شومینه و سرمایه
محمدزینالی اناری
در جامعه ما شعارهای زیادی درباره عدم اسراف و حفظ منابع زیرزمینی وجود دارد تا جایی که امور تبلیغاتی این چنین شبیه به ژنراتور تولید واژه می شود. اما عمل واقعی با شعار فرق دارد و چه بسا از عمل صدایی شنیده نشود. با ارزشترین کارها مانند ریزه کاری جواهرساز بی صدا است و نه مانند صدای دوپهلو و غرای چکش آهنگر.
حدود بیست سال پیش، زمانی که با بحثهای مربوط به فیزیک اتمی آشنا می شدم، به اجاق گازهایی که رویشان چهارچوبی فلزی زده و با عنوان بخاری می فروختند، می نگریستم و با توجه به اندک مطالعاتی که درباره انرژی و فیزیک سیالات داشتم، گمان می کردم می توان از این شعله گاز با سیستمهای های کنترل و انتقال گرما و ... انرژی چند برابر تولید کرد یا با هر امکان دیگری چون رادیاتوری کردن سیستم گرمایشی شهر این نوع اسراف گاز و پدیده هایی چون گازگرفتگی را به حداقل رساند. در نهایت تعجب در سی سال اخیر که همه جا لوله کشی گاز شده است، هیچ درایتی در مصرف بهینه این سوخت به عمل نیاورده ایم، اگرچه تعداد دانشگاه ها چند برابر شده است و استعاره های توسعه پایدار از سروکول هم بالا می روند.
اختراع و تولید الگویی چنین محتاج مطالعات و آزمایشهای اساسی بود که فرصت و امکان آن برای یک فارغ التحصیل دانشگاه، بدون هیچ گونه حمایت و امکانات آزمایشگاهی اولیه میسر نبود، به ذهن هم نمی رسید که در دانشگاه ها و ذهن اساتیدش هیچ ایده ای درباره رفاه و صرفه جویی انرژی وجود نداشته باشد. ما سالها اجاق هایی که اشتباها بخاری نامیده ایم استفاده کردیم، در حالی که می توانستیم از همین مقدار انرژی در رادیاتورهای حرارتی بیش از این انرژی فراهم کنیم و مرگ و میر کمتری هم داشته باشیم. مدت ها گذشت و سالها بعد سیستمی مشابه شومینه ایجاد شد که تنها به گذاشتن چند محفظه گرمایی و زغال نسوز در داخل بخاریهای بزرگ آن بسنده شده بود.
شومینه سه خاستگاه دارد که اولی از سرمای شدید مناطق سردسیر بر می خیزد. انگار همه خانه ها مانند چارتاقی ایرانی هستند که اعضای وابسته به آن از پله های آپارتمان به خانه های بلندمرتبه عروج کرده و گرد آن به مناسک گرم شدن گروهی یا فردی میپردازند. مردم زیادی در خانه های مختلف در حال رعایت این آئین اند. شومینه، بازتاب آئین قداست دیرین آتش است که می توان آن را در اهمیت و ارزش اقتصادی گرما در رفاه و سلامتی ایرانیان کهن و ایرانیان امروز تداعی کرد.
این دستگاه نمود بارز مصرف آئینی شده است که با تولید انبوه خود موجب شد بسیاری از مردم ایران که امکان ساختن شومینه آجری ندارند، از آن احساس منزلت و عظمت کسب کنند. شومینه به طبقات متوسطی که خانه های نسبتا بزرگ دارند فرصت تمایز و بزرگ منشی می دهد و آنها را از فقرای شهرنشین که هنوز مجبور به استفاده از اجاق گازهای حجاب گیرنده به نام بخاری هستند، جدا می کند. شومینه یک ساخت معماری است که در زندگی روزمره ایرانی به کالای تولیدی استاندارد و فصلی به جای اکثر اجاق-بخاری ها نشسته است.
سومین دلالت شومینه، سلیقه مسلط بر اقتصاد انرژی ایران است که دیگر اوج صنعت خود را توانسته به نمایش بگذارد، این ورطه سالها با تولید اجاق-بخاری چه بسا میلیونها متر مکعب به باد داده باشد. نظارت دانشگاه ها، خلاقیت طراحان صنعتی و کاربری صنعتگران فاقد تحول خواهی، نهایتا در شومینه ای ساخت کشور تجلی پیدا می کند که هنوز هم اشکالات اساسی دارد. ما هنوز هم، در عصر تکنولوژی، شومینه یا اجاقی در گوشه ی خانه گذاشته و در رقص آتشش به مرگ تدریجی منابع زیرزمینی می نگریم.
@thing
محمدزینالی اناری
در جامعه ما شعارهای زیادی درباره عدم اسراف و حفظ منابع زیرزمینی وجود دارد تا جایی که امور تبلیغاتی این چنین شبیه به ژنراتور تولید واژه می شود. اما عمل واقعی با شعار فرق دارد و چه بسا از عمل صدایی شنیده نشود. با ارزشترین کارها مانند ریزه کاری جواهرساز بی صدا است و نه مانند صدای دوپهلو و غرای چکش آهنگر.
حدود بیست سال پیش، زمانی که با بحثهای مربوط به فیزیک اتمی آشنا می شدم، به اجاق گازهایی که رویشان چهارچوبی فلزی زده و با عنوان بخاری می فروختند، می نگریستم و با توجه به اندک مطالعاتی که درباره انرژی و فیزیک سیالات داشتم، گمان می کردم می توان از این شعله گاز با سیستمهای های کنترل و انتقال گرما و ... انرژی چند برابر تولید کرد یا با هر امکان دیگری چون رادیاتوری کردن سیستم گرمایشی شهر این نوع اسراف گاز و پدیده هایی چون گازگرفتگی را به حداقل رساند. در نهایت تعجب در سی سال اخیر که همه جا لوله کشی گاز شده است، هیچ درایتی در مصرف بهینه این سوخت به عمل نیاورده ایم، اگرچه تعداد دانشگاه ها چند برابر شده است و استعاره های توسعه پایدار از سروکول هم بالا می روند.
اختراع و تولید الگویی چنین محتاج مطالعات و آزمایشهای اساسی بود که فرصت و امکان آن برای یک فارغ التحصیل دانشگاه، بدون هیچ گونه حمایت و امکانات آزمایشگاهی اولیه میسر نبود، به ذهن هم نمی رسید که در دانشگاه ها و ذهن اساتیدش هیچ ایده ای درباره رفاه و صرفه جویی انرژی وجود نداشته باشد. ما سالها اجاق هایی که اشتباها بخاری نامیده ایم استفاده کردیم، در حالی که می توانستیم از همین مقدار انرژی در رادیاتورهای حرارتی بیش از این انرژی فراهم کنیم و مرگ و میر کمتری هم داشته باشیم. مدت ها گذشت و سالها بعد سیستمی مشابه شومینه ایجاد شد که تنها به گذاشتن چند محفظه گرمایی و زغال نسوز در داخل بخاریهای بزرگ آن بسنده شده بود.
شومینه سه خاستگاه دارد که اولی از سرمای شدید مناطق سردسیر بر می خیزد. انگار همه خانه ها مانند چارتاقی ایرانی هستند که اعضای وابسته به آن از پله های آپارتمان به خانه های بلندمرتبه عروج کرده و گرد آن به مناسک گرم شدن گروهی یا فردی میپردازند. مردم زیادی در خانه های مختلف در حال رعایت این آئین اند. شومینه، بازتاب آئین قداست دیرین آتش است که می توان آن را در اهمیت و ارزش اقتصادی گرما در رفاه و سلامتی ایرانیان کهن و ایرانیان امروز تداعی کرد.
این دستگاه نمود بارز مصرف آئینی شده است که با تولید انبوه خود موجب شد بسیاری از مردم ایران که امکان ساختن شومینه آجری ندارند، از آن احساس منزلت و عظمت کسب کنند. شومینه به طبقات متوسطی که خانه های نسبتا بزرگ دارند فرصت تمایز و بزرگ منشی می دهد و آنها را از فقرای شهرنشین که هنوز مجبور به استفاده از اجاق گازهای حجاب گیرنده به نام بخاری هستند، جدا می کند. شومینه یک ساخت معماری است که در زندگی روزمره ایرانی به کالای تولیدی استاندارد و فصلی به جای اکثر اجاق-بخاری ها نشسته است.
سومین دلالت شومینه، سلیقه مسلط بر اقتصاد انرژی ایران است که دیگر اوج صنعت خود را توانسته به نمایش بگذارد، این ورطه سالها با تولید اجاق-بخاری چه بسا میلیونها متر مکعب به باد داده باشد. نظارت دانشگاه ها، خلاقیت طراحان صنعتی و کاربری صنعتگران فاقد تحول خواهی، نهایتا در شومینه ای ساخت کشور تجلی پیدا می کند که هنوز هم اشکالات اساسی دارد. ما هنوز هم، در عصر تکنولوژی، شومینه یا اجاقی در گوشه ی خانه گذاشته و در رقص آتشش به مرگ تدریجی منابع زیرزمینی می نگریم.
@thing
Forwarded from انسانشناسی و فرهنگ
دانشگاه ایرانی و گفتمان حاشیه ای
محمد زینالی
(1) خودنگاری: وقتی از دانشگاه بیرون آمده و مدرک را در دست گرفتم، فکر کردم که دیگر همه چیز تمام شده و به سوی کار و زندگی خواهم رفت، غافل از این که بحث اصلی کلاس تازه شروع شده است. مدرک، نماد توانایی و فعالیت من نیست و بلکه باید نماد احتیاج و صبوری و یا کاسه ای در دستم باشد. وقتی شنیدم که به جای حمایت از اصل مدرک کارشناسی علوم پایه برای اشتغال باید دنبال گواهی محقر فنی و حرفه ای بروم، از خود سوال کردم که پس چهار سال بود چه شماتتی می کردی؟
" توی آن حیاط بزرگ که آدم از مسافت مهیبش به وحشت می افته و در راهروهای خیال انگیز دانشگاه مشغول چه کاری بودی که اینک پس از طی کردن سالها سخت کوشی، شب زنده داری و تحمل غربت باید دنبال این بروی که یک مدرک مهارتی جایگزین تو را نجات دهد؟ آن چه اصلی است که فرعش باید نجاتش دهد؟ "
بعد به این فکر کردم که بنشینم این برنامه ریزی را در ذهنم شبیه سازی کنم : برای فردی چهار سال درس با بودجه¬ی دولتی تأمین کنم، سپس به او بگویم " این که درس خوانده بودی فقط کسب مدرک بوده است؛ برای کار کردن « باید بروید مهارت بیاموزی »، « آورده داشته باشید »، « وام به شما بدهیم » و « بروید دنبال خوداشتغالزایی »". تا این جای کار که قرار بود بروم دنبال وام، یاد داشتم که آدم حسابی بودم، زندگی برای من خوب و شیرین بود.
متن کامل این نوشتار را در انسان شناسی و فرهنگ مطالعه کنید.
http://anthropologyandculture.com/fa/easyblog/1274
—------------—
✳️↩️
@Anthropology_iran
محمد زینالی
(1) خودنگاری: وقتی از دانشگاه بیرون آمده و مدرک را در دست گرفتم، فکر کردم که دیگر همه چیز تمام شده و به سوی کار و زندگی خواهم رفت، غافل از این که بحث اصلی کلاس تازه شروع شده است. مدرک، نماد توانایی و فعالیت من نیست و بلکه باید نماد احتیاج و صبوری و یا کاسه ای در دستم باشد. وقتی شنیدم که به جای حمایت از اصل مدرک کارشناسی علوم پایه برای اشتغال باید دنبال گواهی محقر فنی و حرفه ای بروم، از خود سوال کردم که پس چهار سال بود چه شماتتی می کردی؟
" توی آن حیاط بزرگ که آدم از مسافت مهیبش به وحشت می افته و در راهروهای خیال انگیز دانشگاه مشغول چه کاری بودی که اینک پس از طی کردن سالها سخت کوشی، شب زنده داری و تحمل غربت باید دنبال این بروی که یک مدرک مهارتی جایگزین تو را نجات دهد؟ آن چه اصلی است که فرعش باید نجاتش دهد؟ "
بعد به این فکر کردم که بنشینم این برنامه ریزی را در ذهنم شبیه سازی کنم : برای فردی چهار سال درس با بودجه¬ی دولتی تأمین کنم، سپس به او بگویم " این که درس خوانده بودی فقط کسب مدرک بوده است؛ برای کار کردن « باید بروید مهارت بیاموزی »، « آورده داشته باشید »، « وام به شما بدهیم » و « بروید دنبال خوداشتغالزایی »". تا این جای کار که قرار بود بروم دنبال وام، یاد داشتم که آدم حسابی بودم، زندگی برای من خوب و شیرین بود.
متن کامل این نوشتار را در انسان شناسی و فرهنگ مطالعه کنید.
http://anthropologyandculture.com/fa/easyblog/1274
—------------—
✳️↩️
@Anthropology_iran
Anthropologyandculture
دانشگاه ایرانی و گفتمان حاشیه ای
(1) خودنگاری: وقتی از دانشگاه بیرون آمده و مدرک را در دست گرفتم، فکر کردم که دیگر همه چیز تمام شده و به سوی کار و زندگی خواهم رفت، غافل از این که بحث اصلی کلاس تازه شروع شده است. مدرک، نماد توانایی و فعالیت من نیست و بلکه باید نماد احتیاج و صبوری و ی
چطور درباره همه چیز نظر بدهیم؟
محمد زینالی اُناری
(امید اردبیل، ۱آذر۹۵)
می نشینم کنار صندلی بیمارستان، صندلی کناری دستی ام در حال تلویزیون نگاه کردن و تحلیل تند و عصبانی مشکلات اجتماعی است! در میهمانی همه در باره طلاق یکی و ازدواج آن دیگری حرف می زنند و هر کسی دیگر مردم را به خاطر برخی اتفاقات متهم می کند. در محیط های مختلف، هر کسی در مورد رویدادهای روزمره تحلیلی ناب ارائه می کند، چنان که خودش و دیگران را می قبولاند که علت العلل را فهمیده است! آنها عموما می گویند: "من خودم این چیزها را می فهمم"، " من یک عمر است که تجربه دارم و خودم به خیلی ها کمک کرده ام"، " من خودم جامعه شناسم"، " ریشی سفید کرده ام در این امور" "من خودم روانشناس هستم"، " به کتاب خواندن و نیمکت دانشگاه نیازی نیست، من خودم از این مسائل سر در میارم"، " به من الهام می شود" و ....
می بینیم که نیازی به تحلیلگر تخصصی آسیبهای جامعه در ایران وجود ندارد، چرا که مردم همه خود را تحلیلگر مسائل فردی و اجتماعی می دانند. آن ها بدون این که درسی بخوانند و یافته های تجربی را بخوانند، نظریه می دهند و بر اساس تجربه های شخصی خودشان که شاید امکان تکرارش در زندگی دیگران میسر نباشد، برای همه نسخه می پیچند. وقتی جوان و سالم هستند، می خواهند همه رویکرد شاد به زندگی داشته باشند، وقتی کهنسال هستند ترک دنیاپیشگی خود را برای اولاد و زیرمجموعه شان الگوی انسانیت قرار می دهند. فقیرند، مدار زندگی باید بر اساس توجیه علت، قداست و حرمت فقرشان بچرخد و چون مالک، بازاری و سرمایه دارند، مردم باید بر مدار نظرات و منافع آنان چاکری کنند. خلاصه همه به نوعی در چشم انداز خود قرار دارند و مسائل دنیا را بر اساس زاویه خودشان دسته بندی می کنند. محله زندگی همه مهمترین جای شهر است و نظر خودشان گفتنی تر!
شدت پافشاری هر فردی بر انتشار تجربه زندگی خود موجب شده است تفاهم عمومی مردم درباره زندگی جمعی ایجاد نشود و هر فردی در هر جایی دوست دارد نظر خودش را پیش ببرد. این گره در میان متخصصین و یا کارشناسان میان مایه هم وجود دارد. مهندسان تحلیل اجتماعی می دهند، اقتصاددان گیاه دارویی تجویز می کند، مهندس کشاورزی مخترع تکنیک های برقی است و خواهر و برادر بهترین مشاور شغلی و روانی هستند؛ ما اگرچه دانشگاه رفته ایم و خیر سرمان عموما لیسانس داریم، در مقام زندگی روزمره مان نیاز به علم و بخردانگی نمی بینیم! یکی هم پیدا شده که این روزها برای همه مان پایان نامه می نویسد و از ما به راحتی دکتر می سازد.
خروجی این شرایط چنین می شود که همه با تئوری و برداشت های خودخواهانه از زندگی نظریه اجتماعی صادر می کنند و وضع دیگران و حتی خودشان را روزبروز بدتر و بدتر می کنند. بدتر از آن این که، شنیدن اخبار و مسائل جمعی زندگی روزمره نیز برای آن ها غیر قابل تحلیل و در صورت وجود داشتن اخبار مبنی بر حوادث و رویدادهای اقتصادی و سیاسی، به ارائه دیدگاه می پردازند؛ نه کسی مجله می خرد و نه نیازی به رفتن به جلسات تخصصی در خود می بینند. اگرچه برخی جملات زیبا و خوب در این میان هست که گواه تجربه های فردی موفق و مطالعه های اجمالی است[ و همین هم گول مان می زند]، بدون پی بردن به مدلهای ساختاری و قالبهای منطقی جامع تحلیل هایمان را برای هم دیگر اجبار می کنیم. در نتیجه مشکلات احتمالی پیش روی اطرافیان حل نشده، چه بسا تعمیق می یابد. آسیبهای روزمره زندگی ما نتیجه پیروی و مشروعیت دادن به جهل عمومیت یافته ای است که خودمان هم درمورد آن بی تقصیر نیستیم.
چرا که تحلیل های مبتنی بر خودمان، فقط یک نمونه ی فردی برای هر کسی است و برای جمعی شدن آن نیازمند پیاده سازی گزارش های زیادی در کنار هم می باشد که این کار هم در حوزه تخصص جامعه شناس و تحلیلگران اجتماعی است. کار دانشگاه گفتن هر جمله مدعی حقیقت پس از ماه ها و سالها تلاش است و نه مثل حال خاضر ما سخنرانی بی زحمت بی مدعا! همه باید نمایندگانی را بفرستند به دانشگاه برای فهمیدن مسائل مربوط به روابط اجتماعی و پس از بررسی های عمیق، نظر ایشان را درباره ماهیت و آسیبهای روابط بپرسند. اما متاسفانه ما با رویکردهای موجودِ "من-تحلیلگرانه"مان پیش می رویم و زندگی می کنیم و همدیگر را در غرقاب مشکلات می نشانیم. نبود اگر چنین و اعتمادی به استدلالهای تخصصی ایجاد می شد، مشکلات فردی، اقتصادی، آسیبهای اجتماعی و ... این قدر عمیق و ویرانگر نبود.
@thing
محمد زینالی اُناری
(امید اردبیل، ۱آذر۹۵)
می نشینم کنار صندلی بیمارستان، صندلی کناری دستی ام در حال تلویزیون نگاه کردن و تحلیل تند و عصبانی مشکلات اجتماعی است! در میهمانی همه در باره طلاق یکی و ازدواج آن دیگری حرف می زنند و هر کسی دیگر مردم را به خاطر برخی اتفاقات متهم می کند. در محیط های مختلف، هر کسی در مورد رویدادهای روزمره تحلیلی ناب ارائه می کند، چنان که خودش و دیگران را می قبولاند که علت العلل را فهمیده است! آنها عموما می گویند: "من خودم این چیزها را می فهمم"، " من یک عمر است که تجربه دارم و خودم به خیلی ها کمک کرده ام"، " من خودم جامعه شناسم"، " ریشی سفید کرده ام در این امور" "من خودم روانشناس هستم"، " به کتاب خواندن و نیمکت دانشگاه نیازی نیست، من خودم از این مسائل سر در میارم"، " به من الهام می شود" و ....
می بینیم که نیازی به تحلیلگر تخصصی آسیبهای جامعه در ایران وجود ندارد، چرا که مردم همه خود را تحلیلگر مسائل فردی و اجتماعی می دانند. آن ها بدون این که درسی بخوانند و یافته های تجربی را بخوانند، نظریه می دهند و بر اساس تجربه های شخصی خودشان که شاید امکان تکرارش در زندگی دیگران میسر نباشد، برای همه نسخه می پیچند. وقتی جوان و سالم هستند، می خواهند همه رویکرد شاد به زندگی داشته باشند، وقتی کهنسال هستند ترک دنیاپیشگی خود را برای اولاد و زیرمجموعه شان الگوی انسانیت قرار می دهند. فقیرند، مدار زندگی باید بر اساس توجیه علت، قداست و حرمت فقرشان بچرخد و چون مالک، بازاری و سرمایه دارند، مردم باید بر مدار نظرات و منافع آنان چاکری کنند. خلاصه همه به نوعی در چشم انداز خود قرار دارند و مسائل دنیا را بر اساس زاویه خودشان دسته بندی می کنند. محله زندگی همه مهمترین جای شهر است و نظر خودشان گفتنی تر!
شدت پافشاری هر فردی بر انتشار تجربه زندگی خود موجب شده است تفاهم عمومی مردم درباره زندگی جمعی ایجاد نشود و هر فردی در هر جایی دوست دارد نظر خودش را پیش ببرد. این گره در میان متخصصین و یا کارشناسان میان مایه هم وجود دارد. مهندسان تحلیل اجتماعی می دهند، اقتصاددان گیاه دارویی تجویز می کند، مهندس کشاورزی مخترع تکنیک های برقی است و خواهر و برادر بهترین مشاور شغلی و روانی هستند؛ ما اگرچه دانشگاه رفته ایم و خیر سرمان عموما لیسانس داریم، در مقام زندگی روزمره مان نیاز به علم و بخردانگی نمی بینیم! یکی هم پیدا شده که این روزها برای همه مان پایان نامه می نویسد و از ما به راحتی دکتر می سازد.
خروجی این شرایط چنین می شود که همه با تئوری و برداشت های خودخواهانه از زندگی نظریه اجتماعی صادر می کنند و وضع دیگران و حتی خودشان را روزبروز بدتر و بدتر می کنند. بدتر از آن این که، شنیدن اخبار و مسائل جمعی زندگی روزمره نیز برای آن ها غیر قابل تحلیل و در صورت وجود داشتن اخبار مبنی بر حوادث و رویدادهای اقتصادی و سیاسی، به ارائه دیدگاه می پردازند؛ نه کسی مجله می خرد و نه نیازی به رفتن به جلسات تخصصی در خود می بینند. اگرچه برخی جملات زیبا و خوب در این میان هست که گواه تجربه های فردی موفق و مطالعه های اجمالی است[ و همین هم گول مان می زند]، بدون پی بردن به مدلهای ساختاری و قالبهای منطقی جامع تحلیل هایمان را برای هم دیگر اجبار می کنیم. در نتیجه مشکلات احتمالی پیش روی اطرافیان حل نشده، چه بسا تعمیق می یابد. آسیبهای روزمره زندگی ما نتیجه پیروی و مشروعیت دادن به جهل عمومیت یافته ای است که خودمان هم درمورد آن بی تقصیر نیستیم.
چرا که تحلیل های مبتنی بر خودمان، فقط یک نمونه ی فردی برای هر کسی است و برای جمعی شدن آن نیازمند پیاده سازی گزارش های زیادی در کنار هم می باشد که این کار هم در حوزه تخصص جامعه شناس و تحلیلگران اجتماعی است. کار دانشگاه گفتن هر جمله مدعی حقیقت پس از ماه ها و سالها تلاش است و نه مثل حال خاضر ما سخنرانی بی زحمت بی مدعا! همه باید نمایندگانی را بفرستند به دانشگاه برای فهمیدن مسائل مربوط به روابط اجتماعی و پس از بررسی های عمیق، نظر ایشان را درباره ماهیت و آسیبهای روابط بپرسند. اما متاسفانه ما با رویکردهای موجودِ "من-تحلیلگرانه"مان پیش می رویم و زندگی می کنیم و همدیگر را در غرقاب مشکلات می نشانیم. نبود اگر چنین و اعتمادی به استدلالهای تخصصی ایجاد می شد، مشکلات فردی، اقتصادی، آسیبهای اجتماعی و ... این قدر عمیق و ویرانگر نبود.
@thing
خشونت علیه زنان در امر تحصیل
محمد زینالی اُناری
به روز منع خشونت بر زنان رسیدیم و باید از خود بپرسیم طراحان این روز چرا چنین روزی را نام گذاری کرده اند و در واقع چرا اصلا خشونتی به سوی زنان جامعه وجود دارد؟ اما می توانیم نگاه مان را عمیق تر کرده و مصادیق خشونت را نیز بررسی کنیم تا اگر قصد داریم خودرا تبرئه کنیم یا خشونتی را رفع کنیم آنرا بشناسیم. ذات خشونت یک نکته است و آن رابطه ای است برافکنانه ای یکی بر دیگری. اما چگونه یک زن بر افکنده می شود؟
اگر قصد دست یابی به این نکات را داشته باشیم باید با هم اندیشی ها و تحقیق و بررسی های مفصل به مصادیق خشونت و علل آن ها دست پیدا کنیم. اما قصد دارم یک نکته را مورد اشاره قرار بدهم و آن حداقلی هایی است که قرار بود از زنان منع نشود و امکانات آن در جامعه ی ما وجود دارد، آن، چیزی نیست جز حق تحصیل. بله، تحصیل از حقوقی است که دولت های معاصر ما رفته رفته زمینه های برابری در آن را فراهم کرده اند، اگرچه شرایطش شاید در ذات خود نابرابری داشته باشد، اما وجودش برابر است.
در حال حاضر در جوامع شهری هیچ مشکلی بزرگی از سوی مدیریت نهادهای آموزشی برای ادامه تحصیل و داشتن یک دیپلم حداقلی برای زنان جامعه اعمال نمی شود، اما نفی این امکان، خود بر افکنی یک زن است، چرا که در این دوران، حتی ساده ترین مشاغل نیز به یک دیپلم ساده نیاز دارند. با این وجود، هر روز هر شخصی حرفی می زند و دایره ی بی سوادی را گسترش می دهد. یک روز کامپیوتر می آید به میدان، روز دیگر اینترنت، سواد رسانه ای و ....
ولی هنوز خانواده هایی هستند که دختران خود را در ۱۵ و ۱۶ سالگی از این نعمت محروم می کنند و یا به دلیل نبود امکانات و یا به دلیل غیرت و ممانعت های زن از حضور در فضای شهری او را از دست یابی به امکاناتی که بعد از انقلاب اسلامی هم توسعه یافته است، محروم می سازند. خوب اگر مشکل این هم وطنان با ازدواج دختران شان حل شود که می توان آن را با یک تعریفی قبول کرد، اما مشکل این گونه نیست و پس از ازدواج اوضاع چه بسا سخت تر هم بشود.
در این دوره و زمانه، ازدواج ها بیمه ی کیفیت ندارند و اگر زنی به خاطر آسیبهای زندگی دچار عسر و حرج شود، مثلا شوهرش بیکار شود، معتاد شود، بمیرد، قهر کند و ...، باید او نیازمند والدین پیر خود باشد. و اگر والدینی برایش نمانده باشد، باید یک جوری با تکیه کردن به دیگر اعضای جامعه زندگی خود را بگذراند. اما آیا این دست آورد غیرت، می تواند ذات غیرت را حفظ کند. طبیعتا اصل غیرت در آن است که خواهران و دختران مان را به مسیری پرت نکنیم که در روز مبادا، نیازمند ترحم و یا صدقه های کسانی شوند که کم اتفاق می افتد با نگاه های ارزیابانه ی شان همراه نباشند.
کاش همه دست به دست هم می دادیم و نمی گذاشتیم خانواده ها به خاطر ناتوانی یا نادانی مانع تحصیل دختران شان و کسب مهارت توسط آن ها شوند. درود بر مدرسه و سلام بر زنان با ارزش کشور مان که تا کنون طعم سختی هایی که نادانی برای شان تحمیل کرده است را چشیده اند و اینک باید دست به دست هم دهند تا بر این موانع در جهت افزایش توانمندی های خودشان غلبه کنند.
@thing
محمد زینالی اُناری
به روز منع خشونت بر زنان رسیدیم و باید از خود بپرسیم طراحان این روز چرا چنین روزی را نام گذاری کرده اند و در واقع چرا اصلا خشونتی به سوی زنان جامعه وجود دارد؟ اما می توانیم نگاه مان را عمیق تر کرده و مصادیق خشونت را نیز بررسی کنیم تا اگر قصد داریم خودرا تبرئه کنیم یا خشونتی را رفع کنیم آنرا بشناسیم. ذات خشونت یک نکته است و آن رابطه ای است برافکنانه ای یکی بر دیگری. اما چگونه یک زن بر افکنده می شود؟
اگر قصد دست یابی به این نکات را داشته باشیم باید با هم اندیشی ها و تحقیق و بررسی های مفصل به مصادیق خشونت و علل آن ها دست پیدا کنیم. اما قصد دارم یک نکته را مورد اشاره قرار بدهم و آن حداقلی هایی است که قرار بود از زنان منع نشود و امکانات آن در جامعه ی ما وجود دارد، آن، چیزی نیست جز حق تحصیل. بله، تحصیل از حقوقی است که دولت های معاصر ما رفته رفته زمینه های برابری در آن را فراهم کرده اند، اگرچه شرایطش شاید در ذات خود نابرابری داشته باشد، اما وجودش برابر است.
در حال حاضر در جوامع شهری هیچ مشکلی بزرگی از سوی مدیریت نهادهای آموزشی برای ادامه تحصیل و داشتن یک دیپلم حداقلی برای زنان جامعه اعمال نمی شود، اما نفی این امکان، خود بر افکنی یک زن است، چرا که در این دوران، حتی ساده ترین مشاغل نیز به یک دیپلم ساده نیاز دارند. با این وجود، هر روز هر شخصی حرفی می زند و دایره ی بی سوادی را گسترش می دهد. یک روز کامپیوتر می آید به میدان، روز دیگر اینترنت، سواد رسانه ای و ....
ولی هنوز خانواده هایی هستند که دختران خود را در ۱۵ و ۱۶ سالگی از این نعمت محروم می کنند و یا به دلیل نبود امکانات و یا به دلیل غیرت و ممانعت های زن از حضور در فضای شهری او را از دست یابی به امکاناتی که بعد از انقلاب اسلامی هم توسعه یافته است، محروم می سازند. خوب اگر مشکل این هم وطنان با ازدواج دختران شان حل شود که می توان آن را با یک تعریفی قبول کرد، اما مشکل این گونه نیست و پس از ازدواج اوضاع چه بسا سخت تر هم بشود.
در این دوره و زمانه، ازدواج ها بیمه ی کیفیت ندارند و اگر زنی به خاطر آسیبهای زندگی دچار عسر و حرج شود، مثلا شوهرش بیکار شود، معتاد شود، بمیرد، قهر کند و ...، باید او نیازمند والدین پیر خود باشد. و اگر والدینی برایش نمانده باشد، باید یک جوری با تکیه کردن به دیگر اعضای جامعه زندگی خود را بگذراند. اما آیا این دست آورد غیرت، می تواند ذات غیرت را حفظ کند. طبیعتا اصل غیرت در آن است که خواهران و دختران مان را به مسیری پرت نکنیم که در روز مبادا، نیازمند ترحم و یا صدقه های کسانی شوند که کم اتفاق می افتد با نگاه های ارزیابانه ی شان همراه نباشند.
کاش همه دست به دست هم می دادیم و نمی گذاشتیم خانواده ها به خاطر ناتوانی یا نادانی مانع تحصیل دختران شان و کسب مهارت توسط آن ها شوند. درود بر مدرسه و سلام بر زنان با ارزش کشور مان که تا کنون طعم سختی هایی که نادانی برای شان تحمیل کرده است را چشیده اند و اینک باید دست به دست هم دهند تا بر این موانع در جهت افزایش توانمندی های خودشان غلبه کنند.
@thing
تماشای توسعه
محمد زینالی اُناری
دانشگاه در سراسر جهان برای حل مسائل مربوط به اندیشه و تأملات هستی انسان ها در دامن طبیعت شکل گرفت. از گالیله، نیوتون، پاستور و مادام کوری گرفته تا اخیرا که جهان را با نظریه فلسفی زبان ها و ماشین ها که موجب ساختن کامپیوتر شد، توسعه دادند. لذا می توان گفت دانشگاه محل حل مسئله است و مهمترین درسی که یک دانشجو می تواند در آن فرا گیرد، روش حل مسئله است. از این رو نیازمند این است که در کلاس های درس خود، از اساتید حل مسئله را یاد گرفته و طبیعتا شاهد مسائل حل شده ای باشد که اساتیدش آن را ارائه می کنند.
اما دانشگاه های ما محل حل مسئله و دیدن انسان هایی نیست که اهل حل مسئله باشند. در دانشگاههای ما به جای حل مسائل، توجه بر تشریح و توضیح کتاب هایی است که قرار است دانشجو پیش از حضور در کلاس آن را خوانده باشد. گذشته از این، بسیاری از مدرسین دانشگاه که خود را استاد هم نام می نهند، اهل ترویج کتاب هم نیستند. در جهان امروزی که مردم دنیا از مطالعه کتاب به سوی ساختن جهان جدید زندگی شان می شتابند، بسیاری هستند که با تدریس و تحصیل چهار و پنج ورقه در دانشگاه زیست می کنند و از این رو عنصری به نام جزوه در دانشگاه رواج یافته و تمامی دانشگاه های ما را گرفته است. کتابهای تولیدی هم متون علمی نیست و گزارش ساده ای از قضایا و رویه های علمی است.
در چنین شرایطی نمی توان انتظار داشت دانشگاه موجب اشتغال شود و جوانان فارغ التحصیل آن جامعه را از رکود باز دارند و آن را پیش ببرند. روش تدریس های دانشگاه، کتاب را به امری حاشیه ای و خود کلاس را هم به گفت و گویی شفاهی تبدیل کرده است، در کلاسی که دانشجو باید حل مسئله بیاموزد، باید با مدرسی در کسوت حل کننده مسائل آشنا شود واز او الگو بگیرد. در حالی که بوده اند اساتیدی که کلاس های آن ها سرشار از بحث های عملی خودشان بوده است، بسیاری از مدرسین دانشگاه ها، به جایگزین کردن نکات چکیده و قصار به جای کتابها مشغول شده اند.
در نتیجه در کنار این فعالیت کتاب زدایی، مسئله زدایی هم در دانشگاه شکل گرفته است تا جایی که دانشگاه به جای این که محل حل مسائل زندگی انسان باشد، خود به چشمه مسئله های جدیدی اعم از بیکاری، تقلب و فرار نیروی انسانی تبدیل شده است. در آن به جای این که انسان های مختلف در ساعت های کوتاهی مسائل حل شده ی خود، به عنوان شیوه به کارگیری کتابها و بحثهای علمی را توضیح دهند، به بیان قالبهای تمثیلی کوتاهی از مسائلی که در دنیای علم حل شده است کفایت می کنند.
جامعه مسئله مند شده و بسیاری از جوانان برای این که بتوانند مسئله ای حل کنند، امکان کار و فعالیت در جامعه ما را نیز ندارند و رو می آورند برای رفتن به کشورهای توسعه یافته تر. کار ما می شود این که در دانشگاه شاهد روایتی کوتاه از حل مسائل قدیمی علم باشیم و وقتی از دانشگاه هم خارج شدیم، ببینیم که در جامعه ما اصلا مسئله ای حل نمی شود و پاسخی به دست نمی آید، آن چه هست، این است که ما روش تماشای حل مسئله و توسعه کشورهای دیگر را در دانشگاه می خوانیم و منتظر می مانیم تا هر روز اخباری از حل مسائل آنان را بشنویم.
توسعه، از حل مسئله شکل می گیرد و در جامعه ما اقدامی عملی نیست و داستانی بیش نمی نماید. چرا که دروس دانشگاهی در این بسنده شده است که ما نحوه تماشای فرایند توسعه کشورهای دیگر را برای دوران فارغ التحصیلی یاد بگیریم.درجا زدن و بی تفاوتی نسبت به کشف و حل مسئله را یاد بگیریم. این مدل از دانشگاه، یک جادوگری جدید سازمان یافته است که ما را اسیر تکرار امر جادویی بی خاصیت می کند. در نتیجه خروجی دانشگاه تبدیل می شود به آدم های بی خاصیت در بازی علم که فقط نقش تماشاگر و گاهاً تشویق کننده را دارند. افرادی که به دروغ لقب استاد را بر خود می نهند، جادوگری بیش نیستند که تکرار، رکود و بی خاصیتی را به مردم یاد می دهند. دانشگاهی که چنین کنشگرانی ارزشی در دامان خود می پروراند، همچون میدانی است که در برابر موسی (ع) گشوده شد، چرا که سر بر اوردن از چنین میدانی بسیار سخت است و دانشگاه های ما نیازمند رهبرانی هستند که با چنین رویکردهای ساحرانه ای بستیزد.
@thing
محمد زینالی اُناری
دانشگاه در سراسر جهان برای حل مسائل مربوط به اندیشه و تأملات هستی انسان ها در دامن طبیعت شکل گرفت. از گالیله، نیوتون، پاستور و مادام کوری گرفته تا اخیرا که جهان را با نظریه فلسفی زبان ها و ماشین ها که موجب ساختن کامپیوتر شد، توسعه دادند. لذا می توان گفت دانشگاه محل حل مسئله است و مهمترین درسی که یک دانشجو می تواند در آن فرا گیرد، روش حل مسئله است. از این رو نیازمند این است که در کلاس های درس خود، از اساتید حل مسئله را یاد گرفته و طبیعتا شاهد مسائل حل شده ای باشد که اساتیدش آن را ارائه می کنند.
اما دانشگاه های ما محل حل مسئله و دیدن انسان هایی نیست که اهل حل مسئله باشند. در دانشگاههای ما به جای حل مسائل، توجه بر تشریح و توضیح کتاب هایی است که قرار است دانشجو پیش از حضور در کلاس آن را خوانده باشد. گذشته از این، بسیاری از مدرسین دانشگاه که خود را استاد هم نام می نهند، اهل ترویج کتاب هم نیستند. در جهان امروزی که مردم دنیا از مطالعه کتاب به سوی ساختن جهان جدید زندگی شان می شتابند، بسیاری هستند که با تدریس و تحصیل چهار و پنج ورقه در دانشگاه زیست می کنند و از این رو عنصری به نام جزوه در دانشگاه رواج یافته و تمامی دانشگاه های ما را گرفته است. کتابهای تولیدی هم متون علمی نیست و گزارش ساده ای از قضایا و رویه های علمی است.
در چنین شرایطی نمی توان انتظار داشت دانشگاه موجب اشتغال شود و جوانان فارغ التحصیل آن جامعه را از رکود باز دارند و آن را پیش ببرند. روش تدریس های دانشگاه، کتاب را به امری حاشیه ای و خود کلاس را هم به گفت و گویی شفاهی تبدیل کرده است، در کلاسی که دانشجو باید حل مسئله بیاموزد، باید با مدرسی در کسوت حل کننده مسائل آشنا شود واز او الگو بگیرد. در حالی که بوده اند اساتیدی که کلاس های آن ها سرشار از بحث های عملی خودشان بوده است، بسیاری از مدرسین دانشگاه ها، به جایگزین کردن نکات چکیده و قصار به جای کتابها مشغول شده اند.
در نتیجه در کنار این فعالیت کتاب زدایی، مسئله زدایی هم در دانشگاه شکل گرفته است تا جایی که دانشگاه به جای این که محل حل مسائل زندگی انسان باشد، خود به چشمه مسئله های جدیدی اعم از بیکاری، تقلب و فرار نیروی انسانی تبدیل شده است. در آن به جای این که انسان های مختلف در ساعت های کوتاهی مسائل حل شده ی خود، به عنوان شیوه به کارگیری کتابها و بحثهای علمی را توضیح دهند، به بیان قالبهای تمثیلی کوتاهی از مسائلی که در دنیای علم حل شده است کفایت می کنند.
جامعه مسئله مند شده و بسیاری از جوانان برای این که بتوانند مسئله ای حل کنند، امکان کار و فعالیت در جامعه ما را نیز ندارند و رو می آورند برای رفتن به کشورهای توسعه یافته تر. کار ما می شود این که در دانشگاه شاهد روایتی کوتاه از حل مسائل قدیمی علم باشیم و وقتی از دانشگاه هم خارج شدیم، ببینیم که در جامعه ما اصلا مسئله ای حل نمی شود و پاسخی به دست نمی آید، آن چه هست، این است که ما روش تماشای حل مسئله و توسعه کشورهای دیگر را در دانشگاه می خوانیم و منتظر می مانیم تا هر روز اخباری از حل مسائل آنان را بشنویم.
توسعه، از حل مسئله شکل می گیرد و در جامعه ما اقدامی عملی نیست و داستانی بیش نمی نماید. چرا که دروس دانشگاهی در این بسنده شده است که ما نحوه تماشای فرایند توسعه کشورهای دیگر را برای دوران فارغ التحصیلی یاد بگیریم.درجا زدن و بی تفاوتی نسبت به کشف و حل مسئله را یاد بگیریم. این مدل از دانشگاه، یک جادوگری جدید سازمان یافته است که ما را اسیر تکرار امر جادویی بی خاصیت می کند. در نتیجه خروجی دانشگاه تبدیل می شود به آدم های بی خاصیت در بازی علم که فقط نقش تماشاگر و گاهاً تشویق کننده را دارند. افرادی که به دروغ لقب استاد را بر خود می نهند، جادوگری بیش نیستند که تکرار، رکود و بی خاصیتی را به مردم یاد می دهند. دانشگاهی که چنین کنشگرانی ارزشی در دامان خود می پروراند، همچون میدانی است که در برابر موسی (ع) گشوده شد، چرا که سر بر اوردن از چنین میدانی بسیار سخت است و دانشگاه های ما نیازمند رهبرانی هستند که با چنین رویکردهای ساحرانه ای بستیزد.
@thing
کرشمهای کن و بازار ساحری بشکن
به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن
به باد ده سر و دستار عالمی یعنی
کلاه گوشه به آیین سروری بشکن
به زلف گوی که آیین دلبری بگذار
به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن
برون خرام و ببر گوی خوبی از همه کس
سزای حور بده رونق پری بشکن
به آهوان نظر شیر آفتاب بگیر
به ابروان دوتا قوس مشتری بشکن
چو عطرسای شود زلف سنبل از دم باد
تو قیمتش به سر زلف عنبری بشکن
چو عندلیب فصاحت فروشد ای حافظ
تو قدر او به سخن گفتن دری بشکن
@thing
به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن
به باد ده سر و دستار عالمی یعنی
کلاه گوشه به آیین سروری بشکن
به زلف گوی که آیین دلبری بگذار
به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن
برون خرام و ببر گوی خوبی از همه کس
سزای حور بده رونق پری بشکن
به آهوان نظر شیر آفتاب بگیر
به ابروان دوتا قوس مشتری بشکن
چو عطرسای شود زلف سنبل از دم باد
تو قیمتش به سر زلف عنبری بشکن
چو عندلیب فصاحت فروشد ای حافظ
تو قدر او به سخن گفتن دری بشکن
@thing
بازنشر چهار مقاله انتقادی درباره سیستم پزشکی و کنشگران آن
http://www.salamatnews.com/news/170984/%D8%B1%D8%A7%D8%B2-%D9%86%D8%B3%D8%AE%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%AF%D8%AE%D8%B7-%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%D8%A7%D9%86
http://sepidonline.ir/d/9282-%DA%86%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%AE%D8%AF%D8%A7%D9%85%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%DA%A9%D8%B1%D8%B1-%D8%AF%D8%B1-%D9%88%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D8%A8%D9%87%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA.html
http://kelidemelli.com/fa/news/4961
http://www.ana.ir/news/42974
@thing
http://www.salamatnews.com/news/170984/%D8%B1%D8%A7%D8%B2-%D9%86%D8%B3%D8%AE%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%AF%D8%AE%D8%B7-%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%D8%A7%D9%86
http://sepidonline.ir/d/9282-%DA%86%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%AE%D8%AF%D8%A7%D9%85%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%DA%A9%D8%B1%D8%B1-%D8%AF%D8%B1-%D9%88%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D8%A8%D9%87%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA.html
http://kelidemelli.com/fa/news/4961
http://www.ana.ir/news/42974
@thing
سلامت نیوز
راز نسخههای بدخط پزشکان
یکی از فرصتهای زبانهای عمومی نسخههای پزشکی هستند که سالیان سال است برای جلوگیری از فهم معنای واژه ها، واژههایی که بیشتر دلالت بر اسم داروها است، به طور بدخطی نوشته میشوند. به لطف اینترنت امروز بخشی از این نسخهها سائیده میشود و مردم این زبانها را به…
http://www.isna.ir/news/95091609536/%D8%AF%D9%88%D8%A6%D9%84-%D8%B9%D9%84%D9%85-%D8%A8%D8%A7-%D8%AB%D8%B1%D9%88%D8%AA
وقتی که تقلب علمی رواج پیدا کرد و این شخصیت پولی شد، برای اولین بار در جلوی ویترین کتابفروشی های میدان انقلاب گزاره های علمی را دستفروشی هم کردند، جنبش دانشجویی چه حالی داشت؟
@thing
وقتی که تقلب علمی رواج پیدا کرد و این شخصیت پولی شد، برای اولین بار در جلوی ویترین کتابفروشی های میدان انقلاب گزاره های علمی را دستفروشی هم کردند، جنبش دانشجویی چه حالی داشت؟
@thing
ایسنا
دوئل علم با ثروت
دوران دانشجویی دوران هدف مندی زندگی جوانان است. تجهیزات آنان علم است و معترفند که رسیدن به آینده تنها از خلال این علم میسر است.
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه گفت: وقتی به نقش هنرمند در حفظ سنت ها تأکید می کنیم، باید بدانیم در وضعیت سنتی ما، اقتصاد شهری عمدتا تجاری است و بهترین فضاهای آن به بخش های تجاری اختصاص یافته است و در رژیم مدرن زندگی، هنرهای محلی ان هم تبدیل به صنایع دستی شده که فرصت تولید انبوه ندارد.
وی افزود: اما اقتصاد تجاری ما را جهان سومی نگه می دارد و در این شرایط بسیاری از مردم آسیب می بینند و کمتر کسانی می توانند رشد کنند و تنها هنر است که می تواند جامعه را از اقتصاد تجاری به اقتصاد تولیدی ارتقا دهد.
زینالی اُناری با اشاره به آسیب های اجتماعی حال حاضر ایران گفت: آسیب های شهر جهان سومی، مصرفی بودن و تجاری بودن آن است که در شکل شهر و شیوه تفکر مردم خود را نشان می دهد و هنر می تواند شکل ها را تغییر دهد و شهر و رابطه را هم ارتقا دهد.
وی اظهار کرد: هنر می تواند خلاقیت و تفکر را به مردم بیاموزد، ذهن مردم را باز کند تا خود و کار دست خود را به صورت دیگری ببینند تا بتوانند در جامعه خود به عنوان تولید کننده حاضر شوند و در این صورت است که هنرمند هم می تواند به قشر تبدیل شود.
این پژوهشگر گفت: واقعیت رایج زندگی روزمره در جامعه تجاری، نان در آوردن است و بر شرایط مربوط به حضور و زندگی خود هنرمندان هم تأثیر میگذارد و آنان هم در شرایطی که اقتصاد تجاری حاکم است، نیازمند حمایتهای بالادستی از هنرند تا خود را در صحنه واقعیت اجتماعی حاضر ببیند.
وی خاطر نشان کرد: رسالت هنر در افزایش خلاقیت و خردورزی در جامعه مهم است تا جامعه را از مرحله تجاری به تولیدی تغییر دهد تا جامعه از شرایط خلاقیت مبادله ای به خلاقیت مفاهمه ای تغییر یابد.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=20192
@thing
وی افزود: اما اقتصاد تجاری ما را جهان سومی نگه می دارد و در این شرایط بسیاری از مردم آسیب می بینند و کمتر کسانی می توانند رشد کنند و تنها هنر است که می تواند جامعه را از اقتصاد تجاری به اقتصاد تولیدی ارتقا دهد.
زینالی اُناری با اشاره به آسیب های اجتماعی حال حاضر ایران گفت: آسیب های شهر جهان سومی، مصرفی بودن و تجاری بودن آن است که در شکل شهر و شیوه تفکر مردم خود را نشان می دهد و هنر می تواند شکل ها را تغییر دهد و شهر و رابطه را هم ارتقا دهد.
وی اظهار کرد: هنر می تواند خلاقیت و تفکر را به مردم بیاموزد، ذهن مردم را باز کند تا خود و کار دست خود را به صورت دیگری ببینند تا بتوانند در جامعه خود به عنوان تولید کننده حاضر شوند و در این صورت است که هنرمند هم می تواند به قشر تبدیل شود.
این پژوهشگر گفت: واقعیت رایج زندگی روزمره در جامعه تجاری، نان در آوردن است و بر شرایط مربوط به حضور و زندگی خود هنرمندان هم تأثیر میگذارد و آنان هم در شرایطی که اقتصاد تجاری حاکم است، نیازمند حمایتهای بالادستی از هنرند تا خود را در صحنه واقعیت اجتماعی حاضر ببیند.
وی خاطر نشان کرد: رسالت هنر در افزایش خلاقیت و خردورزی در جامعه مهم است تا جامعه را از مرحله تجاری به تولیدی تغییر دهد تا جامعه از شرایط خلاقیت مبادله ای به خلاقیت مفاهمه ای تغییر یابد.
http://ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=20192
@thing
ardabil.isna.ir
ارتقای ارزش هنر در جامعه می تواند فضای شهری را بهبود دهد
Iranian Students' News Agency is one of the major news agencies in Iran