Forwarded from انجمن علمی جامعهشناسی دانشگاه اصفهان (🌱N.Karimi)
#گزارش_تصویری از جلسه معرفی و بررسی کتاب «خرده فرهنگ معنای سبک از دیک هبدیج» ☝🏽
🔺فایل صوتی این جلسه در روزهای آتی در کانال انجمن علمی جامعه شناسی گذاشته خواهد شد.
@ui_sociology
🔺فایل صوتی این جلسه در روزهای آتی در کانال انجمن علمی جامعه شناسی گذاشته خواهد شد.
@ui_sociology
Forwarded from انجمن علمی جامعهشناسی دانشگاه اصفهان (🌱N.Karimi)
Forwarded from انجمن علمی جامعهشناسی دانشگاه اصفهان (🌱N.Karimi)
خرده فرهنگ(معنای سبک).دیک هبدیج_02.mp3
58.5 MB
#فایل_صوتی مربوط به نشست معرفی و بررسی کتاب خرده فرهنگ (معمای سبک) از دیک هبدیج
وحید اعطاف ، محمد زینالی اناری
🔔لطفا برای دوستان خود به اشتراک بگذارید.🔔
@ui_sociology
وحید اعطاف ، محمد زینالی اناری
🔔لطفا برای دوستان خود به اشتراک بگذارید.🔔
@ui_sociology
انجمن جامعه شناسی ایران دفتر اردبیل با همکاری اداره کل کتابخانه های عمومی استان اردبیل برگزار می کند:
📘چشم انداز توانمندی زنان
دکتر بهشته صفرپور، طبیعت گرایی و تربیت
دکتر زهرا سهرابی، ویژگی های روانشناختی زنان توانمند
۲۰آذر۱۳۹۸، ساعت ۱۶، کتابخانه مرکزی اردبیل
@thing
📘چشم انداز توانمندی زنان
دکتر بهشته صفرپور، طبیعت گرایی و تربیت
دکتر زهرا سهرابی، ویژگی های روانشناختی زنان توانمند
۲۰آذر۱۳۹۸، ساعت ۱۶، کتابخانه مرکزی اردبیل
@thing
191008_1630
My Recording
نشست انجمن جامعه شناسی ایران دفتر اردبیل با عنوان چشم انداز توانمندی زنان
خانم دکتر صفرپور
خانم دکتر سهرابی
کتابخانه ی مرکزی اردبیل، ۲۰آذر۱۳۹۸
@thing
خانم دکتر صفرپور
خانم دکتر سهرابی
کتابخانه ی مرکزی اردبیل، ۲۰آذر۱۳۹۸
@thing
Forwarded from ️ شبکه جامعه شناسی
🔸تحول کیفیت تنبیه دانش آموزان در مدارس ایران از دهه شصت تاکنون!
🖋مهران صولتی
📍در روزهای گذشته تنبیه دانش آموزی توسط معلم خود در خوزستان دوباره خبر ساز شد. شبکه های اجتماعی این مساله را در سطح وسیعی مطرح نموده و از چرایی گسترش آن پرسش کردند. اگر چه از رسانه ای شدن یک پدیده نمی توان لزوما افزایش آن را نتیجه گرفت ولی واقعیت این است که نوعی تحول کیفی در پدیده تنبیه دانش آموزان طی سی سال گذشته قابل مشاهده است. از همین رو معتقدم که برای تبیین دلایل تنبیه در دهه شصت باید بیشتر از رویکرد روان شناسی بهره جست و برای تحلیل علل تنبیه در دهه نود باید بیشتر به سراغ جامعه شناسی رفت!
📍دهه شصت: برای همه ما این دهه پیوندی استوار با پدیده تنبیه داشت. معلمان به عنوان سوژه های قدرتمند تغییر که توانسته بودند با بسیج دانش آموزان انقلاب ۵۷ را رقم بزنند اکنون از مرجعیت و احترام فراوانی در جامعه برخوردار بودند. فرهنگ پدرسالاری موجود هم هنوز توسط فردیت های دانش آموزان با چالش جدی روبرو نشده بود، لذا معلمان می کوشیدند تا در نقش یک هدایت گر دلسوز مسیر آینده را به دانش آموزان نشان دهند. کلاس ها اگرچه پرجمعیت بود ولی انگیزه های درسی هم فراوان بود. تنبیه جزء ضروریات مدارس تلقی می شد آن چنان که حجم و شدت آن کمتر با اعتراض دانش آموزان مواجه می شد. معلمان دانش آموزان را همچون فرزندان خود می دیدند و چه بسا از سر دلسوزی شلاق را بر دست های آنها می نواختند. به نظرم رویکرد روان شناسی به خوبی می تواند واقعیت های آن روز کلاس های درس ایران از منظر نگاه معلمان به دانش آموزان را تبیین کند!
📍دهه نود: این دهه اما متفاوت از گذشته است. مرجعیت معلمان به دلیل تنگناهای معیشتی و تکثر منابع معرفتی دچار چالش های جدی شده است. امید به آینده رنگ باخته و مدیریت کلاس های پرازدحام و سرشار از دانش آموزان کم انگیزه به بحرانی جدی انجامیده است. همین امر موجب شده که زمام کلاس در برخی اوقات از دستان معلمان خارج و بازگرداندن آن به نظم اولیه مستلزم تنبیه برخی خاطیان باشد. دانش آموزانی که اکنون با بحران های متعدد جنسی، هویت و اعتماد در زندگی خود مواجهند و در عوض می کوشند تا محیط مدرسه را به فرصتی برای کشتن زمان و خوش باشی تبدیل کنند. ورود به عصر فرزند سالاری هم موجب ظهور فردیت ها و به چالش کشیده شدن اقتدار معلمان در کلاس ها شده است. دانش آموزانی که اکنون برای معلمان غوطه ور در انبوه مشکلات روزمره، دیگر نه به عنوان فرزند بلکه به مثابه مزاحمی سمج تلقی می شوند. بر همین اساس معتقدم که نگاه جامعه شناختی بهتر می تواند چنین وضعیتی را توضیح دهد!
📍نکته پایانی: برخی جامعه شناسان از دانش آموزان امروز با عنوان " نسل آبی" یاد کرده اند که می تواند ترجمان اندوه و سرگشتگی این نوجوانان در کشاکش تحولات امروز ایران باشد. نسلی بی پناه، دیجیتالی شده، بدون فرصت کودکی کردن، درگیر با بحران اعتماد به مراجع ارزشی، بدون آینده ای روشن و کلافه از امر ونهی های روزمره! روشن است که معلمی کردن برای این نسل بیش از همه مستلزم شناخت عمیق از زمانه ای است که در آن به سر می بریم. آموزش و پرورش اما با گرفتار آمدن در تامین نیازهای اولیه ای مانند کمبود کلاس و معلم، مدارس را به محیطی فرسایشی برای معلمان و دانش آموزان تبدیل کرده است!
📍پ.ن: گویا والدین دانش آموز خوزستانی هم با چاقو و چماق به معلم فرزند خود حمله و او را روانه بیمارستان کرده اند!!!
💡 #رسانه شمایید. اگر میپسندید، برای دوستانتان بفرستید.
🌐 شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_Sociology
🖋مهران صولتی
📍در روزهای گذشته تنبیه دانش آموزی توسط معلم خود در خوزستان دوباره خبر ساز شد. شبکه های اجتماعی این مساله را در سطح وسیعی مطرح نموده و از چرایی گسترش آن پرسش کردند. اگر چه از رسانه ای شدن یک پدیده نمی توان لزوما افزایش آن را نتیجه گرفت ولی واقعیت این است که نوعی تحول کیفی در پدیده تنبیه دانش آموزان طی سی سال گذشته قابل مشاهده است. از همین رو معتقدم که برای تبیین دلایل تنبیه در دهه شصت باید بیشتر از رویکرد روان شناسی بهره جست و برای تحلیل علل تنبیه در دهه نود باید بیشتر به سراغ جامعه شناسی رفت!
📍دهه شصت: برای همه ما این دهه پیوندی استوار با پدیده تنبیه داشت. معلمان به عنوان سوژه های قدرتمند تغییر که توانسته بودند با بسیج دانش آموزان انقلاب ۵۷ را رقم بزنند اکنون از مرجعیت و احترام فراوانی در جامعه برخوردار بودند. فرهنگ پدرسالاری موجود هم هنوز توسط فردیت های دانش آموزان با چالش جدی روبرو نشده بود، لذا معلمان می کوشیدند تا در نقش یک هدایت گر دلسوز مسیر آینده را به دانش آموزان نشان دهند. کلاس ها اگرچه پرجمعیت بود ولی انگیزه های درسی هم فراوان بود. تنبیه جزء ضروریات مدارس تلقی می شد آن چنان که حجم و شدت آن کمتر با اعتراض دانش آموزان مواجه می شد. معلمان دانش آموزان را همچون فرزندان خود می دیدند و چه بسا از سر دلسوزی شلاق را بر دست های آنها می نواختند. به نظرم رویکرد روان شناسی به خوبی می تواند واقعیت های آن روز کلاس های درس ایران از منظر نگاه معلمان به دانش آموزان را تبیین کند!
📍دهه نود: این دهه اما متفاوت از گذشته است. مرجعیت معلمان به دلیل تنگناهای معیشتی و تکثر منابع معرفتی دچار چالش های جدی شده است. امید به آینده رنگ باخته و مدیریت کلاس های پرازدحام و سرشار از دانش آموزان کم انگیزه به بحرانی جدی انجامیده است. همین امر موجب شده که زمام کلاس در برخی اوقات از دستان معلمان خارج و بازگرداندن آن به نظم اولیه مستلزم تنبیه برخی خاطیان باشد. دانش آموزانی که اکنون با بحران های متعدد جنسی، هویت و اعتماد در زندگی خود مواجهند و در عوض می کوشند تا محیط مدرسه را به فرصتی برای کشتن زمان و خوش باشی تبدیل کنند. ورود به عصر فرزند سالاری هم موجب ظهور فردیت ها و به چالش کشیده شدن اقتدار معلمان در کلاس ها شده است. دانش آموزانی که اکنون برای معلمان غوطه ور در انبوه مشکلات روزمره، دیگر نه به عنوان فرزند بلکه به مثابه مزاحمی سمج تلقی می شوند. بر همین اساس معتقدم که نگاه جامعه شناختی بهتر می تواند چنین وضعیتی را توضیح دهد!
📍نکته پایانی: برخی جامعه شناسان از دانش آموزان امروز با عنوان " نسل آبی" یاد کرده اند که می تواند ترجمان اندوه و سرگشتگی این نوجوانان در کشاکش تحولات امروز ایران باشد. نسلی بی پناه، دیجیتالی شده، بدون فرصت کودکی کردن، درگیر با بحران اعتماد به مراجع ارزشی، بدون آینده ای روشن و کلافه از امر ونهی های روزمره! روشن است که معلمی کردن برای این نسل بیش از همه مستلزم شناخت عمیق از زمانه ای است که در آن به سر می بریم. آموزش و پرورش اما با گرفتار آمدن در تامین نیازهای اولیه ای مانند کمبود کلاس و معلم، مدارس را به محیطی فرسایشی برای معلمان و دانش آموزان تبدیل کرده است!
📍پ.ن: گویا والدین دانش آموز خوزستانی هم با چاقو و چماق به معلم فرزند خود حمله و او را روانه بیمارستان کرده اند!!!
💡 #رسانه شمایید. اگر میپسندید، برای دوستانتان بفرستید.
🌐 شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_Sociology
افول از جایگاه صدر امور؛ مجلس یا ملت؟!
🖋 محمد زینالی اُناری
⭕️ این روزها سخنانی مبنی بر این شنیده می شود که مجلس ایران جایگاه صدر امور را از دست داده است. زمزمه هایی که از دولت پنهان و شبکه ها و باندهای تصمیم گیر وجود داشت، به تدریج به جایی رسیده است که تصمیمات اساسی مجلس در جاهای دیگر، پشت صف های طولانی می ماند و معطل اموری می ماند که ملت بر گردن آن نهاده اند. مجلس به محل تصمیم گیری نیابتی منتخبان در مورد سرنوشت ملت و «امور»اتی است که به زندگی و آینده ی ملت مرتبط است. اما به نظر می رسد روز به روز این نقش کم رنگ تر می شود و به جای مجلس، نهادهای دیگر وزن بیشتری برای تصمیم گیری کسب می کنند.
⭕️ برانگیخته شدن دولت، از ملت یک برونداد انتخابی و نمایندگی است. ملت بدون وجود نماینده اش در سیستم های تقنینی و اجرایی، اساسا وجود خارجی ندارد. اما در ایران، به سادگی این برونداد ملت از جایگاه خود می افتد و شبکه ها و حلقه های مختلف و متنوع می توانند تصمیمات خود را بر آن تحمیل کنند. این که مجلس از صدر امور بیفتد، نشان دهنده ی این است که ویژگی های انسجام ملت رفته رفته بی معنا می شود. آن هم ایرانی که از چندین قوم و تبار مختلف و پراکنده با چسبی ذیل معنای ملت قرار گرفته است.
⭕️ سابقاً شاهان سیستم حاکمه ی ایران را با شمشیر، خوف و رجا و ارتباطات ملوک الطوایفی با مناطق مختلف گرد هم آورده و با روشهای سنتی حاکمیت آن را اداره می کردند، اما اینک و در آستانه ی قرن بیست و یک این روشها دوام و فایده ای ندارد. به این معنی که اگر حکومت قاجار می توانست با همان سیاق سابق ایران را به صورت مجموعه حفظ کند، امروز عملی نیست. حدود یک صد سال است که سرنوشت، قانون و تصمیمات سالانه ی ملت ایران پس از مشروطه تحت نمایندگی و نظارت ملی قرارگرفته است. اگر این سیستم نمایندگی آن جایگاه مشروع و مقبول خود را از دست دهد، جایگزین ان نیاز به شمشیر، خوف و رجایی است که این روزها تهیه ی آن برای هر گروه اشرار و اجنبری ساده است.
⭕️ مجلس، نمود سیاست مدنی است و با هضم و حذف آن در گردباد امور و شبکه ها و گروه ها، به تدریج بیم آن می رود که انسجام ملی سستی گرفته و دچار گسست و فروپاشی شود. از آن جایی که وضعیت اعتماد و سرمایه ی اجتماعی و روابط افقی که می تواند نظم را از درون جامعه برانگیزد، سالیان سال است که وخیم گزارش می شود. مشخص نیست که شمشیر، خوف و رجا هم بتواند حتی برای تکه تکه های ایران چاره ای داشته باشد. بلکه گسست و فروپاشی ایران، در عصر انفجار اطلاعات و تنوع مداخله گران راهی به یک هرج و مرج خطرناک و بی سامانی همه گیر خواهد داشت.
@thing
🖋 محمد زینالی اُناری
⭕️ این روزها سخنانی مبنی بر این شنیده می شود که مجلس ایران جایگاه صدر امور را از دست داده است. زمزمه هایی که از دولت پنهان و شبکه ها و باندهای تصمیم گیر وجود داشت، به تدریج به جایی رسیده است که تصمیمات اساسی مجلس در جاهای دیگر، پشت صف های طولانی می ماند و معطل اموری می ماند که ملت بر گردن آن نهاده اند. مجلس به محل تصمیم گیری نیابتی منتخبان در مورد سرنوشت ملت و «امور»اتی است که به زندگی و آینده ی ملت مرتبط است. اما به نظر می رسد روز به روز این نقش کم رنگ تر می شود و به جای مجلس، نهادهای دیگر وزن بیشتری برای تصمیم گیری کسب می کنند.
⭕️ برانگیخته شدن دولت، از ملت یک برونداد انتخابی و نمایندگی است. ملت بدون وجود نماینده اش در سیستم های تقنینی و اجرایی، اساسا وجود خارجی ندارد. اما در ایران، به سادگی این برونداد ملت از جایگاه خود می افتد و شبکه ها و حلقه های مختلف و متنوع می توانند تصمیمات خود را بر آن تحمیل کنند. این که مجلس از صدر امور بیفتد، نشان دهنده ی این است که ویژگی های انسجام ملت رفته رفته بی معنا می شود. آن هم ایرانی که از چندین قوم و تبار مختلف و پراکنده با چسبی ذیل معنای ملت قرار گرفته است.
⭕️ سابقاً شاهان سیستم حاکمه ی ایران را با شمشیر، خوف و رجا و ارتباطات ملوک الطوایفی با مناطق مختلف گرد هم آورده و با روشهای سنتی حاکمیت آن را اداره می کردند، اما اینک و در آستانه ی قرن بیست و یک این روشها دوام و فایده ای ندارد. به این معنی که اگر حکومت قاجار می توانست با همان سیاق سابق ایران را به صورت مجموعه حفظ کند، امروز عملی نیست. حدود یک صد سال است که سرنوشت، قانون و تصمیمات سالانه ی ملت ایران پس از مشروطه تحت نمایندگی و نظارت ملی قرارگرفته است. اگر این سیستم نمایندگی آن جایگاه مشروع و مقبول خود را از دست دهد، جایگزین ان نیاز به شمشیر، خوف و رجایی است که این روزها تهیه ی آن برای هر گروه اشرار و اجنبری ساده است.
⭕️ مجلس، نمود سیاست مدنی است و با هضم و حذف آن در گردباد امور و شبکه ها و گروه ها، به تدریج بیم آن می رود که انسجام ملی سستی گرفته و دچار گسست و فروپاشی شود. از آن جایی که وضعیت اعتماد و سرمایه ی اجتماعی و روابط افقی که می تواند نظم را از درون جامعه برانگیزد، سالیان سال است که وخیم گزارش می شود. مشخص نیست که شمشیر، خوف و رجا هم بتواند حتی برای تکه تکه های ایران چاره ای داشته باشد. بلکه گسست و فروپاشی ایران، در عصر انفجار اطلاعات و تنوع مداخله گران راهی به یک هرج و مرج خطرناک و بی سامانی همه گیر خواهد داشت.
@thing
هدیه ی شب یلدا
محمد زینالی اُناری
زمان به هم ریخته است و ما از دوران زمان کروی که گرد شعاع عالم معنا می یافت، به عالمی در زمانی مدرج و سنجیدنی پرتاب شده ایم که مدام می پرسیم: «ببخشید؛ ساعت چند است؟»
تا چندی پیش سخن مادران و پدران مان چنین بود که «شر روز از خیرشب بهتر است» و در تربیت فرزند گوش وی می خواندند که «گون چئخدی چئخ گون باتدی بات»(با طلوع بیرون برو و موقع غروب به خانه برگرد). ما رفیق خورشید در روشنایی روز بودیم و پیوندمان با ماه و ستاره ها به پنجره های سبک مدرن و پیش از آن به دریچه های بام های خانه محدود می شد. در چنین زمانه ای، شب های طولانی زمستان بود، ما (قدمای ما) بودیم و کرسی ای که همراز قصه ها و روایت های کوچک محلی بود.
شب یلدا، میراث قصه ها است. بازمانده ای غریب از شب های گرم و صمیمی خانواده ها و قصه ای محدود به رسم و رسوم خوردنی و خندیدنی. این شب بلند در تنهایی خود، بار همه ی شب های خانگی ما را به دوش میکشد. روزها و شب های چنین که به میراثی معنوی تقلیل یافته اند، تنها زمان هایی هستند که خانواده ی ایرانی، با آن همه زخم و چرکی که دارند، کنار هم می نشینند و برای لحظه ای از رسوم جدید و سرگرم کننده ی شهرهای شبانه دوری می جویند. خانه هایی که روزها فقط پانزده دقیقه گفتگوی خانوادگی به چشم می بینند، در این شب ها شاهد یک هم نشینی دلبرانه از زندگی های امروزی هستند.
ما درون زمان مدرج نیز هلهله کرده و با ساعت زندگی نمی کنیم، دانش ما از ساعت، گسترانیدن ساعت های کار از اوائل صبح تا پاسی از شب است. ساعت کار ایرانی ها زیاد است و دروغ نگوئیم اگر اعضای آن با هم سخن نمی گویند، تقصیر اتصالات و ارتباطات جدید است، کار زیاد برای مصرف زیاد ما را از هم جدا و غریبه کرده است.
شب یلدا، این روزها، گرد هم آیی غریبه هایی است که بجویند ببینند در کیسه ی قلب خود چند کلمه گم شده دارند تا در چنین شبی به لطف انار و هندوانه و کشمش و گردو و جشن و پاکوبی های خاصی که این روزگار رسم شده است، بیابند و به هم هدیه کنند. به فروشنده های امروز باید گفت که زیاد تلاش و اصرار نکنید، هدیه ی شب یلدا، سخن و کلمه است.
برای بزرگداشت این شب، هدیه نخرید، لباس رسمی نپوشید و ادوکلن نزنید! شب یلدا، وقت نشستن با اعضای خانه است که در روزمرگی زمان و کار زیاد گم شده اند. آن گاه به جای آن که شعر و موسیقی و مراسم های امروزی، باید در طرف صمیمی خانه نشسته و با هم صحبت کرد.
هدیه ی شب یلدا قصه است، اما نه قصه ای که از آن بوی ادبیات بیاید، حتی اگر به عزای نویسنده نشسته باشد. قصه ای که در خیره شدن به چشم های اعضای خانواده و گفتن از لحظه های شخصی شروع شده و با پاسخ های دیگری در لحظه ی روزمره ی زمان تکمیل شود.
هدیه ی شب یلدا، گفت و گو است.
@thing
محمد زینالی اُناری
زمان به هم ریخته است و ما از دوران زمان کروی که گرد شعاع عالم معنا می یافت، به عالمی در زمانی مدرج و سنجیدنی پرتاب شده ایم که مدام می پرسیم: «ببخشید؛ ساعت چند است؟»
تا چندی پیش سخن مادران و پدران مان چنین بود که «شر روز از خیرشب بهتر است» و در تربیت فرزند گوش وی می خواندند که «گون چئخدی چئخ گون باتدی بات»(با طلوع بیرون برو و موقع غروب به خانه برگرد). ما رفیق خورشید در روشنایی روز بودیم و پیوندمان با ماه و ستاره ها به پنجره های سبک مدرن و پیش از آن به دریچه های بام های خانه محدود می شد. در چنین زمانه ای، شب های طولانی زمستان بود، ما (قدمای ما) بودیم و کرسی ای که همراز قصه ها و روایت های کوچک محلی بود.
شب یلدا، میراث قصه ها است. بازمانده ای غریب از شب های گرم و صمیمی خانواده ها و قصه ای محدود به رسم و رسوم خوردنی و خندیدنی. این شب بلند در تنهایی خود، بار همه ی شب های خانگی ما را به دوش میکشد. روزها و شب های چنین که به میراثی معنوی تقلیل یافته اند، تنها زمان هایی هستند که خانواده ی ایرانی، با آن همه زخم و چرکی که دارند، کنار هم می نشینند و برای لحظه ای از رسوم جدید و سرگرم کننده ی شهرهای شبانه دوری می جویند. خانه هایی که روزها فقط پانزده دقیقه گفتگوی خانوادگی به چشم می بینند، در این شب ها شاهد یک هم نشینی دلبرانه از زندگی های امروزی هستند.
ما درون زمان مدرج نیز هلهله کرده و با ساعت زندگی نمی کنیم، دانش ما از ساعت، گسترانیدن ساعت های کار از اوائل صبح تا پاسی از شب است. ساعت کار ایرانی ها زیاد است و دروغ نگوئیم اگر اعضای آن با هم سخن نمی گویند، تقصیر اتصالات و ارتباطات جدید است، کار زیاد برای مصرف زیاد ما را از هم جدا و غریبه کرده است.
شب یلدا، این روزها، گرد هم آیی غریبه هایی است که بجویند ببینند در کیسه ی قلب خود چند کلمه گم شده دارند تا در چنین شبی به لطف انار و هندوانه و کشمش و گردو و جشن و پاکوبی های خاصی که این روزگار رسم شده است، بیابند و به هم هدیه کنند. به فروشنده های امروز باید گفت که زیاد تلاش و اصرار نکنید، هدیه ی شب یلدا، سخن و کلمه است.
برای بزرگداشت این شب، هدیه نخرید، لباس رسمی نپوشید و ادوکلن نزنید! شب یلدا، وقت نشستن با اعضای خانه است که در روزمرگی زمان و کار زیاد گم شده اند. آن گاه به جای آن که شعر و موسیقی و مراسم های امروزی، باید در طرف صمیمی خانه نشسته و با هم صحبت کرد.
هدیه ی شب یلدا قصه است، اما نه قصه ای که از آن بوی ادبیات بیاید، حتی اگر به عزای نویسنده نشسته باشد. قصه ای که در خیره شدن به چشم های اعضای خانواده و گفتن از لحظه های شخصی شروع شده و با پاسخ های دیگری در لحظه ی روزمره ی زمان تکمیل شود.
هدیه ی شب یلدا، گفت و گو است.
@thing
تولید مثل خشونت
محمد زینالی اُناری
سقراط میگوید «من هم مثل مادرم ماما هستم؛ او در به دنیا آمدن کودکان یاری تان می دهد و من در به دست آوردن اندیشه». او با پرسیدن سوال های اکتشافی از جوانان یونانی در فهم شان از معانی واژه ها و استعارات چون شجاعت و عشق، کمک می کرد تا آنان در قطعیت این واژه ها غرق نشده و به معناهای کاملتری از آن ها دست یابند. می گویند در آن دوران عقاید سوفسطائیان بر اذهان مستولی بوده و سیستم معانی خود را نشر داده بود که با این کار سقراط در آستانه ی دگرگونی و اضمحلال بر آمده و در نتیجه به اعدام سقراط انجامید.
داستان دیگری را در قرآن شنیده ایم که در آن، قربانی و عبادت هابیل به دلیل پارسایی اش مورد پذیرش خدا قرار می گیرد و قابیل از خشم صتمیم می گیرد هابیل را بکشد. اما جواب هابیل چیست؟ در آیه ی 29 سوره ی مائده آمده است که هابیل به برادرش می گوید: « ای برادر حتی اگر تو دستت را به سویم بگشایى که مرا بکشى، من هرگز دستم را به سویت نمىگشایم تا چنین کاری را بکنم؛ چرا که از خدایى که جهانیان را پرورده است، مىترسم ». کشتن سقراط که در پارسایی و فضیلت جستجو می کرد، دلیلی جز نگرانی قابیلیان زمانه در از دست دادن قدرت نهفته در معناهای خشنی که در جامعه ی یونانی آن زمان پراکنده بودند نداشت. چرا که آن ها شجاعت را در جنگ می دانستند و سقراط در پایداری روح و معرفت اخلاقی.
انسان دو مرحله ی تولد دارد، نخست غریزه ی او توسط والدین متولد می شود و سپس اندیشه ی او توسط معلمان، و فارابی معلم را پدر دوم و اصلی ترین تکیه گاه وجود می داند. اما در جامعه ی کنونی ما، گاه اقدامات وارونه ای انجام می شود و تلاش می شود سیستم فرهنگ که در سایه ی آموختن معلم و یادگیری اخلاق و فضیلت خلق می شود، روز به روز سستی بگیرد. گروهی هستند که به جای تولید اندیشه، در تولید احساسات کمک می کنند. آن ها را نمی توان همچون سقراط دانست که مامای اندیشه بود، بلکه قابیلانی هستند که بر علیه رفتار معلمی شوریده اند. گروهی به دنبال بازگرداندن مفاهیم فرهنگی شجاعت به جنگ و هراس هستند، حال آن که در فرهنگ دینی ما، شجاعت نه در بریدن سر عمربن عبدود، که در غلبه علی(ع) بر خشم خویشتن و صفت و مشی امام مظلوم موسی کاظم(ع) است.
خشونت، خود به خود به دنیا نمی آید، بلکه کسانی هستند که به تولید آن کمک می کنند. آن ها نظام غریزی را که باید در دوران کودکی و نوجوانی از طریق زحمات معلمان جایش را به نظام فرهنگی بدهد، مجدداً احیا می کنند. کمک می کنند تا فرهنگ و اخلاق بمیرد و احساسات و خشونت زنده شود. انتخابات، عرصه ی رویارویی کینه ها و خشونت ها نیست، بلکه عرصه ی گفتگوهای فرهنگی است. اگر سالیان سال است که گروهی انتخابات را همچون بازارهای مکاره و تجارت های پر از ورشکسته مان عرصه ای خشن و بی پدر و مادر معرفی می کنند، به خاطر این است که نصایح امثال فارابی را قبول ندارند. بلکه پدر و مادر سیاست، انسان های اخلاقی ای هستند که چه در بازار چه در خطابه ها، نگاه شان به جیب و دهان اشخاص دیگر نیست، بلکه اصول اولیه شان نگه داشت قواعد اخلاقی، خوردن خشم ها و کینه ها و رعایت اصول فلسفی و دینی سعادت است، چه بر مشی سقراطی باشند، چه هابیل و از همه شیرین تر مرید امام علی (ع) باشند یا همدل با امام کاظم (ع).
#انتخابات_مجلس
#خشونت_نوین
@thing
محمد زینالی اُناری
سقراط میگوید «من هم مثل مادرم ماما هستم؛ او در به دنیا آمدن کودکان یاری تان می دهد و من در به دست آوردن اندیشه». او با پرسیدن سوال های اکتشافی از جوانان یونانی در فهم شان از معانی واژه ها و استعارات چون شجاعت و عشق، کمک می کرد تا آنان در قطعیت این واژه ها غرق نشده و به معناهای کاملتری از آن ها دست یابند. می گویند در آن دوران عقاید سوفسطائیان بر اذهان مستولی بوده و سیستم معانی خود را نشر داده بود که با این کار سقراط در آستانه ی دگرگونی و اضمحلال بر آمده و در نتیجه به اعدام سقراط انجامید.
داستان دیگری را در قرآن شنیده ایم که در آن، قربانی و عبادت هابیل به دلیل پارسایی اش مورد پذیرش خدا قرار می گیرد و قابیل از خشم صتمیم می گیرد هابیل را بکشد. اما جواب هابیل چیست؟ در آیه ی 29 سوره ی مائده آمده است که هابیل به برادرش می گوید: « ای برادر حتی اگر تو دستت را به سویم بگشایى که مرا بکشى، من هرگز دستم را به سویت نمىگشایم تا چنین کاری را بکنم؛ چرا که از خدایى که جهانیان را پرورده است، مىترسم ». کشتن سقراط که در پارسایی و فضیلت جستجو می کرد، دلیلی جز نگرانی قابیلیان زمانه در از دست دادن قدرت نهفته در معناهای خشنی که در جامعه ی یونانی آن زمان پراکنده بودند نداشت. چرا که آن ها شجاعت را در جنگ می دانستند و سقراط در پایداری روح و معرفت اخلاقی.
انسان دو مرحله ی تولد دارد، نخست غریزه ی او توسط والدین متولد می شود و سپس اندیشه ی او توسط معلمان، و فارابی معلم را پدر دوم و اصلی ترین تکیه گاه وجود می داند. اما در جامعه ی کنونی ما، گاه اقدامات وارونه ای انجام می شود و تلاش می شود سیستم فرهنگ که در سایه ی آموختن معلم و یادگیری اخلاق و فضیلت خلق می شود، روز به روز سستی بگیرد. گروهی هستند که به جای تولید اندیشه، در تولید احساسات کمک می کنند. آن ها را نمی توان همچون سقراط دانست که مامای اندیشه بود، بلکه قابیلانی هستند که بر علیه رفتار معلمی شوریده اند. گروهی به دنبال بازگرداندن مفاهیم فرهنگی شجاعت به جنگ و هراس هستند، حال آن که در فرهنگ دینی ما، شجاعت نه در بریدن سر عمربن عبدود، که در غلبه علی(ع) بر خشم خویشتن و صفت و مشی امام مظلوم موسی کاظم(ع) است.
خشونت، خود به خود به دنیا نمی آید، بلکه کسانی هستند که به تولید آن کمک می کنند. آن ها نظام غریزی را که باید در دوران کودکی و نوجوانی از طریق زحمات معلمان جایش را به نظام فرهنگی بدهد، مجدداً احیا می کنند. کمک می کنند تا فرهنگ و اخلاق بمیرد و احساسات و خشونت زنده شود. انتخابات، عرصه ی رویارویی کینه ها و خشونت ها نیست، بلکه عرصه ی گفتگوهای فرهنگی است. اگر سالیان سال است که گروهی انتخابات را همچون بازارهای مکاره و تجارت های پر از ورشکسته مان عرصه ای خشن و بی پدر و مادر معرفی می کنند، به خاطر این است که نصایح امثال فارابی را قبول ندارند. بلکه پدر و مادر سیاست، انسان های اخلاقی ای هستند که چه در بازار چه در خطابه ها، نگاه شان به جیب و دهان اشخاص دیگر نیست، بلکه اصول اولیه شان نگه داشت قواعد اخلاقی، خوردن خشم ها و کینه ها و رعایت اصول فلسفی و دینی سعادت است، چه بر مشی سقراطی باشند، چه هابیل و از همه شیرین تر مرید امام علی (ع) باشند یا همدل با امام کاظم (ع).
#انتخابات_مجلس
#خشونت_نوین
@thing
Forwarded from تاریخ فلسفه با ابوذر شریعتی
📢 کافه فلسفه برگزار می کند:
💥 موضوعِ نشست: «کانونِ گرمِ انقیاد و تزویر»
👤 ارائه: دکتر حسن محدثی گیلوایی
💎 کافه فلسفه افتخار آن را دارد که در ادامه سلسله جلسات علمی با اندیشمندان معاصر، در خدمت دکتر محدثیِ عزیز باشد.
🔷زمان: پنجشنبه ۹۸/۱۰/۱۲ ساعت ۱۸
🔶مکان: گیشا، نبش خیابان ۱۵، پلاک ۲۲۶، طبقه ۱، واحد ۱
🔸 به دلیل محدودیت ظرفیت، در ایدی ذیل ثبت نام بفرمایید:
🆔 @Moghadam_sss
💥 موضوعِ نشست: «کانونِ گرمِ انقیاد و تزویر»
👤 ارائه: دکتر حسن محدثی گیلوایی
💎 کافه فلسفه افتخار آن را دارد که در ادامه سلسله جلسات علمی با اندیشمندان معاصر، در خدمت دکتر محدثیِ عزیز باشد.
🔷زمان: پنجشنبه ۹۸/۱۰/۱۲ ساعت ۱۸
🔶مکان: گیشا، نبش خیابان ۱۵، پلاک ۲۲۶، طبقه ۱، واحد ۱
🔸 به دلیل محدودیت ظرفیت، در ایدی ذیل ثبت نام بفرمایید:
🆔 @Moghadam_sss
درباره ی زیست جهان مواجهه های ما
محمد زینالی اُناری
ما ایرانی ها دو همسایه ی اصل و اساسی داریم، یکی همسایگان غیرایرانی یعنی ماوراء مرز ایران، دوم، هموطنانی که میهمان سفره ی همسایه های ایران هستند. ایرانی های بسیاری از ایران رفته اند و اگرچه اسیر غربت و ترانه های «دلم میخواد به اصفهان برگردم» شدند، اما بر سر سفره ی رفاهی و فرهنگی کشورهای توسعه یافته نشسته اند و ایده آل های ذهنی شان مبتنی بر زیست جهان، سیاست و امر روزمره ای است که در آن مستغرق شده اند. اگرچه آن ها هموطن و عزیز ما هستند، اما با سپهر اجتماعی ایرانی فاصله داشته، متأسفانه به زعم همزبانی دیگر از زیست جهان ایرانی دور شده و زبان و امر روزمره ی پی در پی شونده در ایران را نمی نیوشند.
همان طور که ما ایرانی ها رویاهایی داریم و چه بسا رویاهای نه چندان صیقلی یافته و به شدت مضطربی داریم، ایرانیان جهان وطن نیز رویاها و ایده هایی درباره ی زندگی شان و حتی درباره ی ایران شان دارند. هر یک بسته به ترکیبی که در کشورهای میزبان دارند، دم از شیوه، سبک و پدیداری آینده زده و طرح و فرم ارائه می دهند؛ در عین حال که از وضع ایران هم شاکی و ناراضی اند، چون ایران سوئد و کانادا نیست و قوه ی تأمین رفاه و سوادی در آن حد برای شهروندانش ندارد. آن ها از دموکراسی و میزان آزادی اجتماعی ایران نیز راضی نیستند و در مراودات خود با ایران نیز این مباحث را مطرح می کنند و اغلب هم در رسانه های دم دست شان در این خصوص مداخله می کنند.
آن ها به مانند تمام انسان های جهان بندگان آزاد خدایند و می توانند هر کاری کرده و هر چیزی را بگویند، در این سنخ آزادی شان خرده ای نیست و کسی دخالتی در زبان و بیان آن ها ندارد. اما مسئله این است که چه تأثیری در زندگی و وضع روزمره ی دیگران و حتی کنش ها و تعاملات نرم و سخت دیگران دارند! نفوذ جهانی همسایه گان ایرانی یا ایرانیان همسایه بر رسانه ها و جو افکار جهانی به شدت زیاد است و این به نسبت سیاست و امر روزمره ی مستولی بر میزبانان آن ها به مراتب از سهم ما ایرانیان چه از نظر داخله و چه از نظر خارجه بیشتر است. از این رو، سایه ی زیست جهان غیرایرانی در سیاست و امر همواره مواجهه شونده ی ایرانی به شدت سنگینی می کند و حجم مطالبه را از ظرفیت تعاملات ایرانی به شدت بالاتر می برد.
اگر تمام مداخلات و نیات این هموطنان صحیح و به جا بوده باشد، باز هم ممکن است چشم اندازهای آن ها از زاویه ی دید زیست روزمره در ایران و امکان مندی تحقق آن چشم اندازها از وسعت دریچه ی دید امروزی ما داخل نشین ها و از ظرفیت عملی ما به شدت بیشتر است. چرا که آن ها دم از زیست روزمره ی خود می زنند و توان عملی ای که ظرفیت های موجود در پیش روی آن ها قرار داده است، اما ما زاویه ی دید «جمعی» و توان عملی بسته به داشته های اجتماعی خود را داریم و مداخله ی آن ها در فرایند حرکت ما داخل نشین ها طبیعتا سخت و سنگین خواهد شد. ممکن است ما را به خوبی و روشنی به جلو و به سوی تحولات هل دهند، اما پاهای ما و تمرکز ما به مسیر پیش رو به مراتب کمتر از آن باری است که بر دوش مان گذاشته می شود.
نتیجه ی مداخلات زبانی زیست جهان خارج از قلمرو حوادث و مواجهه های روزمره ی ما، پایان کشیدن توانایی افرادی است که هر روز و هر ساعت مجبور و مکلف به مواجهه می شوند و سخت و سنگین شدن دریچه ها و چه بسا ازبین رفتن کشسانی و ظرفیت مسیرهایی می شود که ما در پیش خود داشته ایم. راه چاره این است که حتی اگر قصد مداخله دارند، مبتنی بر واقعیات و بر اساس ظرفیت ها و زیست جهان ایرانی سخن بگویند و در تحقق تجربه ی تحولات ایرانی موثر باشند، والا این چنین که آن ها بار سنگین روی دوش ما ایرانی ها، زبان روزمره ی حوادث و تحولات مان قرار می دهند، به یک انسداد اساسی می انجامد؛ چنان که سالیان سال است چنین می کنند و تغییر رویه ای نداده اند.
@thing
محمد زینالی اُناری
ما ایرانی ها دو همسایه ی اصل و اساسی داریم، یکی همسایگان غیرایرانی یعنی ماوراء مرز ایران، دوم، هموطنانی که میهمان سفره ی همسایه های ایران هستند. ایرانی های بسیاری از ایران رفته اند و اگرچه اسیر غربت و ترانه های «دلم میخواد به اصفهان برگردم» شدند، اما بر سر سفره ی رفاهی و فرهنگی کشورهای توسعه یافته نشسته اند و ایده آل های ذهنی شان مبتنی بر زیست جهان، سیاست و امر روزمره ای است که در آن مستغرق شده اند. اگرچه آن ها هموطن و عزیز ما هستند، اما با سپهر اجتماعی ایرانی فاصله داشته، متأسفانه به زعم همزبانی دیگر از زیست جهان ایرانی دور شده و زبان و امر روزمره ی پی در پی شونده در ایران را نمی نیوشند.
همان طور که ما ایرانی ها رویاهایی داریم و چه بسا رویاهای نه چندان صیقلی یافته و به شدت مضطربی داریم، ایرانیان جهان وطن نیز رویاها و ایده هایی درباره ی زندگی شان و حتی درباره ی ایران شان دارند. هر یک بسته به ترکیبی که در کشورهای میزبان دارند، دم از شیوه، سبک و پدیداری آینده زده و طرح و فرم ارائه می دهند؛ در عین حال که از وضع ایران هم شاکی و ناراضی اند، چون ایران سوئد و کانادا نیست و قوه ی تأمین رفاه و سوادی در آن حد برای شهروندانش ندارد. آن ها از دموکراسی و میزان آزادی اجتماعی ایران نیز راضی نیستند و در مراودات خود با ایران نیز این مباحث را مطرح می کنند و اغلب هم در رسانه های دم دست شان در این خصوص مداخله می کنند.
آن ها به مانند تمام انسان های جهان بندگان آزاد خدایند و می توانند هر کاری کرده و هر چیزی را بگویند، در این سنخ آزادی شان خرده ای نیست و کسی دخالتی در زبان و بیان آن ها ندارد. اما مسئله این است که چه تأثیری در زندگی و وضع روزمره ی دیگران و حتی کنش ها و تعاملات نرم و سخت دیگران دارند! نفوذ جهانی همسایه گان ایرانی یا ایرانیان همسایه بر رسانه ها و جو افکار جهانی به شدت زیاد است و این به نسبت سیاست و امر روزمره ی مستولی بر میزبانان آن ها به مراتب از سهم ما ایرانیان چه از نظر داخله و چه از نظر خارجه بیشتر است. از این رو، سایه ی زیست جهان غیرایرانی در سیاست و امر همواره مواجهه شونده ی ایرانی به شدت سنگینی می کند و حجم مطالبه را از ظرفیت تعاملات ایرانی به شدت بالاتر می برد.
اگر تمام مداخلات و نیات این هموطنان صحیح و به جا بوده باشد، باز هم ممکن است چشم اندازهای آن ها از زاویه ی دید زیست روزمره در ایران و امکان مندی تحقق آن چشم اندازها از وسعت دریچه ی دید امروزی ما داخل نشین ها و از ظرفیت عملی ما به شدت بیشتر است. چرا که آن ها دم از زیست روزمره ی خود می زنند و توان عملی ای که ظرفیت های موجود در پیش روی آن ها قرار داده است، اما ما زاویه ی دید «جمعی» و توان عملی بسته به داشته های اجتماعی خود را داریم و مداخله ی آن ها در فرایند حرکت ما داخل نشین ها طبیعتا سخت و سنگین خواهد شد. ممکن است ما را به خوبی و روشنی به جلو و به سوی تحولات هل دهند، اما پاهای ما و تمرکز ما به مسیر پیش رو به مراتب کمتر از آن باری است که بر دوش مان گذاشته می شود.
نتیجه ی مداخلات زبانی زیست جهان خارج از قلمرو حوادث و مواجهه های روزمره ی ما، پایان کشیدن توانایی افرادی است که هر روز و هر ساعت مجبور و مکلف به مواجهه می شوند و سخت و سنگین شدن دریچه ها و چه بسا ازبین رفتن کشسانی و ظرفیت مسیرهایی می شود که ما در پیش خود داشته ایم. راه چاره این است که حتی اگر قصد مداخله دارند، مبتنی بر واقعیات و بر اساس ظرفیت ها و زیست جهان ایرانی سخن بگویند و در تحقق تجربه ی تحولات ایرانی موثر باشند، والا این چنین که آن ها بار سنگین روی دوش ما ایرانی ها، زبان روزمره ی حوادث و تحولات مان قرار می دهند، به یک انسداد اساسی می انجامد؛ چنان که سالیان سال است چنین می کنند و تغییر رویه ای نداده اند.
@thing
Forwarded from 👩🌾 زنان روستایی و عشایری (Mahta Bazrafkan)
چرا زنان در بلایا بیشتر آسیب می بینند؟
در متونی که در مورد تحولات و تغییرات زندگی اجتماعی بشر نوشته شده می خوانیم که نهاد اقتصاد، سیاست و دین از دل خانواده برآمد، و قبل از آن در راس هر خانواده گسترده ای «ریش سپیدان» کانونهای اولیه قدرت و اقتدار و تصمیم گیری بوده اند، هرچند ممکن است زنانی هم در بین آنها بوده باشد اما همین واژه ریش سپید کنایه از مردانه بودن حوزه سیاست و تصمیم گیری است.
به نظر میرسد زنان برکنار از مردان بوده و آنها از همان ابتدا محصور در برساخته اجتماعی به نام « قابلیت از خودگذشتگی» شدند که برآمده از تقسیم کار اجتماعی بود که وظیفه مراقبتگری نیز بر عهده زنان می نهاد و این وظیفه تمام وقت، اکثريت زنان را از فضای سیاست و مشارکت در حوزه هایی که اساساً مردانه ساخته شده بود دور می کرد.
همین امر مانع حضور تأثیر گذار زنان در مواقع حساس تصمیم گیری شده و نظم اجتماعی که مردان تعریف میکردند در جهت منافع خودشان شکل گرفته و نسلها در همین بستر «فرهنگیده» شدند و در همین بستر توانمندسازی فردی زنان نیز محدود شده و آنها در موقعیت های حساس مانند جنگ و بلایا متزلزل و آسیب پذیر کرد.
یکی از دلایل آسیب پذیر بودن زنان در جنگ و بلایا مراقبتگری است، مراقبتگری نیاز به هزینه کردن عطوفت و در خدمت «دیگری بودن» دارد.
زنان قبل از نجات خود به نجات دیگری می اندیشند، آنها را حتی بر پشت و آغوش حمل می کنند، سهم غذای خودشان را به آنها می بخشند و بطور کلی این آسیب پذیری نه به دلیل ضعف، بلکه به دلیل مسئولیت پذیری ایثارگرانه شان است.
در بلایایی چون خشکسالی مردان از روستا مهاجرت می کنند و زنان با اندکی خرجی، مسئولیت مراقبت از «دیگری ضعیف تر» برعهده میگیرند، در حالی که نه قدرت (هم از نظر مالی و هم فرهنگی و حتی قانونی) مهاجرت دارند و نه برای چنین روزی توانمند شده اند، حتی نمیدانند همسرانشان باز خواهند گشت یا خیر. در چنین شرایطی زنان در خط مقدم خشونت و آسیب جسمی و روانی قرار خواهند گرفت.
این دیگری طیفی از انسان ها و حتی حیوانات خانگی را در بر می گیرد که زنان بسیار بیش از خود به رتق و فتق امور آنها می پردازند و داستان زندگی بشر بر همین شالوده قوام یافته است.
زنان به دلیل قابلیت ازخودگذشتگی و وظیفه عاطفی که کم کم به صورت یک ارزش اجتماعی به درآمد، مراقبت از دیگری را بیش ازمراقبت از خودشان ارزشمند دانسته و توانمندسازی را در خرج بیشتر و بیشتر این قابلیت پنداشته اند، درحالیکه در شرایط مخاطرهآمیز؛ این نگرش منفعلانه زنان و کسانی که از آنها مراقبت می کنند را بیش از پیش در خطر قرار خواهد داد.
با آگاهی و رشد دانش اجتماعی و زمانی که زنان کم کم به این نابرابری در هزینه کردن عاطفه پی بردند، خواهان تقسیم کار عادلانه شدند، اما ریشه های حکمرانی ریش سپیدان در مناطقی از جهان محکمتر از آن است که به راحتی تسلیم آموزشها و تغییراتی شود که زنان «مراقبتگر تصمیم گیر» شوند.
هرچند تجربه کشورهای درحال توسعه ی در معرض خطر خشکسالی، که به زنان روستایی مجوز ورود در حوزه مردانه تصمیم گیری داده اند نشان میدهد که اغلب؛ زنان همانگونه که در مراقبتگری حساس ومسئولیت پذیر عمل کرده اند، در عمل و پایبندی به مسئول اجتماعی و تصمیم گیری نیز موفق بوده و توانمندسازی و مشارکت زنان از قضا موجب انسجام و پایداری خانواده ها و حفظ زندگی روستایی از مخاطرات مهاجرت های اقلیمی و مخاطره آمیز شده است./مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾 ©
در متونی که در مورد تحولات و تغییرات زندگی اجتماعی بشر نوشته شده می خوانیم که نهاد اقتصاد، سیاست و دین از دل خانواده برآمد، و قبل از آن در راس هر خانواده گسترده ای «ریش سپیدان» کانونهای اولیه قدرت و اقتدار و تصمیم گیری بوده اند، هرچند ممکن است زنانی هم در بین آنها بوده باشد اما همین واژه ریش سپید کنایه از مردانه بودن حوزه سیاست و تصمیم گیری است.
به نظر میرسد زنان برکنار از مردان بوده و آنها از همان ابتدا محصور در برساخته اجتماعی به نام « قابلیت از خودگذشتگی» شدند که برآمده از تقسیم کار اجتماعی بود که وظیفه مراقبتگری نیز بر عهده زنان می نهاد و این وظیفه تمام وقت، اکثريت زنان را از فضای سیاست و مشارکت در حوزه هایی که اساساً مردانه ساخته شده بود دور می کرد.
همین امر مانع حضور تأثیر گذار زنان در مواقع حساس تصمیم گیری شده و نظم اجتماعی که مردان تعریف میکردند در جهت منافع خودشان شکل گرفته و نسلها در همین بستر «فرهنگیده» شدند و در همین بستر توانمندسازی فردی زنان نیز محدود شده و آنها در موقعیت های حساس مانند جنگ و بلایا متزلزل و آسیب پذیر کرد.
یکی از دلایل آسیب پذیر بودن زنان در جنگ و بلایا مراقبتگری است، مراقبتگری نیاز به هزینه کردن عطوفت و در خدمت «دیگری بودن» دارد.
زنان قبل از نجات خود به نجات دیگری می اندیشند، آنها را حتی بر پشت و آغوش حمل می کنند، سهم غذای خودشان را به آنها می بخشند و بطور کلی این آسیب پذیری نه به دلیل ضعف، بلکه به دلیل مسئولیت پذیری ایثارگرانه شان است.
در بلایایی چون خشکسالی مردان از روستا مهاجرت می کنند و زنان با اندکی خرجی، مسئولیت مراقبت از «دیگری ضعیف تر» برعهده میگیرند، در حالی که نه قدرت (هم از نظر مالی و هم فرهنگی و حتی قانونی) مهاجرت دارند و نه برای چنین روزی توانمند شده اند، حتی نمیدانند همسرانشان باز خواهند گشت یا خیر. در چنین شرایطی زنان در خط مقدم خشونت و آسیب جسمی و روانی قرار خواهند گرفت.
این دیگری طیفی از انسان ها و حتی حیوانات خانگی را در بر می گیرد که زنان بسیار بیش از خود به رتق و فتق امور آنها می پردازند و داستان زندگی بشر بر همین شالوده قوام یافته است.
زنان به دلیل قابلیت ازخودگذشتگی و وظیفه عاطفی که کم کم به صورت یک ارزش اجتماعی به درآمد، مراقبت از دیگری را بیش ازمراقبت از خودشان ارزشمند دانسته و توانمندسازی را در خرج بیشتر و بیشتر این قابلیت پنداشته اند، درحالیکه در شرایط مخاطرهآمیز؛ این نگرش منفعلانه زنان و کسانی که از آنها مراقبت می کنند را بیش از پیش در خطر قرار خواهد داد.
با آگاهی و رشد دانش اجتماعی و زمانی که زنان کم کم به این نابرابری در هزینه کردن عاطفه پی بردند، خواهان تقسیم کار عادلانه شدند، اما ریشه های حکمرانی ریش سپیدان در مناطقی از جهان محکمتر از آن است که به راحتی تسلیم آموزشها و تغییراتی شود که زنان «مراقبتگر تصمیم گیر» شوند.
هرچند تجربه کشورهای درحال توسعه ی در معرض خطر خشکسالی، که به زنان روستایی مجوز ورود در حوزه مردانه تصمیم گیری داده اند نشان میدهد که اغلب؛ زنان همانگونه که در مراقبتگری حساس ومسئولیت پذیر عمل کرده اند، در عمل و پایبندی به مسئول اجتماعی و تصمیم گیری نیز موفق بوده و توانمندسازی و مشارکت زنان از قضا موجب انسجام و پایداری خانواده ها و حفظ زندگی روستایی از مخاطرات مهاجرت های اقلیمی و مخاطره آمیز شده است./مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾 ©
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «افول از جایگاه صدر امور؛ مجلس یا ملت؟! 🖋 محمد زینالی اُناری ⭕️ این روزها سخنانی مبنی بر این شنیده می شود که مجلس ایران جایگاه صدر امور را از دست داده است. زمزمه هایی که از دولت پنهان و شبکه ها و باندهای تصمیم گیر وجود داشت، به تدریج به جایی رسیده است…»
احتقانی شدن وجدان عمومی
محمد زینالی اناری؛
در هفته ی گذشته، وجدان عمومی دچار احتقان شد. نفسش گرفت و به تدریج به سویی رفت که باز گرداندن دم برای آن با مشکل مواجه شود. در گرداب حوادث منطقه ای، خبر سقوط و درگذشت تعداد بی شمار جوانان و متخصصان شنیده شد، بدون حتی یک روز فاصله با قربانیان مراسم تشییع و کمتر از یک روز قبل از سقوط اتوبوس به دره!
با دیدن فیلم هواپیمای آتش گرفته در تاریکی صبح، شائبه هایی شکل گرفت که به تدریج به سمت احتقان گرفتن روحیه و وجدان عمومی پیش رفت. دقیقاً در برابر چنین نشانه ی مرموز و مشکوکی، داعیه داران، تحلیل گران و مجریان رسانه ها، پیش از هر گونه بررسی تخصصی و اعلام نظر رسمی، مدام بر خودبخودی بودن یا فرض ناشی از نقص فنی، اشاره و تکرار کردند.
علی رغم این که درگذشتگان تشییع و اتوبوس به کل از پندار عمومی غایب شد، تجزیه ی فرهنگی بر ارزش جان درگذشتگان هواپیما به سرعت شکل گرفته و جامعه به دو دسته ی «سوگواران پرسشگر» و «بی تفاوتهای مذمتگر» تفکیک شد. در یک بخش جامعه با وجدان جریحه دار شده و موشکافی امر مشکوک مواجه بودیم، در بخش دیگر، با مقایسه ی تحقیر آمیز کم رنگ بودن خون بردگان سرمایه داری با قهرمان وطن. دقیقاً یک روز قبل، انگار که کاملا هماهنگ شده باشد، یکی از هنرمندان لژیونر تلویزیون و سینمای ایران تأکید می کند که آن هایی که به کشورهای سرمایه داری می روند، مانند برده اند و کسانی که در ایران اند، آزادترند.
با یک زخم عمیق که نفس را به تنگ می آورد مواجه شدیم و نمک هایی که به شدت بر آن پاشیده می شد و بغضش را مردود و دردش را تحقیر میکرد، دقیقاً انگار که هوای آلوده ی چندی پیش تهران ریه های زخم خورده بیماران را به احتقان و سرفه ی خونی وا داشته است. اما این مسئله چرا تشدید می شد؟
عامل اساسی ای که در گروه سوگوار بود، احساس «پیوستگی جان ها» است که ناشی از بعد همدلی انسانی در جامعه بود، احساس امنیت و احساس احترام درگذشتگان، قشرهایی که با آن ها همنوا و هم درد بودند را به ستوه می آورد. یکی از آنان می گفت: هر یک از ما اگر به خاطر این قبیل اشتباه ها بمیریم برای هیچ کس مهم نخواهیم بود، و طبیعتاً این یک علامت عقلانی از جامعه ای است که نگران امنیت جانی و احترام وجودی خود باشد. در مقابل، گروه دیگری که پیگیر اخبار سرسری بودند و احساس می کردند خون برده های سرمایه داری کم ارزش تر از خون قهرمانان است، احساسات مردم غمزده را به بازی و تمسخر می گرفتند.
سه روز نفس گیر تجزیه فرهنگی از سوی مخالفان همدلی به تضاد و تقابل تبدیل شد و به جای خودی ها، این بیگانگان بودند که به بازشناسی امر مشکوک جسم آتشین و پیکر آتش گرفته ی هواپیما و همدلی با بازماندگان و افکار عمومی جریحه دار شده ی جهان می پرداختند. اما در عرصه های مواجهه ی ایرانی در شبکه های عمومی و حتی روابط چهره به چهره، لحظه لحظه بر تنگی تنفس قشرهای مضطرب و تنش هایی تقابلی میان «وجدان های مجروح و شک» با « برده انگاری و تمسخر» افزوده می شد. دیگر مسلم شده بود که در برابر دولت های ذینفع که به مرکزی سازی مسئله و بروز دردمندی می پرداختند، جان های همدل ایرانی ها از سوی مقامات و رسانه های داخلی به نوعی کنار گذاری و حاشیه ای شده و اصل مسئله دچار بدیهی انگاری شده است.
در حالی که، رئیس جمهور و رئیس دانشگاه خارجی ضمن پیگیری موشکافانه و دردمندانه ی شک و شبهه ی موجود در شکل انفجار و سقوط هواپیما با بازماندگان که خون ایرانی دارند می گرید و سوگ می کند، در این سو هنوز به دردها و شک ها وقعی ننهاده و استدلالات بدون پایه ای برای نفی قضیه از سوی افراد غیروارد و شعارگوهای موبایلی که بی تفاوتی و بی معنایی ارزش درگذشتگان را برای وضعیت جامعه رسمیت می داد، تقویت می شد.
این حالت ها به تدریج، وجدان جریحه دار شده ی بخشی از جامعه ی دانشگاهی و جوانان را به شدت محتقن و آن را به سمت سرفه های خونین و بغض های آتشین پیش برد تا این که پس از تأئید خبر نحوه ی اصابت موشک، به زعم اظهار همدردی مسئولین در رسانه ها و شبکه ها، در خیابان ها و در حین شکل گیری امر جمعی تشدید احساسات بترکد.
در حالی که روسای خارجی متن سوگواری را به دست می گیرند، روسای ما با این که مهارت های تسکین و کاهش آلام را بیشتر از همه ی جهانیان بلدند، چندان که باید همدلی خود را نشان نمیدهند. ما ایرانی ها از قدیم در کوچه و بازار از قبل آشنایی و اعتماد می گفتیم اگر گوشت هم را بخوریم، استخوان هم را نمی اندازیم، اما گوشت، استخوان و خون با هم سوختند و هنوز کسی به دنبال تسکین دل های پرپر شده نبوده است. بهتر است متولیان، مخصوصاً کسانی که فکر می کنند نیاز به بازگرداندن اعتماد مردم برای نهادهای مسئول ارزش و اهمیتی دارد، وارد گود شده، برای درگذشتگان سوگ و عزاداری کنند تا همدلی و اعتماد را تقویت کنند و مانع تقویت تجزیه و تضاد شوند.
@thing
محمد زینالی اناری؛
در هفته ی گذشته، وجدان عمومی دچار احتقان شد. نفسش گرفت و به تدریج به سویی رفت که باز گرداندن دم برای آن با مشکل مواجه شود. در گرداب حوادث منطقه ای، خبر سقوط و درگذشت تعداد بی شمار جوانان و متخصصان شنیده شد، بدون حتی یک روز فاصله با قربانیان مراسم تشییع و کمتر از یک روز قبل از سقوط اتوبوس به دره!
با دیدن فیلم هواپیمای آتش گرفته در تاریکی صبح، شائبه هایی شکل گرفت که به تدریج به سمت احتقان گرفتن روحیه و وجدان عمومی پیش رفت. دقیقاً در برابر چنین نشانه ی مرموز و مشکوکی، داعیه داران، تحلیل گران و مجریان رسانه ها، پیش از هر گونه بررسی تخصصی و اعلام نظر رسمی، مدام بر خودبخودی بودن یا فرض ناشی از نقص فنی، اشاره و تکرار کردند.
علی رغم این که درگذشتگان تشییع و اتوبوس به کل از پندار عمومی غایب شد، تجزیه ی فرهنگی بر ارزش جان درگذشتگان هواپیما به سرعت شکل گرفته و جامعه به دو دسته ی «سوگواران پرسشگر» و «بی تفاوتهای مذمتگر» تفکیک شد. در یک بخش جامعه با وجدان جریحه دار شده و موشکافی امر مشکوک مواجه بودیم، در بخش دیگر، با مقایسه ی تحقیر آمیز کم رنگ بودن خون بردگان سرمایه داری با قهرمان وطن. دقیقاً یک روز قبل، انگار که کاملا هماهنگ شده باشد، یکی از هنرمندان لژیونر تلویزیون و سینمای ایران تأکید می کند که آن هایی که به کشورهای سرمایه داری می روند، مانند برده اند و کسانی که در ایران اند، آزادترند.
با یک زخم عمیق که نفس را به تنگ می آورد مواجه شدیم و نمک هایی که به شدت بر آن پاشیده می شد و بغضش را مردود و دردش را تحقیر میکرد، دقیقاً انگار که هوای آلوده ی چندی پیش تهران ریه های زخم خورده بیماران را به احتقان و سرفه ی خونی وا داشته است. اما این مسئله چرا تشدید می شد؟
عامل اساسی ای که در گروه سوگوار بود، احساس «پیوستگی جان ها» است که ناشی از بعد همدلی انسانی در جامعه بود، احساس امنیت و احساس احترام درگذشتگان، قشرهایی که با آن ها همنوا و هم درد بودند را به ستوه می آورد. یکی از آنان می گفت: هر یک از ما اگر به خاطر این قبیل اشتباه ها بمیریم برای هیچ کس مهم نخواهیم بود، و طبیعتاً این یک علامت عقلانی از جامعه ای است که نگران امنیت جانی و احترام وجودی خود باشد. در مقابل، گروه دیگری که پیگیر اخبار سرسری بودند و احساس می کردند خون برده های سرمایه داری کم ارزش تر از خون قهرمانان است، احساسات مردم غمزده را به بازی و تمسخر می گرفتند.
سه روز نفس گیر تجزیه فرهنگی از سوی مخالفان همدلی به تضاد و تقابل تبدیل شد و به جای خودی ها، این بیگانگان بودند که به بازشناسی امر مشکوک جسم آتشین و پیکر آتش گرفته ی هواپیما و همدلی با بازماندگان و افکار عمومی جریحه دار شده ی جهان می پرداختند. اما در عرصه های مواجهه ی ایرانی در شبکه های عمومی و حتی روابط چهره به چهره، لحظه لحظه بر تنگی تنفس قشرهای مضطرب و تنش هایی تقابلی میان «وجدان های مجروح و شک» با « برده انگاری و تمسخر» افزوده می شد. دیگر مسلم شده بود که در برابر دولت های ذینفع که به مرکزی سازی مسئله و بروز دردمندی می پرداختند، جان های همدل ایرانی ها از سوی مقامات و رسانه های داخلی به نوعی کنار گذاری و حاشیه ای شده و اصل مسئله دچار بدیهی انگاری شده است.
در حالی که، رئیس جمهور و رئیس دانشگاه خارجی ضمن پیگیری موشکافانه و دردمندانه ی شک و شبهه ی موجود در شکل انفجار و سقوط هواپیما با بازماندگان که خون ایرانی دارند می گرید و سوگ می کند، در این سو هنوز به دردها و شک ها وقعی ننهاده و استدلالات بدون پایه ای برای نفی قضیه از سوی افراد غیروارد و شعارگوهای موبایلی که بی تفاوتی و بی معنایی ارزش درگذشتگان را برای وضعیت جامعه رسمیت می داد، تقویت می شد.
این حالت ها به تدریج، وجدان جریحه دار شده ی بخشی از جامعه ی دانشگاهی و جوانان را به شدت محتقن و آن را به سمت سرفه های خونین و بغض های آتشین پیش برد تا این که پس از تأئید خبر نحوه ی اصابت موشک، به زعم اظهار همدردی مسئولین در رسانه ها و شبکه ها، در خیابان ها و در حین شکل گیری امر جمعی تشدید احساسات بترکد.
در حالی که روسای خارجی متن سوگواری را به دست می گیرند، روسای ما با این که مهارت های تسکین و کاهش آلام را بیشتر از همه ی جهانیان بلدند، چندان که باید همدلی خود را نشان نمیدهند. ما ایرانی ها از قدیم در کوچه و بازار از قبل آشنایی و اعتماد می گفتیم اگر گوشت هم را بخوریم، استخوان هم را نمی اندازیم، اما گوشت، استخوان و خون با هم سوختند و هنوز کسی به دنبال تسکین دل های پرپر شده نبوده است. بهتر است متولیان، مخصوصاً کسانی که فکر می کنند نیاز به بازگرداندن اعتماد مردم برای نهادهای مسئول ارزش و اهمیتی دارد، وارد گود شده، برای درگذشتگان سوگ و عزاداری کنند تا همدلی و اعتماد را تقویت کنند و مانع تقویت تجزیه و تضاد شوند.
@thing
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «احتقانی شدن وجدان عمومی محمد زینالی اناری؛ در هفته ی گذشته، وجدان عمومی دچار احتقان شد. نفسش گرفت و به تدریج به سویی رفت که باز گرداندن دم برای آن با مشکل مواجه شود. در گرداب حوادث منطقه ای، خبر سقوط و درگذشت تعداد بی شمار جوانان و متخصصان شنیده شد، بدون…»
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «دهه ی فجر یادآور اتفاقاتی است که امروز بسیاری از مردم آن را به یاد ندارند و به آن نمی اندیشند. اتفاقاتی که برخی از آن ها به صورت عینی و مشاهده پذیر رخ داد و این را احتمالا همه ی آن هایی که حضور داشتند دیده اند و می توانند بنویسند یا تعریف کنند. اما اتفاقات…»