Forwarded from یادداشت
Forwarded from آموزشگاه موسیقی شَهتار
Track 5
🔻تصنیف"سیل اشک"دردستگاه ماهور
🔻آهنگساز وسرپرست گروه: استاد فرامرز پایور
🔻خواننده:بهرام باجلان
🔻اجرا:گروه پایور
@houshangzarif
🔻آهنگساز وسرپرست گروه: استاد فرامرز پایور
🔻خواننده:بهرام باجلان
🔻اجرا:گروه پایور
@houshangzarif
تَن ها تلاش زیادی میکنند که تنها نباشند و نمانند؛ ولی آدم ها نمیدانند طبیعت تنهایشان نمی گذارد اگر تن ها طبیعت را بلد باشند.
#کمی_صدای_پای_باد
@thing
#کمی_صدای_پای_باد
@thing
نئوخرافه
از یک طرف خشایار دیهمی دنبال تجهیز کتابخانه است و از طرف دیگر گروه هایی در حال ساخت و ساز بازیهای وهم آلود هستند.
@thing
از یک طرف خشایار دیهمی دنبال تجهیز کتابخانه است و از طرف دیگر گروه هایی در حال ساخت و ساز بازیهای وهم آلود هستند.
@thing
Forwarded from كليدملی 😷
@kelidemelli
🔸 نگاه جنسیتزده و پاک کردن صورت مسئلهای به نام آسیبپذیری
یادداشتی از #مطهره_یوسف_نژاد
http://kelidemelli.com/fa/news/8787
🔸 نگاه جنسیتزده و پاک کردن صورت مسئلهای به نام آسیبپذیری
یادداشتی از #مطهره_یوسف_نژاد
http://kelidemelli.com/fa/news/8787
Kelidemelli
نگاه جنسیتزده و پاک کردن صورت مسئلهای به نام آسیبپذیری
وب سایت خبری - تحلیلی کلیدملی زیرمجموعه هفته نامه «اقتصادی» ، «فرهنگی» کلیدملی است. در این وب سایت خبری - تحلیلی تلاش بر این است که کلید توسعه کشور مبنای تولید محتوا باشد و بر همین اساس محورهایی از قبیل «کارآفرینی»، «توسعه مناطق محروم و مرزی»، «اقتصاد آب»،…
Forwarded from یادداشت
عشق کودکانه
محمد زینالی اُناری
بیدار زنی: وقتی گریه میکند، امان از اشک میبرد و این احساس آزادی لحظهای را پیش امدادگر برای زخمهای بدن، دردهای روح و خاطرههای کودکی آزاد میکند. گریه، از این رو است که کسی به طور موقت و لحظهای همدم و یاور او است. او اشک میریزد و از زخم هایی که ندانمکاری بر او و جان فرزندش زده است صحبت میکند. نه یکی، نه دو تا که تعداد این قبیل کودکهای کار زیاد است.
عشق کودکانه، آنچه میتوان آن را به ازدواج زودرس دختران بر اساس هنجارهای قومی و قبیلهای توصیف کرد، عشقی است که پیش از رسیدن بلوغ مربوط به عشق رمانتیک به سر این دختران میآید. شش سالگی، ده سالگی و چهارده سالگی، زمانی است که آنها شوهر را به جای عروسک برمیگزینند. عشق عروسکی کودکانهی آنها، هنگامی شکل میگیرد که در کوچه توسط شوهر دزدیده میشوند یا از مدرسه به سوی مشاطه برده میشوند.
شرایط کاملاً نابرابر است. از یک طرف دوران، دوران بازی و تفریح است. از طرف دیگر، همه چیز جدی است و مسئولیت بر دوش آنها است. سپس کارهای خانگی و مسئولیت تولید مثل آغاز میشود. آنها مانند برده پا میشویند و تن میآرایند. کودکان میمیرند، اما آنها مسئولیت زایمان دارند. هنوز راز عروسک برملا نشده که راز عروس برملا میشود و درد درون جانش را به هم می پیچد. او اسیر راز بقا می شود اما به علت عجلهی داماد، دلش از خون پر میشود. هیچ کس لحظهای نمیپرسد که علت مرگ کودکان چیست؟ کودکانی که موفق میشوند در دل این کودک منعقد شوند هم پس از تولد و راه رفتن، به کار باربری و کار خیابانی گماشته میشود. او را میشناسید! به او میگویند گدا، سمج، پیله و …
کودکان کار امروزی، فرزندان مادرانی هستند که خود در دوران کودکی به بار نشسته و دل یک مرد میانسال را برده تا پای او را بمالد و رختش را بشوید. آنان بردگانی هستند که از مادری بی نام و نشان و رتق و فتقکنندهی جسم و تن هر مردی که اراده کند، به دنیا میآیند. تنها چیزی که در این چرخهی تکراری کار و کُلفتی دیده میشود، غریزه است و دردهایی که زندگی غریزی به جای میگذارد.
وقتی فرزند دختر باشد دوباره وقت آن میرسد که در سن ده یا سیزده سالگی به فکر رهایی از دست مادر و کتکهای پدر بیفتد و زندگی از نو و زاد و ولد از نو. عشقی به کوچکی قلب سادهی او به سراغش میآید و دوباره مردی او را به صیغهی دست و پایش در میآورد، از دستش کتک بخورد و پایش را بمالد. در این نظم پیشرونده تنها چیزی که وجود دارد زندگی نامتعالی انسانی است که او را محصور کرده است.
عشق، پروژهی پرابهتی است که برای آدمهای کوچک و ذهن کودکانه بسیار ثقیل است، نه جان توان تحملش را دارد و نه ذهن. اما آنها قرائت این نام و تکرار مداوم واژه را به ناگهانی بر دهان خود میبینند، شاید برای اینکه از شریک زندگی نکبت به درون دالان طولانی یک زندگی نکبت بار دیگر بیفتند. این رنجی است که دوران کودکی انسانهای جا مانده از تمدن قرن بیست و یک را به دست گرفته است. آنها هنوز پشت دروازهها مانده و هنوز وارد تمدن شهری نشدهاند. آنچه کارخانهی فقر و شبکههای اجتماعی خارج از دستور توسعهی انسانی برای خود تدارک میبینند، ترکیبی کودکانه از نیاز و آرایش با باور به زندگی آرمانی، شوهر و خانهداری است. آرزوهای بزرگ به یک عروسی و کلبهی کوچک بسنده میکند و به سادگی دوست داشتن یک عروسک عروس میشود.
اگرچه امروز همه از عدم استقبال جوانان به ازدواج و افزایش سن ازدواج صحبت می کنند اما به موازات همین تجربه، تجربه ی دیگری درون فرهنگ فقر و مناطق خارج از محدودههای فرهنگ رسمی خلق میشود و کودکان ترک تحصیل کرده و به صورت نامتعارفی به برگزیدن همراه میاندیشند. این شاید به باور تبدیل شده باشد و مدام تکرار شود، عشق کودکانه هم مانند عشق رمانتیک، در ایران به نهاد تبدیل شده است. آن ها از وقتی که از روستای سادهی خود کوچ کرده و با فرمول ساده ی معیشتی آن در شهر به مردم، کارهای ساده و عشقهای دروغینش اعتماد کرده و به این چرخه افتادهاند.
آیا نمیتوان درون شهرنشینی، این گروه را هم به عنوان یک حیات زیسته مشاهده کرده و فرصت زندگی بهتری بدانها داد؟ طبیعی است که چنین عشقهایی یک چرخهی ارگانیکی پویا در شهر شکل دادهاند و مدام در حال بازتولید خود هستند؛ ولی اگر شهرنشینان میتوانند این بار برجام را در مصاف با نهادی که عشقهای کودکانه را تکرار میکند، تکرار کنند.
https://t.me/iv?url=http://bidarzani.com/27811&rhash=3ec4f87be6d7d1
@thing
محمد زینالی اُناری
بیدار زنی: وقتی گریه میکند، امان از اشک میبرد و این احساس آزادی لحظهای را پیش امدادگر برای زخمهای بدن، دردهای روح و خاطرههای کودکی آزاد میکند. گریه، از این رو است که کسی به طور موقت و لحظهای همدم و یاور او است. او اشک میریزد و از زخم هایی که ندانمکاری بر او و جان فرزندش زده است صحبت میکند. نه یکی، نه دو تا که تعداد این قبیل کودکهای کار زیاد است.
عشق کودکانه، آنچه میتوان آن را به ازدواج زودرس دختران بر اساس هنجارهای قومی و قبیلهای توصیف کرد، عشقی است که پیش از رسیدن بلوغ مربوط به عشق رمانتیک به سر این دختران میآید. شش سالگی، ده سالگی و چهارده سالگی، زمانی است که آنها شوهر را به جای عروسک برمیگزینند. عشق عروسکی کودکانهی آنها، هنگامی شکل میگیرد که در کوچه توسط شوهر دزدیده میشوند یا از مدرسه به سوی مشاطه برده میشوند.
شرایط کاملاً نابرابر است. از یک طرف دوران، دوران بازی و تفریح است. از طرف دیگر، همه چیز جدی است و مسئولیت بر دوش آنها است. سپس کارهای خانگی و مسئولیت تولید مثل آغاز میشود. آنها مانند برده پا میشویند و تن میآرایند. کودکان میمیرند، اما آنها مسئولیت زایمان دارند. هنوز راز عروسک برملا نشده که راز عروس برملا میشود و درد درون جانش را به هم می پیچد. او اسیر راز بقا می شود اما به علت عجلهی داماد، دلش از خون پر میشود. هیچ کس لحظهای نمیپرسد که علت مرگ کودکان چیست؟ کودکانی که موفق میشوند در دل این کودک منعقد شوند هم پس از تولد و راه رفتن، به کار باربری و کار خیابانی گماشته میشود. او را میشناسید! به او میگویند گدا، سمج، پیله و …
کودکان کار امروزی، فرزندان مادرانی هستند که خود در دوران کودکی به بار نشسته و دل یک مرد میانسال را برده تا پای او را بمالد و رختش را بشوید. آنان بردگانی هستند که از مادری بی نام و نشان و رتق و فتقکنندهی جسم و تن هر مردی که اراده کند، به دنیا میآیند. تنها چیزی که در این چرخهی تکراری کار و کُلفتی دیده میشود، غریزه است و دردهایی که زندگی غریزی به جای میگذارد.
وقتی فرزند دختر باشد دوباره وقت آن میرسد که در سن ده یا سیزده سالگی به فکر رهایی از دست مادر و کتکهای پدر بیفتد و زندگی از نو و زاد و ولد از نو. عشقی به کوچکی قلب سادهی او به سراغش میآید و دوباره مردی او را به صیغهی دست و پایش در میآورد، از دستش کتک بخورد و پایش را بمالد. در این نظم پیشرونده تنها چیزی که وجود دارد زندگی نامتعالی انسانی است که او را محصور کرده است.
عشق، پروژهی پرابهتی است که برای آدمهای کوچک و ذهن کودکانه بسیار ثقیل است، نه جان توان تحملش را دارد و نه ذهن. اما آنها قرائت این نام و تکرار مداوم واژه را به ناگهانی بر دهان خود میبینند، شاید برای اینکه از شریک زندگی نکبت به درون دالان طولانی یک زندگی نکبت بار دیگر بیفتند. این رنجی است که دوران کودکی انسانهای جا مانده از تمدن قرن بیست و یک را به دست گرفته است. آنها هنوز پشت دروازهها مانده و هنوز وارد تمدن شهری نشدهاند. آنچه کارخانهی فقر و شبکههای اجتماعی خارج از دستور توسعهی انسانی برای خود تدارک میبینند، ترکیبی کودکانه از نیاز و آرایش با باور به زندگی آرمانی، شوهر و خانهداری است. آرزوهای بزرگ به یک عروسی و کلبهی کوچک بسنده میکند و به سادگی دوست داشتن یک عروسک عروس میشود.
اگرچه امروز همه از عدم استقبال جوانان به ازدواج و افزایش سن ازدواج صحبت می کنند اما به موازات همین تجربه، تجربه ی دیگری درون فرهنگ فقر و مناطق خارج از محدودههای فرهنگ رسمی خلق میشود و کودکان ترک تحصیل کرده و به صورت نامتعارفی به برگزیدن همراه میاندیشند. این شاید به باور تبدیل شده باشد و مدام تکرار شود، عشق کودکانه هم مانند عشق رمانتیک، در ایران به نهاد تبدیل شده است. آن ها از وقتی که از روستای سادهی خود کوچ کرده و با فرمول ساده ی معیشتی آن در شهر به مردم، کارهای ساده و عشقهای دروغینش اعتماد کرده و به این چرخه افتادهاند.
آیا نمیتوان درون شهرنشینی، این گروه را هم به عنوان یک حیات زیسته مشاهده کرده و فرصت زندگی بهتری بدانها داد؟ طبیعی است که چنین عشقهایی یک چرخهی ارگانیکی پویا در شهر شکل دادهاند و مدام در حال بازتولید خود هستند؛ ولی اگر شهرنشینان میتوانند این بار برجام را در مصاف با نهادی که عشقهای کودکانه را تکرار میکند، تکرار کنند.
https://t.me/iv?url=http://bidarzani.com/27811&rhash=3ec4f87be6d7d1
@thing
بیدارزنی
عشق کودکانه/محمد زینالی اُناری
شرایط کاملاً نابرابر است. از یک طرف دوران، دوران بازی و تفریح است. از طرف دیگر، همه چیز جدی است و مسئولیت بر دوش آنها است. سپس کارهای خانگی و مسئولیت تولید مثل آغاز میشود. آنها مانند برده پا میشویند و تن میآرایند. کودکان میمیرند، اما آنها مسئولیت زایمان…
دانشگاه و ملاک های باور
محمد زینالی اُناری
مردم باورهای خود را از طریق تقویت سیستم شناختی خود در ارتباط با فهم جهان واقعی بازسازی می کنند. آن ها واقعیت های روزمره درباره ی مواد شیمیایی، جنس کالاها و راست گویی متصدی خدمات عمومی، را با توجه به تجربه های دانش ورزانه ی خود در می یابند. افراد به تأثیر تجربه های خلاقانه ی خود، متقاضی سخنان و ادعاهای تولید کنندگان و صاحبان خدمات می شوند. یعنی اگر اخباری در مورد تولید خازن های الکتریکی گفته شود، آن جنس از مشتریان که تحصیل کرده اند، متوجه کارکرد و عملکرد آن خواهند بود، مگر این که درس خود را به صورت مناسبی نخوانده باشند. یا این که وقتی تحقیقاتی درباره ی خواص موارد از تلویزیون بیان شود، کسانی از اعای جامعه آن را خواهد فهمید که دروس مربوطه در حین تحصیل را خوب خوانده باشند.
به این صورت آموزش و خلاقیتی که در دانشگاه بنشان دارد، مستقیما در فهم اخبار میان مردم کارکرد پیدا می کند. در واقع وقتی دانشجویان خلاقی در جامعه زندگی کرده و به علوم شیمی، فیزیک، روابط بین الملل و الکترونیک وارد باشند، مشتریان فهیم اخباری هستند که درباره ی جنس کالا یا انرژی گفته می شود. البته این حیات بین الاذهانی در میان مردم است که به باورپذیری اخبار مشروعیت قائل می شود. مردم درباره ی اخبار گفت و گو می کنند و این افراد، به عنوان مرجع های فکری با مردم گفتگو می کنند و در واقع با رسانه دیالکتیک می کنند. اما وقتی دانشجویان به خصوص در سطوح عالی از تقلب و خرید و فروش پایان نامه یا کلاس دانشگاه هایی استفاده می کنند که به دلیل مشتری مداری شان، ریاضت علمی لازم را از دانشجویان نمی خواهند، باورهای شان در خصوص صدق اخبار میزان و عیار جامعه نخواهد بود. در نتیجه می توان گفت وقتی جنس خلاقیتی که در دانشگاه شکل می گیرد رفته رفته ضعیفتر شود، به تدریج هم مبادله کننده و هم مبادله شونده، به انسان هایی فاقد کیفیت ذهنی لازم در فم صدق و کذب اخبار تبدیل می شوند.
اگر جامعه از خلاقیت و استدلال تزریق شده باشد، ممکن است مجری تلویزیونی موضوعاتی که میگوید، برای مردم خنده دار به نظر برسد، چرا که او نه تنها سخن خاصی نمی گوید، بلکه بیانی دارد که مشتری اش به سادگی می تواند اشکالات آن را بیاید. اما برای این که مردم تبلیغات ساده را باور کنند و کالاها یا خدمات موجود که ارزش مصرفی کمی هم دارند را پذیرش کنند، نیازمند قدرت کمی از عیار ذهنی مشتریان می باشند. ذهن بیننده ی تلویزیونی و مشتری کالا، باید همان قدر که تولید کننده ی تبلیغات بازار و اسپانسرهای صاحب رسانه های متنوع می خواهند، بفهمد. بنابر این، آن ها شروع به تولید بازارچه هایی می کنند که بتواند مشتری ها را به افرادی فاقد سماجت لازم در مورد کیفیت کالا یا پیام های تلویزیونی تبدیل کند. بازارچه هایی که می توانند در کاهش میزان خلاقیت و ریاضیت علمی موثر باشند.
خرید و فروش پایان نامه یا رونق دانشگاه هایی که به بنگاه اقتصادی شباهت دارند، می تواند مانند دسیسه ای در برابر دانش متعارف یا عقل سلیم جامعه عمل کند. ضعف و سستی دانش متعارف مردم موجب می شود که رسانه هایی چون کانال های تلگرامی و ... دست به تولید انواع اطلاعاتی بزنند که ارزش مصرفی خاصی نداشته، تنها وقت و انرژی مردم را مورد استفاده قرار می دهد. به این صورت، مردمی که اخبار و اطلاعات واصله درباره ی کالا، رویدادها و ... را دریافت می کنند، تنها بر اساس توانایی ذهنی شان که مبتنی بر تجربه آن ها در دوران دانشگاه می باشد، تحلیل می کنند. همین افراد هستند که می توانستند مروج اطلاعات شاخص در جامعه باشند، اما رفته رفته رو به تنزل می روند. به این طریق می توان دید که چرا میزان سادگی مردم روز به روز افزایش پیدا می کند و نیازمندی های شدید درباره ی اخبارهای تولیدی ناب و سبک سنگین کردن آن از بین می رود.
دسیسه وقتی شکل می گیرد که اغلب مردم به خاطر تقویت خود و تطبیق خود با نظام مشروعیت سازمانی به دنبال تحصیلات کم عیار بروند. آن ها امروز خود را با جامعه تطبیق می دهند، فارغ از این که مقاومت جامعه را در برابر داده های غلط کاهش داده اند. تولید انبوه دانشگاه های پولی، مبتنی بر رضایتمندی مشتری، میزان تاب آوری جامعه در برابر اطلاعات انباشته را- که با افزایش سرسام آور شبکه های تلویزیونی، سایتهای اینترنتی و کانال های تلگرامی همراه بود- کاهش می دهد. لذا گمان می رود که در آینده هولوکاستی از بی معنایی و مخاطره جامعه ایرانی را در نوردد. با توجه به چنین شرایطی، جامعه ایرانی به شدت در معرض بی معنایی و سستی گرفتن ملاک های صدق می باشد.
@thing
محمد زینالی اُناری
مردم باورهای خود را از طریق تقویت سیستم شناختی خود در ارتباط با فهم جهان واقعی بازسازی می کنند. آن ها واقعیت های روزمره درباره ی مواد شیمیایی، جنس کالاها و راست گویی متصدی خدمات عمومی، را با توجه به تجربه های دانش ورزانه ی خود در می یابند. افراد به تأثیر تجربه های خلاقانه ی خود، متقاضی سخنان و ادعاهای تولید کنندگان و صاحبان خدمات می شوند. یعنی اگر اخباری در مورد تولید خازن های الکتریکی گفته شود، آن جنس از مشتریان که تحصیل کرده اند، متوجه کارکرد و عملکرد آن خواهند بود، مگر این که درس خود را به صورت مناسبی نخوانده باشند. یا این که وقتی تحقیقاتی درباره ی خواص موارد از تلویزیون بیان شود، کسانی از اعای جامعه آن را خواهد فهمید که دروس مربوطه در حین تحصیل را خوب خوانده باشند.
به این صورت آموزش و خلاقیتی که در دانشگاه بنشان دارد، مستقیما در فهم اخبار میان مردم کارکرد پیدا می کند. در واقع وقتی دانشجویان خلاقی در جامعه زندگی کرده و به علوم شیمی، فیزیک، روابط بین الملل و الکترونیک وارد باشند، مشتریان فهیم اخباری هستند که درباره ی جنس کالا یا انرژی گفته می شود. البته این حیات بین الاذهانی در میان مردم است که به باورپذیری اخبار مشروعیت قائل می شود. مردم درباره ی اخبار گفت و گو می کنند و این افراد، به عنوان مرجع های فکری با مردم گفتگو می کنند و در واقع با رسانه دیالکتیک می کنند. اما وقتی دانشجویان به خصوص در سطوح عالی از تقلب و خرید و فروش پایان نامه یا کلاس دانشگاه هایی استفاده می کنند که به دلیل مشتری مداری شان، ریاضت علمی لازم را از دانشجویان نمی خواهند، باورهای شان در خصوص صدق اخبار میزان و عیار جامعه نخواهد بود. در نتیجه می توان گفت وقتی جنس خلاقیتی که در دانشگاه شکل می گیرد رفته رفته ضعیفتر شود، به تدریج هم مبادله کننده و هم مبادله شونده، به انسان هایی فاقد کیفیت ذهنی لازم در فم صدق و کذب اخبار تبدیل می شوند.
اگر جامعه از خلاقیت و استدلال تزریق شده باشد، ممکن است مجری تلویزیونی موضوعاتی که میگوید، برای مردم خنده دار به نظر برسد، چرا که او نه تنها سخن خاصی نمی گوید، بلکه بیانی دارد که مشتری اش به سادگی می تواند اشکالات آن را بیاید. اما برای این که مردم تبلیغات ساده را باور کنند و کالاها یا خدمات موجود که ارزش مصرفی کمی هم دارند را پذیرش کنند، نیازمند قدرت کمی از عیار ذهنی مشتریان می باشند. ذهن بیننده ی تلویزیونی و مشتری کالا، باید همان قدر که تولید کننده ی تبلیغات بازار و اسپانسرهای صاحب رسانه های متنوع می خواهند، بفهمد. بنابر این، آن ها شروع به تولید بازارچه هایی می کنند که بتواند مشتری ها را به افرادی فاقد سماجت لازم در مورد کیفیت کالا یا پیام های تلویزیونی تبدیل کند. بازارچه هایی که می توانند در کاهش میزان خلاقیت و ریاضیت علمی موثر باشند.
خرید و فروش پایان نامه یا رونق دانشگاه هایی که به بنگاه اقتصادی شباهت دارند، می تواند مانند دسیسه ای در برابر دانش متعارف یا عقل سلیم جامعه عمل کند. ضعف و سستی دانش متعارف مردم موجب می شود که رسانه هایی چون کانال های تلگرامی و ... دست به تولید انواع اطلاعاتی بزنند که ارزش مصرفی خاصی نداشته، تنها وقت و انرژی مردم را مورد استفاده قرار می دهد. به این صورت، مردمی که اخبار و اطلاعات واصله درباره ی کالا، رویدادها و ... را دریافت می کنند، تنها بر اساس توانایی ذهنی شان که مبتنی بر تجربه آن ها در دوران دانشگاه می باشد، تحلیل می کنند. همین افراد هستند که می توانستند مروج اطلاعات شاخص در جامعه باشند، اما رفته رفته رو به تنزل می روند. به این طریق می توان دید که چرا میزان سادگی مردم روز به روز افزایش پیدا می کند و نیازمندی های شدید درباره ی اخبارهای تولیدی ناب و سبک سنگین کردن آن از بین می رود.
دسیسه وقتی شکل می گیرد که اغلب مردم به خاطر تقویت خود و تطبیق خود با نظام مشروعیت سازمانی به دنبال تحصیلات کم عیار بروند. آن ها امروز خود را با جامعه تطبیق می دهند، فارغ از این که مقاومت جامعه را در برابر داده های غلط کاهش داده اند. تولید انبوه دانشگاه های پولی، مبتنی بر رضایتمندی مشتری، میزان تاب آوری جامعه در برابر اطلاعات انباشته را- که با افزایش سرسام آور شبکه های تلویزیونی، سایتهای اینترنتی و کانال های تلگرامی همراه بود- کاهش می دهد. لذا گمان می رود که در آینده هولوکاستی از بی معنایی و مخاطره جامعه ایرانی را در نوردد. با توجه به چنین شرایطی، جامعه ایرانی به شدت در معرض بی معنایی و سستی گرفتن ملاک های صدق می باشد.
@thing
Forwarded from Phonograph (NIMA)
Hungarian Dance No.5
Brahms
به همت انجمن طلیعه لبخند مهربانی
ویژگیها و الزامات مداخله محلی در آسیبهای اجتماعی؛ دکتر سلیمان پاک سرشت
سه شنبه۷شهریور، ساعت ۱۱، استانداری اردبیل
@thing
ویژگیها و الزامات مداخله محلی در آسیبهای اجتماعی؛ دکتر سلیمان پاک سرشت
سه شنبه۷شهریور، ساعت ۱۱، استانداری اردبیل
@thing
Forwarded from یادداشت
Forwarded from یادداشت
Forwarded from 🎶موسیقی اصیل ایرانی🎶
@shervamusiqiirani-1
شمس الضحی -حسام الدین سراج
دستگاه : همایون
🆔 @shervamusiqiirani
🆔 @shervamusiqiirani
✅ نشست تخصصی "آسیب شناسی پدیده کودک آزاری و خشونت جنسی"
دکتر شیرین احمدنیا؛ جامعه شناس
❇️ سه شنبه ۱۴شهریور۱۳۹۶، ساعت ۶ عصر
❇️ سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@thing
دکتر شیرین احمدنیا؛ جامعه شناس
❇️ سه شنبه ۱۴شهریور۱۳۹۶، ساعت ۶ عصر
❇️ سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@thing
شوخی کردیم؟!
محمد زینالی اناری
روزنامه اعتماد ۱۵شهریور۱۳۹۶
http://tnews.ir/news/6d5d93647889.html
@thing
محمد زینالی اناری
روزنامه اعتماد ۱۵شهریور۱۳۹۶
http://tnews.ir/news/6d5d93647889.html
@thing