نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «🏚 بهداشت به مثابه ی مسئله ی اجتماعی 🖋 محمد زینالی اُناری؛ (پیتر و بریجیت برگر: در جوامع جهان سومی آینده وجود ندارد.) 🎆 تا کنون در میان انواع و اقسام مسائل اجتماعی، سخنی از این که بهداشت به عنوان مسئله ی اجتماعی ذکر شود، نبوده است. ممکن است در میان بحث…»
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «استثمار سرزمین مادری محمد زینالی اناری در گذشته چوب و فلک و کابل و خودکار، وسیله ای بود برای خشونتی به نام تنبیه و به هنجار کردن کودکان برای یادگیری. یادگیری در مدرسه، از طریق تهدید از جهنمی به نام تنبیه و عقوبتی ابدی و شدیدی همچون فرار و کارگری شکل می گرفت.…»
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from ابوالفضل بجانی | Abolfazl Bejani
آیا ورزش هم الکترونیکی میشود؟!
امشب، چهارشنبه ۱۷ اردیبهشت، ساعت ۲۲
در صفحه اینستاگرام abolfazlbejani
زبان گفتگو؛ ترکی آذربایجانی
─┅━━━┅─
✅ @bejani_ir
امشب، چهارشنبه ۱۷ اردیبهشت، ساعت ۲۲
در صفحه اینستاگرام abolfazlbejani
زبان گفتگو؛ ترکی آذربایجانی
─┅━━━┅─
✅ @bejani_ir
🖇کرونا و پایان شهرنشینی
🖌 محمد زینالی اُناری؛
🧿 قرن بیست و یک، بدون مقدمه وارد دوره ی دیگری از زندگی شده است: «جامعه ی اطلاعاتی». ما ایرانی ها در ابتدای قرن بیستم از یک جامعه ی ایلی و روستانشین، وارد دوره ی شهرنشینی و حاکمیت ناسیونالیسم های مدرن شدیم و هنوز چالش های زیادی با دوره ی مذکور داریم. در عین حال با ورود قرن جدید، با تغییر بزرگ دیگری مواجه شده ایم که مناسبات فضا و قدرت اجتماعی با انفجار اطلاعات دیجیتال در حال دگرگونی و تحول است.
🧿 اگرچه در ابتدا زیرساخت های شهرنشینی ما اعم از بانک و بلدیه چندان که باید مهیا نبود و با همکاری کشورهای پیشرفته حتی تا مرحله ی اکتشاف نفت و نوشتن تاریخ باستانی پیش رفتیم، اینک نوبت زیرساخت های تازه تری شده که نیازمند طراحی و تقویت آن در تمام نقاط سرزمین پلنگ و زعفران هستیم.
🧿 مراحل گذار از جامعه ی شهرنشین به جامعه ی اطلاعاتی میتوانست به تدریج و با طی کردن کشمکش های فراوانی که هنوز با عالم دیجیتال و شبکه های اجتماعی مشکل دارد، طی شود، اما حادثه ی دیگری رخ داد. «کرونا» مانند عقابی قصد دارد ما را از دوره ی حاکمیت شهرنشینی به سمت دوره ی جامعه ی اطلاعاتی پیش ببرد که در آن انسانها به جای تردد در خیابانهای شلوغ و پر از خودرو و کامیون، از طریق موبایل هایی که سرورهای پرسرعت پشتیبانی میشوند با هم ارتباط میجویند.
🧿 با این حال، هنوز بسترهای اقتصادی و فرهنگی مربوط به جامعه ی اطلاعاتی در ایران به طور کامل فراهم نیست و مدارس و دانشگاه های مجازی تا دوردست های همه ی کشور به طور کامل دسترسی نداشته و نیازها به طور کامل مرتفع نمی شوند. از سویی، برای فراهم آوردن چنین بستری، نیازمند کارآفرینان و اندیشمندانی است که بتوانند مقتضیات اخلاقی دوره ی جامعه ی اطلاعاتی را به عنوان آرمان شهر زندگی ایرانی ترسیم کنند.
🧿 کرونا موجب شده است که خلأ چنین کارآفرینان و متفکرانی در جامعه ی ایرانی که اینک دست خوش اضطراب و هراس ناشی از تداوم سبک زندگی شهرمحور پیشین و سرایت بیشتر بیماری است، محسوس باشد. با این حال، به نظر میرسد وابستگی مالی ما به جامعه ی شهرنشین و اقتصاد خاص آن که با شکاف شدید بالای شهر و پایین شهر نیز همراه بود، مانعی بزرگ بر سر راه چنین دگرگونی یا «جابجایی» فضایی شود. اما به نظر می رسد تداوم کرونا بتواند موجب خلاقیت کار آفرینان و متفکران شده و وضعیت فعلی اتکای اقتصادی به خیابان های شلوغ و گران قیمت را به سمت خلق شهرهای دیجیتال عادلانه تر پیش برد.
@thing
🖌 محمد زینالی اُناری؛
🧿 قرن بیست و یک، بدون مقدمه وارد دوره ی دیگری از زندگی شده است: «جامعه ی اطلاعاتی». ما ایرانی ها در ابتدای قرن بیستم از یک جامعه ی ایلی و روستانشین، وارد دوره ی شهرنشینی و حاکمیت ناسیونالیسم های مدرن شدیم و هنوز چالش های زیادی با دوره ی مذکور داریم. در عین حال با ورود قرن جدید، با تغییر بزرگ دیگری مواجه شده ایم که مناسبات فضا و قدرت اجتماعی با انفجار اطلاعات دیجیتال در حال دگرگونی و تحول است.
🧿 اگرچه در ابتدا زیرساخت های شهرنشینی ما اعم از بانک و بلدیه چندان که باید مهیا نبود و با همکاری کشورهای پیشرفته حتی تا مرحله ی اکتشاف نفت و نوشتن تاریخ باستانی پیش رفتیم، اینک نوبت زیرساخت های تازه تری شده که نیازمند طراحی و تقویت آن در تمام نقاط سرزمین پلنگ و زعفران هستیم.
🧿 مراحل گذار از جامعه ی شهرنشین به جامعه ی اطلاعاتی میتوانست به تدریج و با طی کردن کشمکش های فراوانی که هنوز با عالم دیجیتال و شبکه های اجتماعی مشکل دارد، طی شود، اما حادثه ی دیگری رخ داد. «کرونا» مانند عقابی قصد دارد ما را از دوره ی حاکمیت شهرنشینی به سمت دوره ی جامعه ی اطلاعاتی پیش ببرد که در آن انسانها به جای تردد در خیابانهای شلوغ و پر از خودرو و کامیون، از طریق موبایل هایی که سرورهای پرسرعت پشتیبانی میشوند با هم ارتباط میجویند.
🧿 با این حال، هنوز بسترهای اقتصادی و فرهنگی مربوط به جامعه ی اطلاعاتی در ایران به طور کامل فراهم نیست و مدارس و دانشگاه های مجازی تا دوردست های همه ی کشور به طور کامل دسترسی نداشته و نیازها به طور کامل مرتفع نمی شوند. از سویی، برای فراهم آوردن چنین بستری، نیازمند کارآفرینان و اندیشمندانی است که بتوانند مقتضیات اخلاقی دوره ی جامعه ی اطلاعاتی را به عنوان آرمان شهر زندگی ایرانی ترسیم کنند.
🧿 کرونا موجب شده است که خلأ چنین کارآفرینان و متفکرانی در جامعه ی ایرانی که اینک دست خوش اضطراب و هراس ناشی از تداوم سبک زندگی شهرمحور پیشین و سرایت بیشتر بیماری است، محسوس باشد. با این حال، به نظر میرسد وابستگی مالی ما به جامعه ی شهرنشین و اقتصاد خاص آن که با شکاف شدید بالای شهر و پایین شهر نیز همراه بود، مانعی بزرگ بر سر راه چنین دگرگونی یا «جابجایی» فضایی شود. اما به نظر می رسد تداوم کرونا بتواند موجب خلاقیت کار آفرینان و متفکران شده و وضعیت فعلی اتکای اقتصادی به خیابان های شلوغ و گران قیمت را به سمت خلق شهرهای دیجیتال عادلانه تر پیش برد.
@thing
Forwarded from انجمن جامعه شناسی ایران
🔸روایتی از کنش جامعه شناسانه دکتر قانعی راد
✍سیدحسین سراج زاده
24 خرداد دومین سالروز درگذشت دوست عزیز و فرزانه دکتر محمدامین قانعی راد رئیس سابق انجمن جامعهشناسی ایران است. او صدای رسای دفاع از جامعه بود و این روزها جای خالی او بیش از هر زمان دیگری احساس میشود. دریغ و درد که در هنگامی که به شکوفایی و پختگی رسیده بود و انتظار میرفت علوم اجتماعی و جامعهشناسی ایران از آثار وجودیاش بیش از پیش بهرمند شود، از میان ما رفت.
قانعی راد از نسلی بود که در نیمه دوم دهه 50 شمسی و در هنگامی که نسل جوان آن روزگار در سر سودای رهایی جامعه از بند استبداد، بیعدالتی، تبعیض و وابستگی داشت، رشته جامعهشناسی را برای تحصیل برگزیدند تا برای تحقق آن آرمانهای رهاییبخش، علم تغییر و تحول جامعه را بیاموزند. بنابراین جامعهشناسی برای او یک انتخاب برای ایفای یک مسئولیت اجتماعی و پاسخ دادن به دغدغههای روشنفکرانه بود. او از همان زمان دانشجویی جامعهشناسی را نه چون رشتهای برای رسیدن به شغل بلکه به عنوان شیوهای از زندگی برگزید و تا پایان عمر پر بار خویش بر همان رأی و منش باقی ماند، تعهد روشنفکرانه را با رویکردهای علمی آمیخت و همواره در دفاع از جامعه تمام قد آماده بود.
از اواخر دهه 70 که جامعهشناسی حرفه او شده بود و در جایگاه یک عضو هیأت علمی فعالیت میکرد، بازهم آن مسئولیت اجتماعی و دغدغههای روشنفکرانه برایش در اولویت بود. به همین دلیل، هیچگاه به عنوان یک دانشگاهی و آکادمیسین خود را در خلوت اتاق کار دانشگاهیاش محصور نکرد و به همین علت فعالیت در انجمن جامعهشناسی ایران به عنوان یک انجمن علمی مردم نهاد و فعال در حوزه عمومی برایش اولویت ویژهای داشت. این اولویت برای او در حدی بود که استادان و دانشجویانی را که پیوند و ارتباط فعالی با انجمن نداشتند، جامعهشناسان جدی به حساب نمیآورد و بارها به صراحت میگفت؛ مگر می شود کسی نقش و مسئولیت علمی خو را جدی بگیرد، ولی از حصار بوروکراسی دانشگاهی بیرون نیاید و از طریق انجمن علمیاش با اجتماع علمی و حوزه عمومی ارتباط نداشته باشد؟
به نظر او دانشگاهیانی که به انجمنهای علمی، به مثابه حوزه عمومی کنشگری علمی، اهمیت نمیدهند، گویی اثرگذاری اجتماعی علم برایشان بیاهمیت است و نقش اجتماعی خود را جدی نگرفتهاند.
باز هم این دغدغههای روشنفکرانه و توجه به مسئولیت اجتماعی جامعهشناسی برای بهبود زندگی مردم و سویههای رهایی بخش جامعهشناسی بود که قانعی راد را به سوی «جامعهشناسی مردم مدار»
(Public Sociology)
یا «جامعه شناسی حوزه عمومی» (معادل فارسی که خود او به کار می برد)، کشاند.
«جامعهشناسی مردم مدار» مفهومی بود که با انتشار مقالهای با همین نام از مایکل بورووی، در مجله جامعهشناسی ایران (بهار 1387) و بعداً با حضور او در ایران در پاییز 1389 و ایراد دو سخنرانی درباره آن، در بین جامعهشناسان ایرانی مطرح شد و به کار رفت. این نوع جامعهشناسی به روایت بورووی، یکی از جلوههای علاقه جامعهشناسان به ایفای نقش رهایی بخش در تعامل و هم کنشی با جنبشهای اجتماعی و کنشگران حوزه عمومی و جامعه مدنی است. قانعی راد جوان که در اواخر دهه 50 با این دغدغهها به سراغ جامعهشناسی آمده بود، در میانسالی هم با همان دغدغه به حرفه جامعهشناسی مشغول بود. در نتیجه، ایده و مفهوم جامعهشناسی مردم مدار را بسیار جذاب و کاربردی یافت و کوشید آن را در درون جامعهشناسی ایران نهادینه کند. ایجاد گروه جامعهشناسی مردم مدار در انجمن جامعهشناسی ایران، پیوند دادن جامعهشناسی با جنبشهای اجتماعی و جامعه مدنی، حضور فعال در رسانههای جمعی و فضای مجازی، و گذاردن نام «جامعهشناسی حوزه عمومی» بر کانالش، موید این.
لازم است بر این نکته تاکید کنم که قانعی راد مفهوم جامعهشناسی حوزه عمومی را آنگونه که متناسب با شرایط جامعه ایران بود به کار میبرد. این مفهوم برای او چتری بود که رویکردهای او را در انتخاب جامعهشناسی به عنوان شیوهای از زندگی و حرفه بیان میکرد. او مفهوم جامعهشناسی مردم مدار را فقط برای ارتباط با گروههای بیصدای جامعه به کار نمیبرد، بلکه معتقد بود بینش جامعهشناسی اختصاص به متخصصان این حرفه ندارد و اعضای جامعه هم برای فهم زندگی خود و نیروهایی که روی زندگی آنان اثر دارند، به آن نیاز دارند. از این رو، مفهوم جامعهشناسی حوزه عمومی را به معنای ترویج بینش جامعهشناسی برای همگان به کار می برد. جا دارد بر وجهی از دیدگاه او که مغفول مانده است، انگشت بگذارم.
ادامه یادداشت را روی وب سایت انجمن جامعه شناسی ایران بخوانید.
https://bit.ly/3fmR1E9
@iran_sociology
#انجمن_جامعه_شناسی_ایران
#محمد_امین_قانعی_راد
✍سیدحسین سراج زاده
24 خرداد دومین سالروز درگذشت دوست عزیز و فرزانه دکتر محمدامین قانعی راد رئیس سابق انجمن جامعهشناسی ایران است. او صدای رسای دفاع از جامعه بود و این روزها جای خالی او بیش از هر زمان دیگری احساس میشود. دریغ و درد که در هنگامی که به شکوفایی و پختگی رسیده بود و انتظار میرفت علوم اجتماعی و جامعهشناسی ایران از آثار وجودیاش بیش از پیش بهرمند شود، از میان ما رفت.
قانعی راد از نسلی بود که در نیمه دوم دهه 50 شمسی و در هنگامی که نسل جوان آن روزگار در سر سودای رهایی جامعه از بند استبداد، بیعدالتی، تبعیض و وابستگی داشت، رشته جامعهشناسی را برای تحصیل برگزیدند تا برای تحقق آن آرمانهای رهاییبخش، علم تغییر و تحول جامعه را بیاموزند. بنابراین جامعهشناسی برای او یک انتخاب برای ایفای یک مسئولیت اجتماعی و پاسخ دادن به دغدغههای روشنفکرانه بود. او از همان زمان دانشجویی جامعهشناسی را نه چون رشتهای برای رسیدن به شغل بلکه به عنوان شیوهای از زندگی برگزید و تا پایان عمر پر بار خویش بر همان رأی و منش باقی ماند، تعهد روشنفکرانه را با رویکردهای علمی آمیخت و همواره در دفاع از جامعه تمام قد آماده بود.
از اواخر دهه 70 که جامعهشناسی حرفه او شده بود و در جایگاه یک عضو هیأت علمی فعالیت میکرد، بازهم آن مسئولیت اجتماعی و دغدغههای روشنفکرانه برایش در اولویت بود. به همین دلیل، هیچگاه به عنوان یک دانشگاهی و آکادمیسین خود را در خلوت اتاق کار دانشگاهیاش محصور نکرد و به همین علت فعالیت در انجمن جامعهشناسی ایران به عنوان یک انجمن علمی مردم نهاد و فعال در حوزه عمومی برایش اولویت ویژهای داشت. این اولویت برای او در حدی بود که استادان و دانشجویانی را که پیوند و ارتباط فعالی با انجمن نداشتند، جامعهشناسان جدی به حساب نمیآورد و بارها به صراحت میگفت؛ مگر می شود کسی نقش و مسئولیت علمی خو را جدی بگیرد، ولی از حصار بوروکراسی دانشگاهی بیرون نیاید و از طریق انجمن علمیاش با اجتماع علمی و حوزه عمومی ارتباط نداشته باشد؟
به نظر او دانشگاهیانی که به انجمنهای علمی، به مثابه حوزه عمومی کنشگری علمی، اهمیت نمیدهند، گویی اثرگذاری اجتماعی علم برایشان بیاهمیت است و نقش اجتماعی خود را جدی نگرفتهاند.
باز هم این دغدغههای روشنفکرانه و توجه به مسئولیت اجتماعی جامعهشناسی برای بهبود زندگی مردم و سویههای رهایی بخش جامعهشناسی بود که قانعی راد را به سوی «جامعهشناسی مردم مدار»
(Public Sociology)
یا «جامعه شناسی حوزه عمومی» (معادل فارسی که خود او به کار می برد)، کشاند.
«جامعهشناسی مردم مدار» مفهومی بود که با انتشار مقالهای با همین نام از مایکل بورووی، در مجله جامعهشناسی ایران (بهار 1387) و بعداً با حضور او در ایران در پاییز 1389 و ایراد دو سخنرانی درباره آن، در بین جامعهشناسان ایرانی مطرح شد و به کار رفت. این نوع جامعهشناسی به روایت بورووی، یکی از جلوههای علاقه جامعهشناسان به ایفای نقش رهایی بخش در تعامل و هم کنشی با جنبشهای اجتماعی و کنشگران حوزه عمومی و جامعه مدنی است. قانعی راد جوان که در اواخر دهه 50 با این دغدغهها به سراغ جامعهشناسی آمده بود، در میانسالی هم با همان دغدغه به حرفه جامعهشناسی مشغول بود. در نتیجه، ایده و مفهوم جامعهشناسی مردم مدار را بسیار جذاب و کاربردی یافت و کوشید آن را در درون جامعهشناسی ایران نهادینه کند. ایجاد گروه جامعهشناسی مردم مدار در انجمن جامعهشناسی ایران، پیوند دادن جامعهشناسی با جنبشهای اجتماعی و جامعه مدنی، حضور فعال در رسانههای جمعی و فضای مجازی، و گذاردن نام «جامعهشناسی حوزه عمومی» بر کانالش، موید این.
لازم است بر این نکته تاکید کنم که قانعی راد مفهوم جامعهشناسی حوزه عمومی را آنگونه که متناسب با شرایط جامعه ایران بود به کار میبرد. این مفهوم برای او چتری بود که رویکردهای او را در انتخاب جامعهشناسی به عنوان شیوهای از زندگی و حرفه بیان میکرد. او مفهوم جامعهشناسی مردم مدار را فقط برای ارتباط با گروههای بیصدای جامعه به کار نمیبرد، بلکه معتقد بود بینش جامعهشناسی اختصاص به متخصصان این حرفه ندارد و اعضای جامعه هم برای فهم زندگی خود و نیروهایی که روی زندگی آنان اثر دارند، به آن نیاز دارند. از این رو، مفهوم جامعهشناسی حوزه عمومی را به معنای ترویج بینش جامعهشناسی برای همگان به کار می برد. جا دارد بر وجهی از دیدگاه او که مغفول مانده است، انگشت بگذارم.
ادامه یادداشت را روی وب سایت انجمن جامعه شناسی ایران بخوانید.
https://bit.ly/3fmR1E9
@iran_sociology
#انجمن_جامعه_شناسی_ایران
#محمد_امین_قانعی_راد
isa.org.ir
انجمن جامعه شناسی ایران - روایتی از کنش جامعهشناسانه دکتر قانعی راد
Forwarded from موسسه مردم نهادعصر پژوهش سبلان اردبیل
✅موسسه مطالعات عصر پژوهش باهمکاری معاونت فرهنگی و امورجوانان اداره کل ورزش وجوانان برگزار میکند
◀️ کارگاه توانمندسازی تسهیل گری اجتماعی
🔰دوشنبه ۲۶ خرداد /ساعت ۱۶
🔹شرکت برای عموم آزاد و بارعایت پروتکل های بهداشتی است
🔸به شرکت کنندگان گواهی حضور اعطاء خواهد شد
🈯️آدرس:بعداز میدان توحید/ساختمان شاهد دانشگاه آزاد اسلامی/خانه جوانان
👇👇👇
@Asre_pazhohesh
◀️ کارگاه توانمندسازی تسهیل گری اجتماعی
🔰دوشنبه ۲۶ خرداد /ساعت ۱۶
🔹شرکت برای عموم آزاد و بارعایت پروتکل های بهداشتی است
🔸به شرکت کنندگان گواهی حضور اعطاء خواهد شد
🈯️آدرس:بعداز میدان توحید/ساختمان شاهد دانشگاه آزاد اسلامی/خانه جوانان
👇👇👇
@Asre_pazhohesh
Forwarded from جامعه شناسی سیاسی (Hossein Bashiri Guivi)
مالکیت خصوصی و رابطه آن با قتل دختران
دکترحسین بشیری گیوی
#جامعه_شناس
✅یکی از مهمترین مفاهیم بنیادی که #کارل_مارکس از بنیانگذاران جامعه شناسی به چالش کشید و دنیای سرمایه داری را کیش و مات کرد همان #مالکیت_خصوصی بود. مارکس برای اولین بار ثابت کرد که مالکیت خصوصی و ارزش افزوده از مکانیسم های نظام سرمایه داری است و با این دو مکانیسم کارگران الینه شده و نهایت استثمار می شوند.
✅در جامعه شناسی خانواده هم #پدرسالار در نظام پاتریمونیالی همه اعضای خانواده خصوصا زن و دختران را تا ابد در مالکیت خصوصی قلمرو خود تلقی می کند. در گذشته پسر به عنوان نماد اقتصاد و دفاع و امنیت خانواده و ایل و تبار محسوب می شد ولی دختر به عنوان ضعیفه که این نوع تفسیر باعث زنده به گور کردن دختران در زمان تولد می شد.
✅در اجتماع کنونی ایران دختران را در کودکی و نوجوانی زنده به گور می کنند.
✅اگر دختر بر خلاف سنت متعصب پدرسالار عمل کند، اگر دختر دوست داشتن را احساس کند، اگر دختر دست به انتخاب بزند، اگر دختر از شبکه های مجازی استفاده کند ، اگر دختر بیش از پدر متعصب بفهمد لاجرم به دست پدرسالار زنده به گور می شود.
✅دیروز در تالش امروز در کرمان ، البته این موارد از صدها مواردی است که رسانه ای می شود به این موارد خودکشی دختران ، خودسوزی دختران ، دختران فراری و ... را اضافه کنید.
✅در هر روی اجتماع ایران باید این مسئله مهم و اساسی را درک کند که پدر هیچ مالکیت خصوصی بر دختران و زنان ندارد بلکه دختران و فرزندان امانتی الهی در دست آنها هستند تا اینکه تشکیل خانواده داده یا به وسیله استقلال مالی از والدین جدا زندگی کنند.
✅احساس مالکیت که در اذهان پدران پدرسالار شکل گرفته باید از هم بپاشد و این کار شگرف را می توان با فرهنگ سازی و با کمک رسانه ها و سازمان های مردم نهاد سامان داد.
@azadikhojastehazadi
دکترحسین بشیری گیوی
#جامعه_شناس
✅یکی از مهمترین مفاهیم بنیادی که #کارل_مارکس از بنیانگذاران جامعه شناسی به چالش کشید و دنیای سرمایه داری را کیش و مات کرد همان #مالکیت_خصوصی بود. مارکس برای اولین بار ثابت کرد که مالکیت خصوصی و ارزش افزوده از مکانیسم های نظام سرمایه داری است و با این دو مکانیسم کارگران الینه شده و نهایت استثمار می شوند.
✅در جامعه شناسی خانواده هم #پدرسالار در نظام پاتریمونیالی همه اعضای خانواده خصوصا زن و دختران را تا ابد در مالکیت خصوصی قلمرو خود تلقی می کند. در گذشته پسر به عنوان نماد اقتصاد و دفاع و امنیت خانواده و ایل و تبار محسوب می شد ولی دختر به عنوان ضعیفه که این نوع تفسیر باعث زنده به گور کردن دختران در زمان تولد می شد.
✅در اجتماع کنونی ایران دختران را در کودکی و نوجوانی زنده به گور می کنند.
✅اگر دختر بر خلاف سنت متعصب پدرسالار عمل کند، اگر دختر دوست داشتن را احساس کند، اگر دختر دست به انتخاب بزند، اگر دختر از شبکه های مجازی استفاده کند ، اگر دختر بیش از پدر متعصب بفهمد لاجرم به دست پدرسالار زنده به گور می شود.
✅دیروز در تالش امروز در کرمان ، البته این موارد از صدها مواردی است که رسانه ای می شود به این موارد خودکشی دختران ، خودسوزی دختران ، دختران فراری و ... را اضافه کنید.
✅در هر روی اجتماع ایران باید این مسئله مهم و اساسی را درک کند که پدر هیچ مالکیت خصوصی بر دختران و زنان ندارد بلکه دختران و فرزندان امانتی الهی در دست آنها هستند تا اینکه تشکیل خانواده داده یا به وسیله استقلال مالی از والدین جدا زندگی کنند.
✅احساس مالکیت که در اذهان پدران پدرسالار شکل گرفته باید از هم بپاشد و این کار شگرف را می توان با فرهنگ سازی و با کمک رسانه ها و سازمان های مردم نهاد سامان داد.
@azadikhojastehazadi
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «علی شریعتی و خیابان های شریعتی محمد زینالی اُناری یکی از نام های آشنا به گوش مردم و به ویژه به گوش رانندگان تاکسی، شریعتی است. هر از چندگاهی مردم به آن ها خطاب میکنند دکتر علی شریعتی، شریعتی، دکتر شریعتی و گاه بعد از آن از واژه های دیگری چون دربست، مستقیم،…»
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «مرگ مناسکی قهرمان یاداشت درباره بی تفاوتی جامعه نسبت به درگذشت معنادار عباس کیارستمی http://www.khabaronline.ir/detail/597787/weblog/zeynali @thing»