Forwarded from #ℨℨℨ
این "جامعه" چه موجود منفعلی هست که می توان رهایش کرد؟
عاملیتِ رهاسازی این "جامعه" را چه می دانید؟
اصلا قایل به عاملیتِ حداقلی برای این "جامعه" هستید؟
این "سیاست" که همه را به قربانگاه کشانده، از کجا آمده است؟
این "سیاست" بیرونی از این "جامعه" هست؟
عاملیتِ رهاسازی این "جامعه" را چه می دانید؟
اصلا قایل به عاملیتِ حداقلی برای این "جامعه" هستید؟
این "سیاست" که همه را به قربانگاه کشانده، از کجا آمده است؟
این "سیاست" بیرونی از این "جامعه" هست؟
Forwarded from Manuchehr Sabeti
تصورمی کنم پاسخ سوالها درنوشتارمستترباشد.تانظرحضرتعالی چه باد؟
Forwarded from اخبار فرهنگیان
💠 رؤیای گمشده دختران ایرانی !
✍کتایون خزعلی، دبیر زبان انگلیسی
روزنامه روزان، ۱۱ آبان ۹۶
یک موضوع که در کلاسِ درس بعنوان انشاء استفاده میکنم « یک روز رؤیایی یا dream day » هست که بعنوان تاپیک به دانش آموزان میدهم، جهت نوشتن یک انشاء به زبان انگلیسی برای آموزش مهارتِ نوشتاری( writing). که البته همیشه هم با استقبال دانش آموزان مواجه میشود.
امروز در یک کلاس در مدرسه فرزانگان، این موضوع را به دانش آموزان دادم، و با انشایی مواجه شدم که دلم می خواست به حال دختران نخبه ی جامعه ام گریه کنم.
یک دانش آموز، بهترین و رؤیایی ترین روز خود را به این شکل توصیف کرده بود: « من دلم میخواهد یک روز با لباس ورزشی بیرون بروم و توپ بازی کنم و بعد از آن دوچرخه خود را بردارم و با دوستانم به پارک بروم و با صدای بلند بخندم و شادی کنم، بدونِ اینکه کسی به من بگوید تو دختری! چرا توپ بازی میکنی؟! یا بگوید تو دختری چرا دوچرخه سواری میکنی؟! و بدونِ اینکه نگران نگاههای جنسیتی باشم و ترس از جنس مخالف را داشته باشم.»
دانش آموزی که در آزمون سمپاد پذیرفته شده، بجای داشتن آرزوهای بزرگ، آرزوی داشتنِ یک روز شاد را دارد. همه ی ما با دانش آموزانی افسرده مواجه ایم که بهانه ی شاد بودن را گم کرده اند و شاد بودن را یاد نگرفته اند.
در دنیایی که آرزوی نوجوانان رفتن به فضا و کره مریخ و ماه است، در کشور من آرزوی یک دختر نخبه، آزادی و داشتن آرامش و شادی در جامعه است. تبعیض بین دختر و پسر و فاصله ای که برای این دو جنس قائل شده اند گ، چه بر سر این نوجوانان آورده است؟ واقعاً جای تأسف دارد که این تبعیض روز به روز بیشتر و بیشتر میشود تا جاییکه بحث جدا کردن دختر و پسر در دانشگاه بر سر زبانهاست.
وقتی شادی برای بچه های این سرزمین به یک آرزوی محال تبدیل شود، چه انتظاری میتوان از این بچه ها داشت برای آینده ی این کشور؟!
مدارس که از محیط شاد برخوردار نیستند، در جامعه هم که بهانه ای برای شادی ندارند ، پس باید منتظر یک جامعه ی افسرده باشیم.
به قول قیصر امین پور:
این روزها که می گذرد ،
شادم ...
این روزها که می گذرد ،
شادم ...
این روزها شادم که می گذرد !
سلامت جامعه در گروِ سلامت مردم است، و مردمی که شاد نیستند یقیناً سالم نیستند چون روح و روان که سالم نباشد جسم هم سالم نخواهد بود.
داشتن جامعه ای شاد برای دختران ، کار سختی نیست اگر نگاهمان را اندکی تغییر دهیم.
فقر در مملکت ما بیداد میکند. فقر نه فقط برای نداشتن و نخوردن بلکه فقر فرهنگی، فقر نیاندیشیدن. فقر مالی را شاید بتوان تحمل کرد ولی امان از فقر فرهنگی. انسان با فکر کردن، زنده است. به آینده ی دختران این مملکت بیاندیشیم . دخترانی که هر ساله رتبه های اولِ کنکور را از آنِ خود میکنند ولی در دل آرزوی شاد زیستن را دارند.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🔻 #کانال_اخبار_فرهنگیان
به جمع ما بپیوندید👇
🆔 https://telegram.me/joinchat/BDaIFjvfe2DIkk5LLVB2gQ
✍کتایون خزعلی، دبیر زبان انگلیسی
روزنامه روزان، ۱۱ آبان ۹۶
یک موضوع که در کلاسِ درس بعنوان انشاء استفاده میکنم « یک روز رؤیایی یا dream day » هست که بعنوان تاپیک به دانش آموزان میدهم، جهت نوشتن یک انشاء به زبان انگلیسی برای آموزش مهارتِ نوشتاری( writing). که البته همیشه هم با استقبال دانش آموزان مواجه میشود.
امروز در یک کلاس در مدرسه فرزانگان، این موضوع را به دانش آموزان دادم، و با انشایی مواجه شدم که دلم می خواست به حال دختران نخبه ی جامعه ام گریه کنم.
یک دانش آموز، بهترین و رؤیایی ترین روز خود را به این شکل توصیف کرده بود: « من دلم میخواهد یک روز با لباس ورزشی بیرون بروم و توپ بازی کنم و بعد از آن دوچرخه خود را بردارم و با دوستانم به پارک بروم و با صدای بلند بخندم و شادی کنم، بدونِ اینکه کسی به من بگوید تو دختری! چرا توپ بازی میکنی؟! یا بگوید تو دختری چرا دوچرخه سواری میکنی؟! و بدونِ اینکه نگران نگاههای جنسیتی باشم و ترس از جنس مخالف را داشته باشم.»
دانش آموزی که در آزمون سمپاد پذیرفته شده، بجای داشتن آرزوهای بزرگ، آرزوی داشتنِ یک روز شاد را دارد. همه ی ما با دانش آموزانی افسرده مواجه ایم که بهانه ی شاد بودن را گم کرده اند و شاد بودن را یاد نگرفته اند.
در دنیایی که آرزوی نوجوانان رفتن به فضا و کره مریخ و ماه است، در کشور من آرزوی یک دختر نخبه، آزادی و داشتن آرامش و شادی در جامعه است. تبعیض بین دختر و پسر و فاصله ای که برای این دو جنس قائل شده اند گ، چه بر سر این نوجوانان آورده است؟ واقعاً جای تأسف دارد که این تبعیض روز به روز بیشتر و بیشتر میشود تا جاییکه بحث جدا کردن دختر و پسر در دانشگاه بر سر زبانهاست.
وقتی شادی برای بچه های این سرزمین به یک آرزوی محال تبدیل شود، چه انتظاری میتوان از این بچه ها داشت برای آینده ی این کشور؟!
مدارس که از محیط شاد برخوردار نیستند، در جامعه هم که بهانه ای برای شادی ندارند ، پس باید منتظر یک جامعه ی افسرده باشیم.
به قول قیصر امین پور:
این روزها که می گذرد ،
شادم ...
این روزها که می گذرد ،
شادم ...
این روزها شادم که می گذرد !
سلامت جامعه در گروِ سلامت مردم است، و مردمی که شاد نیستند یقیناً سالم نیستند چون روح و روان که سالم نباشد جسم هم سالم نخواهد بود.
داشتن جامعه ای شاد برای دختران ، کار سختی نیست اگر نگاهمان را اندکی تغییر دهیم.
فقر در مملکت ما بیداد میکند. فقر نه فقط برای نداشتن و نخوردن بلکه فقر فرهنگی، فقر نیاندیشیدن. فقر مالی را شاید بتوان تحمل کرد ولی امان از فقر فرهنگی. انسان با فکر کردن، زنده است. به آینده ی دختران این مملکت بیاندیشیم . دخترانی که هر ساله رتبه های اولِ کنکور را از آنِ خود میکنند ولی در دل آرزوی شاد زیستن را دارند.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🔻 #کانال_اخبار_فرهنگیان
به جمع ما بپیوندید👇
🆔 https://telegram.me/joinchat/BDaIFjvfe2DIkk5LLVB2gQ
Forwarded from یادداشت
لطفا گوسفند باشید
محمد زینالی اُناری
امروز به سبب کارم به محیطی مراجعه کرده بودم که باید با افراد به مدت پن تا ده دقیقه مصاحبه کرده و موارد کاری مربوطه را تشخیص می دادم. افراد مراجعه کننده، چندان کسوت متشخصی نداشتند و طبع بسیاری از افرادی که مشکل داشتند، داغ ننگی داشتند و با آن ها چندان که باید در باره ی یک فرد عادی رفتار شود، رفتار نمی شد. متصدی ای که آن ها را به دفتر محل کار من می آورد، به صورت چهار، پنج و گاه تا شش نفر وارد اتاق می کرد و من شروع می کردم به پرسش درباره ی زندگی، زن و مسائل مربوط به امور داخله ی آن ها.
من به متصدیان اعتراض می کردم و می گفتم که به این صورت فله ای آدم ها را نیاورید و به ایشان مثال می آوردم که در این شهر بسیاری از مردم نسبت به پذیرش فله ای مردم در مطب پزشک معترض بودند و می گفتند متاسفانه رفتاری مانند گوسفند با مردم دارند و به صورت گروهی و بدون توجه به طرح موضوعات مربوط به حریم خصوصی در اتاق پزشک برخورد می کنند. این رفتار آن ها و اعتراض مردم که این رفتار را با گوسفند شمردن شان مقایسه می کردند، مرا یاد عنوان کتاب لطفا گوسفند نباشید انداخت.
گفتم پس چرا نویسنده ی این کتاب از شریعتی و حلاج و سعدی پیام می آورد و انسان را معاصر ایرانی را به دنبال خودآگاهی، خنده و عشق می فرستد؟ آیا در چنین شرایطی که انسان قرار است به صورت رمه ای پیش پزشک برود و در پیش چشم بر و بر سایر شهروندان به طور خصوصی به پزشک بگوید دمبه ام درد می کند یا علف به دهانم مزه نمی دهد! نویسنده ی کتاب لطفا گوسفند نباشید می خواهد ما بفهمیم عشق یعنی ایثار و برای فهمیدن آن به نور خورشید تماشا کنیم تا ببینیم چه چیزی ایثار است. اما وقتی که به صورت فله ای پیش افرادی رفتیم که از بهترین دانشگاه های ایران فارغ التحصیل شده اند که به ما بفهمانند عشق یعنی درآمد، عشق یعنی معاینه ی گروهی مردم عادی.
حال من نمی دانم که این مردم عادی که نه ننگ خورده اند و نه مدعی اند به ایشان انگ زده شده است، چگونه می توانند کلک برخی پزشکان برای شلوغ نشان دادن مطب ها را باور کنند و نوبت به افراد آسیب دیده ی دیگری برسد که من با ایشان مواجه شوم و به صورت گروهی بیایند پیش روی من صف بکشند و بر و بر نگاهم کنند. ان گاه فکر می کنم میبینم در چنین شرایطی که بر متولیان امر طبابت و متصدیان امور در هم برهمی که من با آن کار می کنم یا نباید چنین کتابی منتشر شود، یا این که برای این که مردم چنین شرایطی را بتوانند تحمل کرده و با تناقض های متافیزیکی مواه نشوند، محمود نامنی را مجاب کنیم که اسم کتابش را عوض کرده، روی جلدش بنویسد: لطفا گوسفند باشید!
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
امروز به سبب کارم به محیطی مراجعه کرده بودم که باید با افراد به مدت پن تا ده دقیقه مصاحبه کرده و موارد کاری مربوطه را تشخیص می دادم. افراد مراجعه کننده، چندان کسوت متشخصی نداشتند و طبع بسیاری از افرادی که مشکل داشتند، داغ ننگی داشتند و با آن ها چندان که باید در باره ی یک فرد عادی رفتار شود، رفتار نمی شد. متصدی ای که آن ها را به دفتر محل کار من می آورد، به صورت چهار، پنج و گاه تا شش نفر وارد اتاق می کرد و من شروع می کردم به پرسش درباره ی زندگی، زن و مسائل مربوط به امور داخله ی آن ها.
من به متصدیان اعتراض می کردم و می گفتم که به این صورت فله ای آدم ها را نیاورید و به ایشان مثال می آوردم که در این شهر بسیاری از مردم نسبت به پذیرش فله ای مردم در مطب پزشک معترض بودند و می گفتند متاسفانه رفتاری مانند گوسفند با مردم دارند و به صورت گروهی و بدون توجه به طرح موضوعات مربوط به حریم خصوصی در اتاق پزشک برخورد می کنند. این رفتار آن ها و اعتراض مردم که این رفتار را با گوسفند شمردن شان مقایسه می کردند، مرا یاد عنوان کتاب لطفا گوسفند نباشید انداخت.
گفتم پس چرا نویسنده ی این کتاب از شریعتی و حلاج و سعدی پیام می آورد و انسان را معاصر ایرانی را به دنبال خودآگاهی، خنده و عشق می فرستد؟ آیا در چنین شرایطی که انسان قرار است به صورت رمه ای پیش پزشک برود و در پیش چشم بر و بر سایر شهروندان به طور خصوصی به پزشک بگوید دمبه ام درد می کند یا علف به دهانم مزه نمی دهد! نویسنده ی کتاب لطفا گوسفند نباشید می خواهد ما بفهمیم عشق یعنی ایثار و برای فهمیدن آن به نور خورشید تماشا کنیم تا ببینیم چه چیزی ایثار است. اما وقتی که به صورت فله ای پیش افرادی رفتیم که از بهترین دانشگاه های ایران فارغ التحصیل شده اند که به ما بفهمانند عشق یعنی درآمد، عشق یعنی معاینه ی گروهی مردم عادی.
حال من نمی دانم که این مردم عادی که نه ننگ خورده اند و نه مدعی اند به ایشان انگ زده شده است، چگونه می توانند کلک برخی پزشکان برای شلوغ نشان دادن مطب ها را باور کنند و نوبت به افراد آسیب دیده ی دیگری برسد که من با ایشان مواجه شوم و به صورت گروهی بیایند پیش روی من صف بکشند و بر و بر نگاهم کنند. ان گاه فکر می کنم میبینم در چنین شرایطی که بر متولیان امر طبابت و متصدیان امور در هم برهمی که من با آن کار می کنم یا نباید چنین کتابی منتشر شود، یا این که برای این که مردم چنین شرایطی را بتوانند تحمل کرده و با تناقض های متافیزیکی مواه نشوند، محمود نامنی را مجاب کنیم که اسم کتابش را عوض کرده، روی جلدش بنویسد: لطفا گوسفند باشید!
@ardabilnote
Forwarded from ناصر غلامی
بسیاری از رفتارهای اجتماعی ما تابعی از قانون عرضه و تقاضاست . چه در مورد سیب زمینی که وقتی زیاد عرضه میشود قیمتش افت می کند و چه در مورد بیماران که وقتی به مطب اطباء هجوم می آورند رمه ای به داخل هدایت می شوند و چه در مورد خیل عظیم زندانیان که مرتکب جرم شده اند و انتظار مهمان نوازی در زندان برایشان متصور نیست چون که به تعداد زیادی به زندان عرضه شده اند . و رشد فرهنگی و اجتماعی ما زمانی اتفاق خواهد افتاد که بدانیم فراتر از قانون عرضه و تقاضا قوانین دیگری نیز بر این هستی حاکم است اما چه باید کرد برخی قوانین عالی زندگی هیچ وقت مجالی برای ظهور ندارند .
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (محمد زینالی)
کار یا بهره کشی؟
محمد زینالی اُناری
امروز طبقه یا صنفهایی ایجاد شدهاند که در غفلت ده ساله وزارت کار و بیمه، می توانند با دریافت یک سری امضاها افرادی را که مستأصل هستند به قیمت ارزانی به کار بگمارند و از فقر معیشتی آن ها سوء استفاده کنند. دیگر این طبقه به قول گفتنی انگل که اتفاقا در غفلت دهه هشتادی شکل گرفت و تقویت شد، آن قدر در بازار و عرفهای من درآوردی آن قوی شده است که انگار وحی منزل است که امروزه برای هر کسی مبلغ ماهانه دویست و سیصد هزارتومان که هزینه ایاب و ذهاب هم نمی شود پیشنهاد شغل دهند.
ادامه مطلب را در لینک زیر بخوانید:
http://ardabil.isna.ir/default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=26412
@thing
محمد زینالی اُناری
امروز طبقه یا صنفهایی ایجاد شدهاند که در غفلت ده ساله وزارت کار و بیمه، می توانند با دریافت یک سری امضاها افرادی را که مستأصل هستند به قیمت ارزانی به کار بگمارند و از فقر معیشتی آن ها سوء استفاده کنند. دیگر این طبقه به قول گفتنی انگل که اتفاقا در غفلت دهه هشتادی شکل گرفت و تقویت شد، آن قدر در بازار و عرفهای من درآوردی آن قوی شده است که انگار وحی منزل است که امروزه برای هر کسی مبلغ ماهانه دویست و سیصد هزارتومان که هزینه ایاب و ذهاب هم نمی شود پیشنهاد شغل دهند.
ادامه مطلب را در لینک زیر بخوانید:
http://ardabil.isna.ir/default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=26412
@thing
ایسنا | اردبیل
کار یا بهره کشی؟
بهره کشی یکی از دردهای بشر در آستانه شکل گیری
سرمایه داری بوده است.
سرمایه داری بوده است.
چرا روشنفکران مسلمان به صلح نمی اندیشند؟
محمد زینالی اُناری
هر الگویی که از مدیریت جوامع اسلامی در نظر داشته باشیم، اسلام ولایی، اسلام مدرن، اسلام خلافتی، اسلام رادیکال و ... که مدل های مختلف شیوه ی سرزمین داری مردم این منطقه است، امروز به یک چیزی باید بیندیشد. سران ممالک اسلامی باید بدانند که با هر گونه درگیری که ایران و عربستان رو در رو یا نیابتی به اختلاف در بیایند، پایانی برای جهان اسلام خواهد بود. البته بعد از این درهم ریزی، اتفاقات بسیاری خواهد افتاد و معلوم نیست که سرنوشت این منطقه به مدرنیزاسیون برود یا مخاطره! اما چنین اختلافاتی یک چیز را اساساً خواهد داشت و آن این که چیزی به نام اسلام با چنین اختلافی به باد خواهد رفت.
دو کشوری که در پرچم شان « الله اکبر » و « لا اله الا الله » نوشته شده، امروز در رویاروی هم قرار گرفته اند، آیا این دو شعار و سمبل نتوانسته اند این دو کشور را به هم بیامیزند و بین شان را صلح و صفا بخشند؟ امیل دورکیم، گفته که پرچم ها بازنمودی جمعی یا برآمده ای از روح و باورهای جمعی مردمان هستند، اگرچه شیوه ی حکومت در این سرزمین بر ساخت های اجتماعی و نشانه هایش بیشتر تأثیرگذارند، اما با همه حال، این دو خاستگاه که نشانه های اصلی اذان که شعار جامعه ی اسلامی است، امروز به یک فرضیه قصد اختلاف دارندو به فرضیه ی دیگر، برخی گروه ها سعی دارند این دو کشور را به سر دعوا ببرند.
روشنفکران دینی و حتی روشنفکرانی که به روح جمعی مردم و ریشه های فکری جوامع احترام می گذارند حتی اگر در گذشته با جامعه ی دینی خود به تقابل بر خواسته اند، باید بدانند که نیاز به صلح در این سرزمین، صرفاً حل اختلاف میان کشورها نیست. بلکه دو نماد اساسی اسلامی که در شعاری ترین و نمایان ترین حالت هویتی مدرن و سنتی کشورهای ایران و عربستان هستند، در صورتی که هر نوع وسوسه ی جنگی در این میان به وقوع بپیوندد، به مصاف هم خواهند رفت. نتیجه، گذشته از هر گونه ناراحتی ها و چالشهایی که درون این دو کشور یا در بین شان هست، نتیجه ای به مراتب بدتر از هر چیزی است که فکرش را بکنند. هر رویارویی خشنی در میان این دو کشور، با افول مشروعیت دین اسلام همراه است!
از این رو، اختلافات این دو کشور اگر بالا برود، به قیمت لرزش و افول نمادهای اساسی اسلام خواهد بود و اگر سران و مجامع رسمی کشورهای اسلامی، سیاستمداران، روشنفکران و فعالان مدنی کشورهای اسلامی خوابی خوش داشته باشند، چه بسا این اختلافات بالا هم برود. امروز بیش از هر روز، باید از صلح های پیامبر و دوستی مهاجرین و انصار سخن بگوئیم، امروز باید به این بیندیشم که حکومت های مدرن، نباید نسبت های اسلام و کفر را، آن چه که داعش می کند، رویاروی هم قرار دهند. امروز باید این کشورها به چند موضوع اشراف داشته باشند، پرچم های امروزی نماد ناسیونالیسم های مدرن، اما نماد هویت های تاریخی-اسلامی این دو کشور هم هستند. این دو پرچم، نماد روح آئینی و دین رسمی مردم این دو کشور هستند. بنابراین جنگ رودررو یا نیابتی میان این دو کشور، جنگ میان اسلام علیه اسلام است و یک منهای برابر است با صفر!
حکّام مسلمان و روشنفکران دینی باید بدانند که جنگ اسلام علیه اسلام، چیزی جز پایان مشروعیت دینی و پایان قدرت اسلامی نخواهد بود، اسلامی که سالها پُز جمعیت یک و اندی میلیاردی اش را می دهد، نشان می دهد که در این تمدن جهانی، چند آیه و روایت محکم برای شکل دادن به برادری و دوستی میان کشورهای اسلامی نداشته و این افول قدرت، افزایش هژمونی سایر ادیان و رژیمهای سیاسی جهانی و ضعف و قهقرای زندگی و باورهای مردم این سرزمین ها را همراه خواهد داشت. البته نتیجه ی انضمامی این وضعیت هم، افول شدید ارزشهای اخلاقی و به احتمال زیاد، مرگ بی شمار مردم مسلمان خواهد بود. مردم مسلمان و روشنفکرانش باید اتحادی بزرگ علیه جنگ را آغاز کنند و شاید در این موقعیت، بتوانند با شکل دادن به نواندیشی و جهاد اکبر، بهترین فرصت را برای شکل دادن به دوستی کشورهای اسلامی و پایان دادن به اختلافات بی معنا خلق کنند.
@thing
محمد زینالی اُناری
هر الگویی که از مدیریت جوامع اسلامی در نظر داشته باشیم، اسلام ولایی، اسلام مدرن، اسلام خلافتی، اسلام رادیکال و ... که مدل های مختلف شیوه ی سرزمین داری مردم این منطقه است، امروز به یک چیزی باید بیندیشد. سران ممالک اسلامی باید بدانند که با هر گونه درگیری که ایران و عربستان رو در رو یا نیابتی به اختلاف در بیایند، پایانی برای جهان اسلام خواهد بود. البته بعد از این درهم ریزی، اتفاقات بسیاری خواهد افتاد و معلوم نیست که سرنوشت این منطقه به مدرنیزاسیون برود یا مخاطره! اما چنین اختلافاتی یک چیز را اساساً خواهد داشت و آن این که چیزی به نام اسلام با چنین اختلافی به باد خواهد رفت.
دو کشوری که در پرچم شان « الله اکبر » و « لا اله الا الله » نوشته شده، امروز در رویاروی هم قرار گرفته اند، آیا این دو شعار و سمبل نتوانسته اند این دو کشور را به هم بیامیزند و بین شان را صلح و صفا بخشند؟ امیل دورکیم، گفته که پرچم ها بازنمودی جمعی یا برآمده ای از روح و باورهای جمعی مردمان هستند، اگرچه شیوه ی حکومت در این سرزمین بر ساخت های اجتماعی و نشانه هایش بیشتر تأثیرگذارند، اما با همه حال، این دو خاستگاه که نشانه های اصلی اذان که شعار جامعه ی اسلامی است، امروز به یک فرضیه قصد اختلاف دارندو به فرضیه ی دیگر، برخی گروه ها سعی دارند این دو کشور را به سر دعوا ببرند.
روشنفکران دینی و حتی روشنفکرانی که به روح جمعی مردم و ریشه های فکری جوامع احترام می گذارند حتی اگر در گذشته با جامعه ی دینی خود به تقابل بر خواسته اند، باید بدانند که نیاز به صلح در این سرزمین، صرفاً حل اختلاف میان کشورها نیست. بلکه دو نماد اساسی اسلامی که در شعاری ترین و نمایان ترین حالت هویتی مدرن و سنتی کشورهای ایران و عربستان هستند، در صورتی که هر نوع وسوسه ی جنگی در این میان به وقوع بپیوندد، به مصاف هم خواهند رفت. نتیجه، گذشته از هر گونه ناراحتی ها و چالشهایی که درون این دو کشور یا در بین شان هست، نتیجه ای به مراتب بدتر از هر چیزی است که فکرش را بکنند. هر رویارویی خشنی در میان این دو کشور، با افول مشروعیت دین اسلام همراه است!
از این رو، اختلافات این دو کشور اگر بالا برود، به قیمت لرزش و افول نمادهای اساسی اسلام خواهد بود و اگر سران و مجامع رسمی کشورهای اسلامی، سیاستمداران، روشنفکران و فعالان مدنی کشورهای اسلامی خوابی خوش داشته باشند، چه بسا این اختلافات بالا هم برود. امروز بیش از هر روز، باید از صلح های پیامبر و دوستی مهاجرین و انصار سخن بگوئیم، امروز باید به این بیندیشم که حکومت های مدرن، نباید نسبت های اسلام و کفر را، آن چه که داعش می کند، رویاروی هم قرار دهند. امروز باید این کشورها به چند موضوع اشراف داشته باشند، پرچم های امروزی نماد ناسیونالیسم های مدرن، اما نماد هویت های تاریخی-اسلامی این دو کشور هم هستند. این دو پرچم، نماد روح آئینی و دین رسمی مردم این دو کشور هستند. بنابراین جنگ رودررو یا نیابتی میان این دو کشور، جنگ میان اسلام علیه اسلام است و یک منهای برابر است با صفر!
حکّام مسلمان و روشنفکران دینی باید بدانند که جنگ اسلام علیه اسلام، چیزی جز پایان مشروعیت دینی و پایان قدرت اسلامی نخواهد بود، اسلامی که سالها پُز جمعیت یک و اندی میلیاردی اش را می دهد، نشان می دهد که در این تمدن جهانی، چند آیه و روایت محکم برای شکل دادن به برادری و دوستی میان کشورهای اسلامی نداشته و این افول قدرت، افزایش هژمونی سایر ادیان و رژیمهای سیاسی جهانی و ضعف و قهقرای زندگی و باورهای مردم این سرزمین ها را همراه خواهد داشت. البته نتیجه ی انضمامی این وضعیت هم، افول شدید ارزشهای اخلاقی و به احتمال زیاد، مرگ بی شمار مردم مسلمان خواهد بود. مردم مسلمان و روشنفکرانش باید اتحادی بزرگ علیه جنگ را آغاز کنند و شاید در این موقعیت، بتوانند با شکل دادن به نواندیشی و جهاد اکبر، بهترین فرصت را برای شکل دادن به دوستی کشورهای اسلامی و پایان دادن به اختلافات بی معنا خلق کنند.
@thing
04.pdf
9.4 MB
تحلیلی بر خودکشی دو دختر دانش آموز اصفهانی
« زوال تجربه ی زندگی در نوجوانان »
محمد زینالی اُناری
روزنامه روزان، 21آبان 96
@thing
« زوال تجربه ی زندگی در نوجوانان »
محمد زینالی اُناری
روزنامه روزان، 21آبان 96
@thing
Forwarded from حسن معین - منطقِ جامعه
📌اگر دوست دارید زوایای خاص زندگی روزمره را مطالعه کنید و به معنای نهفته برخی بدیهیات پی ببرید، ما کانال " نکته" را به شما پیشنهاد می کنیم؛ "نکته" به پدیدارشناسی زندگی روزمره می پردازد.
@thing
💦
@thing
💦
Forwarded from Virast/ ویراست
سوار موج فاجعه
يك سلفی ديدم از سه هنرپيشه ی جوان خندان، با پيرمردی كرد داغديده و ماتمزده و سخت اندوهگين؛ خواستم عكس را هم بگذارم،ديدم خوارتر از آنند كه مطرحشان كنم !
ياد حرف ژيژك افتادم،كه از نوعدوستی آدم هایی از این دست، پرده برداشته بود؛و به نقد كارهای خيريه ای چهره های جهانی پرداخته بود؛ سلبریتی هایی مثل بیل گیتس و جولي؛این ها با این نوع کمک های "انسان دوستانه" توریست وار می روند که باتری های اخلاق خود را شارژ کنند و به توحشی نهان، صورتی خیرخواهانه بدهند.كمكي كه كارکردی نمايشی و تبليغاتی و در کل بی اهمیت دارد.
با این تفاوت، که بیل گیتس فردی خلاق و توانمند و کارآفرین است؛ اما این ها بی خاصیت!
شبه هنرمندانی, که تنها بر روی جلد مجلات زرد جلوه گری می کنند!
يك سلفی ديدم از سه هنرپيشه ی جوان خندان، با پيرمردی كرد داغديده و ماتمزده و سخت اندوهگين؛ خواستم عكس را هم بگذارم،ديدم خوارتر از آنند كه مطرحشان كنم !
ياد حرف ژيژك افتادم،كه از نوعدوستی آدم هایی از این دست، پرده برداشته بود؛و به نقد كارهای خيريه ای چهره های جهانی پرداخته بود؛ سلبریتی هایی مثل بیل گیتس و جولي؛این ها با این نوع کمک های "انسان دوستانه" توریست وار می روند که باتری های اخلاق خود را شارژ کنند و به توحشی نهان، صورتی خیرخواهانه بدهند.كمكي كه كارکردی نمايشی و تبليغاتی و در کل بی اهمیت دارد.
با این تفاوت، که بیل گیتس فردی خلاق و توانمند و کارآفرین است؛ اما این ها بی خاصیت!
شبه هنرمندانی, که تنها بر روی جلد مجلات زرد جلوه گری می کنند!