نکته: جامعه شناسی تجربه
764 subscribers
449 photos
32 videos
78 files
438 links
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience

not for selling
Download Telegram
نقش شبکه های اجتماعی در اطلاع رسانی بحران

محمد زینالی اناری، ۲۴فروردین۱۳۹۸، روزان نیوز

@thing
بهره وری یا بهره بری
محمد زینالی اناری، ۲۵فروردین، ۱۳۹۸، آتیه نو

@thing
121121.pdf
1.1 MB
جوان و گذار فرهنگی

محمد زینالی اناری،۲۵فروردین۱۳۹۸، روزنامه ایران

@thing
نجاری معلومات

به پیشواز #روز_معلم

محمد زینالی اُناری

وقتی پسرم می نشیند و درس می خواند و پایتخت طاهریا ن و صفاریان را حفظ می کند، ما می پرسیم و او مدام تکرار می کند، به شیوه ی آموختن تاریخ توسط خودم فکر می کنم. درک تاریخ، در فکر کردن به روایت ها و اجرای مناسک های تاریخی است. همان طور که در عزاداری مناسک را به صورت کاملا عینی اجرا می کنیم، البته روش های مناسکی فهمیدن، متفاوت از روش های عینی و به سبک ذهنی است. در این روش، به صورت خواندن و بازی کردن تئاترها، داستان ها و دیدن فیلم های تاریخی می توان آن را درونی کرد و تاریخ را فهمید.

اما معلم ایرانی در قرن 21 دارد تاریخ را مانند میخ در ذهن شاگردان فرو می کند. مدام می خوانند و مثلا با این روش می خواهند ملکه ی ذهن شان شود. اما همه ی ایرانی ها همین طور تاریخ و جغرافیا، ریاضی و شیمی را خوانده اند و الآن هیچ کس ریاضی و شیمی را متوجه نیست و هر شیادی می تواند عدد و دارو به خورد این مردم بدهد. از فیزیک می گذرم که در مورد آن نمی توان صحبت کرد، به گمانم، هر کس فلسفه ی وجود را مبتنی بر فیزیک کوانتوم بفهمد، دچار گسست معرفتی با جهان سنتی خواهد شد. 

مغز هر جوان ایرانی، هزاران واژه و تصویر در ذهن خود به صورت پاکتی از میخ و انباری از چوب نگه داشته و هر قدر معلمان به آنان میخ و چوب دادند، آن ها نتوانسته اند در ذهن خود کمد دیواری یا کابینت خوبی از تاریخ بسازند. چرا که اساساً تاریخ به شکل کمد دیواری و کابینت نیست و روایت است. اما مدرسه های ما، با معلم هایی که مانند نجار و بنا صرفاً از حقوق خود شکایت دارند و هیچ وقت به شکل کار خود که شبیه نجاری است اعتراض نکرده اند، در حال تبدیل کردن کودک های ما به نجار و بنا هستند و به همین خاطر هست که اغلب فرزندان ما هیچ تعلقی به تاریخ و جغرافیای خود ندارند.

مردم عاشق روایت و زندگی اند و کسانی که هوشی دارند و متقاضیانی برای وجودشان می یابند، از جایی که معلمان و رسانه ها فرهنگ را شبیه میخ و چکش تصور کنند، سفر خواهند کرد. همان قدر که مدرسه و معلم مانند کارگاه نجاری است، سایر نهادها هم شباهت کمی به کارگاه نجاری ندارند. یک زمانی بیمه را توسعه دادند و با جریمه آن را به مردم اجبار می کردند، درحالی که بیمه چیزی نبود جز تأمین آینده و می توانست به صورت داستانی در زندگی مردم رخ بدهد. بستن کمربند ایمنی نیز کم از این ماجرا ندارد. تغییرات فرهنگی در ایران، اگر روزی به این می اندیشید که ارباب و رعیت را به شهروندهای همسایه تبدیل کند، امروز به این می اندیشد که ذهن چوب و معلومات میخ نیستند و تاریخ و حتی علم ریاضی از جنس روایت اند و قصه شیرین زندگی.

@thing
نجاری معلومات ...

محمد زینالی اناری، ۲اردیبهشت۹۸، روزان نیوز

@thing
Arghavan
Mojgan Shajarian, Sourena Sefati @Vivamusic_channel
ارغوان
هوشنگ ابتهاج
مژگان شجریان


من در اين گوشه كه از دنيا بيرون است

آفتابي به سرم نيست
از بهاران خبرم نيست

@adabi_leyla

‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌
‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌
چرا گفتگو در جامعه ایرانی بی فایده است؟

محمد زینالی اناری، روزان، ۲۸فروردین۱۳۹۸

@thing
درباره ی دانشگاه و طنزهای عامیانه امروزی

محمد زینالی اُناری،

در روزهای اخیر در دانشگاه محقق اردبیلی و به خصوص در روزی موسوم به رشته ای مهم که قرار بوده در تحول فردی تک تک مردم این استان نقش اساسی داشته باشد، اتفاقی رقم زده شده که تاثیرات مدت دار خواهد داشت، آن موقعی که بسیار بسیار دیر شده است و ما دیگر کاری نمی توانیم بکنیم. موقعی که زیربنای جامعه ای با ارزشهای کم معنا و سست بنیان بنانهاده شده است.

در روز  روانشناسی، در مراسم ویژه ی این برنامه، از گروهی از طنز پردازان آماتور در سالنی که تحمل اجرای موسیقی درباره ی یکی از مهم ترین رخدادهای عالم هستی، یعنی «عشق ورزیدن» را ندارد، برنامه طنزی اجرا شده که این روزها در جامعه و اقسام رسانه و شبکه مد شده و بیم آن می رود که دانشگاه به این ملاک های عامیانه برچسب آکادمیک بزند.

در گذشته نصیحتی می گفتند با این صورت که «با ادب باش پادشاهی کن، بی ادب باش هرچه خواهی کن»! مقام مردم استان اردبیل و دانشجویان آن، به قدری پایین آمده است که به جای گفتن از عشق و زندگی، از بی معنایی می گویند و هر چه دلشان می کنند. آن گاه دانشگاه را به یک موناد یا جوهر دون معنی تبدیل کرده و کرسی یا صحنه های علمی را به جای اجازه به اشعار عمیق آن هم با لحن و بطنی عالمانه، داده است به کمدی و هزل.

این مسیر به هر جا برود، به دو جا نمی رود1) مسیر دین و ایمان 2) مسیر توسعه و امید. ما امروز به بهانه های مختلفی که در دانشگاه وجود دارد، با پدیده ای مواجه هستیم که به جاهایی که وظیفه ی دانشگاه اسلامی است، نمی رود. در روز روانشناسی، که به جهت بودجه ای که از جامعه ی اسلامی می گیرد، وظیفه دارد مردم را در جهت زندگی سالم و معنوی متحول کند، به سوی بازنمایی هزل و جک مرسوم در جامعه، یعنی تحمیق و قهقهه ( که خودش از گریه بدتر است) پیش می رود.

پیشتر هم اشاره کرده ام که قهقهه و شادی های عامیانه ای که این روزها مد شده و گاه تلویزیون و برخی شبکه های تصویری آن را فزونی بخشیده اند، شادی نیست. «سیرک» یعنی خنداندن مردم به هر بهانه ای و هر ادایی است که نباید در جامعه و مخصوصاً دانشگاه جای فرهنگ را بگیرد. باید با این جریان خاص که جامعه ی ما را به سمت سستی معنا و خنده های بلند می برد، خود دانشگاه ستیزه کند، نه آن که تأثیر بگیرد. ولی در صورتی که دانشگاه چنین مسیری را پیش گیرد، خودش به خودش ستم کرده است.


در روزی که مفتخر به پاس داشت جایگاه روانشناسی است و ما باید تلاش کنیم خیلی ها که این روزها پیش فال گیر می روند، نروند و با مشاوره های روانشناسی انتخاب مسیر کنند، این رشته ی علمی دقیقا خلاف ارزش های درونی خودش را ترویج می کند و به بهانه ی خندیدن و شادی، کمدی و قهقهه که شأنی خلاف دانشگاه و اخلاق دارد اجرا می کند. این عمل دقیقا بستن در دانشگاه توسط رشته ی روانشناسی و مسئولینی است که گروه علمی آن را هدایت می کنند.

هدف این چند سطر مواجهه و مقابله با رسمیت یافتن جریان طنزهای رایج در دانشگاه بود که بر اساس اطلاعات تکمیلی و دقیق تر بازنگری شد.

@thing
Forwarded from یادداشت
 

چرا برنامه های شادی جای فرهنگ اصیل اردبیل را گرفته اند

محمد زینالی اُناری

در اول باید اشاره شود که در اردبیل فرهنگ وجود دارد. اگر سیر تاریخ یک سیستم انسانی را در نظر بگیریم، از بدویت تا دوران مدرن شامل سه دوره می شود: نخست دوره ی اسطوره که از بدویت و نام گذاری آغاز و به تفکر اسطوره ای و ماتأخرش منتتهی می شود. دوم، دوره ی فرهنگ و زبان که با شعر و حماسه آغاز می شود و دور و تسلسلی که حماسه ها را مدام تازه و مجدد می کند و ابن خلدون سیر این دوره در خاورمیانه را توضیح داده است. دوره ی سوم، مرحله ی پیدایش ایده و تفکر است که از ایده ی خدا شروع و به دوره ی تأملی آن می رسد که دنیای غرب از این مرحله هم گذشته و به دوره ی چهارم که تفکر انتقادی/تحلیلی وارد شده است.

ما در اردبیل هر چند آکادمی فلسفه و مراکز تحلیل و نقادی نداریم، اما شعرهای فراوانی داریم که نشان می دهد مرحله ی اساسی دوره های تحول زبان را طی کرده و وارد دوره ای شده ایم که شاید بتوانیم درباره ی زندگی و جهان تأملی داشته باشیم. اگرچه در این خصوص بحث ها مبسوط است، اما باید گفت که ما دارای فرهنگ، شعر و زبان محلی جذابی هستیم که سالها در این خصوص تلاش و کوشش کرده اند و هم اکنون شعرهای اجتماعی و انتقادی در اردبیل به وفور دیده می شود؛ در این خصوص عمری از خدا قرض می خواهم که بنویسم. 

ولی در این اثنا، ما گاه شاهد هستیم که در اوج دورانی که اردبیل مستعد پرورش فرهنگ و استعدادهای مربوط به آن است، مردم ما و به خصوص کارداران فرهنگ و برخی هنروران، فرهنگ را با سیرک اشتباه گرفته اند. گفته می شود که در اردبیل مراسم های شادی برگزار می شود، مراسم هایی که گاهی، وقتی پولی در بساط مدیران شهری و فرهنگی است، یا مجوزهایی در دست شان گیر افتاده، به گروه های ضد فرهنگ می بخشند تا به جای فرهنگ، جامعه را با جک ها و ترانه های مسخره یعنی شادی های کاذبی که خشم ها را نمادین می کند، انباشته کنند. 

فرهنگ می تواند خود را مبتلور کند، زبان می تواند شعر بگوید و حس ها را بیرون بیاورد. ما وقتی در این حوزه یحیوی، عاصم و بقا داریم، می توانیم شاعرانی انتقادی و ساختارشکن چون شاملو و شکسپیر هم داشته باشیم. می توانیم به اندیشه ی فلسفی از درون نقد حکمت های محلی مان راه ببریم، اما سیرک ها و شادی های وصله دار اجازه نمی دهند. باید به مدیران و هنروران گفت که جامعه ای که فرهنگ دارد، یعنی زبانی که می تواند احساس ها را به بهترین حال بیان کرده و دل ها را باز کند، نیاز به وصله با شادی های مقطعی و پر از قهقهه ندارد.

به این آقایان باید گفت، قهقهه می تواند خشونت را بیرون بریزد و دل را برای مدتی خالی کند، اما ظاهرسازی است و نمی تواند حال درون را که پر از ملال و خستگی است بیرون بریزد. مردم اردبیل نیازی به سیرک ها و شادی های خسته کننده ندارند. آن ها می توانند شادی های عمیقی که آمیخته به دانش و مهربانی است به سپهر زندگی شان وارد کنند. شادی هایی که عین ایمان و عین مواجهه ی اصیل با زندگی و جهان است. آن ها می توانند زندگی خود را با تمام کم و کاست ها به خودآگاهی و شعور اجتماعی بیارایند و هیچ وقت شهرو طبیعت خود را کثیف نکنند، فقط و فقط اگر سیرک هایی که مدیران کارنابلد شهری به جای شادی قالب کرده اند اجازه دهند.

@ardabilnote
Forwarded from Hama.alipour
سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان گرامی.
انتخابات گروه جامعه شناسی هنر روز یکشنبه ۱۵ اردیبهشت ۹۸ برگزار شد و طبق این انتخابات
خانم دکتر توکلی
آقای دکتر مریدی
آقای اقبال زاده
آقای بخشمند
محمد علی پور
به عنوان اعضای اصلی انتخاب شدند
و خانم دکتر نظری و آقای زینالی به عنوان اعضای علی البدل انتخاب شدند.
 

آهسته بجوید

محمد زینالی اُناری

چندی پیش و پس از سالهای سال، برای تفرج راهی منطقه ی سردابه شدم که آبگرم درمانی دارد و بالاتر از آبگرم، یک آبشار درون منطقه ی ییلاقی منتظر ما است. اما این بار، آبشار را مجروح و مخدوش دیدم. کوهی که در قسمت شمالی آبشار بود، مخدوش شده و بسیاری از آن برده شده بود و دیگر آبشار آن فضای دل باز طبیعی را نداشت. کوه را برده بودند، سابیده بودند و احتمالا به عنوان مصالح استفاده کرده اند.

دیگر کار از این عجیب تر نمی شود که در اوج دارا بودن سازمان های محیط زیست، همایش های متعدد و کلاس های درس متعدد دیگر در خصوص منابع طبیعی و توسعه ی پایدار و اقسام آن، حالا به جای از بین بردن جنگل و فروختن دره و بیابان به مردم، کوه ها را ناپدید کنیم. نظیر این در مسیر اردبیل به آستارا و طول مسیر کوه های گیلان، روستای نوران اردبیل و همین امسال وقتی که به قم می رفتم دیدم  در ارتفاعات غربی قم کوه ها را بر داشته اند.

چه عرض کنم! صدام را ننگ می کردیم و نفرین می گفتیم، حالا موریانه به جان کشور افتاده و آن را می جود. در مناطق ییلاقی و گردشگری منظر طبیعی آبشار را از بین می برد، کوه های گیلان را که هر ذره اش گنجی است، پیوسته می کَنند و از این گذشته، به کوه های خشک کویری هم رحم نمی کنند! ما که هستیم؟ آیا ایرانی بودن برای مراقبت از آن کافی نیست؟ چه کسی حاضر است زمین زیر پایش را ناپدید کند؟ آن ها که می کَنند که هستند؟ آیا قرار است به همین منوال بخشی از جهان که ایران نامیده شود جویده و تمام شود؟

چه کسی به موریانه ها امان داده تا کوه های ایران را از صحنه ی روزگار بردارند؟ آیا آن غیرت و همیّتی که در زمان مبارزه با عراق از آن دم می زدیم و بر موران می تاختیم، فیلم سینمایی بود؟ یا این که امروزه، ما فکر می کنیم درون یک فیلم سینمایی زندگی می کنیم که موریانه ها به آن حمله کرده اند و هیچ چیز جدی نیست، اما زلزله و سیل آمدند تا به ما بفهمانند همه چیز جدی است و فیلمی در کار نیست. آیا می توانیم از خواب بیدار شده و با موریانه ها بستیزیم؟

آیا ما به عصر پایان تاریخ نزدیک می شویم و قرار است بخشی از جهان که ایران نامیده می شود، به خاطره ای تاریخی تبدیل شود و همه ی جهانیان بگویند آن فیلم سینمایی دیگر تمام شد؟ ما نقش هایی را بازی می کنیم که احیانا خودمان هم فکر می کنیم نقش هایی قلابی و روی صحنه های موقت است و قرار است به زودی همراه با بازی های ما، کادر پشت صحنه و داستان نمایش ما تمام شود و به بخشی از موزه ی تاریخ تبدیل شویم. موریانه ها همراه با نقش های روزمره­ی زندگی ما مردم ایران در حال هضم و جویدن هستند.

ای موریانه ها! خواهش می کنم آهسته بجوید تا این دوره ی تاریخی تمام شود.

@thing
🔴 بررسی آثار اقتصادی و اجتماعی حاشیه نشینی در گفت وگو با جامعه شناسان و اقتصاددانان

لکه‌ای به‌نام حاشیه‌نشینی در کلانشهرها

http://www.ion.ir/content/modulefile/file/1047098.jpg?width=280&height=175&bgcolor=eee

مهسا قوی قلب

🔺افزایش حاشیه نشینی در شهرهای بزرگ بویژه کلانشهرها تا حد غیرقابل باوری مشهود شده، کافی است گشتی در اطراف تهران از شمال و جنوب یا شرق و غرب به سمت خارج شهر بزنی، هنوز نیم‌ساعت از شهر دور نشده نقطه به نقطه مناطقی را می‌بینی که مهاجران با کمترین امکانات ممکن در آنها زندگی می‌کنند.

🔺 اشتغال، مهمترین بحثی است که مردم را از استان‌های دیگر به حاشیه‌های تهران می‌کشاند. البته آنچه در بالابردن تعداد حاشیه نشین‌ها تأثیر صددرصد مستقیم دارد، راهی شدن یک عضو خانواده به سمت حاشیه پایتخت است. وقتی به عنوان مثال پسر جوان خانواده‌ای برای پیدا کردن شغل حاشیه نشین می‌شود، پدر و مادر و بقیه خانواده هم قطعاً به دنبال او مهاجرت را برمی‌گزینند.

🔺 وقتی فرد از سرزمین خود کنده می‌شود و ناگزیر مهاجرت می‌کند، با اختلافات فرهنگی و قومی روبه‌رو شده و احساس خفت و گرفتاری می‌کند. متأسفانه در خصوص معضل حاشیه نشینی، کنترل اجتماعی هم ضعیف است و می‌بینیم که حاشیه شهر، از سازمان و سازوکاری که استانداردهای منظم شهری دارند، تبعیت نمی‌کنند و همواره حاشیه نشین‌ها سبب اخلال در نظام شهری می‌شوند؛ در نهایت هم دولت‌ها برای کنترل افراد مقیم حاشیه‌ها، هزینه فراوانی را متحمل می‌شوند./ ایران

http://www.ion.ir/News/469263

@Irannewspaper
فرهنگ را با صنعت سرگرمی اشتباه گرفتید

محمد زینالی اناری، روزان، ۲۱اردیبهشت۹۸

@thing
Forwarded from سارماشیق
معاون استاندار تهران:
با دوشغله‌های ادارات تهران برخورد می‌شود.
در حال حاضر مشغول جمع آوری اطلاعات از ادرات استان هستیم و قطعا در صورت مشاهده هرگونه تخلف برخورد قانونی خواهد شد.

آیا در اردبیل هم دوشغله وجود دارد؟ آیا با دوشغله های ادارات اردبیل هم برخورد خواهد شد؟؟

@savalansuzi
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «بیماری مزمن شغل دوم محمد زینالی اُناری امروز بسیاری از مردم جامعه ما دوشغله اند؛ دور از چشم بیکاران محترم!  دو شغله بودن از ملاک های لیاقت یا شایستگی در انبوهه ی انسانی ما هم محسوب می شود. مختص کارمندان هم نبوده، متصدیان بسیاری از مشاغل دیگر هم علاقه مند…»
تضاد، همبستگی و شعار دانشجویان دانشگاه تهران

محمد زینالی اُناری
به نظر لویس کوزر، گروه هایی که در یک جامعه دارای تضادهای شدید هستند، با پیدایش دشمن خارجی، وفاق بیشتری می یابند؛ جامعه پویا در چنین شرایطی، برای بقای خود چنین تصمیمی را می گیرد. برخی از شاهان پهلوی و قاجاری انتقاد کرده اند که آن ها توهم توطئه را میساختند تا جامعه در برابر دشمن خارجی احساس ترس کرده و به همبستگی روی بیاورد.

در حال حاضر، علی رغم این که چقدر حمله ی آمریکا را مسجل یا غیر ممکن بدانیم و کاسب تحریم باشیم یا به قول جنگ پرست ها کاسب ترس، و البته مانند کتاب فروش سالخورده ی فیلم پالتو شتری، وجدانی کنار پیاده رو و در حال مشاهده ی زورآزمایی تضاد این نظرات باشیم، باید عقل مان به این قد بدهد که وقتی دشمن خارجی قدرت نمایی یا اظهار وجود می کند، می توانیم همان قدر که شیفته ی مانورهای نظامی بودیم، یک مانور سیاسی اقتصادی از خود نشان دهیم و برای مدتی رقابت های سیاسی و اقتصادی را توأم با وفاق سیاسی و اقتصادی پیش ببریم.

اما با آمدن چنین اتفاقاتی، تضادهای سیاسی بیشتر شده، عده ای خارج نشین به دنبال بقای جامعه نبوده و مانند فلانور، جهان را به مثابه ی اشیاء دید زده و سخنان خود را چون ته سیگاری به سوی ایران پرت می کنند. ایران محل کار و سکونت آن ها نبوده، به نان و مأوایش نیازی ندارند و تتمه ی عیش و نوش خود را در لذت انتقام گیری از مسببان مهاجرت و دربه دری خود جستجو می کنند. خوب! آن ها طرد شده و خود را بخشی از جامعه نمی دانند، اما بخشی از مردم ممکن است اسیر هیجاناتی که آن ها با شبکه های اجتماعی و ماهواره ای تزریق می کنند شود و از یادمان می رود که مسئله ی مهم تری به نام همبستگی اجتماعی هم وجود دارد.

بخش دیگری، در اوج چنین اتفاقاتی، با نفوذی که در سیستم دستور دهنده دارند، فشار خود بر پدیده های اخلاقی مورد مناقشه را افزون کرده، آن جایی که هیجان تزریق شده، یعنی زخمی که سرش را خارج نشینان باز کرده اند را مورد اصابت قرار می دهند. حال آن که در چنین شرایطی، مانند مصاحبه های تلویزیون ایرانی از راه پیمایی و عزاداری که با افراد معمولی و نه چندان مذهبی انجام می شد، نیاز به جذب عامه مردم به بازنمایی و همبستگی اجتماعی است، نه فراری دادن و احیانا تبدیل کردن بخشی از جامعه به پرخاشگر و معترض.

در مورد چنین فشارهایی که وسط دعا نرخ تعیین می کنند، 2احتمال وجود دارد، اگر مبتنی بر عقل بدانیم، باید در خیرخواهی اش شک کنیم و این را نمی توان به دوستان نظام اسلامی و حتی ایران دوستان مرتبط دانست. دوم، مبتنی برجنون دانستن به صرفه تر است ولی این هم نوعی سلب مشرعیت از وضعی موجود شده و بدتر از احتمال اول است. ایرانیان در دوران حمله ی اعراب، مغول و افغان هم دارای سستی و عدم همبستگی بودند که ضربه خوردند و خدا نکند که امروز نظم جامعه هم در چنین شرایطی پشتیبانی عامه مردم را از خودش تضعیف کند.

البته شعاری که دانشجویان علیه اسراف و تبذیر رخ داده در خصوص امر اخلاقی دادند، نشان داد که رگه های همبستگی از سوی نسل آتیه اندیش دانشجو تقویت می شود و این علی رغم فشارها، مشکلات و مسائل عدیده ی ما ایرانی ها در سال اخیر، بسیار دلگرم کننده بود.

@thing
Forwarded from یادداشت
 

اضطراب واقعیت و خرابکاری فرهنگی

هفته #روابط_عمومی و #ارتباطات

محمد زینالی اُناری؛
دومینیک استریناتی در کتاب مقدمه ای بر نظریه های فرهنگ عامه، به مطالعه ی آنجلا مک رابی درباره ی نقش و اهمیت مجله ی جکی در برساختن ذهنیت مشترک میان مخاطبان جوان انگلیسی اشاره کرده و گفته است که این مجله برای دختران جوان و نوجوان، رمزها و ارزش های مشترکی تعریف کرده و در میان آن ها نشانه های سبک زندگی خاصی را درونی می کند که با تأثیرگذاری بر حوزه زندگی شخصی و تجسم آن ها از ارزش های عاطفی صورت می گیرد. به طور کل «جکی» در میان دختران جوان ایدئولوژی خاصی برای تبیین زندگی روزمره به صورت رمزهای معنایی تولید و برای کشف و خواندن در اختیار مخاطبان قرار می دهد.

ژان بوردریار، مفهومی دارد تحت عنوان واقعیت اشباع شده، از نظر او، آن چه در جهان رسانه ای شکل می گیرد، واقعیتی است که توسط رسانه ها، سخن ها و گفت و گوهای رایج در جامعه شکل می گیرد. در واقع، باید گفت واقعیت چیزی است که در یک مشارکت جمعی گفته می شده، رسمیت می یابد. از نظر او واقعیت ساخته می شود و جامعه از معناهای پراکنده شده توسط کسانی که متصدی ساختن واقعیت هستند، اشباع می شود. در جوامع محلی که تابع منابع خبری و مسائل عمومی جامعه ی بزرگ تر هستند، واقعیتی ساخته نمی شود و ذهن ها و چشم ها منفعل جوامع بزرگتر، چون سیستم ملی و سیستم جهانی با این وضع ماهواره های ما هستند.

هر گروه سنی، طبقاتی یا محلی، برای داشتن دنیای مشترک نیازمند داشتن دایره ی ارتباطی و واقعیت های نمایانی درون آن اند تا هویت خود را از درون آن ساخته و تعریف کنند. یعنی ما برای ساختن تفاهمات و فرهنگ محلی، نیازمند مجله ها یا رسانه های مشترکی هستیم که بتوانیم آن چه درون آن به عنوان فرهنگ و واقعیت ساخته و پرداخته می شود را فرابیابیم. اما واقعیت این است که در استان ما، نشریاتی که مانند جکی در طول سی سال توسط گروه مخاطبان خوانده شده و ذهنیت و معنای مشترک و در نهایت واقعیت خلق کند، وجود ندارد. انجام این کار از دست رسانه های تصویری هم بر نمی آید چون اساساً تصویری که آن ها می سازند، بیرون از فرد و روبروی او است و مانند مجله و متنی نیستند که فرصت را برای کشف به ذهن مخاطب بدهند و این تفاوت اساسی دنیای شفاهی و متنی است.

ما نشریاتی داریم که به صورت ادواری و در زمان انتخابات یا انتصابات خاصی رونق می گیرند و از قضا خرده روایت های تصویری (عکس و تیتر) برای عرض اندام افراد خاصی خلق می کنند و در دورانی که واقعیت مشترکی در میان مردم وجود نداشته و جامعه ی محلی دچار اضطراب واقعیت شده است، نهایت استفاده را از این آشفته بازای که خود عامل آن شده اند، می برند. البته رسانه هایی که شناسنامه دارند، با نظارتی که مکلف به آن هستند، تا حدی در اضطرابی که آفریده می شود، مسئول اند و این موضوع به خاطر نقشی که در تاریخ مکتوب دارند در وجدان تاریخ قابل قضاوت و به همین دلیل قابل کنترل است.

اما در این میان شبح رسانه ای جدیدی که در گستره ی موبایلی و نزدیک به حریم خصوصی مردم شکل گرفته و بیشتر به شکل اخبارهای در گوشی و زمزمه های خانگی و «بی شناسنامه» عمل می کند. این شبح با امکان نقش تلقینی خطرناکی که دارد از کوره ی این اضطراب، بیشترین نقش را می برد. شبح در غیبت نقشی که رسانه های مکتوب و مسئول می توانستند داشته باشند، با مشوش نمودن اذهان مردم و به ویژه افراد مسئولی که نگران موقعیت خود در پیشگاه واقعیت هستند، بهره برداری کرده و گاه تا حد خرابکاری پیش می رود. تا جایی که همچون اخبارهای سال 32 صبح یک رمز می آفرینند و بعد از ظهر آن را وارونه می کنند و معلوم هم نیست در این وسط چه اتفاقی می افتد و چه کسی چه کاری می کند!

@ardabilnote
مدرک گرایی چهره دانشگاه را آلوده کرده است

محمد زینالی اناری، روزنامه ایران، ۱خرداد۹۸

@thing