Forwarded from جامعه شناسی سیاسی (Hossein Bashiri kivi)
دکتر سید یعقوب موسوی جامعه شناس
حسین بشیری کیوی
#جامعه_شناس
✍دکتر سید یعقوب موسوی، دکترای جامعه شناسی شهری را از دانشگاه نیوکاسل انگلستان اخذ کرده و عضو هیئت علمی دانشگاه الزهرا بوده است و در اردیبهشت ماه ۱۴۰۲ رخت از جهان فرو بست.
✍دکتر موسوی در دوره دکترا در دانشگاه علوم تحقیقات استاد ما بود. علاوه بر اینکه در کلاس مباحث علمی را به صورت آزاد برگزار می کرد همیشه با رویکرد انتقادی و اخلاقی می خواست به تحلیل و تبیین بپردازد. موضوعی که من با دکتر موسوی کار کردم نقدی بر تئوری شیوه تولید آسیایی کارل مارکس بود. از ابتدای انتخاب موضوع تا نتیجه گیری همیشه یادآور می شد که برای نقد از کلمات با بار معنایی مثبت و انتقادی استفاده کنید.
✍دکتر موسوی از خاطرات اوایل انقلاب می گفت و اخلاقیات آن دهه را با اخلاقیات دهه ۹۰ مقایسه می کرد و افسوس می خورد. دکتر یادآور می شد که اویل انقلاب در صداوسیما کار می کردم به خاطر مسئولیتی که داشتم سر ماه به ما چک سفید می دادند که میزان حقوق را خودمان تعیین کنیم ما که از میزان حقوق های اقشار با خبر بودیم همان میزان حقوق به عنوان مثال در اداره فرهنگ را برای خودمان می نوشتیم و یادآوری می کرد که اکثریت مردم ایران چنیین رویکرد اخلاقی داشتند و همه به آنچه که داشتند قانع بودند. متأسفانه در دهه ۹۰ در بین مدیران و مردم یک رویکرد ضدفرهنگی در حال نهادینه شدن است و آن هم نهادینه شدن استفاده از رانت و اختلاس است. در بین همین صحبت های دکتر موسوی وارد بحث شدم و گفتم الناس علی دین ملوکهم و ادامه دادم که طبق تئوری پارسونز روباهان در جامعه جولان می دهند اکثریت خاموش و بی تفاوت و اقلیت روباه به تاخت و تاز و چپاول مشغول هستند و در نتیجه در این میان بازتولید رندی و رانتی افزایش می یابد. دکتر موسوی دوباره وارد بحث شد و گفت هفته آینده در سمینار نقد تئوری شیوه تولید آسیایی مارکس این بحث را هم به صورت کامل بحث کنید.
✍در زمان سمینار ۱۵ دقیقه درباره شیوه تولید آسیایی مارکس صحبت کردم و در ادامه بحث را دکتر موسوی تا آخر کلاس با حرارت و انتقادی سخنرانی کردند.
✍دکتر موسوی به موضوعات به صورت انتقادی نگاه می کرد و دانشجویان را تشویق و ترغیب می کرد که بیشتر به مطالعه و تحقیق وقت بگذارند یاد این استاد فقید همیشه جاویدان باد.
https://t.me/azadikhojastehazadi
حسین بشیری کیوی
#جامعه_شناس
✍دکتر سید یعقوب موسوی، دکترای جامعه شناسی شهری را از دانشگاه نیوکاسل انگلستان اخذ کرده و عضو هیئت علمی دانشگاه الزهرا بوده است و در اردیبهشت ماه ۱۴۰۲ رخت از جهان فرو بست.
✍دکتر موسوی در دوره دکترا در دانشگاه علوم تحقیقات استاد ما بود. علاوه بر اینکه در کلاس مباحث علمی را به صورت آزاد برگزار می کرد همیشه با رویکرد انتقادی و اخلاقی می خواست به تحلیل و تبیین بپردازد. موضوعی که من با دکتر موسوی کار کردم نقدی بر تئوری شیوه تولید آسیایی کارل مارکس بود. از ابتدای انتخاب موضوع تا نتیجه گیری همیشه یادآور می شد که برای نقد از کلمات با بار معنایی مثبت و انتقادی استفاده کنید.
✍دکتر موسوی از خاطرات اوایل انقلاب می گفت و اخلاقیات آن دهه را با اخلاقیات دهه ۹۰ مقایسه می کرد و افسوس می خورد. دکتر یادآور می شد که اویل انقلاب در صداوسیما کار می کردم به خاطر مسئولیتی که داشتم سر ماه به ما چک سفید می دادند که میزان حقوق را خودمان تعیین کنیم ما که از میزان حقوق های اقشار با خبر بودیم همان میزان حقوق به عنوان مثال در اداره فرهنگ را برای خودمان می نوشتیم و یادآوری می کرد که اکثریت مردم ایران چنیین رویکرد اخلاقی داشتند و همه به آنچه که داشتند قانع بودند. متأسفانه در دهه ۹۰ در بین مدیران و مردم یک رویکرد ضدفرهنگی در حال نهادینه شدن است و آن هم نهادینه شدن استفاده از رانت و اختلاس است. در بین همین صحبت های دکتر موسوی وارد بحث شدم و گفتم الناس علی دین ملوکهم و ادامه دادم که طبق تئوری پارسونز روباهان در جامعه جولان می دهند اکثریت خاموش و بی تفاوت و اقلیت روباه به تاخت و تاز و چپاول مشغول هستند و در نتیجه در این میان بازتولید رندی و رانتی افزایش می یابد. دکتر موسوی دوباره وارد بحث شد و گفت هفته آینده در سمینار نقد تئوری شیوه تولید آسیایی مارکس این بحث را هم به صورت کامل بحث کنید.
✍در زمان سمینار ۱۵ دقیقه درباره شیوه تولید آسیایی مارکس صحبت کردم و در ادامه بحث را دکتر موسوی تا آخر کلاس با حرارت و انتقادی سخنرانی کردند.
✍دکتر موسوی به موضوعات به صورت انتقادی نگاه می کرد و دانشجویان را تشویق و ترغیب می کرد که بیشتر به مطالعه و تحقیق وقت بگذارند یاد این استاد فقید همیشه جاویدان باد.
https://t.me/azadikhojastehazadi
تعارض منافع پزشکان ایرانی (ص۱)
محمد زینالی اُناری
بحث درباره کارآمدی و ناکارآمدی سیسم بهداشت در جامعه ایرانی، یک نقطه ثقل دارد و آن کارکرد یا ساختار دولتی بهداشت در ایران است. اگر از منظر جامعه شناسی به سیستم بهداشت نگاه کنیم، این سیستم دارای یک عاملیت انسانی در جامعه، شمول گستردهای دارد. از این نظر، هر سیستمی دارای ساختارهایی است که اجزای آن را تشکیل میدهند و عاملان انسانی بر اساس قواعد این ساختارها عمل میکنند و عکس العمل نشان میدهند.
مدل حکمرانی یونسکو کارکرد ساختاری حکمروایی را شامل سه جزء دولت، بازار و جامعه مدنی میداند؛ یعنی قلمرو حکمرانی شامل قواعد مرسوم این سه ساختار و کنش عاملان انسانی آنهاست. دولت به عنوان ناظر بر انجام قواعد مرسوم عمل میکند؛ بازار گروه ذینفعانی است که ذیل بخشهای تولیدی، خدماتی و مصرفی کار میکنند. جامعه مدنی نهاد نمایندگی افکار مردم مانند مجلس، مطبوعات و ... است که از تدوین و تغییر متون قانونی و نقادی آنها تا تعاملات شفاهی کوچه و محله را شامل میشود.
بر این اساس حکمرانی در سیستم بهداشت بخش جزئیتری از ساختار حکمرانی است، بخش دولتی یعنی وزارتخانه؛ بازار یعنی بیمارستان، دانش طب و پیشگیری به عنوان قواعد بهداشت، و کلیه قلمروهای تولیدی، آموزشی، خدماتی و ... که عاملان سیستم بهداشت، اغلب پزشکان و پیراپزشکان، در ذیل آن فعالیت میکنند؛ جامعه مدنی نیز از تولید منزلت پزشکی در جامعه شروع میشود و گسترۀ آن مطبوعات، روزنامه سپید، حضور موثر پزشکان و غیرپزشکان در مجلس برای تدوین و تغییر قوانین و ایجاد ساختارهای جدیدی چون بیمه و تحقیقات برای نظام بهداشتی را دربر میگیرد!
***
اساساً در جامعه ایرانی دولت، بازار و جامعه مدنی، هر سه در هم هضم شدهاند، و عملاً خط مرز دولت و بازار در وزارتخانه بزرگ آموزش پزشکی روشن و مشخص نیست. بخش درمانی در خود دولت هضم است، بخش آموزشی هم عنوان وزارتخانه را تحت تسلط دارد و در دل بخش درمانی قرار گرفته است. خبری از دولتی واضع و متمایز نیست؛ وزارتخانه عنوان دانشگاهی را یدک میکشد و نظام صنفی بخش زیادی از رایزنی امتیازات را در خود دارد و بسیاری از پزشکان دولتی در آن عضوند.
بخشی از پزشکان، هم در بخش خدمات درمانی دولتی هم در بخش غیردولتی (یعنی مطب که یادگار حکیمخانههای انفرادی سنتی اند) فعالیت میکنند و قدرت بزرگ نظام صنفی شناسنامهدار پشتوانه حضور و رقابت پزشکان با غیرپزشکان، مخصوصا در کمیسیونهای مرتبط در مجلس است. این عاملیت نامتمایز دولت و بازار در اغلب کشمکشهای مربوط به امتیازات و منافع پزشکان و جدال آنها در نحوه و میزان مصرف خدمات پزشکی خود را نشان میدهد و تحلیل و تدقیق این وضعیت بیمرز کمتر صورت گرفته است.
«تعارض منافع»، در جامعهای که خود را دارای دولت نوین پس از دوره فئودالیسم میداند، ام الفساد بوده، به معنای افول حکمرانی نوین یا بیدولتی و بازگشت به اصول دوره فئودالیسم است. در این وضعیت، عامل انسانی دولتی، بازاری و مردمی ناواضح است و چهره خود را مشخص نمیکند. شما متوجه نیستید که پزشک دستگاه ایدئولوژیک دولت، فروشنده خدمت یا ذینفع صنفی است!
حکمرانی در ایران یا دولت در ایران از زمان تغییر آن از دارالحکومه به دستگاه بوروکراتیک مدرن تا کنون یک پدیده نابالغ است، و تقریبا تمامی ذینفعان نهادی صنفی سعی داشتهاند نخست در نهاد بروکراسی دولت استخدام شوند و سپس در دل دولت به جمعآوری منافع به سود نهادهای صنفی خود بپردازند. عاملان نهادی اول از دولت و نظارت بر بازار منافع اصناف شروع میکنند، سپس در مجلس، در ظاهر به دفاع از حقوق مردم و در واقع به قانونگذاری نهادی میپردازند.
عاملان نهادی، صبح در نهاد نظارت بازار فعالیت میکنند، و بعدازظهر در مطب که بیقاعدهترین نقطه در دل بازار است، فعالیت میکنند و چندی بعد در مقام استاد دانشگاه دارای بورد تخصصی ( که در تبلیغات مطبها مرسوم است) درس میدهند. همینها باعث شده که سیستم بهداشت به جای پیشگیری و نوین سازی کلینیکها و تخصصی شدن خدمات، از دل مطبها و تصدیگری پزشکان بر نهادهای اقتصادی چون بیمهها سر دربیاورد.
@thing
محمد زینالی اُناری
بحث درباره کارآمدی و ناکارآمدی سیسم بهداشت در جامعه ایرانی، یک نقطه ثقل دارد و آن کارکرد یا ساختار دولتی بهداشت در ایران است. اگر از منظر جامعه شناسی به سیستم بهداشت نگاه کنیم، این سیستم دارای یک عاملیت انسانی در جامعه، شمول گستردهای دارد. از این نظر، هر سیستمی دارای ساختارهایی است که اجزای آن را تشکیل میدهند و عاملان انسانی بر اساس قواعد این ساختارها عمل میکنند و عکس العمل نشان میدهند.
مدل حکمرانی یونسکو کارکرد ساختاری حکمروایی را شامل سه جزء دولت، بازار و جامعه مدنی میداند؛ یعنی قلمرو حکمرانی شامل قواعد مرسوم این سه ساختار و کنش عاملان انسانی آنهاست. دولت به عنوان ناظر بر انجام قواعد مرسوم عمل میکند؛ بازار گروه ذینفعانی است که ذیل بخشهای تولیدی، خدماتی و مصرفی کار میکنند. جامعه مدنی نهاد نمایندگی افکار مردم مانند مجلس، مطبوعات و ... است که از تدوین و تغییر متون قانونی و نقادی آنها تا تعاملات شفاهی کوچه و محله را شامل میشود.
بر این اساس حکمرانی در سیستم بهداشت بخش جزئیتری از ساختار حکمرانی است، بخش دولتی یعنی وزارتخانه؛ بازار یعنی بیمارستان، دانش طب و پیشگیری به عنوان قواعد بهداشت، و کلیه قلمروهای تولیدی، آموزشی، خدماتی و ... که عاملان سیستم بهداشت، اغلب پزشکان و پیراپزشکان، در ذیل آن فعالیت میکنند؛ جامعه مدنی نیز از تولید منزلت پزشکی در جامعه شروع میشود و گسترۀ آن مطبوعات، روزنامه سپید، حضور موثر پزشکان و غیرپزشکان در مجلس برای تدوین و تغییر قوانین و ایجاد ساختارهای جدیدی چون بیمه و تحقیقات برای نظام بهداشتی را دربر میگیرد!
***
اساساً در جامعه ایرانی دولت، بازار و جامعه مدنی، هر سه در هم هضم شدهاند، و عملاً خط مرز دولت و بازار در وزارتخانه بزرگ آموزش پزشکی روشن و مشخص نیست. بخش درمانی در خود دولت هضم است، بخش آموزشی هم عنوان وزارتخانه را تحت تسلط دارد و در دل بخش درمانی قرار گرفته است. خبری از دولتی واضع و متمایز نیست؛ وزارتخانه عنوان دانشگاهی را یدک میکشد و نظام صنفی بخش زیادی از رایزنی امتیازات را در خود دارد و بسیاری از پزشکان دولتی در آن عضوند.
بخشی از پزشکان، هم در بخش خدمات درمانی دولتی هم در بخش غیردولتی (یعنی مطب که یادگار حکیمخانههای انفرادی سنتی اند) فعالیت میکنند و قدرت بزرگ نظام صنفی شناسنامهدار پشتوانه حضور و رقابت پزشکان با غیرپزشکان، مخصوصا در کمیسیونهای مرتبط در مجلس است. این عاملیت نامتمایز دولت و بازار در اغلب کشمکشهای مربوط به امتیازات و منافع پزشکان و جدال آنها در نحوه و میزان مصرف خدمات پزشکی خود را نشان میدهد و تحلیل و تدقیق این وضعیت بیمرز کمتر صورت گرفته است.
«تعارض منافع»، در جامعهای که خود را دارای دولت نوین پس از دوره فئودالیسم میداند، ام الفساد بوده، به معنای افول حکمرانی نوین یا بیدولتی و بازگشت به اصول دوره فئودالیسم است. در این وضعیت، عامل انسانی دولتی، بازاری و مردمی ناواضح است و چهره خود را مشخص نمیکند. شما متوجه نیستید که پزشک دستگاه ایدئولوژیک دولت، فروشنده خدمت یا ذینفع صنفی است!
حکمرانی در ایران یا دولت در ایران از زمان تغییر آن از دارالحکومه به دستگاه بوروکراتیک مدرن تا کنون یک پدیده نابالغ است، و تقریبا تمامی ذینفعان نهادی صنفی سعی داشتهاند نخست در نهاد بروکراسی دولت استخدام شوند و سپس در دل دولت به جمعآوری منافع به سود نهادهای صنفی خود بپردازند. عاملان نهادی اول از دولت و نظارت بر بازار منافع اصناف شروع میکنند، سپس در مجلس، در ظاهر به دفاع از حقوق مردم و در واقع به قانونگذاری نهادی میپردازند.
عاملان نهادی، صبح در نهاد نظارت بازار فعالیت میکنند، و بعدازظهر در مطب که بیقاعدهترین نقطه در دل بازار است، فعالیت میکنند و چندی بعد در مقام استاد دانشگاه دارای بورد تخصصی ( که در تبلیغات مطبها مرسوم است) درس میدهند. همینها باعث شده که سیستم بهداشت به جای پیشگیری و نوین سازی کلینیکها و تخصصی شدن خدمات، از دل مطبها و تصدیگری پزشکان بر نهادهای اقتصادی چون بیمهها سر دربیاورد.
@thing
تعارض منافع پزشکان ایرانی (ص۲)
محمد زینالی اناری
***
وقتی مرز دولت وخدمت محو میشود و عاملان بازار و ناظر تداخل میشوند، طبیعی است نهادهای خدمات آموزشی، درمانی و بیمهای هم میان خود مرز روشنی نداشته باشند و از قواعد روشنی برخوردار نباشند. چرا که عاملان جاخوش کرده در دولت، خدمات درمانی، سرفصلهای آموزشی و مقررات بیمه را بر اساس منافع و سلایق عاملان بازار بنیان مینهند و نظارت مولود منافع را نمیتوان تحت عنوان دولت بازشناخت.
این در حالی است که وظیفه اصلی دولت، قانونگذاری برای اصناف با اولویت نظارت و پیشگیری از آسیب است، چه در مسئله شرکتهای اقتصادی چه در موضوع مشکلات روان و چه در مورد عوارض جسمانی، نه دستوپازدن بیمارگونه در میان منافع ذینفعان نهادی سیستم بهداشت.
بنابراین در معاملات اقتصادی، تعاملات انسانی و مدیریت بدن، نیازمند نظارت دولت بر رفتار سالم شهروندان و پیشگیری از بیماری و آسیب در کلیت آن است. باری، نظامهای صنفی و منافع نهادی سعی میکنند از طرق گفتهشده مرز خود را با دولت نامرئیتر کرده و بر قواعد نظارتی آن غلبه کنند. راه نجات از این بدبختی، تحرک انتقادی جامعه مدنی است که باید دولت را از دسترس دستدرازیها درآورده و آن را در راستای منافع شهروندان حراست کند. اما جامعه مدنی نیز بیبهره از این تسلطها نیست، چرا که نهادهای صنفی در ایران بسیار نافذتر از نهاد شهروندی و منافع جمعی است.
گذار از این وضعیت بسیار دشوار و طاقتفرساست و نیازمند مطالعات انتقادی و تأمل در مفهوم دولت، نظارت، عاملیت و جدایی و پرهیز بخش دولتی از هر نوع معاملات اقتصادی و تداخلات نهادی است؛ عملی که شاید توسط کارگزاران بوروکراسی دولتی بخش بهداشت بهسختی تفهیم و پذیرفته شود.
@thing
محمد زینالی اناری
***
وقتی مرز دولت وخدمت محو میشود و عاملان بازار و ناظر تداخل میشوند، طبیعی است نهادهای خدمات آموزشی، درمانی و بیمهای هم میان خود مرز روشنی نداشته باشند و از قواعد روشنی برخوردار نباشند. چرا که عاملان جاخوش کرده در دولت، خدمات درمانی، سرفصلهای آموزشی و مقررات بیمه را بر اساس منافع و سلایق عاملان بازار بنیان مینهند و نظارت مولود منافع را نمیتوان تحت عنوان دولت بازشناخت.
این در حالی است که وظیفه اصلی دولت، قانونگذاری برای اصناف با اولویت نظارت و پیشگیری از آسیب است، چه در مسئله شرکتهای اقتصادی چه در موضوع مشکلات روان و چه در مورد عوارض جسمانی، نه دستوپازدن بیمارگونه در میان منافع ذینفعان نهادی سیستم بهداشت.
بنابراین در معاملات اقتصادی، تعاملات انسانی و مدیریت بدن، نیازمند نظارت دولت بر رفتار سالم شهروندان و پیشگیری از بیماری و آسیب در کلیت آن است. باری، نظامهای صنفی و منافع نهادی سعی میکنند از طرق گفتهشده مرز خود را با دولت نامرئیتر کرده و بر قواعد نظارتی آن غلبه کنند. راه نجات از این بدبختی، تحرک انتقادی جامعه مدنی است که باید دولت را از دسترس دستدرازیها درآورده و آن را در راستای منافع شهروندان حراست کند. اما جامعه مدنی نیز بیبهره از این تسلطها نیست، چرا که نهادهای صنفی در ایران بسیار نافذتر از نهاد شهروندی و منافع جمعی است.
گذار از این وضعیت بسیار دشوار و طاقتفرساست و نیازمند مطالعات انتقادی و تأمل در مفهوم دولت، نظارت، عاملیت و جدایی و پرهیز بخش دولتی از هر نوع معاملات اقتصادی و تداخلات نهادی است؛ عملی که شاید توسط کارگزاران بوروکراسی دولتی بخش بهداشت بهسختی تفهیم و پذیرفته شود.
@thing
Forwarded from جامعه شناسی سیاسی (Hossein Bashiri kivi)
صنعت فرهنگ و مهاجرت
حسین بشیری گیوی
#جامعه_شناس
✍در دهه اخیر میزان مهاجرت ایرانیان به ترکیه افزایش یافته است و شدت مهاجرت به میزانی است که در عرض سه سال در حدود 10 میلیارد دلار در بخش مسکن ترکیه ارز وارد کرده اند. خروج سرمایه انسانی و اقتصادی از کشور در واقع جامعه مدنی ایران را تضعیف می کند.
✍نظام اجتماعی ترکیه تقریبا با نظام اجتماعی ایران مشابه است. اگر خرده نظام های فرهنگی و اجتماعی و سیاسی و اقتصادی را بررسی کنیم به تعریف یکسان خواهم رسید.
✍ایرانی هایی که به ترکیه مهاجرت می کنند در کشور مقصد به شهروند گمنام تبدیل می شود که در گام اول نقشی در خرده نظام سیاسی نمی تواند ایفا کند. در خرده نظام اجتماعی در هویت اجتماعی ترکیه ادغام می شوند در خرده نظام اقتصادی مثل کشور ایران و حتی ضعیف تر عمل می کنند در خرده نظام فرهنگی می توانند فضای بیشتری داشته باشند.
✍حال باید پرسید که ایرانیان بر چه مبنایی به ترکیه مهاجرت می کنند؟ چرا ایرانیان به تبعید خود خواسته تن می دهند؟ چرا ایرانیان با مهاجرت و خروج سرمایه های انسانی و اقتصادی جامعه مدنی را تضعیف می کنند؟
✍به نظر می رسد جریانی در ایران فعال است که با ایجاد فضاهای روانی مسموم مبتنی بر ناامنی شدت مهاجرت را افزایش می دهند. دلایل صنعت فرهنگ در گذشته کمبود آب ، ناامنی حکومت خودکامه و ...بوده و در ماه های اخیر در گروه ها خبرهایی مبنی بر اینکه میانگین ضریب هوشی ایرانیان به ۸۰ رسیده است و در ادامه صنعت فرهنگ تحلیل می کند که اگر فرزندان در ایران بمانند کودن می شوند و باید هر چه زودتر دست به مهاجرت بزنند.
✍در هر روی شهروندان بدانند که مهاجرت چاره کار نیست صنعت فرهنگ با ایجاد ایدئولوژی های کاذب از جمله کمبود آب ، ناامنی ، کودن سازی و ... در گام اول جامعه مدنی ایران را تضعیف می کنند در گام دوم شهروندان هویت ملی ، دینی و قومی خود را از دست خواهند داد و در گام سوم در حسرت بازگشت به ایران با حداقل سرمایه اجتماعی و اقتصادی مواجه خواهند شد.
https://t.me/azadikhojastehazadi
حسین بشیری گیوی
#جامعه_شناس
✍در دهه اخیر میزان مهاجرت ایرانیان به ترکیه افزایش یافته است و شدت مهاجرت به میزانی است که در عرض سه سال در حدود 10 میلیارد دلار در بخش مسکن ترکیه ارز وارد کرده اند. خروج سرمایه انسانی و اقتصادی از کشور در واقع جامعه مدنی ایران را تضعیف می کند.
✍نظام اجتماعی ترکیه تقریبا با نظام اجتماعی ایران مشابه است. اگر خرده نظام های فرهنگی و اجتماعی و سیاسی و اقتصادی را بررسی کنیم به تعریف یکسان خواهم رسید.
✍ایرانی هایی که به ترکیه مهاجرت می کنند در کشور مقصد به شهروند گمنام تبدیل می شود که در گام اول نقشی در خرده نظام سیاسی نمی تواند ایفا کند. در خرده نظام اجتماعی در هویت اجتماعی ترکیه ادغام می شوند در خرده نظام اقتصادی مثل کشور ایران و حتی ضعیف تر عمل می کنند در خرده نظام فرهنگی می توانند فضای بیشتری داشته باشند.
✍حال باید پرسید که ایرانیان بر چه مبنایی به ترکیه مهاجرت می کنند؟ چرا ایرانیان به تبعید خود خواسته تن می دهند؟ چرا ایرانیان با مهاجرت و خروج سرمایه های انسانی و اقتصادی جامعه مدنی را تضعیف می کنند؟
✍به نظر می رسد جریانی در ایران فعال است که با ایجاد فضاهای روانی مسموم مبتنی بر ناامنی شدت مهاجرت را افزایش می دهند. دلایل صنعت فرهنگ در گذشته کمبود آب ، ناامنی حکومت خودکامه و ...بوده و در ماه های اخیر در گروه ها خبرهایی مبنی بر اینکه میانگین ضریب هوشی ایرانیان به ۸۰ رسیده است و در ادامه صنعت فرهنگ تحلیل می کند که اگر فرزندان در ایران بمانند کودن می شوند و باید هر چه زودتر دست به مهاجرت بزنند.
✍در هر روی شهروندان بدانند که مهاجرت چاره کار نیست صنعت فرهنگ با ایجاد ایدئولوژی های کاذب از جمله کمبود آب ، ناامنی ، کودن سازی و ... در گام اول جامعه مدنی ایران را تضعیف می کنند در گام دوم شهروندان هویت ملی ، دینی و قومی خود را از دست خواهند داد و در گام سوم در حسرت بازگشت به ایران با حداقل سرمایه اجتماعی و اقتصادی مواجه خواهند شد.
https://t.me/azadikhojastehazadi
Forwarded from جامعه شناسی حوزه عمومی
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from جامعه شناسی حوزه عمومی
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from دکتر نعمت الله فاضلی
📝 این پنجره را نبندید
🔻نعمت الله فاضلی، ۱۴ تیر ۱۴۰۲
✅ چهارشنبه ۱۴ تیر ماه ۱۴۰۲ روز قلم خبر تلخی شنیدم. زاکانی شهردار تهران دستور داده است که خانه اندیشمندان در اختیار معاونت اجتماعی و فرهنگی شهرداری قرار گیرد و خانه را پلمپ کرده است. این هم هدیه شهردار به اهالی قلم است.
🔻مسولان خانه اندیشمندان مقاومت کرده اند و می کوشند چنین فاجعه ای رخ ندهد و می خواهند هدیه شهردار را نپذیرند.
✅ ساعت ده صبح به خانه اندیشمندان رفتم. مدیر کل دفتر مطالعات اجتماعی و فرهنگی شهرداری آنجا بود. او مامور اجرای حکم شهردار بود. تعدادی از استادان علوم انسانی و اجتماعی هم آمده بودند.
🔻دو ساعتی گفتگو کردیم. دم گرم ما در آهن سرد ایشان اثری نکرد. استدلال ما استادان دفاع از ماهیت مدنی و گفتگویی نهاد خانه اندیشمندان بود. این نهاد دوازده سال است فضایی برای گفتگوی فرهنگی در پایتخت فراهم کرده است.
🔻مجموعه ی وسیع و پرشماری از فعالیت های متنوع در نهاد برگزار شده و اعتماد استادان و طبقه فهیم و عامه اهل فکر را جلب کرده است. ارزش و اعتبار این نهاد به استقلال نسبی و هویت مدنی آن است. در سال های گذشته بارها در این خانه سخنرانی کرده و در برنامه هایش شرکت کرده ام.
✅ جناب نماینده شهرداری گفت نمی خواهیم در خانه ببینیدیم، می خواهیم مدیریت و ساختار اینجا را تغییر دهیم تا استادان دیگر، یعنی استادان بسیجی و ارزشی و انقلابی اینجا بیایند.
🔻دوستان حاضر گفتند فضای خانه اندیشمندان همیشه باز و دموکراتیک بوده و اگر استادان ارزشی و بسیجی حرفی داشته اند آمده و گفته اند و هنوز هم می توانند و لزومی ندارد خانه را به قبضه خود درآورید.
🔻گفتم اگر خانه اندیشمندان مثل صدا و سیما و دیگر نهادهای فرهنگی تبدیل به مرکزی برای ترویج و تبلیغات ایدویولوژیک رسمی شود، ارزش و اعتبار مدنی اش زایل می شود و دیگر شخصیت های علمی و فرهنگی مستقل و معتبر با آن همکاری و رفت و آمد نمی کنند.
🔻گفتم تلاش زاکانی و شهرداری برای خاموش کردن این خرده فضای فکری و فرهنگی مدنی، پایمال کردن حقوق فرهنگی شهروندان و طبقه فهیم و عامه اهل فکر است. بودجه مختصر و ساختمانی که شهرداری به خانه تخصیص داده، اموال شخصی شهردار نیست، دارایی شهروندان است. شهروندان همان طور که فضای سبز نیاز دارند نیازمند فضای فکری و فرهنگی هم هستند. این حق آنهاست.
✅ سیاست بستن درها به روی طبقه فهیم شهر تهران، و ایجاد تنگنای فکری و فرهنگی، نه تنها نمی تواد مساله نارضایتی موجود و فراگیر در تهران و کشور را حل کند، بل تشدید می کند.
🔻گفتم استادان علوم انسانی بنا بر اقتضای دانش و حرفه شان صدای جامعه اند، و کار علوم انسانی ترویج گفتگو در جامعه و زبان بخشیدن و به سخن درآوردن جامعه و مساله های آن است.
✅ زاکانی شهردار پایتخت ایران است و زور و زر کافی برای بستن این پنجره را دارد، و استادان علوم انسانی هم بخشی از بی قدرتان جامعه اند. اما بستن این پنجره به صلاح ملک و مملکت نیست. با این عملکردهای تمامیتخواهانه و تنگ نظرانه و تنگ تر کردن فضای جامعه، دیر یا زود پشیمان خواهید شد. آن روز کسی به شما خواهد گفت جناب زاکانی آن روز که جیک جیک مستانت بود، یاد زمستانت بود!
🔻استادان علوم انسانی هم با سکوت در برابر این تمامیتخواهی ها و تنگ نظری ها، بر بی قدرتی شان می افزایند. مملکتی که حتی در پایتختش اجازه ندهد استادان علوم انسانی خرده فضایی برای تنفس و مشارکت داشته باشند، آینده ای تیره و تار خواهد داشت. از ما گفتن جناب زاکانی.
🔻نعمت الله فاضلی، ۱۴ تیر ۱۴۰۲
✅ چهارشنبه ۱۴ تیر ماه ۱۴۰۲ روز قلم خبر تلخی شنیدم. زاکانی شهردار تهران دستور داده است که خانه اندیشمندان در اختیار معاونت اجتماعی و فرهنگی شهرداری قرار گیرد و خانه را پلمپ کرده است. این هم هدیه شهردار به اهالی قلم است.
🔻مسولان خانه اندیشمندان مقاومت کرده اند و می کوشند چنین فاجعه ای رخ ندهد و می خواهند هدیه شهردار را نپذیرند.
✅ ساعت ده صبح به خانه اندیشمندان رفتم. مدیر کل دفتر مطالعات اجتماعی و فرهنگی شهرداری آنجا بود. او مامور اجرای حکم شهردار بود. تعدادی از استادان علوم انسانی و اجتماعی هم آمده بودند.
🔻دو ساعتی گفتگو کردیم. دم گرم ما در آهن سرد ایشان اثری نکرد. استدلال ما استادان دفاع از ماهیت مدنی و گفتگویی نهاد خانه اندیشمندان بود. این نهاد دوازده سال است فضایی برای گفتگوی فرهنگی در پایتخت فراهم کرده است.
🔻مجموعه ی وسیع و پرشماری از فعالیت های متنوع در نهاد برگزار شده و اعتماد استادان و طبقه فهیم و عامه اهل فکر را جلب کرده است. ارزش و اعتبار این نهاد به استقلال نسبی و هویت مدنی آن است. در سال های گذشته بارها در این خانه سخنرانی کرده و در برنامه هایش شرکت کرده ام.
✅ جناب نماینده شهرداری گفت نمی خواهیم در خانه ببینیدیم، می خواهیم مدیریت و ساختار اینجا را تغییر دهیم تا استادان دیگر، یعنی استادان بسیجی و ارزشی و انقلابی اینجا بیایند.
🔻دوستان حاضر گفتند فضای خانه اندیشمندان همیشه باز و دموکراتیک بوده و اگر استادان ارزشی و بسیجی حرفی داشته اند آمده و گفته اند و هنوز هم می توانند و لزومی ندارد خانه را به قبضه خود درآورید.
🔻گفتم اگر خانه اندیشمندان مثل صدا و سیما و دیگر نهادهای فرهنگی تبدیل به مرکزی برای ترویج و تبلیغات ایدویولوژیک رسمی شود، ارزش و اعتبار مدنی اش زایل می شود و دیگر شخصیت های علمی و فرهنگی مستقل و معتبر با آن همکاری و رفت و آمد نمی کنند.
🔻گفتم تلاش زاکانی و شهرداری برای خاموش کردن این خرده فضای فکری و فرهنگی مدنی، پایمال کردن حقوق فرهنگی شهروندان و طبقه فهیم و عامه اهل فکر است. بودجه مختصر و ساختمانی که شهرداری به خانه تخصیص داده، اموال شخصی شهردار نیست، دارایی شهروندان است. شهروندان همان طور که فضای سبز نیاز دارند نیازمند فضای فکری و فرهنگی هم هستند. این حق آنهاست.
✅ سیاست بستن درها به روی طبقه فهیم شهر تهران، و ایجاد تنگنای فکری و فرهنگی، نه تنها نمی تواد مساله نارضایتی موجود و فراگیر در تهران و کشور را حل کند، بل تشدید می کند.
🔻گفتم استادان علوم انسانی بنا بر اقتضای دانش و حرفه شان صدای جامعه اند، و کار علوم انسانی ترویج گفتگو در جامعه و زبان بخشیدن و به سخن درآوردن جامعه و مساله های آن است.
✅ زاکانی شهردار پایتخت ایران است و زور و زر کافی برای بستن این پنجره را دارد، و استادان علوم انسانی هم بخشی از بی قدرتان جامعه اند. اما بستن این پنجره به صلاح ملک و مملکت نیست. با این عملکردهای تمامیتخواهانه و تنگ نظرانه و تنگ تر کردن فضای جامعه، دیر یا زود پشیمان خواهید شد. آن روز کسی به شما خواهد گفت جناب زاکانی آن روز که جیک جیک مستانت بود، یاد زمستانت بود!
🔻استادان علوم انسانی هم با سکوت در برابر این تمامیتخواهی ها و تنگ نظری ها، بر بی قدرتی شان می افزایند. مملکتی که حتی در پایتختش اجازه ندهد استادان علوم انسانی خرده فضایی برای تنفس و مشارکت داشته باشند، آینده ای تیره و تار خواهد داشت. از ما گفتن جناب زاکانی.
✅ اقدام شهرداری، گام بلندی در جهت سیاست های یکسان ساز
سیدحسین سراج زاده
دانشیار جامعه شناسی دانشگاه خوارزمی
🔻خبر هجوم نیروهای شهرداری تهران برای استقرار در خانه اندیشمندان علوم انسانی، خبر بسیار ناگواری برای علم، فرهنگ و اندیشه در این جامعه بحران زده است. هر چند که در راستای سیاست های یکسان سازی تمامت خواهانه که در سال های اخیر در سپهر دانش، فرهنگ و هنر تشدید شده است، این خبر دور از انتظار نبود. با این حال، برخی گمان می کنند که هنوز در نظام حکمرانی و مدیریت شهر و کشور این قدر تدبیر وجود دارد که عرصه را بر اهل دانش، اندیشه، فرهنگ و هنر این همه تنگ نکنند.
🔻خانه اندیشمندان علوم انسانی یک نهاد علمی فرهنگی مدنی رسمی است که با همکاری شهرداری های تهران از حدود 12 سال قبل در ساختمان های بوستان ورشو در قلب تهران مستقر شده است. مدیریت خانه که از دانشگاهیان کشور هستند، با خردمندی و تدبیر کوشیده اند در چارچوب ملاحظات و محدودیت های موجود، خانه را به محلی برای رویدادهای علمی و فرهنگی و اندیشه ورزانه تبدیل کنند و در این مسیر توفیق داشته اند. بسیاری از انجمن های علمی رشته های علوم انسانی، کنفرانس ها و رویدادهای علمی خود را در این مکان برگزار می کرده اند. حفظ و تقویت چنین مراکزی که بسیاری از شهروندان به خصوص اهل دانش و اندیشه مخاطبان آن ها هستند، برای مدیریت شهری اعتبار و آبرو می آورد، و نشانه آن است که هنوز تنفس گاه هایی هر چند محدود برای اهل علم و اندیشه و کنش های گفتگویی وجود دارد. بستن این تنفس گاه های اندک به دور از حکمرانی خردمندانه شهر و کشور است.
🔻یکدست سازی فرهنگ و اندیشه با اقتضاءات زندگی امروزه ناسازگار است. اعتراضات و ناآرامی¬های پاییز سال گذشته (1401) که هنوز هم آتش زیر خاکستر است، عمدتا ناشی از سیاست های یکسان سازکننده و به رسمیت نشناختن تنوع و تکثر فرهنگی اجتماعی و سیاسی موجود در جامعه امروز ایران بوده است. حاکمان اگر یک درس واقع بینانه و خردمندانه از آن رویدادها باید بگیرند، آن درس به رسمیت شناختن تنوع ها و تکثرهای موجود در جامعه ایران و دست شستن از سیاست های یکسان ساز و محدودکننده حقوق شهروندان و اهل علم و اندیشه است.
🔻اگر مدیران شهر تهران امروز به این واقعیت ها بی توجه اند و با تبختر و قدرت، انذارها و هشدارهای دلسوزانه اهل علوم انسانی و اجتماعی را نمی شنوند، آیا دیگرانی در نظام حکمرانی شهر و کشور هستند که این انذارها و هشدارها را بشنوند؟ و دریابند با این رویه ها، اهل علم و اندیشه را تحقیر می کنند، تخم یاس و ناامیدی می پاشند، فاصله خود را با ظرفیت ها و ذخایر دانشی و فرهنگی کشور بیشتر می کنند، سرمایه اجتماعی فرسوده شده اشان را فرسود تر می کنند، و خلاصه موریانه هایی که به جان پایه های اقتدارشان افتاده فعال تر خواهند شد؟
🔻امید است که این انذارها و هشدارهای خیرخواهانه شنیده شود و رویکردها و رویه ها اصلاح شوند که خير نظام حکمرانی و جامعه ایران در آن است.
@SHSerajzadeh
سیدحسین سراج زاده
دانشیار جامعه شناسی دانشگاه خوارزمی
🔻خبر هجوم نیروهای شهرداری تهران برای استقرار در خانه اندیشمندان علوم انسانی، خبر بسیار ناگواری برای علم، فرهنگ و اندیشه در این جامعه بحران زده است. هر چند که در راستای سیاست های یکسان سازی تمامت خواهانه که در سال های اخیر در سپهر دانش، فرهنگ و هنر تشدید شده است، این خبر دور از انتظار نبود. با این حال، برخی گمان می کنند که هنوز در نظام حکمرانی و مدیریت شهر و کشور این قدر تدبیر وجود دارد که عرصه را بر اهل دانش، اندیشه، فرهنگ و هنر این همه تنگ نکنند.
🔻خانه اندیشمندان علوم انسانی یک نهاد علمی فرهنگی مدنی رسمی است که با همکاری شهرداری های تهران از حدود 12 سال قبل در ساختمان های بوستان ورشو در قلب تهران مستقر شده است. مدیریت خانه که از دانشگاهیان کشور هستند، با خردمندی و تدبیر کوشیده اند در چارچوب ملاحظات و محدودیت های موجود، خانه را به محلی برای رویدادهای علمی و فرهنگی و اندیشه ورزانه تبدیل کنند و در این مسیر توفیق داشته اند. بسیاری از انجمن های علمی رشته های علوم انسانی، کنفرانس ها و رویدادهای علمی خود را در این مکان برگزار می کرده اند. حفظ و تقویت چنین مراکزی که بسیاری از شهروندان به خصوص اهل دانش و اندیشه مخاطبان آن ها هستند، برای مدیریت شهری اعتبار و آبرو می آورد، و نشانه آن است که هنوز تنفس گاه هایی هر چند محدود برای اهل علم و اندیشه و کنش های گفتگویی وجود دارد. بستن این تنفس گاه های اندک به دور از حکمرانی خردمندانه شهر و کشور است.
🔻یکدست سازی فرهنگ و اندیشه با اقتضاءات زندگی امروزه ناسازگار است. اعتراضات و ناآرامی¬های پاییز سال گذشته (1401) که هنوز هم آتش زیر خاکستر است، عمدتا ناشی از سیاست های یکسان سازکننده و به رسمیت نشناختن تنوع و تکثر فرهنگی اجتماعی و سیاسی موجود در جامعه امروز ایران بوده است. حاکمان اگر یک درس واقع بینانه و خردمندانه از آن رویدادها باید بگیرند، آن درس به رسمیت شناختن تنوع ها و تکثرهای موجود در جامعه ایران و دست شستن از سیاست های یکسان ساز و محدودکننده حقوق شهروندان و اهل علم و اندیشه است.
🔻اگر مدیران شهر تهران امروز به این واقعیت ها بی توجه اند و با تبختر و قدرت، انذارها و هشدارهای دلسوزانه اهل علوم انسانی و اجتماعی را نمی شنوند، آیا دیگرانی در نظام حکمرانی شهر و کشور هستند که این انذارها و هشدارها را بشنوند؟ و دریابند با این رویه ها، اهل علم و اندیشه را تحقیر می کنند، تخم یاس و ناامیدی می پاشند، فاصله خود را با ظرفیت ها و ذخایر دانشی و فرهنگی کشور بیشتر می کنند، سرمایه اجتماعی فرسوده شده اشان را فرسود تر می کنند، و خلاصه موریانه هایی که به جان پایه های اقتدارشان افتاده فعال تر خواهند شد؟
🔻امید است که این انذارها و هشدارهای خیرخواهانه شنیده شود و رویکردها و رویه ها اصلاح شوند که خير نظام حکمرانی و جامعه ایران در آن است.
@SHSerajzadeh
Forwarded from محمد زاهدی اصل
"به نام آفریننده فکر و قلم "
"در روز جهانی قلم ، حرمت خانه صاحبان قلم شکسته شد" مورخین ، این اتفاق نامبارک را نیز در کنار سایر اتفاقاتی که در ساحت علم و برای صاحبان اندیشه افتاده است بنویسند ، بدبینی و کم لطفی به علوم انسانی و اجتماعی و اندیشمندان این عرصه از نخستین ماههای بعد از انقلاب و فطرت سه ساله دانشگاههای کشور و شکلگیری کمیتههای پاکسازی استادان و طرح فراگیر بازسازی علوم انسانی با محوریت دفتر حوزه و دانشگاه آغاز شد و با شدت و ضعفی استمرار پیدا کرد و اینک در دولت سیزدهم به اوج خود رسیده است به گونهای که یک مدیر شهری (مدیری که صلاحیت او به جهت بیتجربه بودن در این حوزه و غیرمرتبط بودن تخصص ایشان مورد تایید قرار نگرفت ولی به این سمت منصوب شد) به خود اجازه میدهد ، علی رغم عدم تایید شورای شهر (که او باید مجری مصوبات و تصمیمات این شورا باشد) دستور به تصرف قهرآمیز خانه اندیشمندان را میدهد آنهم در آستانه غدیرخم ، روزی منتسب به علی(ع) که پیامبراکرم اورا باب علم معرفی میکند . انتخاب روز قلم(که توسط شورای انقلاب فرهنگی نیز به رسمیت شناخته شده است) برای فتح قهرآمیز خانه اندیشمندان یک بیبصیرتی آشکار است که از یک مدیر ولایی سر میزند ! مدعیان پیروی از مکتب ولایت چرا از اندیشه ورزان و فرهیختگان واقعی و آزاده بیمناک هستند ؟ آیا این اتفاق نامبارک زمینه را برای مهاجرت گستردهتر نخبگان فراهم نمیکند ؟ آیا یأس و سرخوردگی را در میان دانشآموختگان برتر که غرب در پی شناسایی و شکار آنها است افزایش نمیدهد ؟
تغییر آییننامه ارتقا و گنجانیدن ماده فرهنگی وتو کننده در آن ، تغییر آییننامه انضباطی دانشجویان و محرومیتها و محکومیتهای ناشی از آن ، بلاتکلیفی در تبدیل وضعیت استخدامی اساتید دگراندیش ، عدم تمدید قرارداد مدرسین پیمانی ، احضار و تهدید مستقیم و غیرمستقیم استادان رسمی ، برخورد فیزیکی و خشن با دانشجویان در صحن دانشگاهها ، اعمال نظر جناحی در هیئتهای جذب استادان جوان ، یکدست کردن جناحی مدیران دانشگاهی با تغییر گسترده روسای دانشگاهها ، بیتوجهی به نظرات و پیشنهادات دلسوزانه اندیشمندان جهت اصلاح امور و خروج از بحرانهای فعلی و....
از جمله شیوههای به کار گرفته شده از سوی مدیران ذیربط است که قطعاً عاقبت خوبی نخواهد داشت و فاصله دولت با ملت و به ویژه نخبگان و اندیشمندان را بیشتر خواهد کرد . دولت سیزدهم به پایان دومین سال مسئولیت خود نزدیک میشود و این در شرایطی است که اکثریت قریب به اتفاق وعدههای انتخاباتی رئیس دولت همراه با اصول ۱۲ گانهای که ایشان در آغاز مسولیت ، پایبندی خود را به آن اعلام کردند ، تحقق پیدا نکرده است و به نظر اینجانب و بسیاری از استادان و اندیشمندان پیشکسوت وطن پرست و دل سوخته ، علت اصلی چنین وضعیتی با شیوه حکمرانی درارتباط است ، حکمرانی که به اشکال مختلف ، خودرا از بهره مندی تجارب نظری و عملی نخبگان اقتصادی ، اجتماعی ، فرهنگی و سیاسی ، محروم ساخته است که نمونه آنرا میتوان در مسئله تورم و معیشت مردم به وضوح مشاهده کرد ، موضوعی که به دفعات از سوی دلسوزان کشور اعلام شد ولی توجهی به آن معطوف نگردید . راه نجات کشور از طوفانهای سهمگین خودساخته ، پرهیز از تندرویها و کوتاه کردن دست رانت خواران و ابر مفسدان اقتصادی و آشتی با علم و عالم واقعی و فراخوان تمامی اندیشه ورزان دغدغهمند به همراهی و همدلی است ، کشوری با نعمتهای بینظیر الهی و منابع انسانی فرهیختهای که حتی دشمنان ملت و کشور نیز به توانمندی آنها اذعان دارند .
واقعه غدیر یک درس بزرگ برای حاکمان است و آن اینکه حکومت بدون پشتوانه مردمی و علمی محکوم به شکست است همانگونه که امیر مؤمنان همواره بر آن تاکید داشت و عامل بر آن بود .قسم به حرمت این ایام ، این قبیل اقدامات قهرآمیز و فشارهای فزاینده به نهادهای علمی و اندیشه ورزان عاشق وطن ، نه تنها نتیجه ندارد بلکه فضای کشور را بیشتر ملتهب میکند و امید به اصلاح امور را به ویژه در میان نسل جوان و دانش آموختگان فرهیخته از بین میبرد و خسارتهای جبران ناپذیری را به سرمایههای انسانی و اجتماعی کشور وارد میسازد. محمد زاهدی اصل استاد بازنشسته مددکاری اجتماعی شانزدهم تیرماه ۱۴۰۲
"در روز جهانی قلم ، حرمت خانه صاحبان قلم شکسته شد" مورخین ، این اتفاق نامبارک را نیز در کنار سایر اتفاقاتی که در ساحت علم و برای صاحبان اندیشه افتاده است بنویسند ، بدبینی و کم لطفی به علوم انسانی و اجتماعی و اندیشمندان این عرصه از نخستین ماههای بعد از انقلاب و فطرت سه ساله دانشگاههای کشور و شکلگیری کمیتههای پاکسازی استادان و طرح فراگیر بازسازی علوم انسانی با محوریت دفتر حوزه و دانشگاه آغاز شد و با شدت و ضعفی استمرار پیدا کرد و اینک در دولت سیزدهم به اوج خود رسیده است به گونهای که یک مدیر شهری (مدیری که صلاحیت او به جهت بیتجربه بودن در این حوزه و غیرمرتبط بودن تخصص ایشان مورد تایید قرار نگرفت ولی به این سمت منصوب شد) به خود اجازه میدهد ، علی رغم عدم تایید شورای شهر (که او باید مجری مصوبات و تصمیمات این شورا باشد) دستور به تصرف قهرآمیز خانه اندیشمندان را میدهد آنهم در آستانه غدیرخم ، روزی منتسب به علی(ع) که پیامبراکرم اورا باب علم معرفی میکند . انتخاب روز قلم(که توسط شورای انقلاب فرهنگی نیز به رسمیت شناخته شده است) برای فتح قهرآمیز خانه اندیشمندان یک بیبصیرتی آشکار است که از یک مدیر ولایی سر میزند ! مدعیان پیروی از مکتب ولایت چرا از اندیشه ورزان و فرهیختگان واقعی و آزاده بیمناک هستند ؟ آیا این اتفاق نامبارک زمینه را برای مهاجرت گستردهتر نخبگان فراهم نمیکند ؟ آیا یأس و سرخوردگی را در میان دانشآموختگان برتر که غرب در پی شناسایی و شکار آنها است افزایش نمیدهد ؟
تغییر آییننامه ارتقا و گنجانیدن ماده فرهنگی وتو کننده در آن ، تغییر آییننامه انضباطی دانشجویان و محرومیتها و محکومیتهای ناشی از آن ، بلاتکلیفی در تبدیل وضعیت استخدامی اساتید دگراندیش ، عدم تمدید قرارداد مدرسین پیمانی ، احضار و تهدید مستقیم و غیرمستقیم استادان رسمی ، برخورد فیزیکی و خشن با دانشجویان در صحن دانشگاهها ، اعمال نظر جناحی در هیئتهای جذب استادان جوان ، یکدست کردن جناحی مدیران دانشگاهی با تغییر گسترده روسای دانشگاهها ، بیتوجهی به نظرات و پیشنهادات دلسوزانه اندیشمندان جهت اصلاح امور و خروج از بحرانهای فعلی و....
از جمله شیوههای به کار گرفته شده از سوی مدیران ذیربط است که قطعاً عاقبت خوبی نخواهد داشت و فاصله دولت با ملت و به ویژه نخبگان و اندیشمندان را بیشتر خواهد کرد . دولت سیزدهم به پایان دومین سال مسئولیت خود نزدیک میشود و این در شرایطی است که اکثریت قریب به اتفاق وعدههای انتخاباتی رئیس دولت همراه با اصول ۱۲ گانهای که ایشان در آغاز مسولیت ، پایبندی خود را به آن اعلام کردند ، تحقق پیدا نکرده است و به نظر اینجانب و بسیاری از استادان و اندیشمندان پیشکسوت وطن پرست و دل سوخته ، علت اصلی چنین وضعیتی با شیوه حکمرانی درارتباط است ، حکمرانی که به اشکال مختلف ، خودرا از بهره مندی تجارب نظری و عملی نخبگان اقتصادی ، اجتماعی ، فرهنگی و سیاسی ، محروم ساخته است که نمونه آنرا میتوان در مسئله تورم و معیشت مردم به وضوح مشاهده کرد ، موضوعی که به دفعات از سوی دلسوزان کشور اعلام شد ولی توجهی به آن معطوف نگردید . راه نجات کشور از طوفانهای سهمگین خودساخته ، پرهیز از تندرویها و کوتاه کردن دست رانت خواران و ابر مفسدان اقتصادی و آشتی با علم و عالم واقعی و فراخوان تمامی اندیشه ورزان دغدغهمند به همراهی و همدلی است ، کشوری با نعمتهای بینظیر الهی و منابع انسانی فرهیختهای که حتی دشمنان ملت و کشور نیز به توانمندی آنها اذعان دارند .
واقعه غدیر یک درس بزرگ برای حاکمان است و آن اینکه حکومت بدون پشتوانه مردمی و علمی محکوم به شکست است همانگونه که امیر مؤمنان همواره بر آن تاکید داشت و عامل بر آن بود .قسم به حرمت این ایام ، این قبیل اقدامات قهرآمیز و فشارهای فزاینده به نهادهای علمی و اندیشه ورزان عاشق وطن ، نه تنها نتیجه ندارد بلکه فضای کشور را بیشتر ملتهب میکند و امید به اصلاح امور را به ویژه در میان نسل جوان و دانش آموختگان فرهیخته از بین میبرد و خسارتهای جبران ناپذیری را به سرمایههای انسانی و اجتماعی کشور وارد میسازد. محمد زاهدی اصل استاد بازنشسته مددکاری اجتماعی شانزدهم تیرماه ۱۴۰۲
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «دیزنی لند ایرانی محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه سرزمین جادوها یا دیزنی لند، شهرک ها یا پارک هایی بازساخته شده شبیه قصرهای جادویی ای است که در کارتون های کودکانه مانند سرزمین عجایب و ... دیده می شد. این پارک ها در کشورهای غربی مثل آمریکا و ... شکل…»
Audio
سخنرانی سیدجواد میری در بقعه شیخ صفیالدین اردبیلی و شاه اسماعیل صفوی
عنوان سخنرانی:
تاملی در باب "نسبت" ما و شیخ صفیالدین اردبیلی
چهارشنبه ۱۸ مرداد ۱۴۰۲
@seyedjavadmiri
عنوان سخنرانی:
تاملی در باب "نسبت" ما و شیخ صفیالدین اردبیلی
چهارشنبه ۱۸ مرداد ۱۴۰۲
@seyedjavadmiri
Forwarded from 👩🌾 زنان روستایی و عشایری
درد بی درمان سدسازی
روزی نیست که مصاحبه، میزگرد، اظهارنظر کارشناسی و نوشتار کارشناسان و مسئولان سابق و حاضر و حتی متهمان وضعیت موجود آب کشور از آبهای زیرزمینی گرفته تا آبهای سطحی و تالابها در رسانه های معتبر کشور چاپ نشود.
اما دریغ از این که یک مدیر به این هشدارها توجه کند. اگر چنین بود این همه فریادهای دلسوزان کشور و کنشگران به جایی می رسید.
یک دهه است که کارشناسان هشدار میدهند؛ اما روزبه روز وضعیت منابع آب بدتر و تصمیمات مدیران در همه حوزه ها ترسناک تر شده است. سدسازی و خشکاندن رودها و تالابها با تعداد چاههای غیرمجاز و مجاز مسابقه خشکاندن ایران گذاشته اند.
بعنوان مثال احداث سد خرسان 3 برای منابع برفی و یخچالهای زاگرس سم است؛ اما شرکت آب نیرو که دهها کارشناس دارد درخواست احداث آن را می کند. سوال این است که با وجود نقش مهم جنگلهای زاگرس در تعادل بخشی به آب و هوا و تامین منابع آب کشور؛ ایا آنها نمیدانند این سد چه عواقبی برای زاگرس و منابع آب کشور دارد؟
بسیار بعید است که ندانند اما چرا با این که میدانند (و یا اگر هم نمیدانند صدها کارشناس درباره همه پیامدهای زیستی، اجتماعی و اقتصادی آن هشدار میدهند) این همه برای احداث این سد که جهنمی در دل زاگرس ایجاد میکند دست و پا می زنند؟
منافع چه کسانی مهمتر از محافظت از آب و خاک و جنگل و زمینهای باارزش کشاورزی کشور است که اینچنین تیشه بر ریشه پایداری سرزمین می زنند؟ چه کسانی از منافع این سد سود می برند که از قانون و اصل 50 قانون اساسی فراترند؟
این مساله است که فهم این همه سدسازی و پشت بند آن پروژه های انتقال آب را بر سرشاخه های کارون و زاگرس دشوار می کند.
🆔@ruralwomenissues
#نه_به_سد_خرسان۳
روزی نیست که مصاحبه، میزگرد، اظهارنظر کارشناسی و نوشتار کارشناسان و مسئولان سابق و حاضر و حتی متهمان وضعیت موجود آب کشور از آبهای زیرزمینی گرفته تا آبهای سطحی و تالابها در رسانه های معتبر کشور چاپ نشود.
اما دریغ از این که یک مدیر به این هشدارها توجه کند. اگر چنین بود این همه فریادهای دلسوزان کشور و کنشگران به جایی می رسید.
یک دهه است که کارشناسان هشدار میدهند؛ اما روزبه روز وضعیت منابع آب بدتر و تصمیمات مدیران در همه حوزه ها ترسناک تر شده است. سدسازی و خشکاندن رودها و تالابها با تعداد چاههای غیرمجاز و مجاز مسابقه خشکاندن ایران گذاشته اند.
بعنوان مثال احداث سد خرسان 3 برای منابع برفی و یخچالهای زاگرس سم است؛ اما شرکت آب نیرو که دهها کارشناس دارد درخواست احداث آن را می کند. سوال این است که با وجود نقش مهم جنگلهای زاگرس در تعادل بخشی به آب و هوا و تامین منابع آب کشور؛ ایا آنها نمیدانند این سد چه عواقبی برای زاگرس و منابع آب کشور دارد؟
بسیار بعید است که ندانند اما چرا با این که میدانند (و یا اگر هم نمیدانند صدها کارشناس درباره همه پیامدهای زیستی، اجتماعی و اقتصادی آن هشدار میدهند) این همه برای احداث این سد که جهنمی در دل زاگرس ایجاد میکند دست و پا می زنند؟
منافع چه کسانی مهمتر از محافظت از آب و خاک و جنگل و زمینهای باارزش کشاورزی کشور است که اینچنین تیشه بر ریشه پایداری سرزمین می زنند؟ چه کسانی از منافع این سد سود می برند که از قانون و اصل 50 قانون اساسی فراترند؟
این مساله است که فهم این همه سدسازی و پشت بند آن پروژه های انتقال آب را بر سرشاخه های کارون و زاگرس دشوار می کند.
🆔@ruralwomenissues
#نه_به_سد_خرسان۳
👍2
Forwarded from مجله میدان فرهنگ
22.pdf
75.3 MB
ویژه نامه استاد علی رضاقلی (والا)
مجله رسانه فرهنگ
انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات
مدیرمسئول: دکتر هادی خانیکی
@ResaneFarhang
مجله رسانه فرهنگ
انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات
مدیرمسئول: دکتر هادی خانیکی
@ResaneFarhang
❤2
Forwarded from مجله میدان فرهنگ
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM