نکته: جامعه شناسی تجربه
764 subscribers
449 photos
32 videos
78 files
438 links
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience

not for selling
Download Telegram
#ایران_همچون_گردویی_کاغذی
محمد زینالی اُناری

دوستی میگفت ما امروز با کارشکنی، فساد علنی و گاه رفیق گرایی و تبارسالاری در ساختارهای رسمی مواجه هستیم که اگرچه شبیه برخی کشورهای دیگر هست که در آن ها فساد رایج بوده، اما تفاوتی اساسی هم دارد. او می گفت که در ایران دیگر اهالی فساد از هیچ چیزی نمی ترسند و انگار تکیه گاه محکمی برای فساد خود دارند. البته او می گفت برای چنین وضعیتی قانون یا نظارت وجود ندارد، باری من توضیح دادم که اغلب قانون بوده ولی مثلا پنج سال است یک آئین نامه توی فایل گم شده و هیچ کس نخوانده است، چرا که برخی کارشناسان اصلا امکان وقت گذاشتن برای خواندن این چیزها ندارند.

یک بار داخل سی دی فایل کم حجمی رایت می کردم که یکی از همکاران سر رسید و گفت پس چرا داری تماشا می کنی، به ایشان توضیح دادم که رایت کردن مثل پر کردن گونی "با بیل" نیست، من مجبورم ده بیست ثانیه زل بزنم به مونیتور تا به محض تکمیل آن در همین بیست سی ثانیه، از توی سی دی رایتر برش دارم. اما او از آرامش من در همین ده بیست ثانیه خیره شدن به مونیتور عصبانی 😡 بود. بالاخره در این گذار از دنیای کار فیزیکی به متنی و از متنی به دیجیتالی یه جورهایی کمر ما شکسته است، آن هم در حالی که هنوز گاه به صورت بیل و کلنگی انتظار داریم کارشناس با بدن خود دیگران را از خوب کار کردن به هیجان در بیارورد و نه با چشم و فکر.

عرصه ی #نظارت در زمانه ی حاضر، جایش را از دیدن بدن و قلم، به دیدن ذهن و تفکر تغییر داده، و حداقل با بیست سال پیش فرق اساسی دارد. بیست سال پیش هر کارشناس حرفه ای که سر کارش بود، یک روزنامه باید روی میزش می داشت تا وجه تمایز او از دیگران باشد. حال من می بینم گاهی وقتی کتابی برای استخراج الگوی کاری در دست دارم یا متنی را می خوانم همه طوری نگاهم می کنند که انگار از کار طفره می روم. در حالی که "بسته به نوع کارم" من با فکرم مدام در حال کار کردن و نقشه ریختن برای کارهای بعدی هستم و در این ده پانزده سال کارم در شهرم روی برخی از قواعد فرهنگی و اداری ذیل وظیفه ام تأثیر گذاشته ام.

این روایات را می گویم تا به این بپردازم، در زمانه ای که سیستم های کاری ما از عینی به متنی و از متنی به دیجیتالی تغییر کرده، نظارت و کارشناسی هم باید این تحول را داشته باشد که ندارد و چنین وضعیتی موجب می شود که نظارت سست شود و ایرانیان که با فرهنگ های هرج و مرج و شکل گیری حکام محلی از دیرباز آشنا هستند، این نوع هرج و مرج را تجربه کنند و چنان شود که دوستم می گوید، انگار این اهل فساد از هیچ ناظری نمی ترسند. البته من به این موضوع در مطلبم با عنوان #سرطان_اقدام_برابر_مقررات👇🏻پرداخته ام که چگونه اهل فساد می توانند با ادبیات خاصی مصون باشند و هر کاری می خواهند بکنند.

اما برای این شرایط، دوستم می گوید که ایران به یک فرد مقتدر و قدرتمند نیاز دارد تا این وضع را سامان دهد، حال آن که به نظر من امروز دیگر امثال قدرت نظامی و حتی متن قانون هم جواب نمی دهد و ما نیاز به قدرتی سایبری و نظارتی #منشی_رفتاری داریم تا اوضاع را سامان دهیم. من به ایشان گفتم در چنین وضعیتی ایران مانند گردوی کاغذی است و اگر باز هم فکر کنیم به رضاخان و یا هر قدرتمند دیگری که استاد اقتدار مالکیتی و نهایتاً متنی باشند، نیاز داریم، سخت در اشتباهیم و رو به تباهی. چرا که امروز عرصه ی قدرت و فضای نظارت عوض شده و ما اگر بخواهیم این گردوی کاغذی را با پتک های قدیم بشکنیم، با چیزی چون له شدن هسته ی گردو مواجه خواهیم بود.

https://t.me/thing/208

@thing
تلویزیون و خشونت نمادین
محمد زینالی اُناری

ما تنها امروز نیست که از صدا و سیمای ایران پیام های خشونت بار دریافت می کنیم. این تنها فواره ی خشونتی است که در سالهای اخیر شاهد آن بودیم. یقیناً تلویزیون ایران، تنها خشونت، جنایت و فیلم های شوک و تنها انذار نشان می دهد و بشارت های خود را محدود به سخنرانی های تند و آتشین می کند. اما تنها راهی که برای پر کردن جای خالی شادی بلد است، تولید سریال ها و مجله های خنده دار است که خنده و ایجاد شادی های نمایشی کم از خشونت ندارد.
اگر استانداردی در مورد استندآپ کمدی ها سنجیده شود، مسلما مشاهده می شود که در رسانه های غربی اگر چنین تولیداتی هست، فیلم های عاشقانه و کارناوال های شادی نیز نشان داده می شود، اما تولید تنها استندآپ نمی تواند ما را مشمول شادی کند، چرا که این شادی تنها بخشی از شادی های رسانه های غربی است. در نتیجه، باید به این نکته اشاره شود که آیا شادی های ناشی از استندآپ خلوص شادی مورد نیاز را فراهم می آورد؟ شادیهای تلویزیونی ما، تنها شادی های طنازانه اند که در متن خود دارای خشونتی انتقادی، آن هم جناحی، هستند.

یکی از برنامه هایی که در سالهای گذشته نیز سر و صدا کرد، طنزهای کودکانه ای بود که فرچه ی توالت را به جای مسواک استفاده کرده و مسخره بازی، یعنی خشونت به سبک لودگی را به غایت خود رسانده بود. حال در گذار از این همه خشونت نمادین که در پس خنده های نمایشی یا ترحم های ساختگی برنامه ماه عسل پنهان شده است، دیگر چه کم داشت؟ بله خشونتی رسمی که دختر نوجوانِ وابسته ی پدر و مادر را که هنوز استقلال اجتماعی پیدا نکرده است را بگیرند و در پیشگاه مردم به گریه و زاری بیندازند.

آیا تلویزیون محل نمایش محاکمه بچه ها است؟ آیا پیشگیری به منزله ی نمایش تلویزیونی خشونت است؟ آیا تلویزیون مسئولیت دارد و می تواند هر دستوری را که به او می دهند اجرا کند؟ اساسا نهادهای ما چه میزان اختیار از صحنه های تلویزیون دارند؟ آیا آن ها در ذیل احکامشان این نص را دارند که مردم را در هنگام استراحت خانگی با صحنه های محاکمه، ترس، تهدید، گریه، لابه و ... مواجه کنند؟ یقیناً چنین اختیاری به تلویزیون داده نشده است و از این جهت که تلویزیون ایران رعایت این قبیل حقوق اشتراکی را نمی کند، بسیاری از مردم از تماشای آن رویگردان شده اند.

به این صورت می توان گفت وقتی بسیاری از مردم بیعت و توافق خود با تماشای تلویزیون را برداشته اند، این سامانه به یک بخش خصوصی و اختصاصاً به گروهی اندک تعلق گرفته و به معنایی مصادره شده است. آیا نهاد محترمی که به مسائل خصوصی زندگی مردم مانند اینستاگرام رسیدگی می کند، به مصادره ی اموال عموم مردم هم دقت نظر دارد؟ در واقع ما ایرانی ها احیانا ً از حق الناس صرفنظر کرده، تنها به حق الله رسیدگی می کنیم. کاری که قطعاً خدای بخشنده بر عهده ی هیچ وکیلی ننهاده است و بشارت داده که این قبیل مسائل قابل گذشت است.

دقیقاً در اوج اعتراضات مردمی به حق الناس هایی که برده شده اند، تلویزیون جایگاه خدا را گرفته و اخلاق مورد نظر خود را با تهدید و ارعاب جاری می کند. قطعاً این نمایش، تنها به این سبب است که تلویزیون بخواهد به مردم ثابت کند که می تواند در جایگاه وجدان بنشیند، اما این نمایش تلویزیونی و خلق تراژدی ای گریه آورتر از ماه عسل و استندآپ هایش، نمی تواند عذرش را بباوراند که چرا در این چند سال یکی از صحنه های دزدی و خشونت را مورد تحلیل قرار نداده است؛ چه این که عیان می کند به خوبی این توان را داشته و در شقاوت های موجود مانند غارت بیت المال، اسیدپاشی و ... به مسئله ی حق الناس ورود نکرده، و او را به استیضاح می کشد.

@thing
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «#ایران_همچون_گردویی_کاغذی محمد زینالی اُناری دوستی میگفت ما امروز با کارشکنی، فساد علنی و گاه رفیق گرایی و تبارسالاری در ساختارهای رسمی مواجه هستیم که اگرچه شبیه برخی کشورهای دیگر هست که در آن ها فساد رایج بوده، اما تفاوتی اساسی هم دارد. او می گفت که در ایران…»
فلافلیسم یا عقلانیت محتضر

http://anthropology.ir/article/31524.html

@thing
من یک آدم پلاستیکی هستم
محمد زینالی اُناری

این روزها، گاهی احساس می کنم مسخ شده ام، احساس میکنم که پلاستیک شده ام و افراد چه در باجه ی بانک چه در زیر درخت (مثل دستفروشی که در پارک کار میکند) من را به دید یک ربوط یا یک قلک پلاستیکی که باید از آن پول دریافت کنند می بینند. افرادی مانند کارگزین اداره یا حتی ارباب رجوع، به دید یک بدهکار قلک مانند چه پر/چه خالی به من نگاه می کنند، آن هم قلک پلاستیکی. در این گونه مواقع که تنها افراد حرف خودشان را می گویند و به سخن من یا به مسائل من بی توجه هستند، احساس می کنم که آن ها اصلا نیازی به سخن من ندارند و شاید فکر می کنند من از جنس پلاستیکی ساخته شده در ایران یا چین هستم و باید به هر شکل که آن ها می خواهند در بیایم و بر اساس مصوبات یا خواست های آن ها اقدام کنم.

دو دیدگاه در مورد تعامل اجتماعی وجود دارد، یکی آن را بر چهار قسمت کنش عاطفی، سنتی و عقلانی یا ارزشی هدفمند می داند و بر اساس این دیدگاه، به احتمال زیاد، آن بخش عاطفی از طرف مقابل حذف شده و اساس میکند بر اساس عقل یا ارزش های خاصی که در ذهن دارد، باید از من کارکرد بگیرد. اما دیدگاه دیگری، من آدمی را تعمیم یافته از دیگران می داند. یعنی هر کس خودش را در بیان یا فهم وجودی افراد دیگر می فهمد و در این صورت، او وقتی با من از جنبه ی خودش سخن می گوید، یک مقداری می تواند وجود من را هم درک کند. به این صورت می توان چنین گفت که در هر تعاملی، دو رابطه وجود دارد: یکی مبادله ای است که بر اساس عقل و ارزش صورت می گیرد و دوم، همدلی ای است که در جریان فهمیدن دیگری صورت می گیرد.

اما این روزها، آن همدلی و پیوستن آدم ها به یکدیگر اصلاً وجود ندارد و آدم ها تلاش می کنند در جریان مبادله، به خواست های عقلانی یا حتی ارزشی خود دست یابند. مردم در تعاملات اجتماعی از شکل هموطن، همشهری و ... تبدیل به مشتری می شوند. وامی که داده اند، سر برج بگیرند و اصلا متوجه نشوند که آن چهار سالی که وام جریمه خورده، به خاطر تأخیر پایان کار ساختمانی و تاخیر در زیرساختهای انشعاب آب و برق بوده است. لذا، حتی نامه ای که وزارت مسکن به بانک ملی داده را نپذیرد، لابد گفته است به من چه مربوط است مشتریهای من پلاستیک اند و باید از توی قلکشان سود و جریمه به دست بیاورم. لذا در ازای بیست و دو میلیون وام مسکن مهر هفتاد و دو میلیون تومن بازپرداخت گرفتند.

در ذهنم، به کارگزین می گویم وقتی از من می خواهید از تجارب و خلاقیت هایم افزون بر وظایفی که به من یاد داده ایددر خدمت سازمان قرار دهم، نیاز دارد که آن ده سالی که من این کارها را در بخش عمومی غیردولتی یاد گرفته ام، در سنوات من محاسبه کنید، می گوید قانون اجازه نمی دهد، اما به هر قیمتی فشار وارد می کنند تا آن عقلی که از سوی رده های بالاتر در خصوص استفاده ی بیشتر از کارکنان و هزینه ی کمتر دریافت خدمات شکل گرفته است (البته بسیاری از مردم به آن می گویند زرشک و بهره وری شده است بیست دقیقه)، عملی شود، چرا که او اصلا ده سال زجر و کتاب خواندن و کلاس رفتن و یاد گرفتن های مرا نمی بیند. به این صورت من برای او هم پلاستیک می شوم و ناچارم به هر شکلی که می خواهند از من کارکرد بکشند و استفاده کنند اما، درون من را نفهمند و به قول معرف از درون من اسرارم را نجوید.

هگل می گوید، ارباب برده را نمی کشد، اما تا روز مرگ از او به سختی کار می کشد، پلاستیکی شدن نیز چنین است، اقتداری در جامعه شکل می گیرد که هرچه بالاتر برود، پایینی ها را بیشتر به پلاستیک تبدیل می کند. وقتی همدلی از سازمان اجتماعی حذف شود، فقط عقلانیت هدفمندی از پلاستیکی کردن دیگری و مصرف آن ها به سود اقتدار سازمان یافته می ماند. البته من معتقدم برنامه های استخدامی کشور و آموزش های آن به مسائل انسانی و ارتباطات عاطفی توجه دارد و پدیده ای چون میز خدمت برای انسانی کردن روابط سازمانی ایجاد می شود. اما اترها و تپاله های اقتداری در ذیل این سازمانها ایجاد شده که خودشان در برابر انسانی کردن سازمان اجتماعی مقاومت می کنند، چه در بازار، چه سیستم بانکی، چه هر شرکت و سیستمی که اقتدار سازمانی را تبدیل به اقتدار منافع کرده تا هر چه بیشتر مراجعین و مخاطبانش را به پلاستیک تبدیل کند.

@thing
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «من یک آدم پلاستیکی هستم محمد زینالی اُناری این روزها، گاهی احساس می کنم مسخ شده ام، احساس میکنم که پلاستیک شده ام و افراد چه در باجه ی بانک چه در زیر درخت (مثل دستفروشی که در پارک کار میکند) من را به دید یک ربوط یا یک قلک پلاستیکی که باید از آن پول دریافت…»
Forwarded from یادداشت
رواج تفکر مهاجرشهری در اردبیل
محمد زینالی اُناری

دکتر عبدالهی، جامعه شناس و تحلیلگر آسیبهای اجتماعی در مقاله ای که اخیراً منتشر نموده اند، به موضوع فرار دانش آموزان اردبیل برای تحصیل به خارج اشاره کرده اند. آن چه ایشان اظهار کرده اند، انتقال نسلی از تحصیل کردگان به خارج به خاطر امکانات آموزشی آن است که به خاطر مشکلات ساختاری داخلی ایران، امکان بازگشت شان نبوده و به تدریج در آن جا ماندگار می شوند.
یکی از موضوعاتی که حرکت اجتماعی را در جامعه میسر می سازد، وجود داشتن اتوپیا یا آرمانشهر برای ساختن زندگی بهتر و اندیشه ی آرمانی در جامعه است. از خلال این اتوپیا است که هر آن چه در واقعیت روزمره تجربه می شود، راهی برای بازسازی و ساختارمندی مجدد صورت می گیرد. مردم برای وطن و سرزمین خودشان شعر می سرایند و برای آینده و آرمان های آن ساخته می شوند.

اما اردبیل خود به خود دارای اتوپیا نیست، چرا که داشتن اتوپیا در دنیای معاصر، نیازمند دگرگشت ابزاری و خردمندی ها است. در حالی که تفکر راکد و بسته ای بر بازار و صنعت اردبیل حاکم است که هر گروهی در آن وجود دارد، قصد ندارد نه از علم و دانش استفاده کند و نه جای خود را به شخص دیگری بدهد. این جامعه است که مجبور است خود را با سطح دانش و تملک او سازگار کند. اما جامعه چیزی نیست جز بازتولید جامعه و فرزندانی که قرار است وارد این چرخه شوند. آن چه این گروه های جدید نیاز دارند، داشتن تصویری روشن از زندگی و کار در آینده اند که خود را در قالب شعرها و اندیشه های اتوپیایی درباره ی همین شهر نشان می دهند.

در نتیجه، مردم باید در همین حد زندگی کنند و در غیاب صنعت و دانشگاه کارآفرین، اگر بازاربرای همه ی آنان جا و مکان ندارد، مجبور می شوند به مشاغل خدماتی از جمله تاکسیرانی، سوپرمارکتی و ... بپردازند و شورش را در بیاورند. آن ها اسیر سرمایه داری توزیع کالاهای بنجل، پفک، بستنی، لیفان چینی و پراید در سطح بازار شده و به عنوان کاربران اصلی سرطان در جامعه فعالیت می کنند. اما آن ها که سرمایه اولیه ای برای سوپری و تاکسی و سرطان سازی از شغل و زندگی ندارند، به آدم های افسرده و نالانی تبدیل می شوند که اوج تصعید خود را در شنیدن موسیقی های سرخورده ی رپ امروزی می یابند.

در اردبیل از زمان شاه و قاجار، یک نوع اربابان و مالکان وجود داشته اند که خود را در فرایند انقلابی شدن جامعه تغییر داده و اغلب به تهران و سایر امکاناتی که بتواند رشدشان را تأمین کند راه یافته اند. اما عمده ی اردبیلی ها، شامل همین گروه های برخوردار و نابرخوردار از مشاغل دادوستدگری هستند. اما طبقه ای که توانسته است به موفقیت برسد، ایران را ترک می کند. آن ها فرزندان افرادی هستند که از امکاناتی بیش از سوپرمارکت و پراید برخوردارند. آن ها کسانی هستند که از خلال تحولات سیاسی به موقعیت های بروکراتیک دانشگاهی، صنعتی و سازمانی دست پیدا کرده اند.

اما این گروه نشان از فرهنگی می دهند که از اول بروکراسی را نه درخدمت مدیریت مطلوب در جریان سارختارمندی و تحولات اقتصادی و صنعتی سازنده ی جامعه که در خدمت سرمایه سازی برای فرزندان خود می دانسته اند. حاصل این است که این گروه به شدت در تکاپو برای ساختن فرزندان خود به عنوان فرزندانی مهاجر و در خدمت سرمایه داری های کشورهای مختلف هستند و با این اقدام خود اردبیل و وضعیت روزمره ی آن که ماحصل ناتوانی آن ها است را به عنوان جایی برای نزیستن قلمداد می کنند.

حاصل این چهار رده، یعنی «مالکان قدیمی» (که رفته اند)، «متحرک های مهاجر»، «اسیران دادوستد» و «اقشار سرخورده» (که اجازه گدایی و نشئگی هم ندارند)، ساختن شهری است که دارای هویت مهاجر است و نه هویت شهروندی. عضویت در جامعه ی شهری اردبیل، عضویتی مهاجرگونه است و به همین خاطر است که اتوپیا و شهروندباوری در آن وجودندارد. انسان اردبیلی، به صورت مهاجر ازلی شهرهای مرفه جهان تصویر می شود، چرا که اردبیل برای اغلب مردم تنها یک بازار داد و ستد می باشد که در مسیر مهاجرت شان چند نسلی در آن سکونت گزیده اند.

این تفکر مهاجرشهری که عمدتاً در ذهن افراد توانمند امروزی جا خوش کرده است، اردبیل را از یک شهر دارای آینده به سکونتگاه سرراهی در مسیر دست یابی به اتوپیاهای زندگی مرفه کشورهای خارجی کرده و از امکانات آن مانند کافه های سر جاده استفاده کرده اند. میراث اصلی این مهاجرت آرمانشهرگرایانه برای مردم عادی اردبیل، چیزی نیست جز سرخوردگی در دست جامعه ی دادوستدگرایِ-کافه- سرراهی که در آن دو قشر مغازه دار و بی مغازه وجود دارند. اما امروز آن هایی که بی مغازه هستند که دستخوش فقر، خودکشی و اعتیاد می شوند و روز به روز بر احساس فاجعه در این مسیر سر راهی آدم های برخوردار بروکراسی های دانشگاهی و سازمانی می شوند.

@ardabilnote
◾️پیام تسلیت درگذشت جناب آقای دکتر محمد علی مرادی

بدینوسیله درگذشت آقای دکتر محمد علی مرادی، عضو افتخاری انجمن جامعه شناسی ایران را به خانواده محترم ایشان، اجتماع علمی جامعه شناسی و دوستداران آن استاد فقید تسلیت گفته، برای ایشان رحمت و علو درجات و برای بازماندگان صبر و اجر مسئلت داریم. روحش شاد و یادش گرامی باد.

هیات مدیره انجمن جامعه شناسی ایران

https://goo.gl/y7vTRj
@iran_sociology
خبر ساده بود:محمد علی مرادی پژوهشگر فلسفه درگذشت(خبرگزاری مهر). او نماینده انسان بی مکان و فرد بی تعلق به دنیا بود. نه سمتی در اکادمی داشت و نه مرد روشنفکر عرصه عمومی بود. خود او معتقد بود که مرد معمولی عرصه خیابان است. مرادی می گوید: انقدر که از کف خیابان چیز یاد گرفتم و می گیرم از کتابها یاد نمی گیرم.
با این حال، همه کوشش او بعد از بازگشت از المان صرف اموزش فلسفه به نسل جوان شد. بنظر وی فلسفه نه مجموعه نظریه پردازیها بلکه متن زندگی بود. درگیری ذهنی او معطوف به پرسشهای جامعه کنونی از دریچه فلسفه بود.
وی درجائی می گوید همه تلاش ما بعد از شکست عباس میرزا معطوف به سازوبرگ جنگی شد(یعنی علوم نظامی و مهندسی) در حالی که ما باید به "این سوال پاسخ می دادیم که چگونه میشود انسان ایرانی رشدیافته داشت نه اینکه چگونه میشود اسلحه بهتری داشت".
فیلسوف معمولی، بسبار ساده و بی سروصدا از میان ما رفت و فردا ساعت ۸ صبح قرار است از جلوی دانشکده علوم اجتماعی تشییع شود
Forwarded from عکس نگار
‍ دریغاگویی
چندی قبل در فاصله استراحت بین کلاسها در یک مؤسسه، او را دیدم. در حال صحبت با دوستم بودم که وارد شد و به ما پیوست. شاد و سرحال و سرزنده بود. مدتها بود قصد داشتم با او درباره برخی اظهارنظرهایش گفتگو کنم. فرصت خوش آمد، زیرا خود او باب سخن را در آن باب باز کرد و من هم بی محابا وارد بحث شدم. مجادله ما تند و آتشین شد. او هم مانند من صریح بود و روشن و بی تعارف. ولی شوخ طبع هم بود. ولی من در آن دقایق، طبع طنزم را کمی از دست داده بودم و خوب ترس این را هم داشتم که مبادا با توجه به سن و سال و جایگاهش، بی احترامی گردد. بحث بالا گرفت و قومی هم شاهد ما بودند. با اشاراتی احساس کردم بیش از این روا نیست ادامه دادن... . با اجازه خودش، او را به یادداشتی وعده دادم که مدتی بعد در خبرگزاری مهر منتشر شد.
هر چقدر در روابط شخصی بانمک و شوخ و بی تکلف بود، در بحث، جدی و صریح بود. دقایقی که به مجادله گذشت، هیچ نوع حاشیه سازی و مخفی شدن پشت این و آن یا بازی با الفاظ و استناد به رزومه و ... انجام نداد. نظرش را صریح گفت و صریح هم شنید. هیچگاه نگفت ناراحت شدم، من چنانم و چنینم و... . من هم در همان گفتگو و در یادداشتم، تلاش کردم با او جدی باشم؛ زیرا او را دوست داشتم و برای کشور مفید می دیدم. تلاش کردم غیر مستقیم او را تشویق کنم که بیشتر به پژوهش بپردازد و تدریس کلاسیک(همانطور که خودش اعتقاد داشت) تا اشتغال به سخنان و دعاویی که معلوم نیست چه سودی داشته باشد.
اکنون ما دریغاگوی او هستیم. نه فقط بخاطر این که از دنیا رفت، که همه ما از دنیا خواهیم رفت. بلکه بخاطر این که معلمی که می توانست متون فلسفی آلمانی زبان را درس و شرح دهد، از میان ما رفت. دریغاگویی ما، نه فقط چنان که مرسوم است بخاطر این است که قدر اهل نظر و فرهنگ دانسته نمی شود، بلکه بخاطر این هم هست که خود این فرهیختگان نیز در کشور ما، قدر خود را نمی دانند و وقت را صرف منازعاتی می کنند که ثمره چندانی ندارد و فرصت را برای بهره مند ساختن جامعه، از کف می دهند.
یادش گرامی باد.
سید مهدی ناظمی
https://t.me/sayyedmahdinazemi
تازه‌ترین کتاب زنده‌یاد دکتر محمد امین قانعی‌راد با عنوان " اخلاقیات شعوبی و روحیۀ علمی" ۶مرداد۱۳۹۷ رونمایی می‌شود.
#جامعه_شناسي_حوزه_عمومي
خنده بر بساط جهان
مخمد زینالی اناری، روزنامه ایران، ۴مرداد۱۳۹۷

@thing
نکته: جامعه شناسی تجربه
Jalal Taj Esfehani/&REZA VARZANDEH – ABUATA (CHAND BE SHAYAD BE SABR)
این آواز ابوعطا و در واقع حرف زدن سعدی با صدا و لحن تاج اصفهانی با یکی از بهترین اجراهای سنتور بسیار زیبا است. پیشنهاد میکنم گوش کنید🙏
گردشگری ایران زیر سایه فرهنگ جیگرکی
محمد زینالی اُناری، روزان، 6مرداد 1397

@thing
درد شفافیت
محمد زینالی اُناری، روزنامه اعتماد، 3مرداد1397

@thing