نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «نقش سواد در تغییرات اجتماعی محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه همه فکر می کنند بحث های فرهنگی همان چیزهایی است که معمولا در خصوص ارزشهای هنری، تربیتی، اخلاقی و مذهبی مطرح می شود و مسئله فرهنگی جامعه معمولا در دامان معلمان و روحانیون خلاصه می شود. اما واقعیت…»
Forwarded from شهر فرهنگی
کهن الگوی تفکر بدوی و قدرت ویرانگر آن
http://shahrefarhangi.ir/%DA%A9%D9%87%D9%86-%D8%A7%D9%84%DA%AF%D9%88%DB%8C-%D8%AA%D9%81%DA%A9%D8%B1-%D8%A8%D8%AF%D9%88%DB%8C-%D9%88-%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA-%D9%88%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%B1-%D8%A2%D9%86/
http://shahrefarhangi.ir
شهر فرهنگی
https://t.me/shahrefarhangi_ir
http://shahrefarhangi.ir/%DA%A9%D9%87%D9%86-%D8%A7%D9%84%DA%AF%D9%88%DB%8C-%D8%AA%D9%81%DA%A9%D8%B1-%D8%A8%D8%AF%D9%88%DB%8C-%D9%88-%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA-%D9%88%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%B1-%D8%A2%D9%86/
http://shahrefarhangi.ir
شهر فرهنگی
https://t.me/shahrefarhangi_ir
Telegram
شهر فرهنگی
http://www.shahrefarhangi.ir
شیرشویی و فقر غذایی
محمد زینالی اُناری
در دوران طفولیت که خاطرات بزرگسالان از پیش از انقلاب را می شنیدم، می گفتند فلان فلان شده ها با شیر بدن خود را می شستند. این موضوع به خاطر نقل قول های شفاهی که درباره ی شست و شوی بدن زن یا خواهر شاه و فلان هنرپیشه با شیر گفته می شد، ذکر شده و یکی از مسائلی بود که مردم فقیر یا طبقات پایین به خاطر همان از طبقه ی مسلط یا رژیم طاغوت نفرت داشتند و موجب شده بود که باز هم پس از سالهای سقوط به بیان این نفرت بپردازند. خاطره ی مردم که در میان آهنگ های انقلابی نقل می شد، این بود که آن عفریته ها مال مردم را مثل مال خود می دانستند و با شیرهایی که عده ای از مردم از خوردن آن عاجز بودند، بدن خود را می شستند.
«نفرت» پدیده ای است که میان دو گروه از طبقات جامعه شکل می گیرد و هر زمان به اوج خود برسد، یقیناً هم نمی توان گفت که انقلاب می شود، اما جامعه به شدت متخاصم شده و میان مردم جدایی می افتد. به واقع امروزه، میان دو گروه مرفه و فقیر چنین نفرتی شاید نمایان شده باشد و مرفهین، به هیچ دلیل نمی خواهند با سرمایه گذاری برای تولید و توانمندسازی اقتصاد کشور آن را از وضعیت فعلی نجات بدهند و به اقتصاد تجاری خود که مردم فقیر را روز به روز گرفتارتر می کند، ادامه می دهند. این شاید به صورت نفرت خودش را نشان ندهد، اما گرفتار کردن دیگران به بهای رفاه خودبینانه ی یک گروه از اعضای جامعه به مراتب از نفرت هم بدتر است.
گروه فقیر، حق دارد از این گروه مرفه که در خلال بازارهای تجاری مصرف فزا تولید شده اند متنفر باشد، اما باید بداند همیشه نفرت راه کار اصلی زندگی نیست، چه این که این گروه مرفه شاید نداند که چگونه تولید شده است و به دست چه شرایطی امروز مرفه شده است، جُرمی ندارد و نداشتن خلاقیت درفهم شرایط دیگران و عدم توجه به آینده ای که این شرایط برای جامعه پیش می آورد، یکی از مظاهر جهل و بی فکری آنان است، پس نفرت از آدم های بی فکر و خودبین چندان شایسته نیست. به علاوه، نفرت از مظاهر احساسات و خشم است و هر رهایی از شرایط نابهنجار و نامناسب به جای هیجان و پیدا کردن مقصر، نیازمند استدلال و تعقل و همکاری جمعی برای ارتقای وضع اقتصادی کشور می باشد.
در سالهای گذشته، دولت تلاش بسیاری برای توزیع شیر رایگان به جهت رهایی کودکان طبقات متوسط به پایین از فقر غذایی انجام نموده است، اما توانایی رساندن هزینه های شیر و رهایی فرزندان ایران از فقر را نداشته است. همین موضوع باعث شده است شیر، کلسیم و استخوان مردم به موضوعی برای فکر کردن به فقر و سلامتی تبدیل شود. دولت ایران توانایی شیر رساندن به کودکان ایران را ندارد، اما باز هم مثل سابق انگار طبقه ای شکل گرفته است که می تواند بدن خود را با شیر بشوید و آن را عامل و واسطه ی محبت بکند، این بار برای خوشبختی به دیگران هم نصیحت کند و ارزشهای طبقه ی مرفه جدید را ترویج کند.
صحنه ای که در تلویزیون از روایت طبقه ی مرفه برای شیرشویی پای شوهران دیده شده است، اعتراض همگان را در آورده است و با وجود این، مدیر تلویزیون یزد اعلام کرده است که می توانند برای این شرایط انتقاد کنند و هر گروهی هم (طبقه ی شیرشو) می تواند در بیان دیدگاه های خود نسبت به خوشبختی و سعادت آزاد باشد. امروز آزادی مانند یویوی کودکان خانواده های پولدار برای مدیران تلویزیونی جذاب شده است، اما جذابیت آن وقتی که نفرت طبقات فقیر، که امروزه به چنین سعادتی معترض شده اند، به شیوه ای برای فهم و خودآگاهی تبدیل شود، بیشتر هم می شود.
@thing
محمد زینالی اُناری
در دوران طفولیت که خاطرات بزرگسالان از پیش از انقلاب را می شنیدم، می گفتند فلان فلان شده ها با شیر بدن خود را می شستند. این موضوع به خاطر نقل قول های شفاهی که درباره ی شست و شوی بدن زن یا خواهر شاه و فلان هنرپیشه با شیر گفته می شد، ذکر شده و یکی از مسائلی بود که مردم فقیر یا طبقات پایین به خاطر همان از طبقه ی مسلط یا رژیم طاغوت نفرت داشتند و موجب شده بود که باز هم پس از سالهای سقوط به بیان این نفرت بپردازند. خاطره ی مردم که در میان آهنگ های انقلابی نقل می شد، این بود که آن عفریته ها مال مردم را مثل مال خود می دانستند و با شیرهایی که عده ای از مردم از خوردن آن عاجز بودند، بدن خود را می شستند.
«نفرت» پدیده ای است که میان دو گروه از طبقات جامعه شکل می گیرد و هر زمان به اوج خود برسد، یقیناً هم نمی توان گفت که انقلاب می شود، اما جامعه به شدت متخاصم شده و میان مردم جدایی می افتد. به واقع امروزه، میان دو گروه مرفه و فقیر چنین نفرتی شاید نمایان شده باشد و مرفهین، به هیچ دلیل نمی خواهند با سرمایه گذاری برای تولید و توانمندسازی اقتصاد کشور آن را از وضعیت فعلی نجات بدهند و به اقتصاد تجاری خود که مردم فقیر را روز به روز گرفتارتر می کند، ادامه می دهند. این شاید به صورت نفرت خودش را نشان ندهد، اما گرفتار کردن دیگران به بهای رفاه خودبینانه ی یک گروه از اعضای جامعه به مراتب از نفرت هم بدتر است.
گروه فقیر، حق دارد از این گروه مرفه که در خلال بازارهای تجاری مصرف فزا تولید شده اند متنفر باشد، اما باید بداند همیشه نفرت راه کار اصلی زندگی نیست، چه این که این گروه مرفه شاید نداند که چگونه تولید شده است و به دست چه شرایطی امروز مرفه شده است، جُرمی ندارد و نداشتن خلاقیت درفهم شرایط دیگران و عدم توجه به آینده ای که این شرایط برای جامعه پیش می آورد، یکی از مظاهر جهل و بی فکری آنان است، پس نفرت از آدم های بی فکر و خودبین چندان شایسته نیست. به علاوه، نفرت از مظاهر احساسات و خشم است و هر رهایی از شرایط نابهنجار و نامناسب به جای هیجان و پیدا کردن مقصر، نیازمند استدلال و تعقل و همکاری جمعی برای ارتقای وضع اقتصادی کشور می باشد.
در سالهای گذشته، دولت تلاش بسیاری برای توزیع شیر رایگان به جهت رهایی کودکان طبقات متوسط به پایین از فقر غذایی انجام نموده است، اما توانایی رساندن هزینه های شیر و رهایی فرزندان ایران از فقر را نداشته است. همین موضوع باعث شده است شیر، کلسیم و استخوان مردم به موضوعی برای فکر کردن به فقر و سلامتی تبدیل شود. دولت ایران توانایی شیر رساندن به کودکان ایران را ندارد، اما باز هم مثل سابق انگار طبقه ای شکل گرفته است که می تواند بدن خود را با شیر بشوید و آن را عامل و واسطه ی محبت بکند، این بار برای خوشبختی به دیگران هم نصیحت کند و ارزشهای طبقه ی مرفه جدید را ترویج کند.
صحنه ای که در تلویزیون از روایت طبقه ی مرفه برای شیرشویی پای شوهران دیده شده است، اعتراض همگان را در آورده است و با وجود این، مدیر تلویزیون یزد اعلام کرده است که می توانند برای این شرایط انتقاد کنند و هر گروهی هم (طبقه ی شیرشو) می تواند در بیان دیدگاه های خود نسبت به خوشبختی و سعادت آزاد باشد. امروز آزادی مانند یویوی کودکان خانواده های پولدار برای مدیران تلویزیونی جذاب شده است، اما جذابیت آن وقتی که نفرت طبقات فقیر، که امروزه به چنین سعادتی معترض شده اند، به شیوه ای برای فهم و خودآگاهی تبدیل شود، بیشتر هم می شود.
@thing
بررسی دلایل شکست طرح های ساماندهی متکدیان و کودکان کار
محمد زینالی اُناری،
روزنامه ی روزان، 12بهمن1396
@thing
محمد زینالی اُناری،
روزنامه ی روزان، 12بهمن1396
@thing
Forwarded from یادداشت
شهر یخبندان
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
اردبیل مرده است، سالها است که به جسدی بی روح تبدیل شده، یخ زده و توان تکان دادن خود را ندارد. شهر به روز آخر خود رسیده و از دار دنیا رهیده، مردمی به جای گذاشته که در فضای مردار آن راه می روند و بدون روح شهر، احساس کاذبی دارند که زندگی می کنند. بدون این که یک شهر روح داشته باشد، آن چه در آن وجود دارد، زندگی نیست، آن ها بدن هایی متحرک اند که تصور می کنند وجود دارند. باید یکی پیدا شود به آن ها بگوید که مرده اند و به قول ملانصرالدین هنوز بدن فیزیکی شان سرد نشده که متوجه این قضیه بشوند. به تدریج سرد خواهند شد و یخ خواهند زد.
یخ، این ویژگی را دارد که در آن روح وجود ندارد، انرژی جنبشی آن به صفر نزدیک تر است و ذرات آن نمی توانند با هم برخورد سازنده داشته باشند. در حالی که در میعان، ذره ها آزادترند، به هم می خورند تا حرکت کنند. آدم های این شهر، به هم اطمینان ندارند و برای سپردن فرزندان شان به همسایه اعتماد لازم را ندارند. هیچ دو نفری نمی توانند با هم مشارکت کاملی برای شکل دادن به روابط و شکل دادن تعاونی داشته باشند. گفت و گوهای مردم اغلب به صورت هیجانی است و هیچ گفتگوی عقلایی بین دو نفر منجر به شکل گرفتن ایدئولوژی مشترک نمی شود. چرا که برای در میان گذاشتن ایدئولوژی های شان به هم اطمینان ندارند، حرف خود را پنهان می کنند، از هم دیگر پنهان می شوند.
تفکر عمودی در میان آنان رسوخ کرده است، هر شهرنشین یک تصمیم گیر مطلق و متکلم الوحده، هر یک شاهی برای خود است، هیچ کس تفکر جانبی یا افقی برای شکل دادن همبستگی ندارد. به همین خاطر در اغلب محلات، هیچ کس به هم سلام نمی کند و در خیابان ها که به قول مودب، به شکل مرده های حرفه ای راه می روند و خصمانه به هم می نگرند. و در واقع نگاه هایی که به تیزی برای پائیدن هم، بدون سلام رد و بدل می شود، همدیگر را مانند اشیائی دیدنی مصرف می کند و این خصمانه است. در گذشته رابطه ها به تأسی از تفکر عمودی، به شکل ارباب و رعیتی بود، اینک ارتباط شهرنشینان با هم به شکل ارتباط با اشیاء در آمده است.
تجسدهای بی صدا از کنار هم می گذرند و صدایی به اشتراک گذاشته نمی شود. سلام، گرمای روح بخش و معنای اعتمادش را از دست داده است. مردم به یخ های بی شمار غریبه از هم تبدیل شده و به چنین وضعیتی عادت کرده اند. مردمی یخ زده، روح شهر را به سردی تبدیل کرده اند، تا جایی که هیچ کس را یارای این نیست که به برده کردن فروشندگان و حقوق های پایین اعتراض کند. هیچ تبادل نظری در خصوص معیشت فرودستان که به شکل برده استفاده می شوند، اتفاق نمی افتد. هیچ نشستی در دانشگاه برای طبقات محروم که چندی پیش متهم اصلی اغتشارات در شهر بود برگزار نمی شود. آن مجسمه ی شاه اسماعیل خشکش زده و توهین استخدام «خانمی با روابط عمومی بالا» را برای شهر پاک صفوی جدی نمی گیرد!
اردبیل در غیاب گفت و گو و تفاهم اجتماعی، به شهری بی روح، بدون گروه مرجعی که بخواهد مسائل شهر را بیان کند تبدیل شده و به جای چانه زنی شعرا و پیش کسوتان مطرح، دلالان و تاجران ناپیدا می توانند برای شهر سرنوشت تعیین کنند. پول عیار و معیار توانایی و قدرت مردم ساده و مردم متشخص شده است. دیگر سواد و مهارت ادبی تفاخر به شمار نمی رود و گفت گو و خطابه ارزش نیست. در چنین وانفسایی، هر بچه ای که بخواهد یا بتواند، می تواند پیشروی مردم شهر باشد. آن گاه از چنین بچگانی، آدم هایی خودبین تولید می شود که سرنوشت مردم را مانند یک تیله گم کند. سایرین، به شکل آدم هایی بدبین، در گوشه ای به زندگی تُک می زنند تا کی به سر آید.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
اردبیل مرده است، سالها است که به جسدی بی روح تبدیل شده، یخ زده و توان تکان دادن خود را ندارد. شهر به روز آخر خود رسیده و از دار دنیا رهیده، مردمی به جای گذاشته که در فضای مردار آن راه می روند و بدون روح شهر، احساس کاذبی دارند که زندگی می کنند. بدون این که یک شهر روح داشته باشد، آن چه در آن وجود دارد، زندگی نیست، آن ها بدن هایی متحرک اند که تصور می کنند وجود دارند. باید یکی پیدا شود به آن ها بگوید که مرده اند و به قول ملانصرالدین هنوز بدن فیزیکی شان سرد نشده که متوجه این قضیه بشوند. به تدریج سرد خواهند شد و یخ خواهند زد.
یخ، این ویژگی را دارد که در آن روح وجود ندارد، انرژی جنبشی آن به صفر نزدیک تر است و ذرات آن نمی توانند با هم برخورد سازنده داشته باشند. در حالی که در میعان، ذره ها آزادترند، به هم می خورند تا حرکت کنند. آدم های این شهر، به هم اطمینان ندارند و برای سپردن فرزندان شان به همسایه اعتماد لازم را ندارند. هیچ دو نفری نمی توانند با هم مشارکت کاملی برای شکل دادن به روابط و شکل دادن تعاونی داشته باشند. گفت و گوهای مردم اغلب به صورت هیجانی است و هیچ گفتگوی عقلایی بین دو نفر منجر به شکل گرفتن ایدئولوژی مشترک نمی شود. چرا که برای در میان گذاشتن ایدئولوژی های شان به هم اطمینان ندارند، حرف خود را پنهان می کنند، از هم دیگر پنهان می شوند.
تفکر عمودی در میان آنان رسوخ کرده است، هر شهرنشین یک تصمیم گیر مطلق و متکلم الوحده، هر یک شاهی برای خود است، هیچ کس تفکر جانبی یا افقی برای شکل دادن همبستگی ندارد. به همین خاطر در اغلب محلات، هیچ کس به هم سلام نمی کند و در خیابان ها که به قول مودب، به شکل مرده های حرفه ای راه می روند و خصمانه به هم می نگرند. و در واقع نگاه هایی که به تیزی برای پائیدن هم، بدون سلام رد و بدل می شود، همدیگر را مانند اشیائی دیدنی مصرف می کند و این خصمانه است. در گذشته رابطه ها به تأسی از تفکر عمودی، به شکل ارباب و رعیتی بود، اینک ارتباط شهرنشینان با هم به شکل ارتباط با اشیاء در آمده است.
تجسدهای بی صدا از کنار هم می گذرند و صدایی به اشتراک گذاشته نمی شود. سلام، گرمای روح بخش و معنای اعتمادش را از دست داده است. مردم به یخ های بی شمار غریبه از هم تبدیل شده و به چنین وضعیتی عادت کرده اند. مردمی یخ زده، روح شهر را به سردی تبدیل کرده اند، تا جایی که هیچ کس را یارای این نیست که به برده کردن فروشندگان و حقوق های پایین اعتراض کند. هیچ تبادل نظری در خصوص معیشت فرودستان که به شکل برده استفاده می شوند، اتفاق نمی افتد. هیچ نشستی در دانشگاه برای طبقات محروم که چندی پیش متهم اصلی اغتشارات در شهر بود برگزار نمی شود. آن مجسمه ی شاه اسماعیل خشکش زده و توهین استخدام «خانمی با روابط عمومی بالا» را برای شهر پاک صفوی جدی نمی گیرد!
اردبیل در غیاب گفت و گو و تفاهم اجتماعی، به شهری بی روح، بدون گروه مرجعی که بخواهد مسائل شهر را بیان کند تبدیل شده و به جای چانه زنی شعرا و پیش کسوتان مطرح، دلالان و تاجران ناپیدا می توانند برای شهر سرنوشت تعیین کنند. پول عیار و معیار توانایی و قدرت مردم ساده و مردم متشخص شده است. دیگر سواد و مهارت ادبی تفاخر به شمار نمی رود و گفت گو و خطابه ارزش نیست. در چنین وانفسایی، هر بچه ای که بخواهد یا بتواند، می تواند پیشروی مردم شهر باشد. آن گاه از چنین بچگانی، آدم هایی خودبین تولید می شود که سرنوشت مردم را مانند یک تیله گم کند. سایرین، به شکل آدم هایی بدبین، در گوشه ای به زندگی تُک می زنند تا کی به سر آید.
@ardabilnote
جامعه شناسی چاووش
محمد زینالی اُناری
گوش کردن به آهنگ های دوره ی انقلاب و جنگ تحمیلی در یادبود حوادث انقلاب و بازتابهای سالهای بعد آن همیشه دل انگیز است. می توان به این آهنگ ها بارها گوش کرد و خسته نشد. می توان با این آهنگ ها حسرت آن را خورد که چرا در آن موقع با این آهنگ ها دل به طوفان نزده و پیش نرفته است. آهنگ هایی که برخلاف تصانیف سفارشی یا نمایشی امروزی از صدق دل بر می خاستند و بر دل ها می نشستند و جان ها را بر می افراشتند.
دموکراسی یعنی صدق؛ وقتی شاعر، آهنگ ساز و نوازنده همه یک صدا هستند و نه هارمونی، بلکه با آواز خواننده هم برخلاف هارمونی صداها، احساسات تک صدا هستند و یک همبستگی عجیبی هم بین شنونده و آهنگ وجود دارد. اما این روزها، آهنگ ساز و خواننده اصلا نمی دانند چه می خوانند، همه اش به فکر این هستند که شنونده یا سفارش دهنده چه می خواهد و خط قرمز چقدر ظرفیت برای جیغ های بنفش جا گذاشته است و ....
در دوران انقلاب، یک نهاد وجود داشت، و آن احساس غالبی بود که پی آزادی، عدالت و هر آن چیزی می رفت که در آرمانشهر ذهنی خود از آن داشت. اگرچه هیچ واقع گرایی از آرمانشهری که باید ساخته می شد، وجود نداشت و آخرش هم به «ژن برتر»، «اختلاس»، کتاب هایی که درباره ی «موج فتنه» و «روشنفکران» نوشته می شود و خیلی مسائل مهم تر و زیربنایی تر از آنها، مثلاً «گاج»، «یارانه»، «زیرمیزی» و ... منتهی شد. انقلاب احساسات باید جایی به دنبال عقلانیت می گشت، آن چه که اتوپیا را می سازد، عقلانیت است و احساسات تنها می تواند ایدئولوژی طاغوتی را سرنگون کند.
اما موضوع مهم در بازخوانی چاووش، این است که چنین آهنگ هایی بودند که می توانستند انقلاب کنند، آهنگ ها، شعرها، خواننده هایش و حتی ضربه هایی که در هنگام گفتن واژه ی «آزادی» به تار و تمبک زده می شود. اگر امروز ما احساس می کنیم در جامعه ی ما رکود و خستگی دیده می شود، باید دید چرا نمی توان آهنگ هایی مانند چاووش ساخت؟
چرا مردم منتظر آهنگ های بی حس هستند؟ خواننده های سفارشی، موسیقی های فرمایشی و شنونده های محدود به خط قرمز. چرا که اگر ما امروز عقلانیت و «صدق» چندان جالبی نداریم و پایان نامه فروخته می شود و روحانیون موقع رانندگی عمامه از سر بر می دارند، اما این احساس است که می تواند صدق را در جامعه بیافریند. باید بگردیم ببینیم آن صدق و احساس کجا رفته است؟!!
جنگ احد تمثیل خوبی برای امروز ایرانی ها است. وقتی که دشمنان سرکوب شدند، گروهی که امتیاز ویژه جنگ بودند، جمع شدند برای تقسیم غنائم و سرگرم آن شدند. دعوایی که چند وقت پیش میان مومنین و دشمنان بود، الآن میان خودشان افتاده بود. این لحظه ی ضعف مومنین و حماسه ی جنگی شان بود؛ وقتی امروز هم بودجه تقسیم می شود و در خیابان دعوای بودجه های میلیاردی می شود، راستی آیا می توان صدقی جست و آهنگی ساخت؟
...
خطر می برد رشته ی کلام من و تو
شب که در سنگر خاموشی همرزمانیم
شب که بیدار به ناچار به غمخواری هم می مانیم
به خود می اندیشم
به خود می نگرم
راستی را چه جدایی است میان من و تو
@thing
محمد زینالی اُناری
گوش کردن به آهنگ های دوره ی انقلاب و جنگ تحمیلی در یادبود حوادث انقلاب و بازتابهای سالهای بعد آن همیشه دل انگیز است. می توان به این آهنگ ها بارها گوش کرد و خسته نشد. می توان با این آهنگ ها حسرت آن را خورد که چرا در آن موقع با این آهنگ ها دل به طوفان نزده و پیش نرفته است. آهنگ هایی که برخلاف تصانیف سفارشی یا نمایشی امروزی از صدق دل بر می خاستند و بر دل ها می نشستند و جان ها را بر می افراشتند.
دموکراسی یعنی صدق؛ وقتی شاعر، آهنگ ساز و نوازنده همه یک صدا هستند و نه هارمونی، بلکه با آواز خواننده هم برخلاف هارمونی صداها، احساسات تک صدا هستند و یک همبستگی عجیبی هم بین شنونده و آهنگ وجود دارد. اما این روزها، آهنگ ساز و خواننده اصلا نمی دانند چه می خوانند، همه اش به فکر این هستند که شنونده یا سفارش دهنده چه می خواهد و خط قرمز چقدر ظرفیت برای جیغ های بنفش جا گذاشته است و ....
در دوران انقلاب، یک نهاد وجود داشت، و آن احساس غالبی بود که پی آزادی، عدالت و هر آن چیزی می رفت که در آرمانشهر ذهنی خود از آن داشت. اگرچه هیچ واقع گرایی از آرمانشهری که باید ساخته می شد، وجود نداشت و آخرش هم به «ژن برتر»، «اختلاس»، کتاب هایی که درباره ی «موج فتنه» و «روشنفکران» نوشته می شود و خیلی مسائل مهم تر و زیربنایی تر از آنها، مثلاً «گاج»، «یارانه»، «زیرمیزی» و ... منتهی شد. انقلاب احساسات باید جایی به دنبال عقلانیت می گشت، آن چه که اتوپیا را می سازد، عقلانیت است و احساسات تنها می تواند ایدئولوژی طاغوتی را سرنگون کند.
اما موضوع مهم در بازخوانی چاووش، این است که چنین آهنگ هایی بودند که می توانستند انقلاب کنند، آهنگ ها، شعرها، خواننده هایش و حتی ضربه هایی که در هنگام گفتن واژه ی «آزادی» به تار و تمبک زده می شود. اگر امروز ما احساس می کنیم در جامعه ی ما رکود و خستگی دیده می شود، باید دید چرا نمی توان آهنگ هایی مانند چاووش ساخت؟
چرا مردم منتظر آهنگ های بی حس هستند؟ خواننده های سفارشی، موسیقی های فرمایشی و شنونده های محدود به خط قرمز. چرا که اگر ما امروز عقلانیت و «صدق» چندان جالبی نداریم و پایان نامه فروخته می شود و روحانیون موقع رانندگی عمامه از سر بر می دارند، اما این احساس است که می تواند صدق را در جامعه بیافریند. باید بگردیم ببینیم آن صدق و احساس کجا رفته است؟!!
جنگ احد تمثیل خوبی برای امروز ایرانی ها است. وقتی که دشمنان سرکوب شدند، گروهی که امتیاز ویژه جنگ بودند، جمع شدند برای تقسیم غنائم و سرگرم آن شدند. دعوایی که چند وقت پیش میان مومنین و دشمنان بود، الآن میان خودشان افتاده بود. این لحظه ی ضعف مومنین و حماسه ی جنگی شان بود؛ وقتی امروز هم بودجه تقسیم می شود و در خیابان دعوای بودجه های میلیاردی می شود، راستی آیا می توان صدقی جست و آهنگی ساخت؟
...
خطر می برد رشته ی کلام من و تو
شب که در سنگر خاموشی همرزمانیم
شب که بیدار به ناچار به غمخواری هم می مانیم
به خود می اندیشم
به خود می نگرم
راستی را چه جدایی است میان من و تو
@thing
Forwarded from یادداشت
حالت High: درباره ی دعوای دو شهروند اردبیلی به خاطر سبقت
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
زمانی که در جهاد دانشگاهی اردبیل بر روی خرده فرهنگ های مواد مخدر مطالعه می کردم، یافته های یک مقاله ی خارجی را مشاهده کردم که با استعاره ی « High » به مصرف بالای مواد مخدر اشاره کرده بود. اگرچه مُزدی در قبال آن تحقیق از جهاد دانشگاهی اردبیل دریافت نکردم و از مصاحبه ها و شب گردی های شش ماهه ام، استفاده از وسایلی که با درآمد شخصی ام تهیه کرده بودم مانند کامپیوتر، ماشین و دوربین عکاسی و از تایپ حدود ششصد صفحه B nazanin 12 آن بهره کشی شد، اما چند نکته در این گوشه ی خسران یاد گرفتم. در آن مقاله به مصرف بالای مواد مخدر اشاره کرده بود که در خرده فرهنگ های گوتیک در ایسلند وجود داشت. مصرف بالایی که موجب می شود هر لحظه بر کیف و لذت ناشی از مصرف بیفزاید.
اما یک نکته در مورد چاقی و لذت مردم از خوردن وجود دارد. اگر یک قرن پیش را تصور کنیم، می بینیم که مردم امروز به غایت بیشتر می خورند و چاقی ها و بیماری های متنوع نشان گر این موضوع می باشد. امروز به جای آرد نخود، آش دوغ و نهایتا شیربرنج، اغلب مردم برای خوردن شیرینی، نوشابه، پیتزا و سایر مواد غذایی با حجم بالای انرژی می خرند و طبیعی است که هیجان بالا و گاه بیماری های فشار خون و دیابت را هم پذیرا باشند. یکی از ویژگی هایی که موجب می شود در خوردن اسراف به عمل بیاید، کهن الگوی گرگی است که به خاطر تجربه های شبانی و زندگی در کوه و دشت، در اغلب ما اردبیلی ها وجود دارد، نشان این معنا آن است که وقتی فرد زیرکی را می بینیم می گوییم: «فیلانی قوردّی1» و وقتی فرد سربزیری را می بینیم، می گوئیم: «گویون کیمی دی2»!
« های: High» حالتی است که در آن دوز بالای انرژی را تجربه کرده باشیم، یعنی مانند گرگ و مسرفانه بخوریم یا مانند همو بسیاری را در رقابت رانندگی و کار پشت سر بگذرایم و به زمین خوردن دیگران توجه نکنیم (حجم بالای ورشکسته ها و راننده های ناراضی نشانگر این است) و افتخار کنیم که «زیرک» یا در بازی زندگی «برنده» هستیم. در نتیجه، همواره هیجان بالاییع از انرژی را تجربه می کنیم که ما را به اشتباه می اندازد؛ فکر می کنیم آدم های شجاعی هستیم و مثل گوسفند نیستیم که در خیابان و بازار سرمان کلاه برود. حال که مردم در حالت اوج انرژی جسمی و روانی هستند، هر ایده ای خطرناک است. سبقت گرفتن، غذا خوردن، درس دادن، درس خواندن و حتی عاشق شدن. ممکن است کسی که به ما راه نداده است را بکشیم، تعداد سکته های قلبی زیاد شود، معلم گردن شاگرد را بشکند،ه خودکشی به خاطر نمره ی درسی رخ بدهد و همزمان عاشق چند نفر بشویم.
.
1-فلانی در زیرکی (وشجاعت) همچون گرک است
2-... در تنبلی یا سربزیری مانند گوسفند است
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
زمانی که در جهاد دانشگاهی اردبیل بر روی خرده فرهنگ های مواد مخدر مطالعه می کردم، یافته های یک مقاله ی خارجی را مشاهده کردم که با استعاره ی « High » به مصرف بالای مواد مخدر اشاره کرده بود. اگرچه مُزدی در قبال آن تحقیق از جهاد دانشگاهی اردبیل دریافت نکردم و از مصاحبه ها و شب گردی های شش ماهه ام، استفاده از وسایلی که با درآمد شخصی ام تهیه کرده بودم مانند کامپیوتر، ماشین و دوربین عکاسی و از تایپ حدود ششصد صفحه B nazanin 12 آن بهره کشی شد، اما چند نکته در این گوشه ی خسران یاد گرفتم. در آن مقاله به مصرف بالای مواد مخدر اشاره کرده بود که در خرده فرهنگ های گوتیک در ایسلند وجود داشت. مصرف بالایی که موجب می شود هر لحظه بر کیف و لذت ناشی از مصرف بیفزاید.
اما یک نکته در مورد چاقی و لذت مردم از خوردن وجود دارد. اگر یک قرن پیش را تصور کنیم، می بینیم که مردم امروز به غایت بیشتر می خورند و چاقی ها و بیماری های متنوع نشان گر این موضوع می باشد. امروز به جای آرد نخود، آش دوغ و نهایتا شیربرنج، اغلب مردم برای خوردن شیرینی، نوشابه، پیتزا و سایر مواد غذایی با حجم بالای انرژی می خرند و طبیعی است که هیجان بالا و گاه بیماری های فشار خون و دیابت را هم پذیرا باشند. یکی از ویژگی هایی که موجب می شود در خوردن اسراف به عمل بیاید، کهن الگوی گرگی است که به خاطر تجربه های شبانی و زندگی در کوه و دشت، در اغلب ما اردبیلی ها وجود دارد، نشان این معنا آن است که وقتی فرد زیرکی را می بینیم می گوییم: «فیلانی قوردّی1» و وقتی فرد سربزیری را می بینیم، می گوئیم: «گویون کیمی دی2»!
« های: High» حالتی است که در آن دوز بالای انرژی را تجربه کرده باشیم، یعنی مانند گرگ و مسرفانه بخوریم یا مانند همو بسیاری را در رقابت رانندگی و کار پشت سر بگذرایم و به زمین خوردن دیگران توجه نکنیم (حجم بالای ورشکسته ها و راننده های ناراضی نشانگر این است) و افتخار کنیم که «زیرک» یا در بازی زندگی «برنده» هستیم. در نتیجه، همواره هیجان بالاییع از انرژی را تجربه می کنیم که ما را به اشتباه می اندازد؛ فکر می کنیم آدم های شجاعی هستیم و مثل گوسفند نیستیم که در خیابان و بازار سرمان کلاه برود. حال که مردم در حالت اوج انرژی جسمی و روانی هستند، هر ایده ای خطرناک است. سبقت گرفتن، غذا خوردن، درس دادن، درس خواندن و حتی عاشق شدن. ممکن است کسی که به ما راه نداده است را بکشیم، تعداد سکته های قلبی زیاد شود، معلم گردن شاگرد را بشکند،ه خودکشی به خاطر نمره ی درسی رخ بدهد و همزمان عاشق چند نفر بشویم.
.
1-فلانی در زیرکی (وشجاعت) همچون گرک است
2-... در تنبلی یا سربزیری مانند گوسفند است
@ardabilnote
❤1
Forwarded from SooreMa | "صور "ما
⚫️ سقوط هواپیما چه اهمیتی دارد؟!
▫️ مرگ، ما را در بر گرفته است!
📝 وقتی که میلیونها تن مونواکسید کربن مرگبار وارد ریههایمان میشود و کربنش جا میماند و تهماندهی اکسیژنش را بیرون میدهیم؛ وقتی که ماشینهای ساخت وطن، تابوتهای متحرکمان است؛ وقتی که جادهها ما را به بهشت زهرا و بهشت سکینه هدایت میکنند، آیا واقعا سقوط یک هواپیما غمانگیز است!؟ آیا در میان این انبوه مرگها، مرگ مسافران یک هواپیما که تنها تفاوتش مرگ دستهجمعیست، میتواند مایی که به مردن عادت داریم را غمگین کند؟
دیروز کلیپی دیدم که موتورسواری، مردی را بخاطر جای پارک از ماشین پیاده میکند و جلوی زنش او را با چاقو میکشد و سوار موتورش میشود و میرود؛ به همین راحتی! این فقط یک نوع مرگ از میان هزاران مرگیست که احاطهمان کردهاند. مرگهایی که همچون هوا در فضا آکنده شدهاند و ما نفس میکشیم.
دود و آلاینده ها هر سال به اندازهی دهها سقوط هواپیما، جان آدمی را در کلانشهرهایمان میگیرد. ریزگردها و خس و خاشاک هم که ریههایمان را تبدیل به کارگاه سفالگری کردهاند. دیگر هر نفسی که فرو میرود، نه ممد حیات است و نه چون بیرون میآید، مفرح ذات!
آب، این عنصر حیات از دو سو ما را میکشد. آبهای تصفیه نشده یا دچار سنگ کلیهمان میکند یا نیترات و املاحش جانمان را میگیرد. بیآبی و خشکسالی را هم اضافه کنید به ۱۱۰میلیون لیتری که استخردارهای تهرانی برای شنای گاه به گاهشان مصرف میکنند و ۱۰۰میلیون لیتر مصرف مازاد هم به ویلاهای اطراف تهران و کرج بیفزایید که با چاههایشان، سفرههای زیرزمینی را خالی کردهاند و فروچالهها را بوجود آوردهاند.
ماشین های وطنی، ارابه های مرگاند. پراید و ۲۰۶ و سایر تولیدات وطنی که مونتاژ ناشیانه و بیکیفیت خودروهای دو دههی قبل کُره و اروپا هستند، یا بنزینمان را که سرمایهی ملیست تبدیل به سم کرده و دود به حلقمان میکنند یا در میانهی راه با کوچکترین حادثهای جسدمان را تحویل خانوادههایمان میدهند. جادههایمان نیز بدتر از بد؛ یا در ترافیک اتوبانها عمر و اعصاب آتش میزنیم یا در میان نقاط کورشان جان به جان آفرین تسلیم کرده و رخت از حیات بر میبندیم.
ما مسافران دائمی ارابهی مرگیم. اگر چند روزی برای سانچی یا سقوط هواپیمای یاسوج پروفایلهایمان را سیاه کردیم یا در اینستاگرام، زانوی غم بغل گرفتیم و در اندوه چند روزهای میان خودمان و مصیبت وارده سردرگم ماندیم، زود فراموشمان خواهد شد؛ زیرا در اینجا اگر از زلزله نمیری، سرمای بعد از زلزله تو را خواهد کشت.
مرگ برای ما یک عادت روزمره است، چیزی مانند نفس کشیدن؛ مرگ ما را در بر گرفته است!
✍ بابک الحاقی
▫️ سردبیر مجله رستاک
@RASTAKmag
▫️ مرگ، ما را در بر گرفته است!
📝 وقتی که میلیونها تن مونواکسید کربن مرگبار وارد ریههایمان میشود و کربنش جا میماند و تهماندهی اکسیژنش را بیرون میدهیم؛ وقتی که ماشینهای ساخت وطن، تابوتهای متحرکمان است؛ وقتی که جادهها ما را به بهشت زهرا و بهشت سکینه هدایت میکنند، آیا واقعا سقوط یک هواپیما غمانگیز است!؟ آیا در میان این انبوه مرگها، مرگ مسافران یک هواپیما که تنها تفاوتش مرگ دستهجمعیست، میتواند مایی که به مردن عادت داریم را غمگین کند؟
دیروز کلیپی دیدم که موتورسواری، مردی را بخاطر جای پارک از ماشین پیاده میکند و جلوی زنش او را با چاقو میکشد و سوار موتورش میشود و میرود؛ به همین راحتی! این فقط یک نوع مرگ از میان هزاران مرگیست که احاطهمان کردهاند. مرگهایی که همچون هوا در فضا آکنده شدهاند و ما نفس میکشیم.
دود و آلاینده ها هر سال به اندازهی دهها سقوط هواپیما، جان آدمی را در کلانشهرهایمان میگیرد. ریزگردها و خس و خاشاک هم که ریههایمان را تبدیل به کارگاه سفالگری کردهاند. دیگر هر نفسی که فرو میرود، نه ممد حیات است و نه چون بیرون میآید، مفرح ذات!
آب، این عنصر حیات از دو سو ما را میکشد. آبهای تصفیه نشده یا دچار سنگ کلیهمان میکند یا نیترات و املاحش جانمان را میگیرد. بیآبی و خشکسالی را هم اضافه کنید به ۱۱۰میلیون لیتری که استخردارهای تهرانی برای شنای گاه به گاهشان مصرف میکنند و ۱۰۰میلیون لیتر مصرف مازاد هم به ویلاهای اطراف تهران و کرج بیفزایید که با چاههایشان، سفرههای زیرزمینی را خالی کردهاند و فروچالهها را بوجود آوردهاند.
ماشین های وطنی، ارابه های مرگاند. پراید و ۲۰۶ و سایر تولیدات وطنی که مونتاژ ناشیانه و بیکیفیت خودروهای دو دههی قبل کُره و اروپا هستند، یا بنزینمان را که سرمایهی ملیست تبدیل به سم کرده و دود به حلقمان میکنند یا در میانهی راه با کوچکترین حادثهای جسدمان را تحویل خانوادههایمان میدهند. جادههایمان نیز بدتر از بد؛ یا در ترافیک اتوبانها عمر و اعصاب آتش میزنیم یا در میان نقاط کورشان جان به جان آفرین تسلیم کرده و رخت از حیات بر میبندیم.
ما مسافران دائمی ارابهی مرگیم. اگر چند روزی برای سانچی یا سقوط هواپیمای یاسوج پروفایلهایمان را سیاه کردیم یا در اینستاگرام، زانوی غم بغل گرفتیم و در اندوه چند روزهای میان خودمان و مصیبت وارده سردرگم ماندیم، زود فراموشمان خواهد شد؛ زیرا در اینجا اگر از زلزله نمیری، سرمای بعد از زلزله تو را خواهد کشت.
مرگ برای ما یک عادت روزمره است، چیزی مانند نفس کشیدن؛ مرگ ما را در بر گرفته است!
✍ بابک الحاقی
▫️ سردبیر مجله رستاک
@RASTAKmag
Forwarded from زنان امروز، زنان فردا
♻️ برگرفته از سایت روال
❇️ ۱۲=۳
این یک نابرابری برابر شده است. معادله ای پیچیده در جامعه ایرانی. این معادله پیچیده از عمل انسان ها بر می آید و نه چیز دیگر. شاید سیستم مختصات دکارتی هیچ معجزه ی چنینی را نپذیرد، اما عمل انسان ها چنین معادله ای را بر می سازد. عمل انسان ها است که به صورت واقعیت هایی ساخته شده این دو عدد را برابر قرار می دهد. حال می توان از یک تجربه چنین موضوعی را تحلیل کرد. آن چه نابرابری ها و برابری ها را می سازد، عمل انسان ها است که اعداد را معنادار یا بی معنا می کند. در واقع این نوع برابری، موجب می شود اعداد در زندگی روزمره معنای شان را از دست بدهند و به یک نوع بی معنایی برسند.
چند سال پیش که در سیستمی فعالیت می کردم، برنامه هایی به عنوان مدیر اجرایی استانی طرح به من ارجاع شد که باید وظیفه شناسانه آن ها را انجام می دادم. و من چنین کردم. چند ماه بعد در مراسمی از برگزیده های مدیران اجرایی تقدیر می کردند و یکی از سایر مراکز به خاطر اجرای دوازده طرح مورد تمجید و تقدیر قرارگرفت و چند سکه هم به عنوان جایزه دریافت نمود تا پاداش فعالیت ارزنده اش باشد و من هم در آن مراسم جزء تشویق کننده ها بودم و به ایشان افتخار می کردم.
گردونه گردید و یکی از زیردستان آن مدیر با من همراه شد و در رفت و برگشت خاطرات اشاره کرد که چگونه سه طرح را با عکاسی های خوبش برای مدیر به دوازده طرح تبدیل کرده بود و او پاداش گرفته بود ولی کارها را دیگری انجام داده بود. او به خاطر همین نوع جذب منابع و گزارش متکثر از فعالیت های معمولی هم در مدیریت خود رشد می کرد و من چون فقط سه طرح اجرا کرده بودم، در مقام مقایسه باید هم تنزل می کردم. به این ترتیب او سالها پیشرفت کرد و من سالها مذمت چشیدم، در حالی که کار درست انجام داده بودم و بیش از آن برای من میسر هم نبود.
به این صورت معنای واقعی کار من در برابر آن بی معنایی زیاد، بی معنا جلوه داده شد و با سایر مشکلاتی که نظیر همین مسئله بود و گفتنش جائز نیست، انواع بی معنایی را در برابر معناهای کاذب اعداد بار خود دیدم. در نتیجه پیشرفت دوستان باعث شد من عقب بمانم، اما آن پیشرفت، پیشرفت بی معنایی در اعداد بود و ظاهرا این چنین شده بود که معنای علم آمار دست خوش زیان شده بود. تا جایی که برخی از آمارهای دیگر نشان می داد تعداد طرح های اجرا شده بیش از تعداد کل مخاطبان بوده و با این تذکرات هم این بی معنایی به کار خود ادامه داد تا دیگر مردم به آمار و اعداد بی اعتماد شوند.
با سرعت بالای صد و پنجاه سبقت می گیرند در حالی که همه جا نوشته شده خطر برای چه سرعتی واقعاً وجود دارد، آیا این اعداد اصلا واقعی هستند؟ در برخی جاها تابلوهای قدیمی جاده مانده اند و در اتوبان نوشته شده سرعت ۵۰، در حالی که همه با سرعت حداکثر از شما سبقت می گیرند، می گوئید چه کنم؟ من به این تابلوها اعتماد کنم یا به عرف موجود سرعت مردم؟ اعداد در واقع موقعی معنادار می شوند که خطر اتفاق افتاده است و ما متوجه می شویم که عرف دروغ گفته است یا احساس ما. اما ما همه به نوعی به بی معنایی خودمان و بی معنایی اعداد عادت کرده ایم و چه چیزی قرار است این عادت ها را بشکند؟
با این بی معنا سازی ها، روزی رسیده است که هر روز در مورد بحران آب و امثالهم، آگهی زده می شود و به مردم هشدار داده می شود ولی انگار مردم باید به این اعداد و هشدارها نباید اعتنا کنند، چون آن ها یا همچون من یا همچون دیگران، به بی معنا بودن اعداد عادت کرده اند و وقتی گفته می شود تا ده سال دیگر آب وجود ندارد، شاید بیندیشند که این ده مثلا چقدر می شود؟ صد تا می شود؟ هزار تا می شود؟ … ولش کند عددی است برای خودش. آن ها یا همچون من خود به آدم های بی معنا تبدیل شده اند یا همچون دیگری که در این جامعه معنادار می شود، اعداد برای آن ها معنای خود را کذایی می نمایند. اعداد مسخره می شوند و این مسخرگی به تدریج معنای خود را در لحظه ی وقوع حادثه خواهد فهماند.
میزان تحقیری که در بی معنایی وجود فرد و نشانه های پیرامونش وجود دارد، موجب می شود آدمی متوجه نشود که سن دیگری چند سال است؟ آیا او کودک است یا بزرگ؟ آیا او می تواند عروس باشد یا نمی تواند؟ آیا من واقعی هستم یا او؟ آیا من کودک هستم یا او بزرگ؟ هیچ کس نمی داند واقعا چند سال دارد؟ آیا عددی که من حامل آن هستم واقعی است؟ آیا زمان بازی من با کودکی است که باید با من بازی کند یا او باید بزرگ باشد و با من بازی کند؟ معنا زمانی متحقق می شود که معلوم می شود کودکی در دست بزرگسالی دست و پا می زند و اصلا این معنا نباید بی معنایی مرا بر هم زند. کودک خفه می شود و قاتل تولید می شود.
محمد زینالی
https://t.me/joinchat/AAAAAEGXE_goOomFChxjjw
❇️ ۱۲=۳
این یک نابرابری برابر شده است. معادله ای پیچیده در جامعه ایرانی. این معادله پیچیده از عمل انسان ها بر می آید و نه چیز دیگر. شاید سیستم مختصات دکارتی هیچ معجزه ی چنینی را نپذیرد، اما عمل انسان ها چنین معادله ای را بر می سازد. عمل انسان ها است که به صورت واقعیت هایی ساخته شده این دو عدد را برابر قرار می دهد. حال می توان از یک تجربه چنین موضوعی را تحلیل کرد. آن چه نابرابری ها و برابری ها را می سازد، عمل انسان ها است که اعداد را معنادار یا بی معنا می کند. در واقع این نوع برابری، موجب می شود اعداد در زندگی روزمره معنای شان را از دست بدهند و به یک نوع بی معنایی برسند.
چند سال پیش که در سیستمی فعالیت می کردم، برنامه هایی به عنوان مدیر اجرایی استانی طرح به من ارجاع شد که باید وظیفه شناسانه آن ها را انجام می دادم. و من چنین کردم. چند ماه بعد در مراسمی از برگزیده های مدیران اجرایی تقدیر می کردند و یکی از سایر مراکز به خاطر اجرای دوازده طرح مورد تمجید و تقدیر قرارگرفت و چند سکه هم به عنوان جایزه دریافت نمود تا پاداش فعالیت ارزنده اش باشد و من هم در آن مراسم جزء تشویق کننده ها بودم و به ایشان افتخار می کردم.
گردونه گردید و یکی از زیردستان آن مدیر با من همراه شد و در رفت و برگشت خاطرات اشاره کرد که چگونه سه طرح را با عکاسی های خوبش برای مدیر به دوازده طرح تبدیل کرده بود و او پاداش گرفته بود ولی کارها را دیگری انجام داده بود. او به خاطر همین نوع جذب منابع و گزارش متکثر از فعالیت های معمولی هم در مدیریت خود رشد می کرد و من چون فقط سه طرح اجرا کرده بودم، در مقام مقایسه باید هم تنزل می کردم. به این ترتیب او سالها پیشرفت کرد و من سالها مذمت چشیدم، در حالی که کار درست انجام داده بودم و بیش از آن برای من میسر هم نبود.
به این صورت معنای واقعی کار من در برابر آن بی معنایی زیاد، بی معنا جلوه داده شد و با سایر مشکلاتی که نظیر همین مسئله بود و گفتنش جائز نیست، انواع بی معنایی را در برابر معناهای کاذب اعداد بار خود دیدم. در نتیجه پیشرفت دوستان باعث شد من عقب بمانم، اما آن پیشرفت، پیشرفت بی معنایی در اعداد بود و ظاهرا این چنین شده بود که معنای علم آمار دست خوش زیان شده بود. تا جایی که برخی از آمارهای دیگر نشان می داد تعداد طرح های اجرا شده بیش از تعداد کل مخاطبان بوده و با این تذکرات هم این بی معنایی به کار خود ادامه داد تا دیگر مردم به آمار و اعداد بی اعتماد شوند.
با سرعت بالای صد و پنجاه سبقت می گیرند در حالی که همه جا نوشته شده خطر برای چه سرعتی واقعاً وجود دارد، آیا این اعداد اصلا واقعی هستند؟ در برخی جاها تابلوهای قدیمی جاده مانده اند و در اتوبان نوشته شده سرعت ۵۰، در حالی که همه با سرعت حداکثر از شما سبقت می گیرند، می گوئید چه کنم؟ من به این تابلوها اعتماد کنم یا به عرف موجود سرعت مردم؟ اعداد در واقع موقعی معنادار می شوند که خطر اتفاق افتاده است و ما متوجه می شویم که عرف دروغ گفته است یا احساس ما. اما ما همه به نوعی به بی معنایی خودمان و بی معنایی اعداد عادت کرده ایم و چه چیزی قرار است این عادت ها را بشکند؟
با این بی معنا سازی ها، روزی رسیده است که هر روز در مورد بحران آب و امثالهم، آگهی زده می شود و به مردم هشدار داده می شود ولی انگار مردم باید به این اعداد و هشدارها نباید اعتنا کنند، چون آن ها یا همچون من یا همچون دیگران، به بی معنا بودن اعداد عادت کرده اند و وقتی گفته می شود تا ده سال دیگر آب وجود ندارد، شاید بیندیشند که این ده مثلا چقدر می شود؟ صد تا می شود؟ هزار تا می شود؟ … ولش کند عددی است برای خودش. آن ها یا همچون من خود به آدم های بی معنا تبدیل شده اند یا همچون دیگری که در این جامعه معنادار می شود، اعداد برای آن ها معنای خود را کذایی می نمایند. اعداد مسخره می شوند و این مسخرگی به تدریج معنای خود را در لحظه ی وقوع حادثه خواهد فهماند.
میزان تحقیری که در بی معنایی وجود فرد و نشانه های پیرامونش وجود دارد، موجب می شود آدمی متوجه نشود که سن دیگری چند سال است؟ آیا او کودک است یا بزرگ؟ آیا او می تواند عروس باشد یا نمی تواند؟ آیا من واقعی هستم یا او؟ آیا من کودک هستم یا او بزرگ؟ هیچ کس نمی داند واقعا چند سال دارد؟ آیا عددی که من حامل آن هستم واقعی است؟ آیا زمان بازی من با کودکی است که باید با من بازی کند یا او باید بزرگ باشد و با من بازی کند؟ معنا زمانی متحقق می شود که معلوم می شود کودکی در دست بزرگسالی دست و پا می زند و اصلا این معنا نباید بی معنایی مرا بر هم زند. کودک خفه می شود و قاتل تولید می شود.
محمد زینالی
https://t.me/joinchat/AAAAAEGXE_goOomFChxjjw
Telegram
زنان امروز، زنان فردا
زنان تلاشگران امروز، سازندگان فردایند
Forwarded from شهر فرهنگی