از مردن تا نوشتن
محمد زینالی اُناری
سال هزار و چهارصد تمام میشود و در این سال، زوار من در رفته است. در این ایام، بهسان حمالّی شدهام که بار زندگی کمرش را خم کرده و در آستانهی شکستناست. دو سال تحمل تنهاییهای کرونا و از دست دادن بسیاری از نزدیکانم، باعث شد که همهی وجود من مانند چوبی تکیده و استخوانی پوکیده شود. علاوه بر آن، چرخهی زندگی بر فردی در طبقهی اجتماعی من با این اپیدمی و اپیدمیهای پیش از آن باعث شده که روزگار بهشدت سخت بگیرد. اما در میان بدآمدهای این روزگار که مدیون تحمیل بار سنگینی از سوی ساختارهای شناختی جامعه بر زندگی من باشد، امسال شاهد رویدادی بودم که بر آن میبالم و این ماجرا کمک میکند که در زیر بار سختیها و فشارهای زندگی طاقت بیاورم.
امسال توأم بود با بیماری یکی از عزیزانم که طاقت رنجها و سختیها ی زندگی را نیاورد و در برابر تکلیفی که جامعه و دبیران ایدئولوژیکش بر او وارد کردند تا الگویی از هستی را برگزیند که جز زندگی سیزیف گونه و خستگی بدن برایش راهی باشد، کم آوَرد. در میان گردبادی که به ذرهذره تمام شدن خواهرم میانجامید، مدام به دنبال علت جویی زنجیرههایی بودم که زندگی او را چنین به سرازیری و انتهای بعد مادی زندگی رساند. زنجیرههایی که از طبقه¬ی اجتماعی خانواده و مدرسه و معلمهایی که الگوی دختران نوجوان دههی شصتی را از رؤیای پزشک و معلم بودن به نقش سادهی خانهداری تقلیل میداد تا در غیاب استقلال و هویت اجتماعی، به تکلف بیفتد و در غیاب حق رسیدن به خواستههای هنری و اجتماعیاش، جانش را بر سر خاموش کردن چراغهای خانه بگذارد. در این دو سال که او برای پیدا کردن نور امیدی مدام مشق آواز و زندگی میکرد و زندگیاش روز به روز دشوارتر میشد، زنانی در اردبیل بودند که در این غم و غصه، امید را در میگشودند.
نخست رویدادی بود که از سال قبل آغاز شده و امسال هم تداوم داشت، تلاشهای پیگیرانةی یکی از بانوان شهر بود که چتر انتشار فصلنامهای در حوزهی فلسفه تعلیم و تربیت گشود و به زعم ناتوانی من در مشارکت جدّی با تحریریهی آن، باری از غم و غصهی من را در تجربهی افول زندگی خواهرم کم کرد. میدیدم یک بانوی اندیشمند در اردبیل، شهری که خواهرانم را از رسیدن به چنین جایگاهی محروم کرد، پرچم علم و دانش را بر میفروزد و در این امید بودم که او هم خواهر کسی است و چراغ این آرزو اگر در دیدگان من خاموش میشود، اما در خانهای از این شهر روشن است.
امسال اتفاق دیگری افتاد، یکی دیگر از بانوانی که در سالهای قبل دربارهی فشارهای ساختاری و رنج آدمیزاد بودن در این شهر با من صحبت میکرد، به دنبال این بود که رویارویی با این وضعیت و زیستن و فراتر رفتن از اجبارها و نکوهشهای پیرامونش بنویسد. خردهروایت اول این رویداد، زیستن او بود زیستنی که برابر جبرهای پیرامون طاقت میآورد و مقاومت میکرد تا بتواند خودش باشد. اما گاه اساسی اتفاق موقعی بود که او تصمیم گرفت این زندگی را روایت کند و دو ماه پیش قبل همان زمانی که خواهرم به کما برود، خبر انتشار کتابش را داد. دو سال بود که با ایشان صحبت نکرده بودم و یک بار پیام داده بود که در حال نوشتن است. این برای من مهم بود، در این شهر که هنوز بسیاری از افراد انقلابی و سیاسی به نوشتن زندگینامه یا اعترافات نپرداختهاند، جریان بزرگی بود که شاید کسی موج آن را به درستی نداند. او هم خواهری بود که برادرش مثل من شوکران جدایی را نچشیده و خوشبختانه به زندگی در کنار او امیدوار است، و این چراغ زندگی و امید هم در شهر من روشن است. بدون نام بردن از افراد و آثارشان، بخشی از متن کتاب ذکرشده را در اینجا میآورم:
«دیگر به زنی تبدیل شدم که میتوانست کنترل اوضاع را در دست بگیرد. به زندگی و کارش همزمان رسیدگی کند، مستقل فکر کند و کارها را به خوبی پیش ببرد. دیگر در زندگی شخصی و کاری کمتر دچار درماندگی میشدم. من یاد گرفتم که اگر بدترین بلاها هم سرم بیاید و یک کوه مشکلات داشته باشم، باید خودم به تنهایی از عهدهی همهی آنها بربیایم و آنها را باچیزهای اندکی که دور و برم هست حل و فصل کنم. من فرمول زندگی راحتتر را با ساده گرفتن همه چیز آموختم. در قبال همهی چیزهایی که در این مسیر از دست دادم، چیزی را به دست آوردم که اگر تمام دنیا جمع میشدند نمیتوانستند آن را از من بگیرند و آن اعتماد به خود بود ص234».
منتشر شده در نوروزنامه هفته نامه شمالغرب
@thing
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
سال هزار و چهارصد تمام میشود و در این سال، زوار من در رفته است. در این ایام، بهسان حمالّی شدهام که بار زندگی کمرش را خم کرده و در آستانهی شکستناست. دو سال تحمل تنهاییهای کرونا و از دست دادن بسیاری از نزدیکانم، باعث شد که همهی وجود من مانند چوبی تکیده و استخوانی پوکیده شود. علاوه بر آن، چرخهی زندگی بر فردی در طبقهی اجتماعی من با این اپیدمی و اپیدمیهای پیش از آن باعث شده که روزگار بهشدت سخت بگیرد. اما در میان بدآمدهای این روزگار که مدیون تحمیل بار سنگینی از سوی ساختارهای شناختی جامعه بر زندگی من باشد، امسال شاهد رویدادی بودم که بر آن میبالم و این ماجرا کمک میکند که در زیر بار سختیها و فشارهای زندگی طاقت بیاورم.
امسال توأم بود با بیماری یکی از عزیزانم که طاقت رنجها و سختیها ی زندگی را نیاورد و در برابر تکلیفی که جامعه و دبیران ایدئولوژیکش بر او وارد کردند تا الگویی از هستی را برگزیند که جز زندگی سیزیف گونه و خستگی بدن برایش راهی باشد، کم آوَرد. در میان گردبادی که به ذرهذره تمام شدن خواهرم میانجامید، مدام به دنبال علت جویی زنجیرههایی بودم که زندگی او را چنین به سرازیری و انتهای بعد مادی زندگی رساند. زنجیرههایی که از طبقه¬ی اجتماعی خانواده و مدرسه و معلمهایی که الگوی دختران نوجوان دههی شصتی را از رؤیای پزشک و معلم بودن به نقش سادهی خانهداری تقلیل میداد تا در غیاب استقلال و هویت اجتماعی، به تکلف بیفتد و در غیاب حق رسیدن به خواستههای هنری و اجتماعیاش، جانش را بر سر خاموش کردن چراغهای خانه بگذارد. در این دو سال که او برای پیدا کردن نور امیدی مدام مشق آواز و زندگی میکرد و زندگیاش روز به روز دشوارتر میشد، زنانی در اردبیل بودند که در این غم و غصه، امید را در میگشودند.
نخست رویدادی بود که از سال قبل آغاز شده و امسال هم تداوم داشت، تلاشهای پیگیرانةی یکی از بانوان شهر بود که چتر انتشار فصلنامهای در حوزهی فلسفه تعلیم و تربیت گشود و به زعم ناتوانی من در مشارکت جدّی با تحریریهی آن، باری از غم و غصهی من را در تجربهی افول زندگی خواهرم کم کرد. میدیدم یک بانوی اندیشمند در اردبیل، شهری که خواهرانم را از رسیدن به چنین جایگاهی محروم کرد، پرچم علم و دانش را بر میفروزد و در این امید بودم که او هم خواهر کسی است و چراغ این آرزو اگر در دیدگان من خاموش میشود، اما در خانهای از این شهر روشن است.
امسال اتفاق دیگری افتاد، یکی دیگر از بانوانی که در سالهای قبل دربارهی فشارهای ساختاری و رنج آدمیزاد بودن در این شهر با من صحبت میکرد، به دنبال این بود که رویارویی با این وضعیت و زیستن و فراتر رفتن از اجبارها و نکوهشهای پیرامونش بنویسد. خردهروایت اول این رویداد، زیستن او بود زیستنی که برابر جبرهای پیرامون طاقت میآورد و مقاومت میکرد تا بتواند خودش باشد. اما گاه اساسی اتفاق موقعی بود که او تصمیم گرفت این زندگی را روایت کند و دو ماه پیش قبل همان زمانی که خواهرم به کما برود، خبر انتشار کتابش را داد. دو سال بود که با ایشان صحبت نکرده بودم و یک بار پیام داده بود که در حال نوشتن است. این برای من مهم بود، در این شهر که هنوز بسیاری از افراد انقلابی و سیاسی به نوشتن زندگینامه یا اعترافات نپرداختهاند، جریان بزرگی بود که شاید کسی موج آن را به درستی نداند. او هم خواهری بود که برادرش مثل من شوکران جدایی را نچشیده و خوشبختانه به زندگی در کنار او امیدوار است، و این چراغ زندگی و امید هم در شهر من روشن است. بدون نام بردن از افراد و آثارشان، بخشی از متن کتاب ذکرشده را در اینجا میآورم:
«دیگر به زنی تبدیل شدم که میتوانست کنترل اوضاع را در دست بگیرد. به زندگی و کارش همزمان رسیدگی کند، مستقل فکر کند و کارها را به خوبی پیش ببرد. دیگر در زندگی شخصی و کاری کمتر دچار درماندگی میشدم. من یاد گرفتم که اگر بدترین بلاها هم سرم بیاید و یک کوه مشکلات داشته باشم، باید خودم به تنهایی از عهدهی همهی آنها بربیایم و آنها را باچیزهای اندکی که دور و برم هست حل و فصل کنم. من فرمول زندگی راحتتر را با ساده گرفتن همه چیز آموختم. در قبال همهی چیزهایی که در این مسیر از دست دادم، چیزی را به دست آوردم که اگر تمام دنیا جمع میشدند نمیتوانستند آن را از من بگیرند و آن اعتماد به خود بود ص234».
منتشر شده در نوروزنامه هفته نامه شمالغرب
@thing
@ardabilnote
👍1
Forwarded from انتشارات انسانشناسی / انسانشناسی و فرهنگ
death_extract.pdf
480.5 KB
بیست صفحۀ اول کتاب مطالعات اجتماعی مرگ، به کوشش هاجر قربانی
#مطالعات_مرگ #مرگ #مطالعات_اجتماعی_مرگ #هاجر_قربانی #انتشارات_انسانشناسی #انتشارات_انسان_شناسی
.
#مطالعات_مرگ #مرگ #مطالعات_اجتماعی_مرگ #هاجر_قربانی #انتشارات_انسانشناسی #انتشارات_انسان_شناسی
.
https://fa.shafaqna.com/news/1358031/%d8%b4%d9%81%d9%82%d9%86%d8%a7-%d8%a2%db%8c%d9%86%d8%af%d9%87-%d9%85%d8%ad%d9%85%d8%af-%d8%b2%db%8c%d9%86%d8%a7%d9%84%db%8c%d8%8c-%d9%be%da%98%d9%88%d9%87%d8%b4%da%af%d8%b1-%d8%a7%d8%ac%d8%aa%d9%85/
@thing
@thing
Shafaqna
شفقنا آینده/ محمد زینالی، پژوهشگر اجتماعی: ما امروز کشوری «موزاییکی» هستیم و ریشههای «افتراق» در کشورمان زیاد است/ جامعه ما به…
Forwarded from کانال رسمی خانه مطبوعات و رسانه های استان اردبیل (Mostafa Jamshidi)
مساله اجتماعی نباید به مساله عاطفی تبدیل شود
➕به گزارش روابط عمومی خانه مطبوعات و رسانههای استان اردبیل محمد زینالی در نشست موضوعی «روزنامهنگاری اجتماعی» اظهار داشت: ما در حال گذر از جامعه شفاهی به جامعه مکتوب هستیم. روزنامهنگاری اجتماعی هم نقشی ویژه در جامعه جدید دارد. چون با ایجاد دیالوگ و فضای نقد، حافظه جمعی را پربارتر میکند.
🔻وی با انتقاد از نگاه سطحی فعالان حوزه رسانه به مسائل اجتماعی گفت: مستندنگاری و ثبت آنچه در بطن جامعه روی میدهد حائز اهمیت است اما نباید فقط به ثبت وقایع و انتشار اخبار بسنده کرد. متاسفانه روزنامهنگاری اجتماعی در جامعه ما در سطح هشدار مانده و نتوانسته به درک و پرداخت عمیق برسد.
ادامه خبر در سایت خانه مطبوعات👇
🌐 khanehmatbooat.ir/News_Detail.aspx?ID=18318
کانال رسمی خانه مطبوعات و رسانههای استان اردبیل
💠 @KhanehMatbooatArdebil
➕به گزارش روابط عمومی خانه مطبوعات و رسانههای استان اردبیل محمد زینالی در نشست موضوعی «روزنامهنگاری اجتماعی» اظهار داشت: ما در حال گذر از جامعه شفاهی به جامعه مکتوب هستیم. روزنامهنگاری اجتماعی هم نقشی ویژه در جامعه جدید دارد. چون با ایجاد دیالوگ و فضای نقد، حافظه جمعی را پربارتر میکند.
🔻وی با انتقاد از نگاه سطحی فعالان حوزه رسانه به مسائل اجتماعی گفت: مستندنگاری و ثبت آنچه در بطن جامعه روی میدهد حائز اهمیت است اما نباید فقط به ثبت وقایع و انتشار اخبار بسنده کرد. متاسفانه روزنامهنگاری اجتماعی در جامعه ما در سطح هشدار مانده و نتوانسته به درک و پرداخت عمیق برسد.
ادامه خبر در سایت خانه مطبوعات👇
🌐 khanehmatbooat.ir/News_Detail.aspx?ID=18318
کانال رسمی خانه مطبوعات و رسانههای استان اردبیل
💠 @KhanehMatbooatArdebil
Forwarded from نیلے
پویش نجات آرزوها 🕊
🎥اکران مستند خونریزی این بار در دانشگاه علوم پزشکی اردبیل
👤سخنران:
دکتر سوسن هوشمندی
عضو هیأت علمی دانشکده پرستاری_مامایی علوم پزشکی اردبیل
🗣 تحلیل گر:
جناب دکتر زینالی
جامعه شناس
📍مکان:
سالن آمفی تئاتر شهید دهقانی نیا واقع در دانشکده پرستاری_مامایی
زمان: ۳۱ اردیبهشت، ساعت۱۱:۳۰
🆔آیدی تلگرامی ثبت نام: @Zare_nilufar
❌*شرکت برای عموم آزاد و ظرفیت محدود میباشد.*
🎥اکران مستند خونریزی این بار در دانشگاه علوم پزشکی اردبیل
👤سخنران:
دکتر سوسن هوشمندی
عضو هیأت علمی دانشکده پرستاری_مامایی علوم پزشکی اردبیل
🗣 تحلیل گر:
جناب دکتر زینالی
جامعه شناس
📍مکان:
سالن آمفی تئاتر شهید دهقانی نیا واقع در دانشکده پرستاری_مامایی
زمان: ۳۱ اردیبهشت، ساعت۱۱:۳۰
🆔آیدی تلگرامی ثبت نام: @Zare_nilufar
❌*شرکت برای عموم آزاد و ظرفیت محدود میباشد.*
Forwarded from یادداشت
رخنه ی دکانداری در مساجد
محمد زینالی اناری؛
در هفتههای گذشته شاهد بودیم که یکی از مساجد زیبای شهر اردبیل ( مسجد محله فرهنگ) را تبدیل به دکان کردند و علیرغم اعتراضات صورت گرفته پاسخ مناسبی داده نشد. امروز شاهد بودم نمای یکی از مساجد دیگر را هم تخریب کرده و دکانی در حال احداث دارند. این موضوع از چند ناحیه قابل توجه است.
۱- شهرداری یه هر ساختمانی متناسب با نقشه و استانداردهای اولیه اجازه ی تاسیس می دهد ولی اغلب خانه ها به مدد ماده صد و هزاران ساختار فاسد دیگر تخریب بنا صورت داده و با تبدیل پارکینگها به دکان در نقشه دستکاری می کنند. شهرداری هم با اخذ مبلغی غیر استانداردها را استاندارد تلقی کرده و اجازه ی هر تخلفی می دهد. به جای اصلاح این رویه ی غلط، امروز نوبت مساجد هم رسیده است که توسط مودیانی که در خانه و مغازه به این کردار خود کرده اند، این رویه را به مساجد هم تعمیم دهند..
۲- مساجد، بناهایی عمومی اند و از ابتدای انقلاب هم این عهد بود که مساجد توسط مردم اداره شوند ولی مدتی این عهد شکست و حاکمیت از ساخت و تقویت مساجد حمایت کرد. اما ظاهراً این نوع مداخله هم به پایان رسیده و مودیان مسجد به سوی دگرگونی کاربری فضاهای معماری و محیطی مساجد روی آورده و به سمت مداخله ی جدیدتری می روند و در این روش، این سیستم پولی اجاره بها و غیره است که جای خالی توجه به مشارکت مردم محله را پر می کند.
۳- دکانداری در همه ی ارکان جامعه نفوذ کرده و مستأجران دولت بجای استقلال بخش های اقتصادی برخی از آنها مانند شستا را به دکان خصوصی تبدیل کرده است و مبارزه با این نوع دکانداری هم کار به جایی نبرده و وزرا را سرنگون میکند. اما تفکر دکانداری از آن سو سعی می کند دولت را ولو به تخریب مساجد هم که شده محاصره کند تا حتی دولت فعلی که بارقه ی مبارزه با فساد را دمیده در کار خود ناکام بماند؛ حالا نوبت مبارزه با دکانداری در مسجد رسیده است.
۴- مشارکت اجتماعی محوریت مساجد بود که باعث شد با خلق سیستم های مختلفی حول مساجد مانند قرض الحسنه ها و پایگاه های مردمی بسیج ملت ایران را در جنگ علیه باطل پیروز کند. اما امروز به خاطر تجربیات غلطی که در جلب مشارکت رخنه کرده، به جای تعقل و بازاندیشی در جلب مشارکت برای تحکیم پیوندهای اجتماعی مساجد، از حیات خلوتی به صورت دکان سازی استفاده می کنند که جای مشارکت اجتماعی را با تولیت اقتصادی بگیرند و این امر به تشدید شکاف مردم از مساجد کمک خواهد کرد.
۵- مساجد، خانه ی خدا و دارای روح جمعی و تمسک ایدی جماعت به یدالله هستند. به همین خاطر هم شعار معماران فرهنگی جمهوری اسلامی این بود که: فرهنگ زیربنای اقتصاد است نه این که اقتصاد زیربنای فرهنگ باشد. اما می بینیم تفکر دکانداری در تولیت های مساجد رخنه کرده و از نمای مسجد دکان می سازند تا خانه ی خدا را با تقلید از پرده داران لات و هبل ساز در مکه، به بتخانهٔ کالا و سکه تبدیل کنند. این همه شعار نفوذ سر می دهند؛ هیچ چیزی بدتر از نفوذ مادیت در معنویات نیست!
۶- تخریب نمای مساجد، تحویل فرهنگ اسلامی به فرهنگ مادی است و دشمنان مساجد یک شب خواب چنین اتفاقی را دیده بودند که مودیان مساجد خودشان آغاز به تحویل آن از خانه ی خدا به خانه ی دنیا کردهاند و مثال این دنیا طلبان مانند مثال بدی است که موریانه از درون چوب را میخورد، کانه در مساجد را از داخل می بندند. این اتفاق با تضعیف حلب مشارکت مردم صورت گرفته و با تخریب معماری و ماهیت مساجد به نحو اسفباری صورت گرفته است.
۷- بی توجهی به هشدارهای صورت گرفته و همزمانی این اقدامات در سال جاری چنین گوشزد می کند که مودیانی که در مساجد رفت و آمد دارند، از علاقه ی دولت حاضر به تقویت مساجد سو استفاده کرده و با توجیه حل مشکلات مالی مساجد، حیات خلوت اقتصادی در مساجد درست می کنند و این با عهد دولت سیزدهم در خصوص مبارزه با فساد مغایر است و با توجه به وجود نهادهای نظارتی چون سازمان تبلیغات اسلامی، امید است که این امتیاز را از این مودیان بگیرد. این اتفاقات با شعارهای ضد نئولیبرالیسم دولت در تضاد است و بسته بودن چشمهای دولت به این تخلفات مهندسی، فرهنگی و اجتماعی موجب تضعیف مقاومت اجتماعات در حمایت از اقدامات ضد فساد دولت خواهد شد.
۸- ما سالها در شهرک نیایش منتظر بهسازی محوطه مسجد توسط شهرداری بودیم و این شهرک پس از ده سال نه راه درست و حسابی دارد نه فضای طبیعی شهری دارد و نه اسکان مناسب دارد. شهرکی که نیاز به ترمیم اجتماعات و بهسازی روانی و محیطی دارد، به جای توجه شهردار به محوطه سازی مسجد و جلب رضایت شهروندان به زیست بهتر در محله و رونق آن با غفلت او مواجه شده است که این آزمونی برای شهردار خوش سابقه در خدمت به قرآن و فرهنگ در رکسوت شهرداری است!
@ardabilnote
محمد زینالی اناری؛
در هفتههای گذشته شاهد بودیم که یکی از مساجد زیبای شهر اردبیل ( مسجد محله فرهنگ) را تبدیل به دکان کردند و علیرغم اعتراضات صورت گرفته پاسخ مناسبی داده نشد. امروز شاهد بودم نمای یکی از مساجد دیگر را هم تخریب کرده و دکانی در حال احداث دارند. این موضوع از چند ناحیه قابل توجه است.
۱- شهرداری یه هر ساختمانی متناسب با نقشه و استانداردهای اولیه اجازه ی تاسیس می دهد ولی اغلب خانه ها به مدد ماده صد و هزاران ساختار فاسد دیگر تخریب بنا صورت داده و با تبدیل پارکینگها به دکان در نقشه دستکاری می کنند. شهرداری هم با اخذ مبلغی غیر استانداردها را استاندارد تلقی کرده و اجازه ی هر تخلفی می دهد. به جای اصلاح این رویه ی غلط، امروز نوبت مساجد هم رسیده است که توسط مودیانی که در خانه و مغازه به این کردار خود کرده اند، این رویه را به مساجد هم تعمیم دهند..
۲- مساجد، بناهایی عمومی اند و از ابتدای انقلاب هم این عهد بود که مساجد توسط مردم اداره شوند ولی مدتی این عهد شکست و حاکمیت از ساخت و تقویت مساجد حمایت کرد. اما ظاهراً این نوع مداخله هم به پایان رسیده و مودیان مسجد به سوی دگرگونی کاربری فضاهای معماری و محیطی مساجد روی آورده و به سمت مداخله ی جدیدتری می روند و در این روش، این سیستم پولی اجاره بها و غیره است که جای خالی توجه به مشارکت مردم محله را پر می کند.
۳- دکانداری در همه ی ارکان جامعه نفوذ کرده و مستأجران دولت بجای استقلال بخش های اقتصادی برخی از آنها مانند شستا را به دکان خصوصی تبدیل کرده است و مبارزه با این نوع دکانداری هم کار به جایی نبرده و وزرا را سرنگون میکند. اما تفکر دکانداری از آن سو سعی می کند دولت را ولو به تخریب مساجد هم که شده محاصره کند تا حتی دولت فعلی که بارقه ی مبارزه با فساد را دمیده در کار خود ناکام بماند؛ حالا نوبت مبارزه با دکانداری در مسجد رسیده است.
۴- مشارکت اجتماعی محوریت مساجد بود که باعث شد با خلق سیستم های مختلفی حول مساجد مانند قرض الحسنه ها و پایگاه های مردمی بسیج ملت ایران را در جنگ علیه باطل پیروز کند. اما امروز به خاطر تجربیات غلطی که در جلب مشارکت رخنه کرده، به جای تعقل و بازاندیشی در جلب مشارکت برای تحکیم پیوندهای اجتماعی مساجد، از حیات خلوتی به صورت دکان سازی استفاده می کنند که جای مشارکت اجتماعی را با تولیت اقتصادی بگیرند و این امر به تشدید شکاف مردم از مساجد کمک خواهد کرد.
۵- مساجد، خانه ی خدا و دارای روح جمعی و تمسک ایدی جماعت به یدالله هستند. به همین خاطر هم شعار معماران فرهنگی جمهوری اسلامی این بود که: فرهنگ زیربنای اقتصاد است نه این که اقتصاد زیربنای فرهنگ باشد. اما می بینیم تفکر دکانداری در تولیت های مساجد رخنه کرده و از نمای مسجد دکان می سازند تا خانه ی خدا را با تقلید از پرده داران لات و هبل ساز در مکه، به بتخانهٔ کالا و سکه تبدیل کنند. این همه شعار نفوذ سر می دهند؛ هیچ چیزی بدتر از نفوذ مادیت در معنویات نیست!
۶- تخریب نمای مساجد، تحویل فرهنگ اسلامی به فرهنگ مادی است و دشمنان مساجد یک شب خواب چنین اتفاقی را دیده بودند که مودیان مساجد خودشان آغاز به تحویل آن از خانه ی خدا به خانه ی دنیا کردهاند و مثال این دنیا طلبان مانند مثال بدی است که موریانه از درون چوب را میخورد، کانه در مساجد را از داخل می بندند. این اتفاق با تضعیف حلب مشارکت مردم صورت گرفته و با تخریب معماری و ماهیت مساجد به نحو اسفباری صورت گرفته است.
۷- بی توجهی به هشدارهای صورت گرفته و همزمانی این اقدامات در سال جاری چنین گوشزد می کند که مودیانی که در مساجد رفت و آمد دارند، از علاقه ی دولت حاضر به تقویت مساجد سو استفاده کرده و با توجیه حل مشکلات مالی مساجد، حیات خلوت اقتصادی در مساجد درست می کنند و این با عهد دولت سیزدهم در خصوص مبارزه با فساد مغایر است و با توجه به وجود نهادهای نظارتی چون سازمان تبلیغات اسلامی، امید است که این امتیاز را از این مودیان بگیرد. این اتفاقات با شعارهای ضد نئولیبرالیسم دولت در تضاد است و بسته بودن چشمهای دولت به این تخلفات مهندسی، فرهنگی و اجتماعی موجب تضعیف مقاومت اجتماعات در حمایت از اقدامات ضد فساد دولت خواهد شد.
۸- ما سالها در شهرک نیایش منتظر بهسازی محوطه مسجد توسط شهرداری بودیم و این شهرک پس از ده سال نه راه درست و حسابی دارد نه فضای طبیعی شهری دارد و نه اسکان مناسب دارد. شهرکی که نیاز به ترمیم اجتماعات و بهسازی روانی و محیطی دارد، به جای توجه شهردار به محوطه سازی مسجد و جلب رضایت شهروندان به زیست بهتر در محله و رونق آن با غفلت او مواجه شده است که این آزمونی برای شهردار خوش سابقه در خدمت به قرآن و فرهنگ در رکسوت شهرداری است!
@ardabilnote
👍1
Forwarded from جامعه شناسی - سراج زاده
|مجله آینده نگر در شماره خرداد ماه ۱۴۰۱ مصاحبه ای با موضوع «مشکلات نهادهای مدنی در ایران» با من داشته که متن مصاحبه و فایل پی دی اف آن به اشتراک گذاشته میشود.|
🟢پیش شرط آشتی دولت و مردم پذیرش نهادهای مدنی است
گفتگوی آینده نگر با سید حسین سراج زاده-شماره ۱۲۰ خرداد ۱۴۰۱
لیلا ابراهیمیان
*برخیها میگویند، حاکمیت در ایران در برابر نهادهای صنفی، تشکلهای حرفهای و نهادهای مدنی استراتژی «از آن خودسازی» را پیگیری میکند. شما چه تصویری از نهادهای مدنی در ایران دارید؟
🔹من این بحث را با یک زمینهسازی به این شکل مطرح میکنم که اصولاً اگر دوره بعد از انقلاب را در نظر بگیریم، از همان ابتدا تا به امروز دو دیدگاه در بین افراد، جریانها و نیروهایی که در حاکمیت بودند وجود داشته است و این دو دیدگاه مبتنی بر دو فلسفه سیاسی است. یک فلسفه سیاسی با اصول مردمسالاری و استقرار یک نظم دموکراتیک در جامعه، ارتباط بهتری دارد یا تمایل و گرایش به این سمتوسو دارد. فلسفه سیاسی دیگر هم فکر میکند حکومت کردن و مدیریت جامعه حق انحصاری اقشار و گروههای خاصی است و سعی میکند سامان سیاسی را هم بر اساس تحقق این حق انحصاری پیش ببرد و سمتوسو بدهد. این دو دیدگاه در ارتباط با نهادهای مدنی هم نگاه متفاوتی دارند. به میزانی که جریانهای سیاسی به نظم مردمسالار و دموکراتیک گرایش بیشتری داشته باشند، نگاه مثبتتری به نهادهای مدنی و تشکلهای حرفهای و صنفی هم دارند و هر چه به سمت دیدگاه دوم نزدیکتر شوند، نسبت به اینها نگاه منفیتری دارند، بدبین هستند و سیاستهایشان به سمت از آن خودسازی و از بین بردن آنها یا آنها را به تصرف خود درآوردن، حرکت میکنند. این دو جریان در حاکمیت ما از همان ابتدا تا به امروز تا حدی وجود داشتند، هر چند که هر چه به امروز نزدیکتر میشویم، انگار غلبه نگاه دوم، یعنی دیدگاهی که خیلی نگاه مثبت و مساعدی ندارد، بیشتر شده و بیشتر میشود.
@SHSerajzadeh
ادامه گفتگو را در instant view مطالعه نمایید
https://b2n.ir/j00548
🟢پیش شرط آشتی دولت و مردم پذیرش نهادهای مدنی است
گفتگوی آینده نگر با سید حسین سراج زاده-شماره ۱۲۰ خرداد ۱۴۰۱
لیلا ابراهیمیان
*برخیها میگویند، حاکمیت در ایران در برابر نهادهای صنفی، تشکلهای حرفهای و نهادهای مدنی استراتژی «از آن خودسازی» را پیگیری میکند. شما چه تصویری از نهادهای مدنی در ایران دارید؟
🔹من این بحث را با یک زمینهسازی به این شکل مطرح میکنم که اصولاً اگر دوره بعد از انقلاب را در نظر بگیریم، از همان ابتدا تا به امروز دو دیدگاه در بین افراد، جریانها و نیروهایی که در حاکمیت بودند وجود داشته است و این دو دیدگاه مبتنی بر دو فلسفه سیاسی است. یک فلسفه سیاسی با اصول مردمسالاری و استقرار یک نظم دموکراتیک در جامعه، ارتباط بهتری دارد یا تمایل و گرایش به این سمتوسو دارد. فلسفه سیاسی دیگر هم فکر میکند حکومت کردن و مدیریت جامعه حق انحصاری اقشار و گروههای خاصی است و سعی میکند سامان سیاسی را هم بر اساس تحقق این حق انحصاری پیش ببرد و سمتوسو بدهد. این دو دیدگاه در ارتباط با نهادهای مدنی هم نگاه متفاوتی دارند. به میزانی که جریانهای سیاسی به نظم مردمسالار و دموکراتیک گرایش بیشتری داشته باشند، نگاه مثبتتری به نهادهای مدنی و تشکلهای حرفهای و صنفی هم دارند و هر چه به سمت دیدگاه دوم نزدیکتر شوند، نسبت به اینها نگاه منفیتری دارند، بدبین هستند و سیاستهایشان به سمت از آن خودسازی و از بین بردن آنها یا آنها را به تصرف خود درآوردن، حرکت میکنند. این دو جریان در حاکمیت ما از همان ابتدا تا به امروز تا حدی وجود داشتند، هر چند که هر چه به امروز نزدیکتر میشویم، انگار غلبه نگاه دوم، یعنی دیدگاهی که خیلی نگاه مثبت و مساعدی ندارد، بیشتر شده و بیشتر میشود.
@SHSerajzadeh
ادامه گفتگو را در instant view مطالعه نمایید
https://b2n.ir/j00548
Telegraph
پیش شرط آشتی دولت و مردم پذیرش نهادهای مدنی است
لیلا ابراهیمیان *برخیها میگویند، حاکمیت در ایران در برابر نهادهای صنفی، تشکلهای حرفهای و نهادهای مدنی استراتژی «از آن خودسازی» را پیگیری میکند. شما چه تصویری از نهادهای مدنی در ایران دارید؟ من این بحث را با یک زمینهسازی به این شکل مطرح میکنم که اصولاً اگر…
نه کسی می خواهد ببیند، نه کسی می خواهد بداند!
محمد زینالی اُناری
با گشت و گذار در شبکه های اجتماعی و رسانههای فرامرزی، میتوان متوجه شد که گردشگری ایران در زیر سایهی رونق این صنعت در پیرامون این مُلک قرار گرفته است. حوادث و اتفاقات اقتصادی-سیاسی و مدیریتی در ایران به گونه ای رقم خورده که به جای آن که گردشگری ایران و خیره شدن به تصویر ایران جذاب باشد، بسیاری از مردم در تلویزیون های موبایلی خود به عکسها و فیلمهای وان، آنتالیا، دوبی و سایر مناطق پررونق گردشگری خیره میشوند. «نگاه خیرهی گردشگری»، نگاهی اغوا کننده، سرمست کننده و اتوپیایی بوده و روز به روز بر رونق گردشگری پیرامونی و تضعیف گردشگری ایران مؤثر شده است.
در این ماجرا، که جایی خیره کننده و منظر نگاه خیرهی گردشگر باشد، عوامل زیادی دخیلند. گذشته از نقش و اهمیت عکاسی و تبدیل شدن آن به موضوع خاطره و حافظهی بصری مردم، مسائل معاصری به میان آمده است که حائز توجه است. یکی از این میان، صنعت خدمات شهری است که میتوانست با ارتقای تعلق شهری، توسعهی شهرهای انسان محور و اختصاص منظرهای شهری مستعد برای سرزندگی در ایام تعطیل و مناسبات آئینی، موجب رونق «گردشگری شهری» شود. بدین صورت شهروندان به جای پرتاب شدن به ویلاهای هراز و شمال و اسالم، چه بسا موجب سرزندگی شهرهای خود شده و آن را به موضوع نگاه گردشگران تبدیل کنند. از این مهم تر، نقش کیفیت اینترنت و قدرت خرید شهروندان برای داشتن گوشیهای موبایل با دوربینهای کارآمد است که توانایی جذب این نگاه خیره را داشته باشند.
در دهههای گذشته و زمانی که گردشگری در اقتصاد ایران اهمیت یافته بود، منوچهر جهانیان در جهاد دانشگاهی برنامهای با عنوان «ایران را ببینیم» تدارک دیده بود که نگارنده را نیز تشویق کرد تا چنین برنامهای را در استان برگزار کرده و برای برساخت این نگاه خیره تلاش کند. این برنامه با هدف تلاش برای دیدن «طبیعت ایران» در دانشجویان علاقمند اجرا شد که امروزه این علاقه بر کسی پوشیده نیست. اما گردشگری در عصر فرهنگ دیجیتال، تابلوی جدیدی بر روی گردشگران گشوده و آن، تولید نگاه خیره توسط «شهروندان عادی» است که به جهت وضع و حال امروزمان از بابت منظرهای شهری و تکنولوژیهای روز اعم از اینترنت و دسترسی شبکهای، صنعت گردشگری ایران توانایی چندانی برای رقابت با گردشگری پیرامونی نخواهد داشت.
کسانی که با اقدامات تخریبگرشان در راستای تضعیف سرزندگی و سرخوشی شهری در قالبهای مختلفی همچون ایجاد تشویش و دلهره در سبک زندگی متکثر شهروندان تلاش میکنند، یا این که شهرها را به صوت برج و باروی بیمنظر، فضاهای سیاه و دلمرده ساخته یا ابزار استراتژیک اینترنت و موبایل را، به انحای مختلف اعم از تحریم و تورم، حرام میکنند، در نهایت نور خیره کنندهی ایران را حتی از چشمهای شهروندان ایرانی می زدایند و دنیای دیگری را جایگزین نگاه مردم میکنند. موارد یاد شده در نهایت نگاه به ایران را نگاهی مشجّر، عدسیلازم و بیمنظر کرده و خیرگی توجه را، مانند ربوده شدن سهتار و مولوی، به سرزمینهای اطراف اعم از گردشگری امارات و ترکیه جلب کرده و گردشگری ایران را در عصر ارتباطات شبکهای از سکه میاندازد.
در نتیجه صورت نگاهها چنان مسخ و درگیر شهرهای رنگارنگ، شاد و آزادانهی اطراف میشود که نه کسی میخواهد ایران را ببیند و نه کسی میخواهد این موضوع را بداند که در چه زمانهای زندگی میکنیم و چه صنایعی میتواند شهرهای ما را، اگر هم موضوع گردشگری جهانی نکند، لااقل سوژهی نگاههای خیرهی مردم خودمان بکند تا منابعمان به خاطر مشجّر شدن منظر، اینترنت و دوربینهای شهروندان در رقابت نابرابر صنعت گردشگری از دستمان ربوده شود. با تغییر رویکرد شهرداران، بیداری متولیان اینترنت از خواب هزارساله و افزایش قدرت خرید شهروندان در دسترسی به دوربینهای قدرتمند موبایل میتوان نگاههای از دست رفته را به ایران بازگرداند!
@thing
محمد زینالی اُناری
با گشت و گذار در شبکه های اجتماعی و رسانههای فرامرزی، میتوان متوجه شد که گردشگری ایران در زیر سایهی رونق این صنعت در پیرامون این مُلک قرار گرفته است. حوادث و اتفاقات اقتصادی-سیاسی و مدیریتی در ایران به گونه ای رقم خورده که به جای آن که گردشگری ایران و خیره شدن به تصویر ایران جذاب باشد، بسیاری از مردم در تلویزیون های موبایلی خود به عکسها و فیلمهای وان، آنتالیا، دوبی و سایر مناطق پررونق گردشگری خیره میشوند. «نگاه خیرهی گردشگری»، نگاهی اغوا کننده، سرمست کننده و اتوپیایی بوده و روز به روز بر رونق گردشگری پیرامونی و تضعیف گردشگری ایران مؤثر شده است.
در این ماجرا، که جایی خیره کننده و منظر نگاه خیرهی گردشگر باشد، عوامل زیادی دخیلند. گذشته از نقش و اهمیت عکاسی و تبدیل شدن آن به موضوع خاطره و حافظهی بصری مردم، مسائل معاصری به میان آمده است که حائز توجه است. یکی از این میان، صنعت خدمات شهری است که میتوانست با ارتقای تعلق شهری، توسعهی شهرهای انسان محور و اختصاص منظرهای شهری مستعد برای سرزندگی در ایام تعطیل و مناسبات آئینی، موجب رونق «گردشگری شهری» شود. بدین صورت شهروندان به جای پرتاب شدن به ویلاهای هراز و شمال و اسالم، چه بسا موجب سرزندگی شهرهای خود شده و آن را به موضوع نگاه گردشگران تبدیل کنند. از این مهم تر، نقش کیفیت اینترنت و قدرت خرید شهروندان برای داشتن گوشیهای موبایل با دوربینهای کارآمد است که توانایی جذب این نگاه خیره را داشته باشند.
در دهههای گذشته و زمانی که گردشگری در اقتصاد ایران اهمیت یافته بود، منوچهر جهانیان در جهاد دانشگاهی برنامهای با عنوان «ایران را ببینیم» تدارک دیده بود که نگارنده را نیز تشویق کرد تا چنین برنامهای را در استان برگزار کرده و برای برساخت این نگاه خیره تلاش کند. این برنامه با هدف تلاش برای دیدن «طبیعت ایران» در دانشجویان علاقمند اجرا شد که امروزه این علاقه بر کسی پوشیده نیست. اما گردشگری در عصر فرهنگ دیجیتال، تابلوی جدیدی بر روی گردشگران گشوده و آن، تولید نگاه خیره توسط «شهروندان عادی» است که به جهت وضع و حال امروزمان از بابت منظرهای شهری و تکنولوژیهای روز اعم از اینترنت و دسترسی شبکهای، صنعت گردشگری ایران توانایی چندانی برای رقابت با گردشگری پیرامونی نخواهد داشت.
کسانی که با اقدامات تخریبگرشان در راستای تضعیف سرزندگی و سرخوشی شهری در قالبهای مختلفی همچون ایجاد تشویش و دلهره در سبک زندگی متکثر شهروندان تلاش میکنند، یا این که شهرها را به صوت برج و باروی بیمنظر، فضاهای سیاه و دلمرده ساخته یا ابزار استراتژیک اینترنت و موبایل را، به انحای مختلف اعم از تحریم و تورم، حرام میکنند، در نهایت نور خیره کنندهی ایران را حتی از چشمهای شهروندان ایرانی می زدایند و دنیای دیگری را جایگزین نگاه مردم میکنند. موارد یاد شده در نهایت نگاه به ایران را نگاهی مشجّر، عدسیلازم و بیمنظر کرده و خیرگی توجه را، مانند ربوده شدن سهتار و مولوی، به سرزمینهای اطراف اعم از گردشگری امارات و ترکیه جلب کرده و گردشگری ایران را در عصر ارتباطات شبکهای از سکه میاندازد.
در نتیجه صورت نگاهها چنان مسخ و درگیر شهرهای رنگارنگ، شاد و آزادانهی اطراف میشود که نه کسی میخواهد ایران را ببیند و نه کسی میخواهد این موضوع را بداند که در چه زمانهای زندگی میکنیم و چه صنایعی میتواند شهرهای ما را، اگر هم موضوع گردشگری جهانی نکند، لااقل سوژهی نگاههای خیرهی مردم خودمان بکند تا منابعمان به خاطر مشجّر شدن منظر، اینترنت و دوربینهای شهروندان در رقابت نابرابر صنعت گردشگری از دستمان ربوده شود. با تغییر رویکرد شهرداران، بیداری متولیان اینترنت از خواب هزارساله و افزایش قدرت خرید شهروندان در دسترسی به دوربینهای قدرتمند موبایل میتوان نگاههای از دست رفته را به ایران بازگرداند!
@thing
مسئله عشق است یا نفرت؟!
محمد زینالی اُناری
درباره ناسودمندی برنامه های کاهش طلاق
نشریه ساری بولوت، شماره 21، 29مرداد 1401
@thing
محمد زینالی اُناری
درباره ناسودمندی برنامه های کاهش طلاق
نشریه ساری بولوت، شماره 21، 29مرداد 1401
@thing
عشق یا نفرت.pdf
4.5 MB
مسئله عشق است یا نفرت؟!
محمد زینالی اُناری
درباره ناسودمندی برنامه های کاهش طلاق
نشریه ساری بولوت، شماره 21، 29مرداد 1401
@thing
محمد زینالی اُناری
درباره ناسودمندی برنامه های کاهش طلاق
نشریه ساری بولوت، شماره 21، 29مرداد 1401
@thing
👍1
Forwarded from سیدجواد میری مینق
جامعهشناس و پژوهشگر تاریخ ادیان:
بازخوانی شاه اسماعیل صفوی و نظام سیاسی اجتماعی او نیازی جدی است
اردبیل - ایرنا - جامعه شناس و پژوهشگر تاریخ ادیان گفت: نظام سیاسی اجتماعی بزرگی با روی کار آمدن شاه اسماعیل صفوی در جهان تظاهر یافته، اما ناآشنا مانده است و امروز از حیث جامعهشناسی و نظریههای اجتماعی، بازخوانی جدی این شخصیت و نظام او ضرورت دارد.
به گزارش خبرنگار ایرنا سید جواد میری شامگاه یکشنبه در همایش بازخوانی تُراث حِکمی شاه اسماعیل صفوی با تکیه بر نقش تمدنی دارالارشاد اردبیل در نگارخانه ختایی مجموعه تاریخی جهانی شیخ صفی الدین اردبیلی گفت: صحبت در باب شاه اسماعیل صفوی صحبت درباره یک فرد نیست بلکه سخن گفتن در خصوص یک سنت و جریان است و من این جریان سمبلیک را "سنت حِکمی" نام نهاده ام و باید امروز این سئوال مطرح شود که چرا شاه اسماعیل در گستره تفکر و اندیشه ما ناآشنا مانده است.
وی با اشاره به عقیده تاریخ نگاران و صاحب نظران مبنی بر اینکه نخستین دولت و حکومت فراگیر در ایران بعد از فروپاشی ساسانیان مربوط به شاه اسماعیل بوده، گفت: دو جریان فرهنگی و ناسیونالیستی در حوزه تاریخ نگاری وجود دارد و در نوع فرهنگی، وقتی به شخصیتها پرداخته میشود فقط به صورت مسئله اشاره نمیگردد بلکه گذشته را از امروز بازنگری میکنند.
میری اظهار کرد: یکی از زبانهای مهم دوره صفویان، زبان ترکی بوده و آثار مهمی با این زبان خلق شده است و هنگام پرداختن به تاریخ نگاری فرهنگی و توجه به این زبان، شاه اسماعیل صفوی و آثار آن مشاهده میشود اما در تاریخ نگاری ناسیونالیستی این برجستگی مشهود نیست.
او نسبت بین حکمت و حکومت را مهم خواند و ادامه داد: بسیاری از فیلسوفان و مهمترین آنها افلاطون در این راستا تلاش وافری داشته است و شاه اسماعیل در این سرزمین (اردبیل) قادر شده است بر اساس فکر و عرفان خود، موسس نظام حکومتی مبتنی بر حکمت باشد.
این جامعه شناس و پژوهشگر تاریخ ادیان تصریح کرد: شاه اسماعیل زمانی در تاریخ ظهور کرده که از یک سو امپراطوریهای بزرگی مثل اسپانیا و پرتغال شکل گرفته و از سوی دیگر امپراطوری عثمانی نیز بروز کرده اما این شاه کتابدار، بر اساس یک نظام فکری و نظری برخاسته از سنت اهل بیت (ع) به حکومت خود شکل و هویت داده است.
او یکی از علتهای دیده نشدن شاه اسماعیل صفوی را تاریخ نگاری ناسیونالیستی خواند و افزود: این شخصیت مهم، نه مثل یک فرد نظامی یا فرمانده یک گروه نظامی بلکه در حوزه حکمت، نقش آفرینی کرده است و در جامعه شناسی معرفت باید توجه داشت که مفاهیم ارزشمند، در یک شب خلق نمیشوند بلکه یک جریان و سنت فکری و تطورات زبانی پشت آن است.
میری گفت: پیش از شاه اسماعیل صفوی نیز افراد بزرگی همچون سید عمادالدین نسیمی و فضولی را میبینیم و اینها در پهنه تمدن اسلام و ایران و منسوب به سنت فکری اهل بیت (ع) بودهاند اما متاسفانه شاه اسماعیل در حاشیه قرار گرفته است.
به گفته وی امروز به بازخوانی جدی در باب هویت ایرانیان به عنوان ملتی مهم و چند زبانه در جهان نیاز داریم و باید با بنیه فکری و پایهدار و بدون اغراق به این بازخوانی متن بپردازیم و این کار، رسالت فلاسفه و فعالان حوزه عرفان نظری است.
جامعه شناس و پژوهشگر تاریخ ادیان ادامه داد: نباید به شاه اسماعیل و کتاب او نگاه موزهای داشته باشیم زیرا یک دغدغه مهم انسان امروز، چالش نهیلیسم و پوچ انگاری است و موجبات اضطراب روح و روان را در پی دارد.
وی تصریح کرد: سنت حکمی، انسان را نه مجبور، بلکه دعوت میکند تا بهترینها را برگزیند و متاسفانه درباره شاه اسماعیل به حشو ، هجو و حاشیه نویسی و حمله به شخصیت پرداخته اند و امیدواریم این همایش، حرکتی و آغازی برای شناخت و بازتعریف او باشد.
شعرخوانی و اهدا سردیس شاه اسماعیل صفوی به دکتر سید جواد میری از بخشهای دیگر این همایش بود.
شاه اسماعیل صفوی نوه شیخ صفیالدین اردبیلی و فرزند شیخ حیدر در سال ۹۰۷ هجری - قمری مطابق با سال ۱۵۰۱ میلادی با نشستن بر تخت حکومت ایران بر اوضاع سیاسی و اعتقادی در کشور انضباط و انسجام خاصی حاکم کرد.
سالروز استقرار سلسله صفویه در ایران توسط شاه اسماعیل صفوی از سوی شورای فرهنک عمومی کشور بعنوان روز اردبیل نامگذاری شده است؛ حکومتی که علاوه بر دو کار بسیار بزرگ و ارزشمند شامل رسمیت بخشیدن به مذهب شیعه و استفاده از آن در یکپارچگی و وحدت ملی ایران، اقدامات بسیار مهمی نیز در زمینه های فرهنگی، اجتماعی و سازندگی این مرزو بوم انجام داد.
استان اردبیل با یک میلیون و ۲۸۰ هزار نفر جمعیت و ۱۲ شهرستان در شمال ایران و مرز جمهوری آذربایجان واقع شده است.
https://www.google.com/amp/s/www.irna.ir/amp/84878104/
@seyedjavadmiri
بازخوانی شاه اسماعیل صفوی و نظام سیاسی اجتماعی او نیازی جدی است
اردبیل - ایرنا - جامعه شناس و پژوهشگر تاریخ ادیان گفت: نظام سیاسی اجتماعی بزرگی با روی کار آمدن شاه اسماعیل صفوی در جهان تظاهر یافته، اما ناآشنا مانده است و امروز از حیث جامعهشناسی و نظریههای اجتماعی، بازخوانی جدی این شخصیت و نظام او ضرورت دارد.
به گزارش خبرنگار ایرنا سید جواد میری شامگاه یکشنبه در همایش بازخوانی تُراث حِکمی شاه اسماعیل صفوی با تکیه بر نقش تمدنی دارالارشاد اردبیل در نگارخانه ختایی مجموعه تاریخی جهانی شیخ صفی الدین اردبیلی گفت: صحبت در باب شاه اسماعیل صفوی صحبت درباره یک فرد نیست بلکه سخن گفتن در خصوص یک سنت و جریان است و من این جریان سمبلیک را "سنت حِکمی" نام نهاده ام و باید امروز این سئوال مطرح شود که چرا شاه اسماعیل در گستره تفکر و اندیشه ما ناآشنا مانده است.
وی با اشاره به عقیده تاریخ نگاران و صاحب نظران مبنی بر اینکه نخستین دولت و حکومت فراگیر در ایران بعد از فروپاشی ساسانیان مربوط به شاه اسماعیل بوده، گفت: دو جریان فرهنگی و ناسیونالیستی در حوزه تاریخ نگاری وجود دارد و در نوع فرهنگی، وقتی به شخصیتها پرداخته میشود فقط به صورت مسئله اشاره نمیگردد بلکه گذشته را از امروز بازنگری میکنند.
میری اظهار کرد: یکی از زبانهای مهم دوره صفویان، زبان ترکی بوده و آثار مهمی با این زبان خلق شده است و هنگام پرداختن به تاریخ نگاری فرهنگی و توجه به این زبان، شاه اسماعیل صفوی و آثار آن مشاهده میشود اما در تاریخ نگاری ناسیونالیستی این برجستگی مشهود نیست.
او نسبت بین حکمت و حکومت را مهم خواند و ادامه داد: بسیاری از فیلسوفان و مهمترین آنها افلاطون در این راستا تلاش وافری داشته است و شاه اسماعیل در این سرزمین (اردبیل) قادر شده است بر اساس فکر و عرفان خود، موسس نظام حکومتی مبتنی بر حکمت باشد.
این جامعه شناس و پژوهشگر تاریخ ادیان تصریح کرد: شاه اسماعیل زمانی در تاریخ ظهور کرده که از یک سو امپراطوریهای بزرگی مثل اسپانیا و پرتغال شکل گرفته و از سوی دیگر امپراطوری عثمانی نیز بروز کرده اما این شاه کتابدار، بر اساس یک نظام فکری و نظری برخاسته از سنت اهل بیت (ع) به حکومت خود شکل و هویت داده است.
او یکی از علتهای دیده نشدن شاه اسماعیل صفوی را تاریخ نگاری ناسیونالیستی خواند و افزود: این شخصیت مهم، نه مثل یک فرد نظامی یا فرمانده یک گروه نظامی بلکه در حوزه حکمت، نقش آفرینی کرده است و در جامعه شناسی معرفت باید توجه داشت که مفاهیم ارزشمند، در یک شب خلق نمیشوند بلکه یک جریان و سنت فکری و تطورات زبانی پشت آن است.
میری گفت: پیش از شاه اسماعیل صفوی نیز افراد بزرگی همچون سید عمادالدین نسیمی و فضولی را میبینیم و اینها در پهنه تمدن اسلام و ایران و منسوب به سنت فکری اهل بیت (ع) بودهاند اما متاسفانه شاه اسماعیل در حاشیه قرار گرفته است.
به گفته وی امروز به بازخوانی جدی در باب هویت ایرانیان به عنوان ملتی مهم و چند زبانه در جهان نیاز داریم و باید با بنیه فکری و پایهدار و بدون اغراق به این بازخوانی متن بپردازیم و این کار، رسالت فلاسفه و فعالان حوزه عرفان نظری است.
جامعه شناس و پژوهشگر تاریخ ادیان ادامه داد: نباید به شاه اسماعیل و کتاب او نگاه موزهای داشته باشیم زیرا یک دغدغه مهم انسان امروز، چالش نهیلیسم و پوچ انگاری است و موجبات اضطراب روح و روان را در پی دارد.
وی تصریح کرد: سنت حکمی، انسان را نه مجبور، بلکه دعوت میکند تا بهترینها را برگزیند و متاسفانه درباره شاه اسماعیل به حشو ، هجو و حاشیه نویسی و حمله به شخصیت پرداخته اند و امیدواریم این همایش، حرکتی و آغازی برای شناخت و بازتعریف او باشد.
شعرخوانی و اهدا سردیس شاه اسماعیل صفوی به دکتر سید جواد میری از بخشهای دیگر این همایش بود.
شاه اسماعیل صفوی نوه شیخ صفیالدین اردبیلی و فرزند شیخ حیدر در سال ۹۰۷ هجری - قمری مطابق با سال ۱۵۰۱ میلادی با نشستن بر تخت حکومت ایران بر اوضاع سیاسی و اعتقادی در کشور انضباط و انسجام خاصی حاکم کرد.
سالروز استقرار سلسله صفویه در ایران توسط شاه اسماعیل صفوی از سوی شورای فرهنک عمومی کشور بعنوان روز اردبیل نامگذاری شده است؛ حکومتی که علاوه بر دو کار بسیار بزرگ و ارزشمند شامل رسمیت بخشیدن به مذهب شیعه و استفاده از آن در یکپارچگی و وحدت ملی ایران، اقدامات بسیار مهمی نیز در زمینه های فرهنگی، اجتماعی و سازندگی این مرزو بوم انجام داد.
استان اردبیل با یک میلیون و ۲۸۰ هزار نفر جمعیت و ۱۲ شهرستان در شمال ایران و مرز جمهوری آذربایجان واقع شده است.
https://www.google.com/amp/s/www.irna.ir/amp/84878104/
@seyedjavadmiri
👍2
Forwarded from بیا تا🌹برافشانیم و...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌹
قطعهی «بزندان»
اثر استاد ابوالحسن صبا 🎶
نوازنده تار: شیوا قهرمان نژاد
بندی و تنبک: مهناز اطهری نژاد
قطعهی «بزندان»
اثر استاد ابوالحسن صبا 🎶
نوازنده تار: شیوا قهرمان نژاد
بندی و تنبک: مهناز اطهری نژاد
Forwarded from نصرالله حكمت
.
⭕️ اینروزها
نه
ادامهٔ
پنجم : ذهن کوتاه ، زبان دراز
(جواب کلمه : اسپری فلفل)
پیش از ادامهٔ بحث --البته در شمارهٔ آتیِ اینروزها-- میخواهم شما را در جریان یک خبر بگذارم که مصداق بارزی از «ذهن کوتاه ، زبان دراز» است ؛ و شما میتوانید مصادیق این دسته از ذهنهای کوتاه و زبانهای دراز را در سخنانی که اینروزها از تریبونهای رسمی و توسط برخی از مسئولان گفته میشود به وضوح مشاهده کنید .
اما خبر مورد نظر (بدون شرح!) :
بندهٔ حقیر دیروز -- جمعه بیست و نهم مهرماه ۱۴۰۱-- هنگام ظهر حوالی میدان انقلاب ، خیابان دانشگاه ، در یک کوچه به سمت مقصدم در حرکت بودم . در ابتدای ورودم به آن کوچه ، موتورسواری را دیدم که رفتار او به نظرم مشکوک آمد . نخست چنین پنداشتم که شاید میخواهد از من چیزی برباید . خودم را جمع و جور کردم ؛ کیفم را به دست چپ و به سمت دیوار گرفتم و به راهم ادامه دادم . در عین حال متوجه بودم که مرا تعقیب میکند . میانههای کوچه ، خودش را به من رسانید و در حالیکه یک قوطی اسپری فلفل به دست داشت ، از فاصلهٔ کاملا نزدیک ، آن را به چشمان و دهان و صورتم پاشید و گریخت .
این که منِ پیرمرد ، در آن وضعیت ، به چه حال و روزی درآمدم که نمیتوانستم نفس بکشم و مشرف به موت بودم ، اصلا مهم نیست . مهم این است که یک جوان که هیچگونه شناختی از من ندارد ، به خودش اجازه میدهد اسپری فلفل را که یکی از تجسمهای «زبان دراز» است بیپروا به چشمان و دهان و صورت من بپاشد . احتمالاً چنین جوانی از همانها است که مبتلا به «فقر قلبی»اند و اگر اندکی قلب و احساس میداشت ، و ظرف وجودش را پر از خشونت نکرده بودند ، قطعا چنان کاری نمیکرد . من از او گذشتم و برایش دعا میکنم که خدا به او معرفت قلبی عطا کند . چرا که قطعا او هیچ گناهی ندارد . بار این گناه و بار گناهان سنگین دیگر و ظلم و ستمی که در حق این مردم شریف روا میدارند بر دوش کسانی است که چنین جوانانی را تربیت کردهاند . بنده اما آنچه وظیفهٔ دینی ، انسانی و اخلاقیام باشد میگویم و انجام میدهم و از هیچ چیز و هیچ کس ، خوف و هراس ندارم . زیرا باید در برابر خدا و خلق خدا و مردم پاکیزه و شریف ایران عزیز پاسخگو باشم . جانم فدای ایران .
نصرالله حکمت
سیام مهر ماه ۱۴۰۱
⭕️ اینروزها
نه
ادامهٔ
پنجم : ذهن کوتاه ، زبان دراز
(جواب کلمه : اسپری فلفل)
پیش از ادامهٔ بحث --البته در شمارهٔ آتیِ اینروزها-- میخواهم شما را در جریان یک خبر بگذارم که مصداق بارزی از «ذهن کوتاه ، زبان دراز» است ؛ و شما میتوانید مصادیق این دسته از ذهنهای کوتاه و زبانهای دراز را در سخنانی که اینروزها از تریبونهای رسمی و توسط برخی از مسئولان گفته میشود به وضوح مشاهده کنید .
اما خبر مورد نظر (بدون شرح!) :
بندهٔ حقیر دیروز -- جمعه بیست و نهم مهرماه ۱۴۰۱-- هنگام ظهر حوالی میدان انقلاب ، خیابان دانشگاه ، در یک کوچه به سمت مقصدم در حرکت بودم . در ابتدای ورودم به آن کوچه ، موتورسواری را دیدم که رفتار او به نظرم مشکوک آمد . نخست چنین پنداشتم که شاید میخواهد از من چیزی برباید . خودم را جمع و جور کردم ؛ کیفم را به دست چپ و به سمت دیوار گرفتم و به راهم ادامه دادم . در عین حال متوجه بودم که مرا تعقیب میکند . میانههای کوچه ، خودش را به من رسانید و در حالیکه یک قوطی اسپری فلفل به دست داشت ، از فاصلهٔ کاملا نزدیک ، آن را به چشمان و دهان و صورتم پاشید و گریخت .
این که منِ پیرمرد ، در آن وضعیت ، به چه حال و روزی درآمدم که نمیتوانستم نفس بکشم و مشرف به موت بودم ، اصلا مهم نیست . مهم این است که یک جوان که هیچگونه شناختی از من ندارد ، به خودش اجازه میدهد اسپری فلفل را که یکی از تجسمهای «زبان دراز» است بیپروا به چشمان و دهان و صورت من بپاشد . احتمالاً چنین جوانی از همانها است که مبتلا به «فقر قلبی»اند و اگر اندکی قلب و احساس میداشت ، و ظرف وجودش را پر از خشونت نکرده بودند ، قطعا چنان کاری نمیکرد . من از او گذشتم و برایش دعا میکنم که خدا به او معرفت قلبی عطا کند . چرا که قطعا او هیچ گناهی ندارد . بار این گناه و بار گناهان سنگین دیگر و ظلم و ستمی که در حق این مردم شریف روا میدارند بر دوش کسانی است که چنین جوانانی را تربیت کردهاند . بنده اما آنچه وظیفهٔ دینی ، انسانی و اخلاقیام باشد میگویم و انجام میدهم و از هیچ چیز و هیچ کس ، خوف و هراس ندارم . زیرا باید در برابر خدا و خلق خدا و مردم پاکیزه و شریف ایران عزیز پاسخگو باشم . جانم فدای ایران .
نصرالله حکمت
سیام مهر ماه ۱۴۰۱
Mohsen Chavoshi - Ey Mahe Mehr - Ebrahim
Mohsen Chavoshi - Msbmusic.IR
پاییز فصل غربت و عریانی است
آبستن رسالت ویرانی است
آهنگ چاوشی من را به یاد تمام صبح های پر از شوق و پر از بیم مهر و تمام سال تحصیلی انداخت که مانند یک مهر دویست و هفتاد روزه طول می کشید و ناگهان خرداد می رسید. مهر را ایرانیان جشن می گرفتند و آغاز تحصیل و یادگیری مانند یک جشن زیبا و روحانی است. مدرسه قدم گاه عشق و ایمان و تولدهای پی در پی ما است، در یاد گیری اعداد، کلمات و اشکال که با آن ها زندگی می کنیم. باری مهر آغاز زجر برای کسانی است که با شوق به مدرسه می روند ولی نصیبی از دانش و زندگی ندارند.
چگونه می توان مهر را جشن گرفت و از آینده روی برگرداند که خردسالان امروز بیکاران و بیماران آینده اند و می نشینند و کز می کنند و با اقتصاد فرصت طلب پرور این جامعه مدام سرکوب می شوند؟ چگونه می توان مهر را جشن گرفت وقتی بسیاری از نخبگان کشور که والدین شان مانند اسیرانی در مدرسه، مهد و کلاس کنکور سرگردانند تا دست آخر آنان از شهروندی خود اعراض کنند و برای کار و زندگی به کارگری و بی هویتی در دیار غربت تن بسپارند؟
@thing
آبستن رسالت ویرانی است
آهنگ چاوشی من را به یاد تمام صبح های پر از شوق و پر از بیم مهر و تمام سال تحصیلی انداخت که مانند یک مهر دویست و هفتاد روزه طول می کشید و ناگهان خرداد می رسید. مهر را ایرانیان جشن می گرفتند و آغاز تحصیل و یادگیری مانند یک جشن زیبا و روحانی است. مدرسه قدم گاه عشق و ایمان و تولدهای پی در پی ما است، در یاد گیری اعداد، کلمات و اشکال که با آن ها زندگی می کنیم. باری مهر آغاز زجر برای کسانی است که با شوق به مدرسه می روند ولی نصیبی از دانش و زندگی ندارند.
چگونه می توان مهر را جشن گرفت و از آینده روی برگرداند که خردسالان امروز بیکاران و بیماران آینده اند و می نشینند و کز می کنند و با اقتصاد فرصت طلب پرور این جامعه مدام سرکوب می شوند؟ چگونه می توان مهر را جشن گرفت وقتی بسیاری از نخبگان کشور که والدین شان مانند اسیرانی در مدرسه، مهد و کلاس کنکور سرگردانند تا دست آخر آنان از شهروندی خود اعراض کنند و برای کار و زندگی به کارگری و بی هویتی در دیار غربت تن بسپارند؟
@thing