Forwarded from 🎶موسیقی اصیل ایرانی🎶
@shervamusiqiirani-1
شمس الضحی -حسام الدین سراج
دستگاه : همایون
🆔 @shervamusiqiirani
🆔 @shervamusiqiirani
✅ نشست تخصصی "آسیب شناسی پدیده کودک آزاری و خشونت جنسی"
دکتر شیرین احمدنیا؛ جامعه شناس
❇️ سه شنبه ۱۴شهریور۱۳۹۶، ساعت ۶ عصر
❇️ سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@thing
دکتر شیرین احمدنیا؛ جامعه شناس
❇️ سه شنبه ۱۴شهریور۱۳۹۶، ساعت ۶ عصر
❇️ سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@thing
شوخی کردیم؟!
محمد زینالی اناری
روزنامه اعتماد ۱۵شهریور۱۳۹۶
http://tnews.ir/news/6d5d93647889.html
@thing
محمد زینالی اناری
روزنامه اعتماد ۱۵شهریور۱۳۹۶
http://tnews.ir/news/6d5d93647889.html
@thing
Forwarded from 🎶موسیقی اصیل ایرانی🎶
@shervamusiqiirani
یا علی(ع)-همایون کاظمی
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (محمد زینالی)
من هم یک مارکس هستم
محمد زینالی اُناری
تشبیه به مارکس، تفاوتی با تشبیه به ابراهیم سورن کیرکگور ندارد. می توانستم بنویسم من هم یک کیرکگورهستم. کیرکگور، در ماجرای عشقش به نامزد خود، به دنبال فهم ایمانش از عشق به او یا به خدا بود. او در این عشق، خود را با ابراهیم مقایسه می کرد و سعی می کرد ایمان ابراهیمی را در تجربه ی زندگی خود برسازد. او یک کنشگر واقعی ایمانی بود و زندگی خود را تجلی ایمان و اراده ی به زندگی ایمانی می کرد. از این رو او در راه عشق به خدا، عشقی که شاید نمونه ی آرمانی آن نزد ابراهیم بوده، از شکل دادن همسری و زندگی زناشویی دست کشید تا بتواند سالها درباره ی ایمان درنگ و فهم کند. او تجربه ی یک عشق واقعی و زندگی مشترکی را، که سالها بعد بدان نیاز پیدا کرد را از دست داد. او درباره ی ایمان می اندیشید و ایمان را زندگی می کرد.
یکی از پیروان چنین ایمانی، کارل مارکس بود، اما با تجربه ای متفاوت. او هم به خاطر تلاشش در راه عملی کردن ایمان به انقلاب، سلامتی و جان فرزندانش را که به شدت بیمار شده بودند، از دست داد. چرا که او فقط به فکر روز عروسی دختر و استخدام پسر خودش نبود. ولی در راه جامعه ی بی طبقه و فلسفه ی اخلاقی که بتواند همه ی اعضای جامعه را به سوی سعادت ببرد، تلاش کرد. برای نشریات می نوشت و در دانشگاه تدریس نمی کرد. به جای کسانی که می توانستند جیب های او را پر از پول کنند، برای رهایی طبقه ی فقیری می نوشت که هیچ چیزی نداشتند تا برای او تقدیم کنند. او حتی سرمایه های زندگی خود را هم برای مبارزاتی که به آن معتقد بود تقدیم کارگران جهان کرد تا بلکه آن روز رهایی آن ها را با چشمان خود ببیند. به قول رمان های پنجاه سال قبل ما سالها پایه پیه سوز نشست تا مجلد های سه گانه ی سرمایه را بنویسد که هیچ وقت هم به حق التحریرهای آن فکر نکرده بود.
*
چند سال قبل با یکی از اساتید دانشگاه بحث مان در مورد حاشیه های بی ربطی که برای مدیران شکل می گیرد باز شد که از او خواستم این بحث را به خوبی ادامه دهیم تا آن را به عنوان یک مصاحبه ی مطبوعاتی منتشر کنم. او می گفت که سری که درد نمی کنه دوا نمی بندد. معتقد بود که این بحث ها دردسر می شود و نمی خواهد با این بحث ها موقعیت خودش را مخاطره آمیز کند. او علم داشت، اما از گفتن آن ابا می کرد. به او می گفتم فرزندان ما در این جامعه زندگی خواهند کرد. اما او پاسخ می داد که من فرزندم را طوری بزرگ می کنم تا به جای وابستگی اش به خانواده، برای خوشبختی به خارج برود. به او گفتم تو به فرزند من هم توجه نداری، می گفت من فقط می توانم فرزند خودم را نجات بدهم. او بعنوان استاد غیر متعهد به همین موضوعی که امروز به آن استعمار نوین یا فرار نخبگان می گوئیم به راحتی تن می داد. او به ماندن و مقاومت ایمان نداشت و عشقش به این بود که به کار خود که نیازمند تعهد دانشگاهی برای ساختن جامعه بود، ایمان نداشته باشد.
سال قبل، مقاله ای درباره ی عامیانه شدن دانشگاه نوشتم و به این پرداختم که دانشگاه های ما به خاطر رخنه ی قدیمی تقلب و از بین رفتن اخلاق آکادمیک و تعهد علمی، به کانون مناسک های منزلت و پاسخ گویی به روحیه شکارگری مردم برای منزلت جویی و تأمین قدرت های مورد نیاز زندگی روزمره شان تبدیل شده و ارزش های سرمایه ای خود را از دست داده است. در مقاله ی دیگری نوشته بودم که دانشگاه دچار اضطراب معنایی است و نمی تواند خود را در جامعه معنا کند و فشار آن روی تجربه های فردی دانشجویان می افتد. همین امسال در دانشگاه علوم پزشکی اردبیل به دانشجویان گفتم که تنها چیزی که می تواند به دانشگاه جان دهد، تعهد و ریاضت فارغ التحصیلان آن است. می گفتم مهمترین مرحله ی ریاضت وقتی شروع می شود که تازه دانشگاه تمام می شود. بازار سنتی سعی می کند روزه ی فارغ التحصیلان را بشکند و آن ها را اسیر منزلت جویی که عامل اصلی مبادله های امروزی بازارهای ما است، بکند. در این سالها خیلی ها اسیر بازار شدند و مقاومت تعهد علمی را شکستند.
*
محمد زینالی اُناری
تشبیه به مارکس، تفاوتی با تشبیه به ابراهیم سورن کیرکگور ندارد. می توانستم بنویسم من هم یک کیرکگورهستم. کیرکگور، در ماجرای عشقش به نامزد خود، به دنبال فهم ایمانش از عشق به او یا به خدا بود. او در این عشق، خود را با ابراهیم مقایسه می کرد و سعی می کرد ایمان ابراهیمی را در تجربه ی زندگی خود برسازد. او یک کنشگر واقعی ایمانی بود و زندگی خود را تجلی ایمان و اراده ی به زندگی ایمانی می کرد. از این رو او در راه عشق به خدا، عشقی که شاید نمونه ی آرمانی آن نزد ابراهیم بوده، از شکل دادن همسری و زندگی زناشویی دست کشید تا بتواند سالها درباره ی ایمان درنگ و فهم کند. او تجربه ی یک عشق واقعی و زندگی مشترکی را، که سالها بعد بدان نیاز پیدا کرد را از دست داد. او درباره ی ایمان می اندیشید و ایمان را زندگی می کرد.
یکی از پیروان چنین ایمانی، کارل مارکس بود، اما با تجربه ای متفاوت. او هم به خاطر تلاشش در راه عملی کردن ایمان به انقلاب، سلامتی و جان فرزندانش را که به شدت بیمار شده بودند، از دست داد. چرا که او فقط به فکر روز عروسی دختر و استخدام پسر خودش نبود. ولی در راه جامعه ی بی طبقه و فلسفه ی اخلاقی که بتواند همه ی اعضای جامعه را به سوی سعادت ببرد، تلاش کرد. برای نشریات می نوشت و در دانشگاه تدریس نمی کرد. به جای کسانی که می توانستند جیب های او را پر از پول کنند، برای رهایی طبقه ی فقیری می نوشت که هیچ چیزی نداشتند تا برای او تقدیم کنند. او حتی سرمایه های زندگی خود را هم برای مبارزاتی که به آن معتقد بود تقدیم کارگران جهان کرد تا بلکه آن روز رهایی آن ها را با چشمان خود ببیند. به قول رمان های پنجاه سال قبل ما سالها پایه پیه سوز نشست تا مجلد های سه گانه ی سرمایه را بنویسد که هیچ وقت هم به حق التحریرهای آن فکر نکرده بود.
*
چند سال قبل با یکی از اساتید دانشگاه بحث مان در مورد حاشیه های بی ربطی که برای مدیران شکل می گیرد باز شد که از او خواستم این بحث را به خوبی ادامه دهیم تا آن را به عنوان یک مصاحبه ی مطبوعاتی منتشر کنم. او می گفت که سری که درد نمی کنه دوا نمی بندد. معتقد بود که این بحث ها دردسر می شود و نمی خواهد با این بحث ها موقعیت خودش را مخاطره آمیز کند. او علم داشت، اما از گفتن آن ابا می کرد. به او می گفتم فرزندان ما در این جامعه زندگی خواهند کرد. اما او پاسخ می داد که من فرزندم را طوری بزرگ می کنم تا به جای وابستگی اش به خانواده، برای خوشبختی به خارج برود. به او گفتم تو به فرزند من هم توجه نداری، می گفت من فقط می توانم فرزند خودم را نجات بدهم. او بعنوان استاد غیر متعهد به همین موضوعی که امروز به آن استعمار نوین یا فرار نخبگان می گوئیم به راحتی تن می داد. او به ماندن و مقاومت ایمان نداشت و عشقش به این بود که به کار خود که نیازمند تعهد دانشگاهی برای ساختن جامعه بود، ایمان نداشته باشد.
سال قبل، مقاله ای درباره ی عامیانه شدن دانشگاه نوشتم و به این پرداختم که دانشگاه های ما به خاطر رخنه ی قدیمی تقلب و از بین رفتن اخلاق آکادمیک و تعهد علمی، به کانون مناسک های منزلت و پاسخ گویی به روحیه شکارگری مردم برای منزلت جویی و تأمین قدرت های مورد نیاز زندگی روزمره شان تبدیل شده و ارزش های سرمایه ای خود را از دست داده است. در مقاله ی دیگری نوشته بودم که دانشگاه دچار اضطراب معنایی است و نمی تواند خود را در جامعه معنا کند و فشار آن روی تجربه های فردی دانشجویان می افتد. همین امسال در دانشگاه علوم پزشکی اردبیل به دانشجویان گفتم که تنها چیزی که می تواند به دانشگاه جان دهد، تعهد و ریاضت فارغ التحصیلان آن است. می گفتم مهمترین مرحله ی ریاضت وقتی شروع می شود که تازه دانشگاه تمام می شود. بازار سنتی سعی می کند روزه ی فارغ التحصیلان را بشکند و آن ها را اسیر منزلت جویی که عامل اصلی مبادله های امروزی بازارهای ما است، بکند. در این سالها خیلی ها اسیر بازار شدند و مقاومت تعهد علمی را شکستند.
*
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (محمد زینالی)
امروز پیشنهادی دریافت کردم مبنی بر این که مبلغی بیش از قرارداد کتابی که سال قبل از یکی از ناشران معتبر علمی برای نوشتن کتاب دریافت کنم تا پایان نامه ای را که بخشی از کار آن انجام شده است را ببندم و مشکل فردی را حل کنم. فردی که احتمالاً در آینده پشت یکی از میزهای اداری یا دانشگاه نشسته و ژست و حالت منزلت علمی را بگیرد و شروع کند به تدریس درس هایی که به آن ایمان ندارد؛ شروع کند به شعار کردن علم. درست لحظه ای که به درمان بیماری هایم، برای شهریه ی تحصیلی فرزندم و برای پرداخت بدهی های ماشین فکسنی ام فکر می کردم، به من تلفن شد. اما چیزی که مرا آزار می داد، این بود که من چند سال است در مورد جامعه شناسی علم و معرفت مطالعه می کنم و مقاله هایی نوشته ام و این کار به جز تعهد و اخلاق دانشگاهیم، با متن نوشته هایم هم خوانی ندارد. پاسخی که به دوست آن سوی تلفن دادم این بود: من نمی توانم کاری را که با قلمم آن را نفی کرده ام، انجام دهم.
@thing
@thing
#عمو_قاتل
محمد زینالی اُناری
احتمالا قاتل آتنا یکی از این روزها به جوخه ی قضاوت سر می نهد و راز سرکوب هایی که در زندگی اش شده است با خودش به گور می برد. من باشم می گویم که او هم مثل بابک زنجانی و سایر متهم هایی که اطلاعات زیادی درباره ی درز و دوز اقتصاد ایران داشتند، اطلاعات زیادی درباره ی درز و دوز روانشناسی ایران دارد و می توان با مطالعه ی وضعیت او، فرضیه هایی درباره ی بسیاری از اتفاق های این چنین ساخت و بررسی کرد. اجرای حکم، دست قاضی است و اگر مطالعاتی درباره ی وضعیت شکست روانی در ایران شود، جای دوری نمی رود.
یکی از نکات اساسی که بیشتر نکته ای اجتماعی است و نه روانی، این است که این فرد، در حومه ی محل زندگی و اشتغال والدین آتنا حضور داشته و هویت یا عینیتی برای مقتول داشته است. مقتول به سراغ او می رود و به او اعتماد می کند و حضور می یابد و سپس اسیر حمله ی انسانی می شود. احتمالاً بتوان به شری که در پس حمله ی این انسان بود اندیشید و او را مانند هیولایی تصور کرد. افکار هیولایی که در پس ذهن و خیالات او بوده، موجب شده که او این رفتار هیولاوار را از خود نشان دهد. اما این هیولا، در دور و بر مقتول به عنوان انسان عینیت می یافته و اعتماد اهل محل و اصناف را به خود جلب کرده است.
ارجح این است که همانند تحلیلی که در هفته نامه ی شمالغرب داشتم، این چنین بگویم که هیولایی که در پس این انسان است، در دل نهادهای اجتماعی است که به تصور فرد از خود و صحنه ی زندگی، میل او و ارتباطش با مقتول معنا داده و موجب بروز کردار او شده است. پس نهادهایی که این فرد را از عینیت خود ساقط کرده و به صورت هیولا در می آورند، مقصر اصلی هستند و نه صرفا بدن فیزیولوژیکی که دستورات را از نهادها به عنوان نرم افزارهای ذهنی دریافت کرده است. اما این عینیت قابل اعتماد هم خود مخلوق همین نهادها بوده است.
در واقع آتنا، به عنوان عنصر انسانی، خود محصول همین نهادها بوده و به این فرد آشنا یا ناآشنا بوده است. در جامعه ی خویشاوندمحور، اغلب افراد پیرامون پدر، به عنوان عمو خوانده می شوند و در جامعه ی شهری، عموهای زیادی اطراف هر کودکی قرار دارند. عمو بودن، تعریفی خویشاوندسالارانه دارد، اما عموهای شهری زیادی به رایگان وارث چنین اسمی می شوند که مهاجران شهرنشین بلد نیستند واژگان ادبی دیگری برای غریبه های نامأنوس ولی در حال تعامل نام بگذارند. عمو دانستن و نام گذرای خویشاوندسالار، خود به خود، احساسات پس این واژه را فراخوان می کند و سپس موجب انس، اعتماد و حضور می شود.
نهادهای خویشاوندسالار، محصول نهاد قبیله مداری است که مهاجران پیش از حضور در شهر داشته اند و همین موجب می شود که ارتباط نامأنوس شهری به صورت ارتباط مأنوس قبیله ای خود را عیان کند. هر فردی به راحتی وارد حریم خصوصی دیگران می شود و با آن ها مانند عمو ارتباط می یابد. عمو، محرم فرزندان برادر است و این واژه خود به خود می تواند باعث مغلطه شود. نقش بازی کردن در مقام محرم و نامحرم، کمپلکسی است که فرد را دچار هیجان صمیمیت و گریز می کند. دختر با کمال سادگی، دوستان پدر را عمو می نامد و واژگان دیگری ندارد. #عمو باید انتخاب کند که محرمی صمیمی است یا چشم چرانی غریبه. این انتخاب، طبیعتا بعد از تصوراتی است که پیش از آن لحظه در عمو وجود داشت. لحظه ی ورود طعمه به حریم خلوت محرم/نامحرم اهمیت دارد.
مدیران محترم فرهنگستان زبان و ادب؛ لطفا مراقب عموهای نامأنوس اطراف فرزندانمان باشید.
@thing
محمد زینالی اُناری
احتمالا قاتل آتنا یکی از این روزها به جوخه ی قضاوت سر می نهد و راز سرکوب هایی که در زندگی اش شده است با خودش به گور می برد. من باشم می گویم که او هم مثل بابک زنجانی و سایر متهم هایی که اطلاعات زیادی درباره ی درز و دوز اقتصاد ایران داشتند، اطلاعات زیادی درباره ی درز و دوز روانشناسی ایران دارد و می توان با مطالعه ی وضعیت او، فرضیه هایی درباره ی بسیاری از اتفاق های این چنین ساخت و بررسی کرد. اجرای حکم، دست قاضی است و اگر مطالعاتی درباره ی وضعیت شکست روانی در ایران شود، جای دوری نمی رود.
یکی از نکات اساسی که بیشتر نکته ای اجتماعی است و نه روانی، این است که این فرد، در حومه ی محل زندگی و اشتغال والدین آتنا حضور داشته و هویت یا عینیتی برای مقتول داشته است. مقتول به سراغ او می رود و به او اعتماد می کند و حضور می یابد و سپس اسیر حمله ی انسانی می شود. احتمالاً بتوان به شری که در پس حمله ی این انسان بود اندیشید و او را مانند هیولایی تصور کرد. افکار هیولایی که در پس ذهن و خیالات او بوده، موجب شده که او این رفتار هیولاوار را از خود نشان دهد. اما این هیولا، در دور و بر مقتول به عنوان انسان عینیت می یافته و اعتماد اهل محل و اصناف را به خود جلب کرده است.
ارجح این است که همانند تحلیلی که در هفته نامه ی شمالغرب داشتم، این چنین بگویم که هیولایی که در پس این انسان است، در دل نهادهای اجتماعی است که به تصور فرد از خود و صحنه ی زندگی، میل او و ارتباطش با مقتول معنا داده و موجب بروز کردار او شده است. پس نهادهایی که این فرد را از عینیت خود ساقط کرده و به صورت هیولا در می آورند، مقصر اصلی هستند و نه صرفا بدن فیزیولوژیکی که دستورات را از نهادها به عنوان نرم افزارهای ذهنی دریافت کرده است. اما این عینیت قابل اعتماد هم خود مخلوق همین نهادها بوده است.
در واقع آتنا، به عنوان عنصر انسانی، خود محصول همین نهادها بوده و به این فرد آشنا یا ناآشنا بوده است. در جامعه ی خویشاوندمحور، اغلب افراد پیرامون پدر، به عنوان عمو خوانده می شوند و در جامعه ی شهری، عموهای زیادی اطراف هر کودکی قرار دارند. عمو بودن، تعریفی خویشاوندسالارانه دارد، اما عموهای شهری زیادی به رایگان وارث چنین اسمی می شوند که مهاجران شهرنشین بلد نیستند واژگان ادبی دیگری برای غریبه های نامأنوس ولی در حال تعامل نام بگذارند. عمو دانستن و نام گذرای خویشاوندسالار، خود به خود، احساسات پس این واژه را فراخوان می کند و سپس موجب انس، اعتماد و حضور می شود.
نهادهای خویشاوندسالار، محصول نهاد قبیله مداری است که مهاجران پیش از حضور در شهر داشته اند و همین موجب می شود که ارتباط نامأنوس شهری به صورت ارتباط مأنوس قبیله ای خود را عیان کند. هر فردی به راحتی وارد حریم خصوصی دیگران می شود و با آن ها مانند عمو ارتباط می یابد. عمو، محرم فرزندان برادر است و این واژه خود به خود می تواند باعث مغلطه شود. نقش بازی کردن در مقام محرم و نامحرم، کمپلکسی است که فرد را دچار هیجان صمیمیت و گریز می کند. دختر با کمال سادگی، دوستان پدر را عمو می نامد و واژگان دیگری ندارد. #عمو باید انتخاب کند که محرمی صمیمی است یا چشم چرانی غریبه. این انتخاب، طبیعتا بعد از تصوراتی است که پیش از آن لحظه در عمو وجود داشت. لحظه ی ورود طعمه به حریم خلوت محرم/نامحرم اهمیت دارد.
مدیران محترم فرهنگستان زبان و ادب؛ لطفا مراقب عموهای نامأنوس اطراف فرزندانمان باشید.
@thing
Forwarded from كليدملی 😷
@kelidemelli
مجید خدابخش استاندار اردبیل در گفتگو با کلیدملی مطرح کرد
توسعه در اردبیل نیازمند نهادسازی است
http://kelidemelli.com/fa/news/8928
مجید خدابخش استاندار اردبیل در گفتگو با کلیدملی مطرح کرد
توسعه در اردبیل نیازمند نهادسازی است
http://kelidemelli.com/fa/news/8928
شادی غم انگیز
محمد زینالی اُناری
صحنه ی شادی مردم پارس آباد بعد از تماشای اعدام غم انگیز بود. به این صورت که در پس این شادی می توانستیم غمی را ببینیم که به صورت شادی خود را نشان می داد. و آن نه چنان که تلویزیون محلی در خصوص غم زندگی دختر کوچک، که به خاطر اندوهی است که باید بر انسانیت خورد. انسانیتی که هم و غم خود را در این می بیند که فاجعه را با لذت بشوید و آن چیزی نیست جز فانتزی صحنه ی انتقام عمومی. تماشای چنین صحنه ای و برون فکنی احساساتی که هر یک می توانستند فاجعه ای باشند. فاجعه ای که زندگی روزمره ی جامعه ی مصرفی تولید کرده و چونان آتشی زیر خاکستر در ضمیر مردم نهفته است.
زندگی شهرهای کوچکی که شهرنشده دارای حاشیه هستند، ناشی از مهاجرتی است که به فضای جغرافیایی صورت شهرنشینی بخشیده است. مهاجرانی که به تعبیر ابن خلدون، از بادیه ها به سوی شهر تاخته اند تا مهار بازار آن که خاستگاه درآمدها و رفاه شهری است را به دست بگیرند. در نتیجه آن که پیشتر به عنوان شهری کوچک و مرزی شناخته می شد، روح خود را کشته و به جای دیگری می فرستد. به نظر ابن خلدون، پس از مهاجرت، روح شهرنشینی پیشین، میمیرد و اگر به چالش برنخیزد، یا وابسته ی وضع جدیدی می شود که قرار است جان بگیرد. مگر این که برای رهایی از این شرایط به شهر دیگری مهاجرت کند. شرایطی که طبق نظر هربرت اسپنسر، چندان هم با جامعه ی مدرن یا صنعتی تطابق ندارد.
به نظر اسپنسر، ما دو نوع جامعه داریم، ساده و مرکب که در گذار از سادگی به مرکب نیازمند یک گذار عاطفی بوده و باید از این سختی گذر کند و همچون رشد کودک، گذار بدون تحمل و ریاضت وجود ندارد. قرار است جامعه در جریان این گذار پیچیده تر شده و بروکراسی سازمانی آن ترکیب در هم رفته تری نسبت به حالت قبل داشته باشد، سپس از مرکب به دومین مرتبه ی مرکب و ... پیش رود. اما جامعه ای که نتواند سازمان بندی خود را شکل دهد، به صورت محلاتی در هم رفته و گسسته و بی هنجار در می آید. اسپنسر صورت بندی دیگری از تکامل اجتماعی تحت گذار جامعه جنگجو به جامعه ی صنعتی دارد و در غیاب صنعت می توان گفت که شهری که به تعبیر ماکس شلر انسان رقابت جو را در دل خود پرورش می دهد، طبیعتا به جامعه جنگجو بیشتر شبیه است.
در چنین وضعیتی، انسان ها به جای آن که همه موفق شوند، در گیر و دار رقابت تجاری، اغلب دچار پس روی می شوند و ناتوانی در رقابت موجب احساس کینه ای می شود که به تدریج در ضمیر ناخودآگاه افراد ته نشین می شود. ناکامی هایی که به خاطر ناتوانی شدید ممکن است تولید روحیه های خشنی شود که به نظر اریک فروم ناشی از جبرانی توانایی های فروخفته و هر یک دامگاه آزارگری (سادیسم) و شرّ است. توانایی هایی که اگر محقق می شد، هر انسانی را می توانست فارغ، شاد و موفق نمایان کند یا حداقل مکانیسمی ایجاد می شد که بتواند کینه های ناشی از ناکامی را به صورت سرگرمی و تفریح تخلیه کند. بازارهای شهری برای شکل بخشیدن به خود، با فوران رقابت و احساسات فروخفته ناشی از سرکوب، به تولید انسان هایی ضعیف، ناکام و در پی خالی کردن احساسات فاجعه بار خود می انجامد. آن چه محیط زیست، تجمل، شادیهای کاذب و وضع غیر قابل تحمل ترافیک عیان می کند، بی تأثیر از این حالت نیست.
در چنین شرایطی که انسان ها در اوج ضعف و حرمت نفس هستند، آن چیزی که می تواند آن ها را به واکنش و شادی کاذب فراخواند، تخلیه ای است که با فراخواندن سوژه ی انتقام کینه های فروخفته مردم را از دل شان بیرون کند. چنین شهری میراث دار نفرت ناشی از فروخفتگی طائفه های زنده و کوچگردی است که به دامن خفه کننده خود کشانده است، یا حسرت هایی که سربازان بازارهای شهر به خاطر شکست ها و احساس بی قدرتی مکرر در رقابت های اقتصادی می کشند تا نتوانند به جایگاه انسان والایی که بازارها برایشان نوید می دهد، برسند، عیان می کنند.
اجتماع تماشاگر، چیزی جز همراستایی کینه ها و ترفند بازار برای رهایی خود از کینه های فروخفته مردم نبود. صحنه ای که در منظره ی شوم صبحگاهی به صورت نمایش مسخره ای عیان می شود، فرصت هدایت عقده های لذت جوی سربازان رقابت جوی بازار به سمت صحنه ی نمایشی است تا با برچسب کنترل اجتماعی از هر گونه خشم و نفرتی که قرار است به ساختارهای بازار و قدرت وارد کنند، خالی شوند. این فرصتی است که بازار می دهد تا سربازانش انتحار و مرگ همراهان خود را از زاویه ی اقدامات احمقانه و نمایشی مسخره از محاکمه ی حماقت تماشا کنند.
@thing
محمد زینالی اُناری
صحنه ی شادی مردم پارس آباد بعد از تماشای اعدام غم انگیز بود. به این صورت که در پس این شادی می توانستیم غمی را ببینیم که به صورت شادی خود را نشان می داد. و آن نه چنان که تلویزیون محلی در خصوص غم زندگی دختر کوچک، که به خاطر اندوهی است که باید بر انسانیت خورد. انسانیتی که هم و غم خود را در این می بیند که فاجعه را با لذت بشوید و آن چیزی نیست جز فانتزی صحنه ی انتقام عمومی. تماشای چنین صحنه ای و برون فکنی احساساتی که هر یک می توانستند فاجعه ای باشند. فاجعه ای که زندگی روزمره ی جامعه ی مصرفی تولید کرده و چونان آتشی زیر خاکستر در ضمیر مردم نهفته است.
زندگی شهرهای کوچکی که شهرنشده دارای حاشیه هستند، ناشی از مهاجرتی است که به فضای جغرافیایی صورت شهرنشینی بخشیده است. مهاجرانی که به تعبیر ابن خلدون، از بادیه ها به سوی شهر تاخته اند تا مهار بازار آن که خاستگاه درآمدها و رفاه شهری است را به دست بگیرند. در نتیجه آن که پیشتر به عنوان شهری کوچک و مرزی شناخته می شد، روح خود را کشته و به جای دیگری می فرستد. به نظر ابن خلدون، پس از مهاجرت، روح شهرنشینی پیشین، میمیرد و اگر به چالش برنخیزد، یا وابسته ی وضع جدیدی می شود که قرار است جان بگیرد. مگر این که برای رهایی از این شرایط به شهر دیگری مهاجرت کند. شرایطی که طبق نظر هربرت اسپنسر، چندان هم با جامعه ی مدرن یا صنعتی تطابق ندارد.
به نظر اسپنسر، ما دو نوع جامعه داریم، ساده و مرکب که در گذار از سادگی به مرکب نیازمند یک گذار عاطفی بوده و باید از این سختی گذر کند و همچون رشد کودک، گذار بدون تحمل و ریاضت وجود ندارد. قرار است جامعه در جریان این گذار پیچیده تر شده و بروکراسی سازمانی آن ترکیب در هم رفته تری نسبت به حالت قبل داشته باشد، سپس از مرکب به دومین مرتبه ی مرکب و ... پیش رود. اما جامعه ای که نتواند سازمان بندی خود را شکل دهد، به صورت محلاتی در هم رفته و گسسته و بی هنجار در می آید. اسپنسر صورت بندی دیگری از تکامل اجتماعی تحت گذار جامعه جنگجو به جامعه ی صنعتی دارد و در غیاب صنعت می توان گفت که شهری که به تعبیر ماکس شلر انسان رقابت جو را در دل خود پرورش می دهد، طبیعتا به جامعه جنگجو بیشتر شبیه است.
در چنین وضعیتی، انسان ها به جای آن که همه موفق شوند، در گیر و دار رقابت تجاری، اغلب دچار پس روی می شوند و ناتوانی در رقابت موجب احساس کینه ای می شود که به تدریج در ضمیر ناخودآگاه افراد ته نشین می شود. ناکامی هایی که به خاطر ناتوانی شدید ممکن است تولید روحیه های خشنی شود که به نظر اریک فروم ناشی از جبرانی توانایی های فروخفته و هر یک دامگاه آزارگری (سادیسم) و شرّ است. توانایی هایی که اگر محقق می شد، هر انسانی را می توانست فارغ، شاد و موفق نمایان کند یا حداقل مکانیسمی ایجاد می شد که بتواند کینه های ناشی از ناکامی را به صورت سرگرمی و تفریح تخلیه کند. بازارهای شهری برای شکل بخشیدن به خود، با فوران رقابت و احساسات فروخفته ناشی از سرکوب، به تولید انسان هایی ضعیف، ناکام و در پی خالی کردن احساسات فاجعه بار خود می انجامد. آن چه محیط زیست، تجمل، شادیهای کاذب و وضع غیر قابل تحمل ترافیک عیان می کند، بی تأثیر از این حالت نیست.
در چنین شرایطی که انسان ها در اوج ضعف و حرمت نفس هستند، آن چیزی که می تواند آن ها را به واکنش و شادی کاذب فراخواند، تخلیه ای است که با فراخواندن سوژه ی انتقام کینه های فروخفته مردم را از دل شان بیرون کند. چنین شهری میراث دار نفرت ناشی از فروخفتگی طائفه های زنده و کوچگردی است که به دامن خفه کننده خود کشانده است، یا حسرت هایی که سربازان بازارهای شهر به خاطر شکست ها و احساس بی قدرتی مکرر در رقابت های اقتصادی می کشند تا نتوانند به جایگاه انسان والایی که بازارها برایشان نوید می دهد، برسند، عیان می کنند.
اجتماع تماشاگر، چیزی جز همراستایی کینه ها و ترفند بازار برای رهایی خود از کینه های فروخفته مردم نبود. صحنه ای که در منظره ی شوم صبحگاهی به صورت نمایش مسخره ای عیان می شود، فرصت هدایت عقده های لذت جوی سربازان رقابت جوی بازار به سمت صحنه ی نمایشی است تا با برچسب کنترل اجتماعی از هر گونه خشم و نفرتی که قرار است به ساختارهای بازار و قدرت وارد کنند، خالی شوند. این فرصتی است که بازار می دهد تا سربازانش انتحار و مرگ همراهان خود را از زاویه ی اقدامات احمقانه و نمایشی مسخره از محاکمه ی حماقت تماشا کنند.
@thing
Forwarded from درنگها (محمدمهدی اردبیلی) (Mohammad Mehdi Ardebili)
ایده نسلکشی
✍ محمدمهدی اردبیلی
@philosophicalhalt
تصور اینکه فردی تصمیم بگیرد یک قوم، دین یا نژاد بهکلی از صحنه روزگار محو شوند، وحشتناک است. وحشتناکتر اما سازوکارهای اجرای این فرمان به دست افرادی است که در مقابل چنین سبعیتی نه تنها لب به انتقاد نمیگشایند، بلکه خود به بازوی نسلکشی بدل میشوند.
همان آلمانیهای مهربان و بافرهنگی که هر روز باخ و موتسارت گوش میکردند و برای کار در آشویتس فُرم استخدام پر کردند، بعدها در کشتاری چنان هولناک مشارکت کردند و عمدتاً پس از جنگ به خانه و کانون گرم خانوادهشان بازگشتند. آنها کجایند؟ فرزندانشان چطور؟ نظامیان ارتش عراق که طبق دستور صدام عملیات انفال را اجرا کردند کجایند؟ آیا بخشی از آنها ارتش امروز عراق را تشکیل نمیدهند؟ ژاپنیهایی که آن جنایات را در چین انجام دادند چطور؟ این حقیقتی دردناک ولی غیرقابل انکار است که حتی آرامترین، مهربانترین و فرهیختهترین انسانها در شرایط خاصی، تحت فشار و سلطه قدرتی برتر، از شرافت خود، حالا به هر بهانهای، دست میکشند و این قابلیت را پیدا میکنند که به وحشیانهترین رفتارها دست بزنند و مسئولیت اعمال خود را به راحتی بر عهده اقتدار دینی یا سیاسی بیاندازند و با دستاویز "مامور و معذور" وجدانشان را آرام کنند. اینجاست که گویی ایده "بشریت" هر آنچه را که قابل احترام است، از دست میدهد. و نباید فراموش کرد که در دنیای امروز اگر ایده بشریت از دست برود، دیگر لنگر و ماوایی باقی نخواهد ماند نه تنها از حیث سیاسی و اجتماعی، بلکه حتی از حیث الهیاتی.
ماجرا اما زمانی پیچیدهتر میشود که خود قربانیان بدل به جانیان و زندانیان بدل به زندانبانان میشوند. مانند بازماندگانِ هولوکاست که به نامشان یکی از بزرگترین اشغالگریهای قرن بیستم در فلسطین انجام شد.
اما یکی از بارزترین ودهشتناکترین نمونهها، نسلکشیهای متعدد ارامنه است، به ویژه آخرینشان که توسط ترکهای عثمانی در قرن بیستم و با چراغ سبز دولتهای غربی درگیر در جنگ جهانی اول انجام شد. میدانیم که ترکها هنوز نه تنها از عذرخواهی جنایت پدربزرگهایشان سر باز میزنند، بلکه اساساً آن را منکر میشوند و واکنششان بسیار شبیه است به واکنش اخیر آنگسان سوچی به نسلکشی در میانمار. اما آنچه در بازدید اخیرم از موزه نسلکشی ارامنه بیش از همه جالب توجه بود، همکاری تماموکمال کُردها با دولت عثمانی در سرکوب و قتلعام ارامنه بود. قومی همواره سرکوبشده به بهانههای سیاسی و با وعدههای پوشالی به ابزار اجرای جنایتی چنین هولناک بدل شد. پس از ملاحظه چنین جنایاتی از سوی قربانیانِ سابق، اعم از جنایات اخیر به دست گروهی از بوداییها در میانمار یا جنایات انجام شده به نام یهودیانِ بازمانده از هولوکاست در فلسطین و نیز همدستی کردها در نسلکشی ارامنه و سایر موارد مشابه، دیگر چگونه میتوان به چیزی به تحت عنوان "قوم مظلوم" باور داشت؟ آیا همه ما برده شرایطمان نیستیم و هر لحظه این امکان وجود ندارد که بنا بر تغییر شرایط، نقشمان نیز از جنایتکار به قربانی یا بالعکس تغییر کند؟ آیا ما هر لحظه در معرض ارتکاب فجیعترین جنایات نیستیم؟ آیا اینکه فلان گروه از کردها یا یهودیان در یک برهه خاص در یک محل جغرافیایی خاص دست به جنایت زدند، آنها را تبدیل به جانیان بالفطره میکند و ما را به این دلیل که در آن لحظه آنجا نبودیم، بیگناه باقی میگذارد؟ شرّ بسیار بیش از آنچه در آینه تاریخ میبینیم به ما نزدیک است.
اما در نهایت، از فاجعه چه میماند؟ بخش اعظمی از روایتهای هیستریک، داستانپردازیهای هالیوودی اغراقشده، پوسترها و عکسها و نمادها و بناهای یادبود، تلاشیاند برای عدم مواجهه ما با اینکه نه تنها قربانیان، بلکه جنایتکاران نیز انسانهایی بودند کاملاً شبیه به ما. و به جای انداختن تقصیر گردن این آدم یا آن قوم، این کشور یا آن دین، باید در آینه فاجعه به سیمای خویش بنگریم. هر دو طرفِ بهظاهر متضادِ مواجهه با فاجعه _ یعنی سکوت و وراجی _ واکنشیاند برای فرار از مواجههای انتقادی با خود فاجعه، با خود خویشتنمان، با امکانهای هراسناک آیندهمان.
@philosophicalhalt
✍ محمدمهدی اردبیلی
@philosophicalhalt
تصور اینکه فردی تصمیم بگیرد یک قوم، دین یا نژاد بهکلی از صحنه روزگار محو شوند، وحشتناک است. وحشتناکتر اما سازوکارهای اجرای این فرمان به دست افرادی است که در مقابل چنین سبعیتی نه تنها لب به انتقاد نمیگشایند، بلکه خود به بازوی نسلکشی بدل میشوند.
همان آلمانیهای مهربان و بافرهنگی که هر روز باخ و موتسارت گوش میکردند و برای کار در آشویتس فُرم استخدام پر کردند، بعدها در کشتاری چنان هولناک مشارکت کردند و عمدتاً پس از جنگ به خانه و کانون گرم خانوادهشان بازگشتند. آنها کجایند؟ فرزندانشان چطور؟ نظامیان ارتش عراق که طبق دستور صدام عملیات انفال را اجرا کردند کجایند؟ آیا بخشی از آنها ارتش امروز عراق را تشکیل نمیدهند؟ ژاپنیهایی که آن جنایات را در چین انجام دادند چطور؟ این حقیقتی دردناک ولی غیرقابل انکار است که حتی آرامترین، مهربانترین و فرهیختهترین انسانها در شرایط خاصی، تحت فشار و سلطه قدرتی برتر، از شرافت خود، حالا به هر بهانهای، دست میکشند و این قابلیت را پیدا میکنند که به وحشیانهترین رفتارها دست بزنند و مسئولیت اعمال خود را به راحتی بر عهده اقتدار دینی یا سیاسی بیاندازند و با دستاویز "مامور و معذور" وجدانشان را آرام کنند. اینجاست که گویی ایده "بشریت" هر آنچه را که قابل احترام است، از دست میدهد. و نباید فراموش کرد که در دنیای امروز اگر ایده بشریت از دست برود، دیگر لنگر و ماوایی باقی نخواهد ماند نه تنها از حیث سیاسی و اجتماعی، بلکه حتی از حیث الهیاتی.
ماجرا اما زمانی پیچیدهتر میشود که خود قربانیان بدل به جانیان و زندانیان بدل به زندانبانان میشوند. مانند بازماندگانِ هولوکاست که به نامشان یکی از بزرگترین اشغالگریهای قرن بیستم در فلسطین انجام شد.
اما یکی از بارزترین ودهشتناکترین نمونهها، نسلکشیهای متعدد ارامنه است، به ویژه آخرینشان که توسط ترکهای عثمانی در قرن بیستم و با چراغ سبز دولتهای غربی درگیر در جنگ جهانی اول انجام شد. میدانیم که ترکها هنوز نه تنها از عذرخواهی جنایت پدربزرگهایشان سر باز میزنند، بلکه اساساً آن را منکر میشوند و واکنششان بسیار شبیه است به واکنش اخیر آنگسان سوچی به نسلکشی در میانمار. اما آنچه در بازدید اخیرم از موزه نسلکشی ارامنه بیش از همه جالب توجه بود، همکاری تماموکمال کُردها با دولت عثمانی در سرکوب و قتلعام ارامنه بود. قومی همواره سرکوبشده به بهانههای سیاسی و با وعدههای پوشالی به ابزار اجرای جنایتی چنین هولناک بدل شد. پس از ملاحظه چنین جنایاتی از سوی قربانیانِ سابق، اعم از جنایات اخیر به دست گروهی از بوداییها در میانمار یا جنایات انجام شده به نام یهودیانِ بازمانده از هولوکاست در فلسطین و نیز همدستی کردها در نسلکشی ارامنه و سایر موارد مشابه، دیگر چگونه میتوان به چیزی به تحت عنوان "قوم مظلوم" باور داشت؟ آیا همه ما برده شرایطمان نیستیم و هر لحظه این امکان وجود ندارد که بنا بر تغییر شرایط، نقشمان نیز از جنایتکار به قربانی یا بالعکس تغییر کند؟ آیا ما هر لحظه در معرض ارتکاب فجیعترین جنایات نیستیم؟ آیا اینکه فلان گروه از کردها یا یهودیان در یک برهه خاص در یک محل جغرافیایی خاص دست به جنایت زدند، آنها را تبدیل به جانیان بالفطره میکند و ما را به این دلیل که در آن لحظه آنجا نبودیم، بیگناه باقی میگذارد؟ شرّ بسیار بیش از آنچه در آینه تاریخ میبینیم به ما نزدیک است.
اما در نهایت، از فاجعه چه میماند؟ بخش اعظمی از روایتهای هیستریک، داستانپردازیهای هالیوودی اغراقشده، پوسترها و عکسها و نمادها و بناهای یادبود، تلاشیاند برای عدم مواجهه ما با اینکه نه تنها قربانیان، بلکه جنایتکاران نیز انسانهایی بودند کاملاً شبیه به ما. و به جای انداختن تقصیر گردن این آدم یا آن قوم، این کشور یا آن دین، باید در آینه فاجعه به سیمای خویش بنگریم. هر دو طرفِ بهظاهر متضادِ مواجهه با فاجعه _ یعنی سکوت و وراجی _ واکنشیاند برای فرار از مواجههای انتقادی با خود فاجعه، با خود خویشتنمان، با امکانهای هراسناک آیندهمان.
@philosophicalhalt
آزادی در خاورمیانه یا صفر است یا یک
محمد زینالی اُناری
سرنوشت انقلاب های سوسیالیستی، یکی از بحث های مهم سیاسی است. سالها یکی از نقدهای اساسی به این انقلاب ها این بوده چرا برخلاف تصورات یوتوپیایی، این آرزوها نتیجه ای سختگیرانه داشته است؟ یا این که بعد از به قدرت رسیدن حاکمان سوسیالیست و تشکیل دولت کمونیستی در روسیه، با نویسندگان و هنرمندان بدرفتاری شد تا این که همانند دوران هیتلر که یک فاشیست به تمام معرفی شد، برای تنفس و تفکر از کشور خودشان بیرون بپرند، دقیقاً مثل یک پرنده ای که از قفس!
یکی از یوتوپیاهایی که در خاورمیانه آرزوی سالیان سال مردمی که زیر چتر امثال صدام رژه می رفتند، این بود که بتوانند از آزادی های سیاسی برای بیان خواست ها و مطالبات خودشان بهره مند شوند و بتوانند صورتی به خواسته های خود و برنامه های فرهنگی خود بدهند. قومیت ها، اسیر نگاه های تک محورانه ی دولت هایی بودند که به صورت میلیتاریستی کشور را در دست داشتند و در ازای این سخت گیری به این افراد دیکتاتور گفته می شد.
آزادی در خاورمیانه به صورت باینری صفر و یک معنی شده و اعشار نمی پذیرد. اگر کسری از این رقم وجود داشته باشد، می تواند خطر برانگیز باشد. مردم سالها عقده ی آزادی های صفر را در دل می پروردند تا این که اگر توانستند در روزنامه ای مطلب بنویسند، دقیقاً نقطه ی آخر را هدف بگیرند: 1! این تجربه در خاطره ی انقلاب ایران هم وجود دارد که آزادی اقلی اواخر حکومت شاهنشاهی به فرصتی برای شکل گیری حرکتهای انقلابی انجامید. آزادی های حداقلی برای مردم کشورهایی که تصوری از آزادی برای فعالیت سیاسی و دیپلماتیک برای تحقق بخشیدن به خواسته های شان ندارند، یک سمّ است.
در جریان ملت شدن کشورهایی مانند ایران و عراق، تصورات یک کاسه ساز از ملت موجب شد اقلیت ها از زبان آکادمیک و امثالهم محروم شوند و این آغاز یک تحول بود برای کشورهای که تا پیش تصوری از ملت بودن و حکومت نداشتند. در نتیجه، حاکمان وقت به صورت افراد دیکتاتوری در آمدند که برای حفظ این فرم جدید حکومت و واکنشهای اقلیت ها و کنشگری های ناشیانه ی سیاستمداران تازه درس خوانده ناچار از سخت گیری بودند.
نتیجه ی این همه سال سخت گیری، موجب شد وقتی آزادی نسبی با دموکراسی عراق شکل گرفت، از همان اول بحث های رمانتیک کردی قدرت گرفت تا وقتی که فرصت های بیشتر در زمینه ی توسعه ی ارتباطات انسانی منطقه خلق شد، زمینه ساز این اقدام شود؛ نخبگان پیگیر استقلال کردستان می توانند این اقدام خود را به نقد بگذارند، اما وسیله ی بهتری که می توانست برای این گروه ها ارزشمند باشد، دموکراسی ای بود که پس از سالها در عراق به دست آمده بود و فرصت هایی که در ایران برای آموزش زبان های محلی پیش آمد.
همه چیز داشت خوب پیش می رفت اما . . !
@thing
محمد زینالی اُناری
سرنوشت انقلاب های سوسیالیستی، یکی از بحث های مهم سیاسی است. سالها یکی از نقدهای اساسی به این انقلاب ها این بوده چرا برخلاف تصورات یوتوپیایی، این آرزوها نتیجه ای سختگیرانه داشته است؟ یا این که بعد از به قدرت رسیدن حاکمان سوسیالیست و تشکیل دولت کمونیستی در روسیه، با نویسندگان و هنرمندان بدرفتاری شد تا این که همانند دوران هیتلر که یک فاشیست به تمام معرفی شد، برای تنفس و تفکر از کشور خودشان بیرون بپرند، دقیقاً مثل یک پرنده ای که از قفس!
یکی از یوتوپیاهایی که در خاورمیانه آرزوی سالیان سال مردمی که زیر چتر امثال صدام رژه می رفتند، این بود که بتوانند از آزادی های سیاسی برای بیان خواست ها و مطالبات خودشان بهره مند شوند و بتوانند صورتی به خواسته های خود و برنامه های فرهنگی خود بدهند. قومیت ها، اسیر نگاه های تک محورانه ی دولت هایی بودند که به صورت میلیتاریستی کشور را در دست داشتند و در ازای این سخت گیری به این افراد دیکتاتور گفته می شد.
آزادی در خاورمیانه به صورت باینری صفر و یک معنی شده و اعشار نمی پذیرد. اگر کسری از این رقم وجود داشته باشد، می تواند خطر برانگیز باشد. مردم سالها عقده ی آزادی های صفر را در دل می پروردند تا این که اگر توانستند در روزنامه ای مطلب بنویسند، دقیقاً نقطه ی آخر را هدف بگیرند: 1! این تجربه در خاطره ی انقلاب ایران هم وجود دارد که آزادی اقلی اواخر حکومت شاهنشاهی به فرصتی برای شکل گیری حرکتهای انقلابی انجامید. آزادی های حداقلی برای مردم کشورهایی که تصوری از آزادی برای فعالیت سیاسی و دیپلماتیک برای تحقق بخشیدن به خواسته های شان ندارند، یک سمّ است.
در جریان ملت شدن کشورهایی مانند ایران و عراق، تصورات یک کاسه ساز از ملت موجب شد اقلیت ها از زبان آکادمیک و امثالهم محروم شوند و این آغاز یک تحول بود برای کشورهای که تا پیش تصوری از ملت بودن و حکومت نداشتند. در نتیجه، حاکمان وقت به صورت افراد دیکتاتوری در آمدند که برای حفظ این فرم جدید حکومت و واکنشهای اقلیت ها و کنشگری های ناشیانه ی سیاستمداران تازه درس خوانده ناچار از سخت گیری بودند.
نتیجه ی این همه سال سخت گیری، موجب شد وقتی آزادی نسبی با دموکراسی عراق شکل گرفت، از همان اول بحث های رمانتیک کردی قدرت گرفت تا وقتی که فرصت های بیشتر در زمینه ی توسعه ی ارتباطات انسانی منطقه خلق شد، زمینه ساز این اقدام شود؛ نخبگان پیگیر استقلال کردستان می توانند این اقدام خود را به نقد بگذارند، اما وسیله ی بهتری که می توانست برای این گروه ها ارزشمند باشد، دموکراسی ای بود که پس از سالها در عراق به دست آمده بود و فرصت هایی که در ایران برای آموزش زبان های محلی پیش آمد.
همه چیز داشت خوب پیش می رفت اما . . !
@thing
http://www.anthropologyandculture.com/fa/easyblog/3088-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D8%B4%D8%B1%D9%91-%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%AE%D8%AA%DB%8C-%D8%AD%D8%A7%D8%AF%D8%AB%D9%87-%D8%A2%D8%AA%D9%86%D8%A7
@thing
@thing
Anthropologyandculture
جامعه شناسی شرّ: بررسی جامعه شناختی حادثه آتنا
محمد زینالی اُناری مقدمه: حادثه ی مربوط به خشونتی که در شهر پارس آباد استان اردبیل رخ داد، دل همه ی مردم را به درد آورد، حتی خانواده ی بازمانده از قاتل را هم ناراحت، پریشان و دچار آسیب نموده است. تعجبی نیست از این که این قبیل اتفاقات دلخراش در ورامین