نکته: جامعه شناسی تجربه
764 subscribers
449 photos
32 videos
78 files
438 links
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience

not for selling
Download Telegram
خوشه های زندگی حرمت دارند...
@thing
کار یا بهره کشی؟
محمد زینالی اُناری

امروز طبقه یا صنف‌هایی ایجاد شده‌اند که در غفلت ده ساله وزارت کار و بیمه، می توانند با دریافت یک سری امضاها افرادی را که مستأصل هستند به قیمت ارزانی به کار بگمارند و از فقر معیشتی آن ها سوء استفاده کنند. دیگر این طبقه به قول گفتنی انگل که اتفاقا در غفلت دهه هشتادی شکل گرفت و تقویت شد، آن قدر در بازار و عرف‌های من درآوردی آن قوی شده است که انگار وحی منزل است که امروزه برای هر کسی مبلغ ماهانه دویست و سیصد هزارتومان که هزینه ایاب و ذهاب هم نمی شود پیشنهاد شغل دهند.
ادامه مطلب را در لینک زیر بخوانید:
http://ardabil.isna.ir/default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=26412

@thing
تأدیبب و تربیت
روزنامه اعتماد، 25خرداد1396
محمد زینالی اُناری

@thing
Forwarded from روال
«اصولگرایان فرهنگ را متحول می‌کنند» نوشته‌ی محمد زینالی:

«شاید به نظر همه عجیب باشد که بتوان گفت تحولات اساسی فرهنگ ایرانی توسط اصولگرایان رخ می دهد. می پرسند پس اصلاح طلبان چه چیزی را اصلاحی میکنند. اما گزارش هایی می توان از تحولات فرهنگی رخ داده در دهه های اخیر داد که در آن ها اگرچه اصلاح طلبان خواستار تغییر و تحول در ساز و کارهای فرهنگی بودند، اما در نهایت کار آخر را اصولگرایان خود انجام داده و رشته تغییرات ابزاری را در جامعه بنیاد می نهند تا فرهنگ جدید فرصت خود را در جامعه باز کند...»

بیشتر بخوانید: https://t.me/iv?url=https://revaal.com/?p=2359&rhash=9f444383c960c3

@revaalcom
معاون فرهنگی جهاد دانشگاهی:
موضوع "آتش به اختیار" مورد تعبیرها و تفسیرهای ناروا قرار گرفت

پور علی با اشاره به اینکه توجه به جوشش، آرمانگرایی و آرمان خواهی دانشجویان موضوع دیگری بود که رهبری در دیدار اخیر با دانشجویان مطرح کردند افزود: موضوع "آتش به اختیار" که در فضای مجازی کشور مورد تعبیرها و تفسیرهای ناروا قرار گرفت در این منظومه شاید بتواند خود را تعریف کند.
وی گفت: رهبری در این جلسه به دانشجویان گفتند من به همه هسته‌های فکری و عملی جهادی، فکری و فرهنگی در سراسر کشور مرتب می‌گویم هر کدام مستقل کار کنید و بعد به عبارت آتش به اختیار اشاره کردند. ولی تاکید رهبری در این تمثیل این بود که دانشجو استقلال عمل خود را حفظ کند و این زمانی معنا پیدا می‌کند و لایه دیگر خود را عیان می‌کند که بدانیم ایشان همواره به دانشجویان توصیه کرده بودند که روی ریزترین پدیده‌های سیاسی دنیا فکر کنند و تحلیل بدهند.
وی تاکید کرد: رهبری همواره توصیه کرده بودند که دانشجویان برای راه اندازی یک جنبش نرم افزاری عمیق و جدی تلاش کنند و جریان دانشجویی باید نمادی از یک روشنفکری تمام عیار مسلمان و متدین باشد و در ادامه جنبش دانشجویی را مظهر آزاداندیشی و آزادی خواهی می‌شناسند و معرفی می‌کنند.
پور علی گفت: رهبری تاکید در این دیدار تاکید داشتند بر اینکه دانشجو باید از قدرت فهم و تحلیل سیاسی برخوردار باشد و بتواند در عرصه سیاسی‌گری با همین قدرت فهم و تحلیل حضور پیدا کند و فریب برخی از تله‌ها و دام های عرصه سیاست را نخورده و مرتبا هم تاکید کرده بودند که سطح معرفت دانشجویان از طریق قرآن و نوشتارهای علما به ویژه شهید مطهری و شهید بهشتی باید ارتقاء پیدا کند و بنابراین رهبری تعبیر آتش به اختیار را در منظومه استقلال برای جریان دانشجویی کاربردند.
وی افزود: بعد از به کار بردن تعبیر آتش به اختیار، این موضوع از سوی رهبری تبیین هم شد و اشاره کردند که دانشجویان برای اینکه در عرصه سیاست حضور داشته باشند و تاثیرگذار باشند باید علاوه بر استفاده از فرصت‌هایی نظیر فضای مجازی، به یک سری از قالب های موثر و متنفذ مانند برگزاری میزگرد ،‌سخنرانی،‌ نشریه و بحث‌های دو نفره و سه نفره و جلسات تحلیل و از این قبیل فعالیت‌ها توجه کنند و بدانند این‌ها می‌تواند در ارتقا عمل مستقلانه دانشجویان موثر باشد.
معاون فرهنگی جهاد دانشگاهی گفت: کسانی‌که سعی کردند مفهوم آتش به اختیار را تفسیرهای تندروانه و اقدام های قانون شکنانه و اقدام های خودسرانه تلقی کنند نه تنها شخصیت مقام معظم رهبری و منظومه فکری ایشان را نشناخته‌اند و به منش و روش و رفتار ایشان نسبت به جریان های دانشجویی شناخت ندارند بلکه حتی جایگاه ایشان را به عنوان رهبر نظام اسلامی هم فراموش کردند.

http://www.isna.ir/news/96032715048/

@thing
Forwarded from Faramarz Payvar
Shahidi & Payvar Ensemble-Bi To Be Sar Nemishavad
@faramarzpayvar
🔺
🎵تصنیف "بی تو بسر نمی شود"

آهنگساز: #فرامرز_پایور
خواننده: #عبدالوهاب_شهیدی
دستگاه: #شور

Shahidi & Payvar Ensemble-Bi To Be Sar Nemishavad
__
🔻کانال استاد "فرامرز پایور"🔻
▶ @faramarzpayvar ◀️
«شریعتی» جامعه شناسی متعهد، روشنفکری متعصب ،مسلمانی آگاه

حسین بشیری گیوی

یکی از برجسته ترین دگراندیشان که مفاهیم علمی را به بهترین وجه «بومی» کرد و مسئله زمان خود را به خوبی شناخت و با ابتکاری مثال زدنی توده متعصب مذهبی را با مباحث علمی –دینی کنشگرانی آگاه تبدیل کرد.
شریعتی پس از اخذ دکترا از فرانسه و کسب معرفت از مظهر اساتیدی چون «لویی ماسینیون» و «ژرژ گورویچ» به ایران بازگشت و این بازگشت با «بازگشت به خویشتن» شریعتی همراه بود.
شریعتی با روش علمی «دین» و «مذهب» را بازکاوی و بازاندیشی کرد و مفاهیم «دین» را در غالب «علم» و «روش علمی» بیان نمود از خصوصیات بارز این روش قرار گرفتن دانشجویان و دگراندیشان در کنار توده مردم بود که این مسئله یکی از پایه های اساسی انقلاب 57 به شمار می رود.
شریعتی معتقد بود که «اسلام انقلابی» یگانه راه برای برون رفت از ساختار استبداد سلطنتی است و با نوشتن برنامه ای عملی و جهان بینی توحیدی در حسینیه ارشاد و در کلاس های دانشگاهی به ترویج افکار خود پرداخت.
شریعتی در اوایل سال 50 همچون «مارکس» معتقد بود که تضادهای اجتماعی فقر و نابرابری توده مردم را استثمار کرده و برای شکستن این فضای استبدادی باید با مباحث روشنفکرانه توده ها از «طبقه در خود» به «طبقه برای خود» برسند یعنی با افزایش آگاهی سیاسی – اجتماعی توده ها می توان ساختار جامعه را تغییر داد و این مسئله مهم ترین اختلاف بین شریعتی و «مجاهدین» بود ولی پس از اعدام اعضای مرکزی مجاهدین در سال 50 و بواسطه آن تغییراتی که در فضای جامعه ایجاد شد نتیجه گرفت که مبارزه انقلابی خود می تواند نقش تعیین کننده ای در تحقق شرایط ذهنی و ارتقای سطح آگاهی های سیاسی و طبقاتی مردم ایفا کند این استنتاج او را با مخمصه دعوت مخاطبان خود به برداشتن اسلحه و گرایش به مبارزه انقلابی مواجه ساخته بود» (رهنما، 1381: 411)
شریعتی قرائتی نو از اسلام ارائه کرد و در این قرائت اسلام را به عنوان مکتب رهایی بخش معرفی نمود در تعریف مکتب می گوید: «مجموعه هماهنگ و متناسب بینش فلسفی، عقاید مذهبی، ارزش های اخلاقی و روش های علمی که در یک ارتباط علت و معلولی با هم، یک پیکره متحرک معنی دار و دارای جهتی را می سازد که زنده است و همه اندام های گوناگونش از یک خون تغذیه می کنند و با یک روح زنده اند.» در این تعریف از مکتب به وضوح می بینیم که «مبنای اعتقادی» شریعتی جهان بینی توحیدی است.
شریعتی بر همین اساس، از توحید نه تنها به عنوان یک جهان بینی، که یک فلسفه تاریخ، یک بینش جامعه شناختی، یک مکتب اخلاقی و سرانجام، یک رسالت اجتماعی یاد کرده بود او با تکیه به مکتب توحیدی خود، تضادهای مرسوم میان روح و جسم، معنویت و مادیات، دنیا و آخرت و عالم طبیعی و عالم ماوراء طبیعی را رد کرده بود. از دید وی، توحید عامل وحدت همه آن چیزهایی بود که از لحاظ سنتی متضاد و متناقض هم محسوب می شدند. شریعتی مدعی بود که در اسلام، توحید به مسلمانان اجازه می دهد از تضادهای سنتی میان فلسفه و عرف که یکی می کوشد با عقل و منطق وجود خدا را ثابت کند و دیگری با رد این شیوه مدعی است که سالک تنها با کشف و شهود می تواند به خدا برسد. فراتر رود و خدا را به گونه ای متفاوت درک کند و بشناسد. جهان بینی توحیدی به همان اندازه که ناظر تضاد و ثنویت بود، نماد رهایی انسان از عبودیت غیر خدا نیز محسوب می شود». (رهنما، 1381: 413).
شریعتی به خوبی از نمادها استفاده می کرد و از نمادها نهایت استفاده را می کرد شریعتی با ارائه مثلث شوم «زر» و «زور» و «تزویر» عناصر استثماز را نمایان می ساخت و توده مردم نیز با شاخص های استثمار که با استفاده از نمادهای مذهبی گفته بود که «اسلام من نه اسلام کعب الاحبار که اسلام ابوذر، و نه اسلام روحانی که اسلام مجاهدی است که سرگرم جهاد اجتماعی و عقیدتی و اجتهاد علمی و عقلی می باشد.
شریعتی درباره «آزادی، نیز مفاهیم زیادی را مطرح کرد و با جان و دل در راه آن مبارزه می کرد و آزادی را یکی از الهه های انسان می داند و در این باره می نویسد: «ای آزادی چه زندان ها برایت کشیده ام، و چه زندان ها خواهم کشید و چه شکنجه ها تحمل کرده ام و چه شکنجه ها تحمل خواهم کرد. اما خود را به استبداد نخواهم فروخت. من پرورده آزادی ام. استادم علی است. مرد بی بیم و بی ضعف و پر صبر و پیشوایم مصدق مرد آزاد، مردی که هفتاد سال برای آزادی نالید.»
در هر حال شریعتی از لحظه لحظه عمر خود یعنی (در عرض 44 سال) که در این دنیا زندگی کرد نهایت سود را برد و به زعم مولوی:
ای برادر تو فقط اندیشه ای
مابقی خود استخوان و ریشه ای
زندگی شریعتی سراسر اندیشه بود و از این اندیشه در جریان تکامل تاریخ همچنان که خود معتقد بود استفاده نمود .
خدایا ما را از این مصلحت اندیشی پلید که همه کس گیر شده است و حقیقت را قربانی مصلحت می کند مصون بدار.

@thing
توسعه ی ادب

خبرآنلاین > وبلاگ > زینالی اُناری، محمد - بعد از انقلاب اسلامی تلفن در همه خانه های مردم همه‌گیر شد و آداب مربوط به خودش را آورد. الآن دیگر هیچ‌کس گم نمی‌شود و اغلب مردم از هم بی‌خبر نیستند، موبایل بهترین چیز برای هماهنگ شدن و در دسترس بودن و ارتباطات سیال بوده است. شبکه‌های تلویزیونی ده‌ها برابر افزایش یافته است و فرزندان به جز والدین خود، با الگوهای مختلفی از مادری و پدری آشنا می‌شوند و این ممکن است باعث نارضایتی برخی فرزندان هم بشود.

شاید همواره در برخی جلسات فردی صحبت کند که « ای بابا عجب دوره و زمانه ای شده است و چرا و چگونه این گونه شده است؟ زمانی معلم ها و پدربزرگ ها و ریش سفیدها بچه ها را به سوی ادب و رسوم دعوت می کردند و به آن ها سلوک و زندگی می آموختند. اما امروز دیگر کسی حرف معلم و پدربزرگ را نمی فهمد و چه بسا به آن ها واکنش هم نشان می دهد. به راستی عجب دوره و زمانه ای شده است و بچه ها دیگر از دست ما رفته اند و گمراه می شوند ». برخی از آن ها که نقش های حساس تری هم دارند، مفاهیمی چون تهاجم فرهنگی و جنگ نرم را هم قاطی این بحثها می کنند و دل مشغولی های خود را به یک موضوع سیاسی تبدیل می کنند.

اما آن ها که در این چند دهه تغییرات اساسی تمدنی را در ایران دیده اند نباید غافل شوند که بسیاری از ساختارهای اساسی اقتدار در خانواده و نهادهای تربیتی امروزی به هم ریخته است. امروز بسیاری از افرادی که در سی سال پیش در عمر خود از چند نفر خاص در خانه و محله بیشتر نمی دیدند، از طریق تلویزیون و سینما، با دنیایی از شخصیت های متنوع آشنا شده اند. حداقل تلویزیون خودمان در این سی سال از دو کانال به بیش از بیست کانال رسیده است. ارتباطات از سرحد کوچه و محله های ساده حتی در شهرهای کوچک ایران به شکل گرفتن فرهنگ های پیاده روی و پاتوق نشینی شهری در میان جوانان و تعاملات اجتماعی موبایلی رسیده است.

در سی سال پیش در کوچه و محله چند نفر معدود آدم با سواد و متشخص بودند و همه می دانستند آدم حسابی فقط پدر، معلم و سالی یک بار آقای دکتر است، اما امروز از در و همسایه دکتر و مهندس می ریزد بیرون و جوانان می دانند که همه ی اعضای جامعه تشخص و منزلت دارند و حتی احساس امنیت و پذیرش اجتماعی هم بالا می رود و اقتدار آن سیستم ادب آموزی پیشین به هم می ریزد. امروز حتی مجلات متنوعی تولید می شود و کلاسهای فرهنگی و اجتماعی، تقویتی و .... موجب شده که فرزندان ارتباطات و اثرپذیری بیشتری نسبت به سی سال قبل با هم داشته باشند. نوجوان از یکی دست دادن، از دیگری سخن گفتن و از آن یکی مطالبه ی حقوق خود را می آموزد و می داند که این ها دیگر بی ادبی و انحراف نیست و اتفاقاً هر کدام یک جور ادب اجتماعی به شمار می رود.

با این دگرگونی که همین سی سال بعد از جنگ تحمیلی و در جریان توسعه ی ارتباطی جامعه شکل گرفته است، دیگر فرزندان در حصار والدین و معلمان نیستند. آن ها همان طور که در اول انقلاب گفته می شد، معلمان جدید را از دریچه ی مدارس و دانشگاه های مختلف تلویزیون، مجلات و گروه های اجتماعی پیدا کردند تا ساختار بسته ای که آن ها را در محدوده ی اقتدار والدین و معلمان مدرسه نگه داشته بود، به هم بریزد. دیگر آن کسی که ادب یاد می داد، در موبایل، تلویزیون، پاتوقها، پارک ها و میهمانی ها هم حاضر می شد. تعدّد روابط، با هر شخصی برای کودکان ما آدابی جدید به میان می آورد و باید در این زمینه واقعیت جدید را بپذیریم.

ما در شرایطی زندگی می کنیم که توسعه، مشاغل جدید زیادی مثل کافی شاپ و رادار مخابراتی ایجاد کرده و به همین خاطر با پدید آمدن هر گشایش و اضافه کاری به خاطر منافع فردی که در آن پیش می آید به آن بله می گوئیم، اما متأسفانه با آداب و واقعیت هایی که همین گشایش ها برای مان می سازند ناسازگاری می کنیم و به خاطر تبعات آن همواره تعجب می کنیم. توسعه ی صنعتی موجب توسعه ی ارتباطات انسانی می شود و نیازمند آن است که در این زمینه تدبیری اندیشیده شود، آری فیلم ها و سریال های طنز و ... که ساخته می شود، با هم به شخصیت های فوکولی و جادویی آن ها می خندیم، اما تبعات تربیتی آن را به عجیب شدن دوره و زمانه نسبت می دهیم.

در جریان اضافه شدن هر شغل و پرسونا در نهادهای جدید صنعتی، یک نشانه ی رفتاری ایجاد می شود و خواسته نخواسته این به خاطر توسعه ی ارتباط ناشی از این نهادها به روابط اجتماعی اضافه می شود. ادب از سیستم بسته ی سی سال قبل به دنیای بدون مرز نشانه ها منتهی شده است. دیگر برای این که فرزندان خود را در اختیار داشته باشیم، باید الگوهای دیگری از اقتدار را تجربه کنیم و اگر انتظار داشته باشیم به روش سی سال گذشته نشانه های اقتدار والدین و معلمی را در دست داشته باشیم، تبعات آن را با ساختارشکنی های گسترده ی نوجوانان خواهیم دید.

http://www.khabaronline.ir/detail/677485/weblog/zeynali

@thing
بخت و اقبال
محمد زینالی اناری،
روزنامه اعتماد، ۳۱خرداد۱۳۹۶

@thing
اسلام ژاپنی؛ نتیجه ی نفوذ اقتدارگرایی در فرهنگ

محمد زینالی اُناری
داستان ژاپن در جریان جنگ جهانی دوم، عبرت انگیز است. آن ها در جریان جنگ جهانی اول به خودباوری رسیده بودند. انقلاب مئی جی موجب شده بود که ژاپن به رشد و توسعه فکر کند و در حدود سالهای 1910 تا 1920 رشد چشمگیری را به دست آورده بودند تا جایی که توانسته بودند از محل صنعت کشتیرانی پول خوبی را در جریان جنگ اول به دست بیاورند. قدرت شان هم اضافه شده بود و بسیار به خود متکی و متعهد بودند. تا جایی که در یکی از معاهدات بین المللی نَفَس روسیه را به شدت می گیرند و از آن ها خسارت مالی و مسافتی ارضی به یغما می برند.

عنصر دیگری که در مردم و باورهای فرهنگی آن ها وجود داشت، عشق شدید به وطن و تعصب بسیار ایدئولوژیزه ای بود که رفته رفته و با رشد و توسعه در ذهن آنان جای گرفته بود. به ویژه این که نظامیان در جریان موفقیت های کشورشان، این روحیه را تقویت کرده و جایگاه خودشان را به خاطر موفقیت شان تثبیت کرده بودند تا جایی که دیگر در دوران جنگ جهانی دوم، سخنی بالاتر از سخن آن ها وجود نداشت و حتی امپراتور هم بسیاری از مسائل را در اختیار آن ها گذاشته بود و در نتیجه حملات آن ها به چین و اندونزی و ... در جریان جنگ جهانی دوم موجب فجایع بسیاری شد که این اشتباه چندین ساله و مهیب آن ها در زیر اشتباه مقطعی اما بزرگتر آمریکا در افشاندن بمبهای اتمی گم شد.

وقتی باورهای فرهنگی مردم تکیه گاه اصلی خود را در دیدگاه های نظامی و اقتدارگرا گم کرده و آن را با باورهای اصلی خود اعم از رشد و دیانت عوضی بگیرد، پدیده ای مانند ژاپن در انتظار آن ها نشسته است. این اتفاق در ایران هم با تلفیق اسلام، ثروت های نفتی و نظامی گری کم دور از ذهن نیست. اگرچه ما باورهای اساسی در مورد صلح و نوع دوستی را برای جهانیان به آرمان آورده و تنها سابقه ی جنگی در طول تاریخ، سابقه ی دفاع مقدس از اشغال سرزمین پاک ایران بوده است، اما به نظر می رسد در ذهن برخی افراد تعصبی که هیچ وقت به عنوان میراث ایرانی مطرح نشده، با قدرت مادی و نظامی اخیر پیوند خورده و گاه ایرانشهرگرایی و گاه بنیادگرایی را جوهر تعصب خود قرار می دهد.

اگرچه پیشتر مردم از اسلام آمریکایی منع شدند و آن اسلامی بود همراه با تجمل و بی تفاوتی. اما ظاهراً نوع دیگری از برداشت شکل می گیرد که مبارزه و جهاد را توأم با جهان خوارگی و هم آوردطلبی پنداشت می کند و فکر می کند اسلام تنها مبارزه و درشت خویی را سرلوحه خود قرار داده است. چنین برداشتی وقتی توأم با اقتدار نظامی و پیشرفت های مالی باشد، دست مایه های خطرناکی برای شکل دادن به خشونت در سطح جهان در دست خواهد داشت. نظیر آن چه که طالبان و داعش پیشه کرده و موجب اسلام هراسی شده اند.

اما انتهای اسلامی که در بدر و حنین دیده شد، اسلام فتح مکه بود؛ اسلامی که در اوج اقتدار طرفدار صلح و دوستی بود. مبارزه در اسلام وقتی ثمر داد، پیام آور صلح می شود و از این رو کشورهای اسلامی باید سرلوحه ی خود را در فتح قلوب مردم دنیا، پیام های صلح و دوستی را به ارمان داشته باشد.

@thing
دلها همه بهاران شد از شمیم باران
مه رخ نموده امشب در عید روزه داران
هر کس که در دعایش یادی کند ز یاران
شیرین تر از عسل باد کامش به روزگاران
عید سعید فطر مبارک
🆔
@thing

@Alianvarardabili
قصه ی خودخواهانه ی دوست نداشتن تابستان را ؛
 رها می کنیم تابستان فصل برکت است
خدای خورشید ؛ تابستانت را شکر
@thing
علی شریعتی و خیابان های شریعتی
محمد زینالی اُناری

یکی از نام های آشنا به گوش مردم و به ویژه به گوش رانندگان تاکسی، شریعتی است. هر از چندگاهی مردم به آن ها خطاب میکنند دکتر علی شریعتی، شریعتی، دکتر شریعتی و گاه بعد از آن از واژه های دیگری چون دربست، مستقیم، سر قلهک و ... استفاده می کنند. تقریبا در همه ی شهرها این نام وجود دارد، نام افراد دیگری چون طالقانی و رجایی هم در این خیابان ها وجود دارد و این رویه بعد از انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی در اغلب شهرها با نام های شهدایی چون مهدی باکری و شهدای شهرهای مربوطه ادامه یافت. پیش از انقلاب تنها خیابان هایی که به نام مقامات آغشته بود، اغلب نام شاه، آریامهر، ... اشرف و فرح را داشتند و چهره های روشنفکر، انقلابی و شهدا در این نام ها وجود نداشتند.

بعد از انقلاب، اگرچه نام امام خمینی در اغلب شهرها به خیابان های مرکزی اضافه شد، اما ویژگی آن، نام خود او بود و نه نام خاندانی و منزلت وی. بگذریم که نام هایی چون ولایت، شهدا و ... هم وجود دارد، اما در این میان، نام دکتر شریعتی در اغلب شهرها بر یکی از خیابان های اصلی گذاشته شده و او را بعد از چند سالی که از فوتش می گذشت به هویت شهری اضافه کرد. شریعتی بعد از انقلاب، با کتاب هایش، با نقدهایی که بر علیه او می شد و در ضمیمه ی این ها، با خیابان ها زنده شد و مدام در گوش مردم، خاصه زمان رفت و آمد در فضای شهری و رسیدن به مقصد راه شان زمزمه شد.

شریعتی با مرگ مشکوکی که داشت، کتاب هایی که داشت و نقشی که در معرفت و عمل مردم ایران در قبل از انقلاب ایفا کرده بود، به صورت روزمره در ذهن مردم تجلی می یافت و نه به عنوان مقام و جاه و جلال، که به عنوان یک روشنفکر انقلابی که بحثهای دینی، عرفی و عاطفی به راه انداخته بود، در ذهن ها ماندگار شد. بسیاری از شخصیت های درگذشته ی ایرانی در خیابان های شهرهای مختلف نتوانسته اند نقشی چون شریعتی داشته باشند، شریعتی یکی از نمادهای اغلب شهرهای ایران، آن هم در اغلب مکان های مهم شهری بوده است، چرا که در آستانه انقلاب، بسیاری از این مسیرها، پیوند نسبی با تحولات شهرنشینی یا حضور انقلابی مردم داشته است.

در اغلب دنیا، روشنفکر، انقلابی و رهبران کاریزما، در زمان حیات و بعد از آن به صورت معرفتی و نمادین مورد توجه قرار می گیرند، چگوارا، لینکلن و مارکس از این دسته اند، اما سپهر نمادین شریعتی در شهرهای ایران چنان جاری و ساری شده است که نام وی به یکی از عناصر شهرنشینی یا عناصر حافظه ی فضایی مردم تبدیل شده است. وجه ی مطلوبی که در کنار این اسم بوده و اشتیاقی که مردم به آن نشان داده اند، شریعتی را به یک عنصر انقلابی خلاق برای فضای شهری تبدیل کرده است، چرا که خیابان هایی که نام او بر آن نهاده شده است، اغلب صاحب نام های خاص دوران شاهنشاهی بوده و مردم این نام ها را برکنار کرده و شریعتی را به جای آن گذاشته اند.

شریعتی، انقلابی و روشنفکر بوده، نماد و نهاد انقلابیگری و تفکر برای مردم به شمار می آید. او در فضای شهری با مردم زندگی می کند و در نتیجه مردم روزانه با او زندگی می کنند. خیابان ها، میادین و ... که نام شخصی را بر روی خود دارند، فضای نمادین روزمره آن ها را تشکیل می دهند و در حین رفت و آمد، با اشاعه ی احساسی خود، مشروعیت یا هژمونی این نماد را بیشتر و بیشتر می کند. او بارها مورد نقد و هجمه قرار گرفته است، اما حضور عاطفی او و مردم در شهرهای ایران، او را به محور حافظه ی جمعی مردم در نیم قرن اخیر تبدیل کرده است.

@thing
دلتنگیم ای دوست! بی تو در جهانی جا نمی گیرد...
.
#دوست
#جهانم#دلتنگی
#رباط_تاریخی
#منزوی
@thing
مقاومت و زندگی روزمره
محمد زینالی اناری، روزنامه اعتماد، ۷تیر۱۳۹۶

@thing