️فراز و فرود ابعاد سرمایه اجتماعی در مدیریت بلایا: مطالعه موردی سیلاب فروردين98 لرستان / مجتبی ترکارانی، الهام مرادینژاد
به زودی فایل مقالهها روی سامانه مجله به آدرس jss-isa.ir در دسترس قرار خواهد گرفت.
https://bit.ly/2Vw5zKZ
https://bit.ly/2T6UuhP
@iran_sociology
#انجمن_جامعه_شناسی_ایران
Forwarded from مجمع فعالان اقتصادی
✅ کرونا فقط وقتی فراگیر نمیشود که از آن بترسیم!
✍️ دکتر حامد قدوسی
این روزها نتیجه چند پروژه مدلسازی برای تخمین تعداد مبتلایان و مرگ و میر ناشی از کرونا را مرور کردهام. اول ببینیم چه نتایج محتملی در این مدلها به دست آمده است:
- سناریوهای بدبینانه صحبت از چیزی در حدود پنج میلیون مبتلا و چیزی در حد صد هزار تلفات میکنند.
- سناریوهای خوشبینانهتر صحبت از بین صد هزار تا پانصد هزار مبتلا و چیزی بین دو هزار تا ده هزار تلفات میکنند.
خب فرق این مدلها یا سناریوها در چیست که چنین تفاوت عظیمی (در حد مرگ نزدیک به صد هزار انسان) در تخمینهایشان دارند؟
نکته این است که پارامتر «نرخ بازتولید پایه» در هفتههای اولیه خیلی بین مدلها تفاوت ندارد. تفاوت جایی است که مدلهای خوشبینانهتر فرض میکنند که نرخ بازتولید پایه به مرور زمان و با گسترش بیماری پایین میآید و به جایی میرسد که جمعیت نهایی مبتلایان روی چند صد هزار نفر همگرا میشود. ولی چرا این پارامتر پایین میآید؟ چون رفتار جامعه پس از مشاهده بیماری تغییر میکند.
معنی این حرفها در واقعیت یعنی چه؟ یعنی در عین حال که میتوان استرس اضافی و بیهوده نداشت و امیدوار بود که شرایط بحرانی و آخرالزمانی نشود، باید حسابی نگران بود و بسیار احتیاط کرد. ولی خب بخش ظاهرا پاراداکسیکال قضیه این است که سناریوی خوشبینانه و کمهزینه فقط وقتی اتفاق میافتد که همه جامعه و حاکمیت سناریوی بدبینانه را حسابی جدی بگیرند، احتمال وقوع آن را باور کنند و تمام اقدامات احتیاطی را به گونهای انجام بدهند که انگار وضعیت بد همین الان محقق شده است.
این وضعیت ظاهرا متناقضنما (یعنی تا حدی آسودگی خیال در عین باور به وضعیت آخر الزمانی) به همان ذات پیشبینی در علوم اجتماعی بر میگردد که در موردش بارها نوشتهام: در علوم اجتماعی خیلی از پیشبینیها منتشر میشود تا جلوی به وقوع پیوستنشان را بگیرند! آدمها وقتی از نتیجه وضعیت منفعل بترسند، رفتارشان را طوری تغییر میدهند که آن نتیجه حاصل نشود.
برای اینکه حس عددی بهتری از سناریوی محتمل پیدا کنیم: با نرخ بازتولید فعلی، تعداد بیماران تقریبا هر ۵-۶ روز یک بار دو برابر میشود. این یعنی اینکه اگر نرخ تغییر نکند، ظرف دو ماه تعداد بیماران به نزدیک هزار برابر عدد فعلی میرسد.
خب مردم که تلاششان را میکنند ولی حکومت چه وظیفهای دارد؟ اگر توضیفی که در اینجا گفتیم را باور کنیم، اولین وظیفه حکومت این میشود که واقعیتها را در مورد کرونا کتمان نکند یا آنها را کوچک جلوه ندهد. هر قدر که رفتارهای پنهانکارانه بیشتر اتفاق بیفتد، احتمال وقوع سناریوی بدبینانه بیشتر میشود و خدا هرگز روزی را نیاورد که نشود دهها هزار مرگ اضافه در چند ماه را از دنیا پنهان کرد.
دوباره تکرار میکنیم: اگر میخواهیم به آن نقطه نرسیم از همین لحظه احتمال وقوع سناریوی بدبینانه را باور کنیم و طوری رفتار کنیم که انگار آنجا هستیم. در این صورت به احتمال قوی به آنجا نمیرسیم.
به مجمع فعالان اقتصادی بپیوندید
https://t.me/joinchat/AAAAAD-0rkJfxbjPxic4xg
دقیق ترین پیش بینی های اقتصادی در صفحه رسمی اینستاگرام ما :
https://instagram.com/iran_economy_online?igshid=16zyt6ldq6uk6
✍️ دکتر حامد قدوسی
این روزها نتیجه چند پروژه مدلسازی برای تخمین تعداد مبتلایان و مرگ و میر ناشی از کرونا را مرور کردهام. اول ببینیم چه نتایج محتملی در این مدلها به دست آمده است:
- سناریوهای بدبینانه صحبت از چیزی در حدود پنج میلیون مبتلا و چیزی در حد صد هزار تلفات میکنند.
- سناریوهای خوشبینانهتر صحبت از بین صد هزار تا پانصد هزار مبتلا و چیزی بین دو هزار تا ده هزار تلفات میکنند.
خب فرق این مدلها یا سناریوها در چیست که چنین تفاوت عظیمی (در حد مرگ نزدیک به صد هزار انسان) در تخمینهایشان دارند؟
نکته این است که پارامتر «نرخ بازتولید پایه» در هفتههای اولیه خیلی بین مدلها تفاوت ندارد. تفاوت جایی است که مدلهای خوشبینانهتر فرض میکنند که نرخ بازتولید پایه به مرور زمان و با گسترش بیماری پایین میآید و به جایی میرسد که جمعیت نهایی مبتلایان روی چند صد هزار نفر همگرا میشود. ولی چرا این پارامتر پایین میآید؟ چون رفتار جامعه پس از مشاهده بیماری تغییر میکند.
معنی این حرفها در واقعیت یعنی چه؟ یعنی در عین حال که میتوان استرس اضافی و بیهوده نداشت و امیدوار بود که شرایط بحرانی و آخرالزمانی نشود، باید حسابی نگران بود و بسیار احتیاط کرد. ولی خب بخش ظاهرا پاراداکسیکال قضیه این است که سناریوی خوشبینانه و کمهزینه فقط وقتی اتفاق میافتد که همه جامعه و حاکمیت سناریوی بدبینانه را حسابی جدی بگیرند، احتمال وقوع آن را باور کنند و تمام اقدامات احتیاطی را به گونهای انجام بدهند که انگار وضعیت بد همین الان محقق شده است.
این وضعیت ظاهرا متناقضنما (یعنی تا حدی آسودگی خیال در عین باور به وضعیت آخر الزمانی) به همان ذات پیشبینی در علوم اجتماعی بر میگردد که در موردش بارها نوشتهام: در علوم اجتماعی خیلی از پیشبینیها منتشر میشود تا جلوی به وقوع پیوستنشان را بگیرند! آدمها وقتی از نتیجه وضعیت منفعل بترسند، رفتارشان را طوری تغییر میدهند که آن نتیجه حاصل نشود.
برای اینکه حس عددی بهتری از سناریوی محتمل پیدا کنیم: با نرخ بازتولید فعلی، تعداد بیماران تقریبا هر ۵-۶ روز یک بار دو برابر میشود. این یعنی اینکه اگر نرخ تغییر نکند، ظرف دو ماه تعداد بیماران به نزدیک هزار برابر عدد فعلی میرسد.
خب مردم که تلاششان را میکنند ولی حکومت چه وظیفهای دارد؟ اگر توضیفی که در اینجا گفتیم را باور کنیم، اولین وظیفه حکومت این میشود که واقعیتها را در مورد کرونا کتمان نکند یا آنها را کوچک جلوه ندهد. هر قدر که رفتارهای پنهانکارانه بیشتر اتفاق بیفتد، احتمال وقوع سناریوی بدبینانه بیشتر میشود و خدا هرگز روزی را نیاورد که نشود دهها هزار مرگ اضافه در چند ماه را از دنیا پنهان کرد.
دوباره تکرار میکنیم: اگر میخواهیم به آن نقطه نرسیم از همین لحظه احتمال وقوع سناریوی بدبینانه را باور کنیم و طوری رفتار کنیم که انگار آنجا هستیم. در این صورت به احتمال قوی به آنجا نمیرسیم.
به مجمع فعالان اقتصادی بپیوندید
https://t.me/joinchat/AAAAAD-0rkJfxbjPxic4xg
دقیق ترین پیش بینی های اقتصادی در صفحه رسمی اینستاگرام ما :
https://instagram.com/iran_economy_online?igshid=16zyt6ldq6uk6
Telegram
مجمع فعالان اقتصادی
🔴مجمع فعالان اقتصادی یک کانال تلگرام نیست!
🔵پرمخاطب ترین مرکز مشاوره اقتصادی ایران است که آخرین تحلیلها و تفسیرهای اقتصادی را به اشتراک می گذارد.
اولین و تنها مرکز مشاوره کسب و کار با تجربه بین المللی در ایران
تماس :
حامد پاک طینت
@Hamedpaktinat
🔵پرمخاطب ترین مرکز مشاوره اقتصادی ایران است که آخرین تحلیلها و تفسیرهای اقتصادی را به اشتراک می گذارد.
اولین و تنها مرکز مشاوره کسب و کار با تجربه بین المللی در ایران
تماس :
حامد پاک طینت
@Hamedpaktinat
Forwarded from جامعه شناسی مردم مدار
جامعه شناسی مردم مدار و مساله چگونگی مدیریت بحران ناشی از ویروس کرونا درایران
✅ تجربه زیسته ، مازیار یک همکار دانشگاهی ساکن چین،
✅ چرا وچگونه قرنطینه در مقیاس شهر، روستا،محله ، مجتمع مسکونی و خانه ها انجام شده است؟
✅ نقش اجتماعات محلی و محله ای و افراد داوطلب در این عرصه چه بوده است؟
@siamakzandrazavi
✅ تجربه زیسته ، مازیار یک همکار دانشگاهی ساکن چین،
✅ چرا وچگونه قرنطینه در مقیاس شهر، روستا،محله ، مجتمع مسکونی و خانه ها انجام شده است؟
✅ نقش اجتماعات محلی و محله ای و افراد داوطلب در این عرصه چه بوده است؟
@siamakzandrazavi
Forwarded from جامعه شناسی مردم مدار
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
جامعه شناسی مردم مدار ، وزیر بهداشت وخطر خانه به خانه
✅ قرار است برکدام ندانم کاری سرپوش گذاشته شود؟
✅ الف _ عدم شناسایی وقرنطینه کردن به موقع گروه هایA وCکسانی که ویروس را از چین به ایران آوردند وکسانی که با این گروه محشور بودند.
✅ ب _ناتوانی درنگه داشتن گروه D درخانه ، کسانی که هنوز با ویروس مواجه ای نداشته اند.
✅ج _ ناتوانی در ارایه اطلاعات لازم به گروه B که ویروس را غیر مستقیم از گروه های AوC دریافت کرده وهنوز علامت دار نشده اند.
✅د_ افزایش ۲۰ درصد مبتلایان نیازمند به خدمت بیمارستانی، به تعدادی که به فلج شدن نظام سلامت ضعیف کشورمان منجرشود.
✅ یکی برسرشاخ وبن می برید...
@siamakzandrazavi
✅ قرار است برکدام ندانم کاری سرپوش گذاشته شود؟
✅ الف _ عدم شناسایی وقرنطینه کردن به موقع گروه هایA وCکسانی که ویروس را از چین به ایران آوردند وکسانی که با این گروه محشور بودند.
✅ ب _ناتوانی درنگه داشتن گروه D درخانه ، کسانی که هنوز با ویروس مواجه ای نداشته اند.
✅ج _ ناتوانی در ارایه اطلاعات لازم به گروه B که ویروس را غیر مستقیم از گروه های AوC دریافت کرده وهنوز علامت دار نشده اند.
✅د_ افزایش ۲۰ درصد مبتلایان نیازمند به خدمت بیمارستانی، به تعدادی که به فلج شدن نظام سلامت ضعیف کشورمان منجرشود.
✅ یکی برسرشاخ وبن می برید...
@siamakzandrazavi
Forwarded from درنگها (محمدمهدی اردبیلی) (Mohammad Mehdi Ardebili)
#بازنشر
بخند حیوان!
محمدمهدی اردبیلی
خنده شاید اولین حالت در چهرهمان باشد که به آن تشویق میشویم. کودکان خوشخنده از همان ابتدا بر کودکان گریان برتری مییابند. تمام سعی اطرافیان این است که کودکان را بخندانند. خنده، حالت بدنیای است که ظاهراً نشان از نوعی شادی یا رضایت روانی دارد. میتوان رسیدن به این سطح از رضایت و شادی را یکی از اهداف، یا دستکم شعارهای فرهنگِ غالب دانست. اگر انسان از کودکی طبق توصیهها عمل کند (به حرف مامان و باباها یا معلمها گوش کند، به تبلیغات رسانهها اعتماد کند و ...)، در مسیری قرار خواهد گرفت که نهایتِ آن شادی و رضایت است و اگر چنین نکند، فلاکت در انتظارش خواهد بود.
اما آیا واقعا چنین است؟ آیا رفته رفته واهی بودن این وعدهها بر ما آشکار نمیشود؟ وقتی انسان، بهناگاه به پوچ بودنشان پی میبرد و درمییابد که این وضعیت نه تنها وضعیتی رضایتبخش نیست، بلکه روز به روز بر فلاکت آن افزوده میشود، آنگاه چه باید بکند؟ البته تمدن راههای زیادی پیشِ پایتان میگذارد که هر کدام آسیبشناسی جداگانهای میطلبد.
اما یکی از رایج ترین این راهها که یادداشت حاضر بدان اختصاص دارد، توسل به خنده است. انسان میداند که وضعیتش شادیآفرین نیست ولی میخواهد به هر طرفهالحیلی شاد باشد. در چنین وضعیتی این انسان افسرده و ملول به ابزارهای اتصال کوتاه شادیآور متوسل میشود. رواج این ابزارها نشاندهندۀ انحطاط یک جامعه است: فروش بالای سینمای لودگی، افزایش جُکسازیها و غیره.
اما شادی را نمیتوان به کسی دستور داد، همانگونه که عشق را نمیتوان. شادی بناست محصول یک وضعیت رضایتبخش باشد. اما اگر کمی دقت کنید، درمییابید که اتفاقا برعکس، شما چون شاد نیستید به تماشای فلان فیلم کمدی میروید. در واقع، شادی به شما «دستور» داده میشود. در همه جا از سینمای لودگیِ پرفروش تا بیلبوردهای تبلیغاتی میتوان دستورِ «بخند» را مشاهده کرد: نوعی دستورِ خنده یا شادیِ فرمایشی. اما نکتۀ بسیار حائز اهمیت این است که از قضا، برخلاف آنچه به نظر میرسد، این شادی نیست که به خنده میانجامد، بلکه این خنده ماست که امیدواریم به شادی منجر شود. مانند صداهای خنده افزودهشده روی برنامههای طنزِ بیمزه جهت تحریک همزادپنداریِ مخاطب و خنداندنش. انسانِ ناشادِ خندان، چون میخندد، خود را شاد میپندارد و احساس سعادت میکند. نمونۀ رسواترِ این خندۀ دستوری، برنامۀ خندوانه است. مجری به حاضران صراحتاً دستور خنده میدهد. او به صریحترین شکل از همه میخواهد بلند بلند بخندند، بعد همه با هم دست بزنند و با صدای بلند بگویند: «ما چقدر خوشحالیم» «ما چقدر باحالیم» «هه هه هه ها ها ها».
برای نخستین بار که برنامۀ خندوانه را تماشا کردم، این شیوۀ سرکوبگرانه و استبدادیِ تولید خندههای مصنوعی را آشنا یافتم. این تصاویر اغراقشده از افرادی که با صدای بلند میخندند و شادی میکنند و همۀ ما میدانیم که شادیشان کاملا نمایشی است را قبلاً کجا دیدهاید؟ اخبار را به خاطر بیاورید. بله! در کرۀ شمالی. شباهت شگفتی بین برنامۀ خندوانه و جشنهای کرۀ شمالی وجود دارد. در آنجا اما همه چیز برهنه است. آنجا خودِ حاکم مستقیماً و صراحتاً سخن میگوید. او میخندد و همگان باید بخندند وچنان بخندند که از فرط شوق به گریه بیفتند. اما آیا این شباهت تصادفی است؟ آیا خود این شباهت را اگر اندکی عمیقتر واکاوی کنیم به پیوندی وثیق دست پیدا نمیکنیم که تمام سیارهمان را درنوردیده است؟ آیا این نمونههای مضحک اغراقشده لغزشهای فرهنگِ منحطی نیستند که ناخواسته در حال روکردن دست خویش است؟ آیا همۀ ما مفلوکانی نیستیم که به خندیدن فرمانمان میدهند؟ آیا این فلاکت از همان کودکی، از همان نخستین مواجههمان با جهان خارج، از همان به زور بیرون کشیدنمان، کبود شدنمان، درد کشیدنمان آغاز نشده است، زمانی که برای نخستین بار چشم به جهان گشودیم و از وحشت و درد عربده میزدیم و تمام اطرافیانمان میخندیدند و شاد بودند؟ آیا متمدن شدن چیزی جز همین فراموشیِ درد، و تقلید از خندههای دیگرانی نیست که خود آنها نیز دردشان را پشت خندههایشان پنهان کردهاند؟
بخند حیوان!
محمدمهدی اردبیلی
خنده شاید اولین حالت در چهرهمان باشد که به آن تشویق میشویم. کودکان خوشخنده از همان ابتدا بر کودکان گریان برتری مییابند. تمام سعی اطرافیان این است که کودکان را بخندانند. خنده، حالت بدنیای است که ظاهراً نشان از نوعی شادی یا رضایت روانی دارد. میتوان رسیدن به این سطح از رضایت و شادی را یکی از اهداف، یا دستکم شعارهای فرهنگِ غالب دانست. اگر انسان از کودکی طبق توصیهها عمل کند (به حرف مامان و باباها یا معلمها گوش کند، به تبلیغات رسانهها اعتماد کند و ...)، در مسیری قرار خواهد گرفت که نهایتِ آن شادی و رضایت است و اگر چنین نکند، فلاکت در انتظارش خواهد بود.
اما آیا واقعا چنین است؟ آیا رفته رفته واهی بودن این وعدهها بر ما آشکار نمیشود؟ وقتی انسان، بهناگاه به پوچ بودنشان پی میبرد و درمییابد که این وضعیت نه تنها وضعیتی رضایتبخش نیست، بلکه روز به روز بر فلاکت آن افزوده میشود، آنگاه چه باید بکند؟ البته تمدن راههای زیادی پیشِ پایتان میگذارد که هر کدام آسیبشناسی جداگانهای میطلبد.
اما یکی از رایج ترین این راهها که یادداشت حاضر بدان اختصاص دارد، توسل به خنده است. انسان میداند که وضعیتش شادیآفرین نیست ولی میخواهد به هر طرفهالحیلی شاد باشد. در چنین وضعیتی این انسان افسرده و ملول به ابزارهای اتصال کوتاه شادیآور متوسل میشود. رواج این ابزارها نشاندهندۀ انحطاط یک جامعه است: فروش بالای سینمای لودگی، افزایش جُکسازیها و غیره.
اما شادی را نمیتوان به کسی دستور داد، همانگونه که عشق را نمیتوان. شادی بناست محصول یک وضعیت رضایتبخش باشد. اما اگر کمی دقت کنید، درمییابید که اتفاقا برعکس، شما چون شاد نیستید به تماشای فلان فیلم کمدی میروید. در واقع، شادی به شما «دستور» داده میشود. در همه جا از سینمای لودگیِ پرفروش تا بیلبوردهای تبلیغاتی میتوان دستورِ «بخند» را مشاهده کرد: نوعی دستورِ خنده یا شادیِ فرمایشی. اما نکتۀ بسیار حائز اهمیت این است که از قضا، برخلاف آنچه به نظر میرسد، این شادی نیست که به خنده میانجامد، بلکه این خنده ماست که امیدواریم به شادی منجر شود. مانند صداهای خنده افزودهشده روی برنامههای طنزِ بیمزه جهت تحریک همزادپنداریِ مخاطب و خنداندنش. انسانِ ناشادِ خندان، چون میخندد، خود را شاد میپندارد و احساس سعادت میکند. نمونۀ رسواترِ این خندۀ دستوری، برنامۀ خندوانه است. مجری به حاضران صراحتاً دستور خنده میدهد. او به صریحترین شکل از همه میخواهد بلند بلند بخندند، بعد همه با هم دست بزنند و با صدای بلند بگویند: «ما چقدر خوشحالیم» «ما چقدر باحالیم» «هه هه هه ها ها ها».
برای نخستین بار که برنامۀ خندوانه را تماشا کردم، این شیوۀ سرکوبگرانه و استبدادیِ تولید خندههای مصنوعی را آشنا یافتم. این تصاویر اغراقشده از افرادی که با صدای بلند میخندند و شادی میکنند و همۀ ما میدانیم که شادیشان کاملا نمایشی است را قبلاً کجا دیدهاید؟ اخبار را به خاطر بیاورید. بله! در کرۀ شمالی. شباهت شگفتی بین برنامۀ خندوانه و جشنهای کرۀ شمالی وجود دارد. در آنجا اما همه چیز برهنه است. آنجا خودِ حاکم مستقیماً و صراحتاً سخن میگوید. او میخندد و همگان باید بخندند وچنان بخندند که از فرط شوق به گریه بیفتند. اما آیا این شباهت تصادفی است؟ آیا خود این شباهت را اگر اندکی عمیقتر واکاوی کنیم به پیوندی وثیق دست پیدا نمیکنیم که تمام سیارهمان را درنوردیده است؟ آیا این نمونههای مضحک اغراقشده لغزشهای فرهنگِ منحطی نیستند که ناخواسته در حال روکردن دست خویش است؟ آیا همۀ ما مفلوکانی نیستیم که به خندیدن فرمانمان میدهند؟ آیا این فلاکت از همان کودکی، از همان نخستین مواجههمان با جهان خارج، از همان به زور بیرون کشیدنمان، کبود شدنمان، درد کشیدنمان آغاز نشده است، زمانی که برای نخستین بار چشم به جهان گشودیم و از وحشت و درد عربده میزدیم و تمام اطرافیانمان میخندیدند و شاد بودند؟ آیا متمدن شدن چیزی جز همین فراموشیِ درد، و تقلید از خندههای دیگرانی نیست که خود آنها نیز دردشان را پشت خندههایشان پنهان کردهاند؟
کرونای ما؛ کرونای چین
🖋️محمد زینالی اناری
دو ماه پیش، می شُد نشست و تماشا کرد که در میان اوج اندوه های ناشی از مغزهای متلاشی شده ی نوجوانان، له شدن هم وطنان در زیر غلیان تشییع و سفر بی بازگشت پیکرهای سوخته، چه اتفاق مهیبی در چین آغازیدن می گیرد. برای کسانی که قصد تحلیل و بررسی حوادثی این چنین دارند، انبوه حوادث موجب شوک شده و اجازه ی مشاهده و تحلیل را می گرفت. در همین شوک و اغما بود که زمزمه ای می گفت حادثه ای که چین را به یک «خط تولید» پیشگیری از آسیب تبدیل کرده، اگر به ایران بیاید، چه خطّی شکل می گیرد؟
در پاییز امسال، یک اپیدمی محلی از آنفلوآنزا به ایران آمد و پزشکان و تیم های پرستاری ایران با وجود تلاش بسیار، درگذشت بیماران بسیاری مواجه بودند و تقریبا هشتاد و یک نفر را از ادامه ی حیات باز داشت. اما چیزی که در این جا ضرورت نیافت، برنامه های مواجهه با اپیدمی بود. تمام سیستم اجتماعی ما، در صورتی که به این اخبار متوجه شود، به این بسنده می کرد که هر فردی شخصاً این بیماری را بشناسد و کنترلش بکند؛ یک نوع پیشگیری کاملاً فردگرایانه در برابر حمله ی بیماری ای که به صورت نفر به نفر در جامعه گسترش می یابد.
اما چین یک کشور صنعتی است و گذشته از سابقه ی سوسیالیستی آن، «فرد» در ملیت صنعتی «نیروی کار صنعتی» است نه «معترض سهم نفت»! اینک، ما تفاوت یک کشور صنعتی و سنتی در برابر اپیدمیولوژی را به خوبی می بینیم. اگرچه فرض شیوع گسترده ی کرونا و ضرورت پیشگیری عمومی آن اهمیت مبارزه با آن را بسا بیشتر گوشزد می کند، اما این موضوع که ما در برابر بیماری ای که در میانه های پاییز به راحتی هشتاد و یک نفر را از ادامه ی حیات باز داشت، شفاف سازی اساسی ای نکرده و با همان فرمان به سوی اپیدمی تازه ای که از چین می آمد پیش رفتیم در حالی که همزمان با جنب و جوش چینی ها، توان آگاهی بخشی احتمال های ورود کرونا به جامعه را نداشتیم.
تفاوت نگاه صنعتی و سنتی در مواجهه با پدیده های بحرانی، فقط در ارزش بخشی به فرد نیست. در اینجا بررسی و ارزیابی پدیده هم به صورت سنتی صورت گرفت. اول ارتباط دادن آن با اوهام و اساطیر، دخالت دیگران و توهم توطئه تا دست آویز شدن به لیموزنجبیل، روغن بنفشه و حتی تشر زدن به دلسوزانی که جامعه را از بحران و «شرّ» هشدار می دادند. تجربه ی ما از «کرونا» نشان داد که نگاه سنتی موقعی از حادثه آگاه می شود که از آن زخم بخورد و تا عمق استخوانش بسوزد. فعالیت موقعی شکل گرفت که رئیس دفتر آیت الله شبیری درگذشت و هادی خسروشاهی، مترجم آثار سیدقطب از همراهی کلبه ی شروق جا ماند. نگاه سنتی، قوه ی تحلیلیِ قیاس خود با دیگری، آینده اندیشی و استفاده از ابزارهای متناسب با بحران را نداشته، توانایی راه اندازی «خط تولید» خدمات پیشگیری را هم ندارد.
در یک سیستم صنعتی و مدرن، برای بسیاری از لوازم مورد نیاز چه از طریق خرید و چه از طریق تولید داخلی برنامه ریزی شده است. اما ما برای معامله با دیگران خود را زندانی کرده، در داخل هم توان تولید برنامه ی پیشگیری و ساخت سریع بیمارستان و ... را نداریم، چه برسد به پذیرش به موقع خطر و شفاف سازی ریسک و قرنطینه برای جامعه. تفکر سنتی، به جای راهبرد و برنامه، بقای خود را مدیون ترس از بحران و گریز از شرّ در لحظات مواجهه ی عینی است. لذا زندگی در آن یک یک امر ذهنی و حاصل دور اندیشی نبوده و پدیده ای عینی و اتفاقی است. لذا درگیری با بحران، به مواجهه ی عینی بیماران و پزشکان با بیماری آن هم در ICU، و حتی شکل گرفتن ایماژهای طبقاتی و جرائم اقتصادی می انجامد.
در وقت اضافه، دولت و کارکنان حوزه ی بهداشتی و پزشکی مدام سعی می کند بحران را مدیریت و جامعه را کنترل کند و اینک با بحران اپیدمی مواجه نیست، بلکه با بحران نادیده گرفتن بحران در وقت ضرور و سیل خروشان آسیب ها و ناکامی ها مواجه است. چرا که خرد مواجهه با پدیده ها در ایران، خرد تأخری و عینیت گرا است، به اصطلاح روشن تر تا درد را در استخوان و مرگ را در پیش رو نبیند، فهم روشنی از آن ها پیدا نکرده و دست به دامن تجویز لیموزنجبیل و خشونت نمادین هم می شود. مواجهه با شرّ، محصول تفکر جمعی یک پیکره ی اجتماعی است و نه صرفا بخش های تخصصی درگیر موضوع که هزینه ی ناکامی «خردورزی به موقع» را با بدن خود و حتی مرگ پرسنل زحمت کش خود و جواب کردن بیماران از زندگی و نظاره ی تراژدی دست شستن هموطنانش از جان شیرین می پردازد.
@thing
🖋️محمد زینالی اناری
دو ماه پیش، می شُد نشست و تماشا کرد که در میان اوج اندوه های ناشی از مغزهای متلاشی شده ی نوجوانان، له شدن هم وطنان در زیر غلیان تشییع و سفر بی بازگشت پیکرهای سوخته، چه اتفاق مهیبی در چین آغازیدن می گیرد. برای کسانی که قصد تحلیل و بررسی حوادثی این چنین دارند، انبوه حوادث موجب شوک شده و اجازه ی مشاهده و تحلیل را می گرفت. در همین شوک و اغما بود که زمزمه ای می گفت حادثه ای که چین را به یک «خط تولید» پیشگیری از آسیب تبدیل کرده، اگر به ایران بیاید، چه خطّی شکل می گیرد؟
در پاییز امسال، یک اپیدمی محلی از آنفلوآنزا به ایران آمد و پزشکان و تیم های پرستاری ایران با وجود تلاش بسیار، درگذشت بیماران بسیاری مواجه بودند و تقریبا هشتاد و یک نفر را از ادامه ی حیات باز داشت. اما چیزی که در این جا ضرورت نیافت، برنامه های مواجهه با اپیدمی بود. تمام سیستم اجتماعی ما، در صورتی که به این اخبار متوجه شود، به این بسنده می کرد که هر فردی شخصاً این بیماری را بشناسد و کنترلش بکند؛ یک نوع پیشگیری کاملاً فردگرایانه در برابر حمله ی بیماری ای که به صورت نفر به نفر در جامعه گسترش می یابد.
اما چین یک کشور صنعتی است و گذشته از سابقه ی سوسیالیستی آن، «فرد» در ملیت صنعتی «نیروی کار صنعتی» است نه «معترض سهم نفت»! اینک، ما تفاوت یک کشور صنعتی و سنتی در برابر اپیدمیولوژی را به خوبی می بینیم. اگرچه فرض شیوع گسترده ی کرونا و ضرورت پیشگیری عمومی آن اهمیت مبارزه با آن را بسا بیشتر گوشزد می کند، اما این موضوع که ما در برابر بیماری ای که در میانه های پاییز به راحتی هشتاد و یک نفر را از ادامه ی حیات باز داشت، شفاف سازی اساسی ای نکرده و با همان فرمان به سوی اپیدمی تازه ای که از چین می آمد پیش رفتیم در حالی که همزمان با جنب و جوش چینی ها، توان آگاهی بخشی احتمال های ورود کرونا به جامعه را نداشتیم.
تفاوت نگاه صنعتی و سنتی در مواجهه با پدیده های بحرانی، فقط در ارزش بخشی به فرد نیست. در اینجا بررسی و ارزیابی پدیده هم به صورت سنتی صورت گرفت. اول ارتباط دادن آن با اوهام و اساطیر، دخالت دیگران و توهم توطئه تا دست آویز شدن به لیموزنجبیل، روغن بنفشه و حتی تشر زدن به دلسوزانی که جامعه را از بحران و «شرّ» هشدار می دادند. تجربه ی ما از «کرونا» نشان داد که نگاه سنتی موقعی از حادثه آگاه می شود که از آن زخم بخورد و تا عمق استخوانش بسوزد. فعالیت موقعی شکل گرفت که رئیس دفتر آیت الله شبیری درگذشت و هادی خسروشاهی، مترجم آثار سیدقطب از همراهی کلبه ی شروق جا ماند. نگاه سنتی، قوه ی تحلیلیِ قیاس خود با دیگری، آینده اندیشی و استفاده از ابزارهای متناسب با بحران را نداشته، توانایی راه اندازی «خط تولید» خدمات پیشگیری را هم ندارد.
در یک سیستم صنعتی و مدرن، برای بسیاری از لوازم مورد نیاز چه از طریق خرید و چه از طریق تولید داخلی برنامه ریزی شده است. اما ما برای معامله با دیگران خود را زندانی کرده، در داخل هم توان تولید برنامه ی پیشگیری و ساخت سریع بیمارستان و ... را نداریم، چه برسد به پذیرش به موقع خطر و شفاف سازی ریسک و قرنطینه برای جامعه. تفکر سنتی، به جای راهبرد و برنامه، بقای خود را مدیون ترس از بحران و گریز از شرّ در لحظات مواجهه ی عینی است. لذا زندگی در آن یک یک امر ذهنی و حاصل دور اندیشی نبوده و پدیده ای عینی و اتفاقی است. لذا درگیری با بحران، به مواجهه ی عینی بیماران و پزشکان با بیماری آن هم در ICU، و حتی شکل گرفتن ایماژهای طبقاتی و جرائم اقتصادی می انجامد.
در وقت اضافه، دولت و کارکنان حوزه ی بهداشتی و پزشکی مدام سعی می کند بحران را مدیریت و جامعه را کنترل کند و اینک با بحران اپیدمی مواجه نیست، بلکه با بحران نادیده گرفتن بحران در وقت ضرور و سیل خروشان آسیب ها و ناکامی ها مواجه است. چرا که خرد مواجهه با پدیده ها در ایران، خرد تأخری و عینیت گرا است، به اصطلاح روشن تر تا درد را در استخوان و مرگ را در پیش رو نبیند، فهم روشنی از آن ها پیدا نکرده و دست به دامن تجویز لیموزنجبیل و خشونت نمادین هم می شود. مواجهه با شرّ، محصول تفکر جمعی یک پیکره ی اجتماعی است و نه صرفا بخش های تخصصی درگیر موضوع که هزینه ی ناکامی «خردورزی به موقع» را با بدن خود و حتی مرگ پرسنل زحمت کش خود و جواب کردن بیماران از زندگی و نظاره ی تراژدی دست شستن هموطنانش از جان شیرین می پردازد.
@thing
Forwarded from ️ شبکه جامعه شناسی
🔸کرونا و جامعه مخاطرهآمیز
🖋محمد هدایتی
📍اولریش بک، جامعه شناسانِ آلمانی با معرفی مفهوم #جامعه_مخاطرهآمیز (risk society) گام مهمی برای فهم جوامع معاصر برداشته است. بِک ویژگی برجسته جوامع مدرن را حضورِ همیشگیِ مخاطره می داند و به توضیح تفاوت های مخاطره در دوران مدرن با پیشامدرن می پردازد. بِک آگاه است که تاریخ بشری تاریخی بوده است سرشار از مخاطرات، از چیزهایی که گاه تمدن های بشری و حتی نفس حیات او را نشانه رفته اند. پس مخاطره چیزی جدید نیست. با این حال آنچه او از جامعه مخاطره آمیز در نظر دارد، همین جامعه ای که ما در آن زندگی می کنیم، از اساس با صرف وجود خطر متفاوت است.
📍بک بین مخاطرات سنتی و مدرن تمایز قائل می شود. از نظر او مخاطرات در جامعه سنتی غالبا از جنس بلایای طبیعی بودند: سیل، طاعون و مواردی از این دست. چیزهایی که طبیعت بر ما تحمیل می کرد. تبیینی هم که از این مخاطرات ارائه می شد متافیزیکی بود. چنین پنداشته می شد که این مخاطرات ناشی از خشم خدایان هستند، یا عصیان آسمان ها؛ که گاه ناشی از گنه کاری انسان قلمداد می شد و رنجی که باید در پاسخ به گنهکاری تحمل کند، گاهی هم تببینی برای این اتفاقات نداشت و دلالت از تقدیر بد داشتند. این ها مخاطراتی بودند کشنده و انسان خود را در برابر آن ها ناچیز و بی سلاح احساس می کرد. از این رو این مخاطرات غیرقابل پیش بینی و کنترل بودند. یک ویژگی دیگر این مخاطرات این بود که خصلت محلی داشتند. یعنی به خاطر ویژگی های جامعه سنتی خیلی امکان انتشار نداشتند. بیماری هایی مثل طاعون مسری بودند، اما کمیِ ارتباطاتِ بین جوامع باعث می شد خصلت محلی یا منطقه ای خود را کماکان حفظ کنند. اما ویژگی مهم تر اینکه عموم این مخاطرات، به لحاظ منطقی و عقلانی، نتیجه کنش مستقیم یا غیرمستقیم انسان نبودند. چیزهایی بودند که بر آدمی تحمیل می شد. اما مخاطرات در دوران مدرن، به ویژه دوران متاخر از جنس دیگری هستند.
📍در دوره مدرنیته اولیه، به واسطه باوری که به علم و توان های آن وجود داشت، گمان می رفت می توان این مخاطرات را پیش بینی و کنترل کرد. علم گرایی چنان در باور انسان مدرن رسوخ کرده بود که فکر می کرد می تواند دربرابر بسیاری از این مخاطرات مصون بماند. در این دوره غالب بیماری های همه گیر کنترل شدند، پیشرفت های پزشکی امراض زمانی کشنده را به چیزهایی ساده بدل کرد که می توان با مراقبت هایی از شر آن ها نجات یافت. طبیعت تا حد زیادی مسخر آدمی شد. هرچند کماکان تا پیش بینی و کنترل دقیق پدیده هایی مثل زلزله فاصله بسیار است. بهرحال دوران مدرنیته اولیه دوران خوش بینی نسبت به مواجهه با مخاطرات است. در این دوران مخاطرات کماکان بیرونی قلمداد می شوند نه ناشی از کنش های انسانی.
📍بک اما از مدرنیته متاخر نیز می گوید، اینکه در این دوره مخاطرات ماهیتا تغییر یافته اند. این مخاطرات جدید نه ناشی از طغیان طبیعت و خشم خدایان، که ناشی از کنش ها وفعالیت های خود آدمی است. فعالیت هایی که بخش زیادی از آن ها اتفاقا به واسطه «پیشرفت» علم امکان پذیر شده اند. یکی از مثال های بِک، نیروگاه چرنوبیل است. انفجار در نیروگاه هسته ای چرنوبیل در لهستان و تکثیر آن مخاطره ای در ابعاد جهانی ایجاد کرد. عمل آدمی به مدد پیشرفت علمی چنان خطری را ایجاد کرد که چندین نسل را به مخاطره انداخت. به قول خود بِک برخی قربانیان این حادثه هنوز متولد نشده اند، چرا که این تشعشات بر روی باروری ها و ژن ها هم تاثیر گذار بودند. حد ومرزهای زمانی و فضایی این مخاطرات جدید نیز به مراتب بیشتر از مخاطرات سنتی است. یا برای مثال بیماری جنون گاوی که در طرفه العینی قربانیانی در تقریبا تمام جهان یافت.
📍ویروس کرونا، چیزی است از این جنس. حالا جهانی درگیر کرونا شده است. این مخاطرات ، از جمله کرونا، به شدت هم با سیاست های زیستی و دولتی گره خورده اند. حیات آدم ها، خوب یا بد گره خورده است به این سیاست ها، اینکه دولت ها چه تفسیری از واقعیت دارند، یا اساساً اولویت شان چیست، نسبت بین ملاحظات امنیتی- اقتصادی، با ملاحظات انسانی چیست؟ کدام یک اولویت دارند.
📍جامعهی مخاطرات آمیز جامعه ای است که در آن همیشه «هراس» از مخاطره، و هراس از انتشار ان وجود دارد. زیستن در چنین جامعهای سخت است و نیازمند همراهی شهروندان است با حکومت، البته حکومتهایی که کارا و راستگو باشند.
💡 #رسانه شمایید. اگر میپسندید، برای دوستانتان بفرستید.
🌐 شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_Sociology
🖋محمد هدایتی
📍اولریش بک، جامعه شناسانِ آلمانی با معرفی مفهوم #جامعه_مخاطرهآمیز (risk society) گام مهمی برای فهم جوامع معاصر برداشته است. بِک ویژگی برجسته جوامع مدرن را حضورِ همیشگیِ مخاطره می داند و به توضیح تفاوت های مخاطره در دوران مدرن با پیشامدرن می پردازد. بِک آگاه است که تاریخ بشری تاریخی بوده است سرشار از مخاطرات، از چیزهایی که گاه تمدن های بشری و حتی نفس حیات او را نشانه رفته اند. پس مخاطره چیزی جدید نیست. با این حال آنچه او از جامعه مخاطره آمیز در نظر دارد، همین جامعه ای که ما در آن زندگی می کنیم، از اساس با صرف وجود خطر متفاوت است.
📍بک بین مخاطرات سنتی و مدرن تمایز قائل می شود. از نظر او مخاطرات در جامعه سنتی غالبا از جنس بلایای طبیعی بودند: سیل، طاعون و مواردی از این دست. چیزهایی که طبیعت بر ما تحمیل می کرد. تبیینی هم که از این مخاطرات ارائه می شد متافیزیکی بود. چنین پنداشته می شد که این مخاطرات ناشی از خشم خدایان هستند، یا عصیان آسمان ها؛ که گاه ناشی از گنه کاری انسان قلمداد می شد و رنجی که باید در پاسخ به گنهکاری تحمل کند، گاهی هم تببینی برای این اتفاقات نداشت و دلالت از تقدیر بد داشتند. این ها مخاطراتی بودند کشنده و انسان خود را در برابر آن ها ناچیز و بی سلاح احساس می کرد. از این رو این مخاطرات غیرقابل پیش بینی و کنترل بودند. یک ویژگی دیگر این مخاطرات این بود که خصلت محلی داشتند. یعنی به خاطر ویژگی های جامعه سنتی خیلی امکان انتشار نداشتند. بیماری هایی مثل طاعون مسری بودند، اما کمیِ ارتباطاتِ بین جوامع باعث می شد خصلت محلی یا منطقه ای خود را کماکان حفظ کنند. اما ویژگی مهم تر اینکه عموم این مخاطرات، به لحاظ منطقی و عقلانی، نتیجه کنش مستقیم یا غیرمستقیم انسان نبودند. چیزهایی بودند که بر آدمی تحمیل می شد. اما مخاطرات در دوران مدرن، به ویژه دوران متاخر از جنس دیگری هستند.
📍در دوره مدرنیته اولیه، به واسطه باوری که به علم و توان های آن وجود داشت، گمان می رفت می توان این مخاطرات را پیش بینی و کنترل کرد. علم گرایی چنان در باور انسان مدرن رسوخ کرده بود که فکر می کرد می تواند دربرابر بسیاری از این مخاطرات مصون بماند. در این دوره غالب بیماری های همه گیر کنترل شدند، پیشرفت های پزشکی امراض زمانی کشنده را به چیزهایی ساده بدل کرد که می توان با مراقبت هایی از شر آن ها نجات یافت. طبیعت تا حد زیادی مسخر آدمی شد. هرچند کماکان تا پیش بینی و کنترل دقیق پدیده هایی مثل زلزله فاصله بسیار است. بهرحال دوران مدرنیته اولیه دوران خوش بینی نسبت به مواجهه با مخاطرات است. در این دوران مخاطرات کماکان بیرونی قلمداد می شوند نه ناشی از کنش های انسانی.
📍بک اما از مدرنیته متاخر نیز می گوید، اینکه در این دوره مخاطرات ماهیتا تغییر یافته اند. این مخاطرات جدید نه ناشی از طغیان طبیعت و خشم خدایان، که ناشی از کنش ها وفعالیت های خود آدمی است. فعالیت هایی که بخش زیادی از آن ها اتفاقا به واسطه «پیشرفت» علم امکان پذیر شده اند. یکی از مثال های بِک، نیروگاه چرنوبیل است. انفجار در نیروگاه هسته ای چرنوبیل در لهستان و تکثیر آن مخاطره ای در ابعاد جهانی ایجاد کرد. عمل آدمی به مدد پیشرفت علمی چنان خطری را ایجاد کرد که چندین نسل را به مخاطره انداخت. به قول خود بِک برخی قربانیان این حادثه هنوز متولد نشده اند، چرا که این تشعشات بر روی باروری ها و ژن ها هم تاثیر گذار بودند. حد ومرزهای زمانی و فضایی این مخاطرات جدید نیز به مراتب بیشتر از مخاطرات سنتی است. یا برای مثال بیماری جنون گاوی که در طرفه العینی قربانیانی در تقریبا تمام جهان یافت.
📍ویروس کرونا، چیزی است از این جنس. حالا جهانی درگیر کرونا شده است. این مخاطرات ، از جمله کرونا، به شدت هم با سیاست های زیستی و دولتی گره خورده اند. حیات آدم ها، خوب یا بد گره خورده است به این سیاست ها، اینکه دولت ها چه تفسیری از واقعیت دارند، یا اساساً اولویت شان چیست، نسبت بین ملاحظات امنیتی- اقتصادی، با ملاحظات انسانی چیست؟ کدام یک اولویت دارند.
📍جامعهی مخاطرات آمیز جامعه ای است که در آن همیشه «هراس» از مخاطره، و هراس از انتشار ان وجود دارد. زیستن در چنین جامعهای سخت است و نیازمند همراهی شهروندان است با حکومت، البته حکومتهایی که کارا و راستگو باشند.
💡 #رسانه شمایید. اگر میپسندید، برای دوستانتان بفرستید.
🌐 شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_Sociology
Telegram
attach 📎
Forwarded from دکتر هادی خانیکی
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from Vahid Online وحید آنلاین
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
دریافتی با شرح:
'این آهنگ رو در شرایط و احوال این روزهای ایران ساختم و ضبط کردیم.
هفتمین اخترِ این صبحِ سیاه...
آهنگساز و نوازنده سنتور: کوروش شاهانی
خواننده: مریم خان
نوازنده تمبک: خشایار شاهانی
نوازنده عود: شایان میرزایی
نوازنده تار و بم تار: سیاوش قلیچخان
نوازنده نی: کیارش بکتاشیان
نوازنده کمانچه و قیچک: چکاد فشارکی
شعر از: سایه
ضبط: استودیو هورآهنگ
صدابرداری، میکس و مسترینگ: محمدباقر زینالی'
متن شعر:
ای دریغا چه گلی ریخت به خاک
چه بهاری پژمرد
چه دلی رفت به باد
چه چراغی افسرد
هر شب این دلهره طاقتسوز
خوابم از دیده ربود
هر سحر چشم گشودم نگران
چه خبر خواهد بود؟
سرنوشت دل من بود درین بیم و امید
...
آخر ای صبحدم خونآلود
آمد آن خنجر بیداد فرود
شش ستاره به زمین درغلتید
شش دل شیر فروماند از کار
شش صدا شد خاموش
بانگ خون در دل ریشم برخاست
پر شدم از فریاد
هفتمین اختر این صبح سیاه
دل من [/ما] بود که بر خاک افتاد
#آبان۹۸ #دی۹۸ #پرواز۵۷۲
📡 @VahidOnline
'این آهنگ رو در شرایط و احوال این روزهای ایران ساختم و ضبط کردیم.
هفتمین اخترِ این صبحِ سیاه...
آهنگساز و نوازنده سنتور: کوروش شاهانی
خواننده: مریم خان
نوازنده تمبک: خشایار شاهانی
نوازنده عود: شایان میرزایی
نوازنده تار و بم تار: سیاوش قلیچخان
نوازنده نی: کیارش بکتاشیان
نوازنده کمانچه و قیچک: چکاد فشارکی
شعر از: سایه
ضبط: استودیو هورآهنگ
صدابرداری، میکس و مسترینگ: محمدباقر زینالی'
متن شعر:
ای دریغا چه گلی ریخت به خاک
چه بهاری پژمرد
چه دلی رفت به باد
چه چراغی افسرد
هر شب این دلهره طاقتسوز
خوابم از دیده ربود
هر سحر چشم گشودم نگران
چه خبر خواهد بود؟
سرنوشت دل من بود درین بیم و امید
...
آخر ای صبحدم خونآلود
آمد آن خنجر بیداد فرود
شش ستاره به زمین درغلتید
شش دل شیر فروماند از کار
شش صدا شد خاموش
بانگ خون در دل ریشم برخاست
پر شدم از فریاد
هفتمین اختر این صبح سیاه
دل من [/ما] بود که بر خاک افتاد
#آبان۹۸ #دی۹۸ #پرواز۵۷۲
📡 @VahidOnline