Forwarded from خانه کتاب علوم انسانی و اجتماعی (mirhoseini_utbook)
در دوران ما فرهنگ شکلی جادویی به خود گرفته است و از فرهنگ عامه تا فرهنگ کارفرما و فرهنگ جنگ و فرهنگ دینی از این مقوله صحبت میشود. این مفاهیم در روابط اجتماعی و علوم انسانی وارد شده و دامنۀ گفتمان فرهنگ را رقم زدهاند. بدین صورت که قلمرویی از این مفهوم شکل گرفته است که در آن فرهنگ از چشمانداز واقعیت اجتماعی فراسوی اقتصاد و سیاست دیده میشود. از اینرو تعجبآور نیست که علم فرهنگ به تدریج جزئی لاینفک از جغرافیای آکادمی شده، در بسیاری از دانشگاههای جهان به این علم میپردازند و این رشتۀ جدید را در مقام یک رشتۀ دانشگاهی محقق کردهاند.
نویسنده در این کتاب بر اساس سه مفهوم پیشرفت، قانون و تجربه به منزلۀ سه حلقه اتصال در سیر تاریخی شکلگیری علم فرهنگ کوشیده است وابستگی چنین دانشی را از سویی با علم تجربی و از دیگرسو با دین، اسطوره و شعر نمایان کند.
در این کتاب به بنیانهای علم فرهنگ پرداخته میشود و مسائلی به طور مبسوط در کتاب بررسی میشود. در این روند، اگر چه تحول و چگونگی تکوین این علم در جهان فکری ـ فلسفی غرب تشریح شده است، اما نویسنده این را از منظر یک ایرانی نوشته است. بدین ترتیب که سعی شده حلقههایی را که از لحاظ فکری در فضای اندیشۀ غربی طی شده است تا جایی که ممکن است بیابد و آنها را توضیح دهد. از اینرو برای یافتن این حلقه ناچار بوده مطالب را طی دو نوبت درسگفتار بیان کند و با پرسشهای دانشجویان به طور جدیتر روبرو شود و بکوشد آنها را در این کتاب تشریح کند. در نتیجه این کتاب حاصل تلاش فکری دانشجویانی که در این درسگفتارها شرکت داشتند نیز هست. با توجه به اندیشۀ راهنما، فصل اول کتاب به سه مقولۀ مهم شکلگیری علوم جدید یعنی پیشرفت، قانون و تجربۀ آزمایش اختصاص داده شده است. نویسنده کوشیده که این سه مؤلفه را در تکوین تاریخی آن تشریح کند. در فصل دوم، شکلگیری علوم طبیعی را که متکی به فیزیک و ریاضی است و تحولات آن نزد مهمترین متفکران این دوران ترسیم شده است. در فصل سوم، به مهمترین چالش با علوم طبیعی که همان توجه به تاریخ است و زمینۀ فلسفۀ تاریخ را فراهم میکند پرداخته شده است؛ از اینرو در این فصل بهناگزیر تحولات تاریخنویسی از یونان پی گرفته شده تا بتوان ویکو را بهمثابه بنیانگذار علم تاریخ در بستر تاریخی فهم کرد. آنگاه در فصل چهارم فلسفۀ تاریخ، که با مؤلفۀ خرد تکوین پیدا میکند بررسی میشود و اینکه چگونه با کوششهای کانت، فیشته و هگل خرد در تاریخ واقعیت گرفت و تحقق یافت. فصل پنجم با توجه همهجانبهتر به علم فرهنگ در سنجش با علوم طبیعی و فلسفۀ تاریخ متکی به خرد پرداخته شده است و در پی پاسخ به این پرسش بوده است که چگونه با گوته و آنگاه با مکتب بازل، نیچه، بورکهارت و دیلتای چالش جدی با علوم طبیعی و فلسفۀ تاریخ هگل به سرانجام جدی رسید. در فصل ششم، سه مفهوم جدی در علم فرهنگ یعنی حافظه، تخیل و خاطره که در شکلگیری علم فرهنگ اهمیت جدی دارند، به طور مشخص تشریح شده است. در فصل هفتم به منطق علم فرهنگ پرداخته شده و اینکه چگونه منطق شاعرانه پایۀ درک علم فرهنگ میشود.
فهرست مطالب کتاب:
پیشگفتار
فصل اول: مؤلفههای علوم در دوران جدید
فصل دوم: شکلگیری علوم طبیعی در دوران جدید
فصل سوم: کانت بنیانگذار متافیزیک نو در علوم جدید
فصل چهارم: ظهور علم فرهنگ در چالش با علوم طبیعی
فصل پنجم: شکلگیری فلسفۀ تاریخ در بستر خرد
فصل ششم: تخیل، حافظه، یادآوری و رؤیا
فصل هفتم: منطق علم فرهنگ
پسگفتار
♦️ سفارش دهید :
🔹سفارش در تلگرام به آیدی👇
@mirhoseini_utbook
🔸سفارش در پیج اینستاگرام دایرکت👇
@khane_ketab_utbook
02161117952
09384439577
🔖ارسال کتاب به سراسر کشور
نویسنده در این کتاب بر اساس سه مفهوم پیشرفت، قانون و تجربه به منزلۀ سه حلقه اتصال در سیر تاریخی شکلگیری علم فرهنگ کوشیده است وابستگی چنین دانشی را از سویی با علم تجربی و از دیگرسو با دین، اسطوره و شعر نمایان کند.
در این کتاب به بنیانهای علم فرهنگ پرداخته میشود و مسائلی به طور مبسوط در کتاب بررسی میشود. در این روند، اگر چه تحول و چگونگی تکوین این علم در جهان فکری ـ فلسفی غرب تشریح شده است، اما نویسنده این را از منظر یک ایرانی نوشته است. بدین ترتیب که سعی شده حلقههایی را که از لحاظ فکری در فضای اندیشۀ غربی طی شده است تا جایی که ممکن است بیابد و آنها را توضیح دهد. از اینرو برای یافتن این حلقه ناچار بوده مطالب را طی دو نوبت درسگفتار بیان کند و با پرسشهای دانشجویان به طور جدیتر روبرو شود و بکوشد آنها را در این کتاب تشریح کند. در نتیجه این کتاب حاصل تلاش فکری دانشجویانی که در این درسگفتارها شرکت داشتند نیز هست. با توجه به اندیشۀ راهنما، فصل اول کتاب به سه مقولۀ مهم شکلگیری علوم جدید یعنی پیشرفت، قانون و تجربۀ آزمایش اختصاص داده شده است. نویسنده کوشیده که این سه مؤلفه را در تکوین تاریخی آن تشریح کند. در فصل دوم، شکلگیری علوم طبیعی را که متکی به فیزیک و ریاضی است و تحولات آن نزد مهمترین متفکران این دوران ترسیم شده است. در فصل سوم، به مهمترین چالش با علوم طبیعی که همان توجه به تاریخ است و زمینۀ فلسفۀ تاریخ را فراهم میکند پرداخته شده است؛ از اینرو در این فصل بهناگزیر تحولات تاریخنویسی از یونان پی گرفته شده تا بتوان ویکو را بهمثابه بنیانگذار علم تاریخ در بستر تاریخی فهم کرد. آنگاه در فصل چهارم فلسفۀ تاریخ، که با مؤلفۀ خرد تکوین پیدا میکند بررسی میشود و اینکه چگونه با کوششهای کانت، فیشته و هگل خرد در تاریخ واقعیت گرفت و تحقق یافت. فصل پنجم با توجه همهجانبهتر به علم فرهنگ در سنجش با علوم طبیعی و فلسفۀ تاریخ متکی به خرد پرداخته شده است و در پی پاسخ به این پرسش بوده است که چگونه با گوته و آنگاه با مکتب بازل، نیچه، بورکهارت و دیلتای چالش جدی با علوم طبیعی و فلسفۀ تاریخ هگل به سرانجام جدی رسید. در فصل ششم، سه مفهوم جدی در علم فرهنگ یعنی حافظه، تخیل و خاطره که در شکلگیری علم فرهنگ اهمیت جدی دارند، به طور مشخص تشریح شده است. در فصل هفتم به منطق علم فرهنگ پرداخته شده و اینکه چگونه منطق شاعرانه پایۀ درک علم فرهنگ میشود.
فهرست مطالب کتاب:
پیشگفتار
فصل اول: مؤلفههای علوم در دوران جدید
فصل دوم: شکلگیری علوم طبیعی در دوران جدید
فصل سوم: کانت بنیانگذار متافیزیک نو در علوم جدید
فصل چهارم: ظهور علم فرهنگ در چالش با علوم طبیعی
فصل پنجم: شکلگیری فلسفۀ تاریخ در بستر خرد
فصل ششم: تخیل، حافظه، یادآوری و رؤیا
فصل هفتم: منطق علم فرهنگ
پسگفتار
♦️ سفارش دهید :
🔹سفارش در تلگرام به آیدی👇
@mirhoseini_utbook
🔸سفارش در پیج اینستاگرام دایرکت👇
@khane_ketab_utbook
02161117952
09384439577
🔖ارسال کتاب به سراسر کشور
Forwarded from دو فصلنامه تخصصی فلسفه آموزش
انتشار اولین شماره فصلنامه تخصصی «فلسفه آموزش»
موضوع ویژه این شماره: فلسفه معلمی
@educationphilosophy
موضوع ویژه این شماره: فلسفه معلمی
@educationphilosophy
منطق کشف مازاد رفتاری
محمد زینالی اُناری
شوشانا زوبوف، نویسنده ی کتاب سرمایه داری دیدزن، مکانیسمی از تولید یا تصاحب دارایی از رفتار کاربران نظام اطلاعات را توضیح داده است. او معتقد است که نتیجه ی رفتار کاربران در فضاهای شبکه-های اجتماعی، تولید داده های تاریکی است که حاکمیت دیجیتال آن را با اغوا و حسن تعبیر به داده هایی برای پیش بینی رفتار تبدیل می کنند. خانم زوبوف شکلی برای همین مکانیسم طراحی کرده است که شامل دو حلقه ی تولید داده تاریک و حلقه ی تولید سود بوده، که حاصل تبدیل کردن داده ها به نظام پیش بینی و فروش رفتار پیش بینی شده هست.
ممکن است ما فکر کنیم که سرمایه داری همیشه از نیازهای مردم برای صورت بندی تولید و راه انداختن چرخه ی مصرف اقدام کرده است. آری، منطق سرمایه داری که بر اساس عقل ریاضی و سودنگری راه افتاد، یک بار در نظام کلانشهری به صورت حسابگرانه چرخیده و در اوج خود در نظام فوردی، به بهره وری و افزایش سهم مشتریان در مصرف کالاهای تولیدی اقدام کرده است. همین وضعیتی است که گئورگ زیمل معتقد بود عادت کردن به این منطق حسابگرانه و عینیات آن، موجب تراژدی در ضمیر آدمی می شود.
اما این بار، به جای منطق محاسبه ی ریاضی و ماشین های حساب، از منطق هوش ماشینی و الگوریتم های تشخیص داده ها و حتی تشخیص احساسات و عواطف سود می جوید. به نظر خانم زوبوف، این بار نظام استفاده از داده های تاریک، نه بر اساس شناخت نیازهای مردم به کالایی چون خودرو، که یک دستگاه حرکتی دائمی با ریتمهای سازش ناپذیر است که چرخه ای از نیاز مداوم به فروش را تضمین می کند. این بار، پدیده ای که مشخص است، تبدیل شدن کاربران به مواد خام بازار تازه ی فروش اطلاعات ناشی از تجزیه و تحلیل کنش کاربران در مواجهه با اطلاعات و سایت هایی چون گوگل و فیس بوک است. در یکی داده های حاصل از رفتار مصرفی و جست و جوهای کاربران، در دیگری داده های حاصل از صمیمیت اعضای شبکه ی اجتماعی را به صورت کالا به تبلیغ کنندگان و تیک شماران بازار اطلاعات ارائه می دهد.
به این صورت که موتور جستجو در حین این که انجام وظیفه می کند، اما یادگیرنده هم هست. در نتیجه، اطلاعاتی که فرد استفاده می کند به صورت داده های تاریک، از چرخه ی اول اطلاعاتی که حاصل تعامل کاربر، دریافت خدمات و یادگیری موتور است، به جای می ماند. او به این داده ی تاریک، «مازاد رفتاری» می گوید که پس از پایان فعالیت کاربر، برای شرکت ارائه دهنده ی خدمات بر جای می ماند، با این تفاسیر که فرد مدام یاد می گیرد و مدام داده بر جای می گذارد (یاد می دهد). داده های با ارزشی که برای شرکت ارائه دهنده ی سرویس مانند ارزش اقتصادی قابل استفاده است، نظیر نان خشکی که دم در می گذاریم اما در برخی جاها گاوداریها از آن استفاده کرده و به شیر تبدیل می کنند.
در حلقه ی دوم، یک فرایند تازه شکل می گیرد، منابع اولیه به صورت داده های مازاد تعامل موتور و کاربر، به صورت ابزارهای تولیدی جدید برای تحلیل رفتار مصرف کننده در آمده و در خدمات پیش بینی بازار قرار می گیرد. شرکت ها این اطلاعات را به موسسات تبلیغاتی می فروشند و از طریق آن درآمد هنگفتی کسب می کنند. اما نگاه خانم زوبوف این است که این داده ها مانند کالای قاجاق به رایگان از کاربر استحصال شده و با نفوذ روزمره بر اطلاعات و رفتار او، به نوعی از او در برابر نظام ارتباطی سلب مالکیت می کند. او دعاتی را بر می شمرد که حتی اطلاعات مربوط به حریم خصوصی همچون روابط صمیمانه و احساسات او نیز برای این منظور استفاده می شود. نتیجه ی این اتفاقات، در آوردن ثروت های بدون سرمایه گذاری برای شرکت هایی است که به سادگی و با هوش مصنوعی و منطق الگوریتم، از راه دیدزنی زندگی خصوصی مردم درآمد کسب می کنند.
@thing
محمد زینالی اُناری
شوشانا زوبوف، نویسنده ی کتاب سرمایه داری دیدزن، مکانیسمی از تولید یا تصاحب دارایی از رفتار کاربران نظام اطلاعات را توضیح داده است. او معتقد است که نتیجه ی رفتار کاربران در فضاهای شبکه-های اجتماعی، تولید داده های تاریکی است که حاکمیت دیجیتال آن را با اغوا و حسن تعبیر به داده هایی برای پیش بینی رفتار تبدیل می کنند. خانم زوبوف شکلی برای همین مکانیسم طراحی کرده است که شامل دو حلقه ی تولید داده تاریک و حلقه ی تولید سود بوده، که حاصل تبدیل کردن داده ها به نظام پیش بینی و فروش رفتار پیش بینی شده هست.
ممکن است ما فکر کنیم که سرمایه داری همیشه از نیازهای مردم برای صورت بندی تولید و راه انداختن چرخه ی مصرف اقدام کرده است. آری، منطق سرمایه داری که بر اساس عقل ریاضی و سودنگری راه افتاد، یک بار در نظام کلانشهری به صورت حسابگرانه چرخیده و در اوج خود در نظام فوردی، به بهره وری و افزایش سهم مشتریان در مصرف کالاهای تولیدی اقدام کرده است. همین وضعیتی است که گئورگ زیمل معتقد بود عادت کردن به این منطق حسابگرانه و عینیات آن، موجب تراژدی در ضمیر آدمی می شود.
اما این بار، به جای منطق محاسبه ی ریاضی و ماشین های حساب، از منطق هوش ماشینی و الگوریتم های تشخیص داده ها و حتی تشخیص احساسات و عواطف سود می جوید. به نظر خانم زوبوف، این بار نظام استفاده از داده های تاریک، نه بر اساس شناخت نیازهای مردم به کالایی چون خودرو، که یک دستگاه حرکتی دائمی با ریتمهای سازش ناپذیر است که چرخه ای از نیاز مداوم به فروش را تضمین می کند. این بار، پدیده ای که مشخص است، تبدیل شدن کاربران به مواد خام بازار تازه ی فروش اطلاعات ناشی از تجزیه و تحلیل کنش کاربران در مواجهه با اطلاعات و سایت هایی چون گوگل و فیس بوک است. در یکی داده های حاصل از رفتار مصرفی و جست و جوهای کاربران، در دیگری داده های حاصل از صمیمیت اعضای شبکه ی اجتماعی را به صورت کالا به تبلیغ کنندگان و تیک شماران بازار اطلاعات ارائه می دهد.
به این صورت که موتور جستجو در حین این که انجام وظیفه می کند، اما یادگیرنده هم هست. در نتیجه، اطلاعاتی که فرد استفاده می کند به صورت داده های تاریک، از چرخه ی اول اطلاعاتی که حاصل تعامل کاربر، دریافت خدمات و یادگیری موتور است، به جای می ماند. او به این داده ی تاریک، «مازاد رفتاری» می گوید که پس از پایان فعالیت کاربر، برای شرکت ارائه دهنده ی خدمات بر جای می ماند، با این تفاسیر که فرد مدام یاد می گیرد و مدام داده بر جای می گذارد (یاد می دهد). داده های با ارزشی که برای شرکت ارائه دهنده ی سرویس مانند ارزش اقتصادی قابل استفاده است، نظیر نان خشکی که دم در می گذاریم اما در برخی جاها گاوداریها از آن استفاده کرده و به شیر تبدیل می کنند.
در حلقه ی دوم، یک فرایند تازه شکل می گیرد، منابع اولیه به صورت داده های مازاد تعامل موتور و کاربر، به صورت ابزارهای تولیدی جدید برای تحلیل رفتار مصرف کننده در آمده و در خدمات پیش بینی بازار قرار می گیرد. شرکت ها این اطلاعات را به موسسات تبلیغاتی می فروشند و از طریق آن درآمد هنگفتی کسب می کنند. اما نگاه خانم زوبوف این است که این داده ها مانند کالای قاجاق به رایگان از کاربر استحصال شده و با نفوذ روزمره بر اطلاعات و رفتار او، به نوعی از او در برابر نظام ارتباطی سلب مالکیت می کند. او دعاتی را بر می شمرد که حتی اطلاعات مربوط به حریم خصوصی همچون روابط صمیمانه و احساسات او نیز برای این منظور استفاده می شود. نتیجه ی این اتفاقات، در آوردن ثروت های بدون سرمایه گذاری برای شرکت هایی است که به سادگی و با هوش مصنوعی و منطق الگوریتم، از راه دیدزنی زندگی خصوصی مردم درآمد کسب می کنند.
@thing
مدرنیته ی دیگری در راه است
محمد زینالی اُناری
شوشانا زوبوف، نویسنده ی کتاب دوره ی سرمایه داری دیدزن از سه مدرنیته صحبت میکند که به تدریج آغاز شده و در انتها هنوز منتظر آن است که مدرنیته ی سومی رخ دهد که بتوان در سایه ی آن حداقل به وضعیتی دست یافت که در دوره ی اول مدرنیته رخ داده است. اما علت چیست؟ طبیعی است که این تحلیلگر نهادی مدرنیته نگاهی نقادانه به مدرنیته ی دوم و چالش های اساسی آن دارد. آیا مدرنیته ی دومی که او معرفی می کند، در آستانه ی اضمحلال است یا ملال؟
او آغاز مدرنیته را امری شکوفا و در طول زمان جا افتاده می شناسد که به تعبیر دوررکیم در جریان تجربه ی درونی جمعیتی که در آن سهم داشتند، رخ داده است، نوعی تجربه ی وجودی از راه رفتن و ساختن زندگی و فعالیت های جمعی که شبیه مسافرتی بداهه در دست مردم بوده است. این سنخ مدرنیته، با تحولات سرمایه داری و خلاقیت های افرادی چون فورد به نقطه ای رسید که می توانست امکانات مورد نیاز سازندگان عادی مدرنیته را فراهم سازد. اما باری این به همین راحتی نیز نبود و مدرنیته ی نخستین، در دل خود دنیای دیگری را پرورید که او آن را مدرنیته ی دوم و از حدود پنجاه سال پیش آن را آغاز شده می داند.
به نظر وی مدرنیته ی اول چندان هم ارزشمند نبود، با بقایای فئودالی که موجب تنش هایی میان صورت و جوهر این مدرنیته به وجود می آمد و تبعات سختی نیز داشته است. از شخص انتظار میرفت که حتی به قیمت هزینه های روانی قابل توجه، احساسات حاشیه ای مربوط به نقش اجتماعی اش را سرکوب کند. به نظر می رسد او تمامی اشکالات مدرنیته را در مدرنیته ی اولین می بیند، اما این ماجرا با جهش هایی که در جهت دگرگونی سریع تکنولوژی رخ می دهد، تشدید می شود. جامعه ای که قرارداد را چندان هم به خوبی رعایت نمی کرد، به چنان وضعیتی راه می برد که دیگر حتی گذار از فردیت نیز، به مدد ابزارهای تکنولوژیک مدرنیته ی دوم رخ می دهد. از نظر او فردیت با تکامل مدرنیته ی اول شکل گرفته و بها گرفته است و اما با فرایندی که مدرنیته ی دوم پیموده است، بازگشتن به ارزش های فئودالی به شدت سخت می نماید.
در مدرنیته ی دوم دسترسی به کالاهایی که پیشتر اختصاص به نخبگان داشت، گسترده تر می شد. اما در عین حالی که مدرنیته ی اول رشد و بیان فردی را از طریق راه حل های جمعی مهار می کرد. به نظر او فردیت شامل ابراز وجود «خود» و توانایی کنترل تنظیمات اجتماعی است، اما از آن تنها خود فرد می ماند با بازنگری وسیعی که مجبور است در خود کرده و فارغ از این توانایی، تنها منشی زندگی خود می شود. با این وضعیت و سرنوشت های دشواری که موسساتی چون اپل «وارونگی» را سر راه ما می گذارد.
وی می گوید که ما به دلیل شور و شوق و وابستگی فزاینده به فناوری، فراموش می کنیم که اینها همان نیروهای سرمایه است که از دنیای "واقعی" گریخته و به سرعت ادعای مالکیت فضای گسترده تر دیجیتال را داشتند. این امر ما را در معرض نوعی آسیب پذیری و فراموشی قرار داده، به گونه ای که از وعده های اولیه ی سرمایه داری اطلاعاتی غافل شدیم و (سرمایه داری اطلاعاتی) به سمت تاریکی چرخید. موسسات نوید خوشبینانه و با حسن تعبیری در مورد این ایده که کمک بزرگی توسط این نظام جدید تکنیکی سرمایه در راه است، اما در واقع شکست بزرگی در راه بود. پدیده ای به نام سرمایه داری دیدزن رخ داده و شکال میان ابراز وجود و توانایی، به استثنای کادر شجاعی از دانشمندان حقوقی و فعالان باهوش فناوری، همه را به طور کامل تحت پوشش قرار داده است.
او متکی بر دیدگاه شومپیتر درباره ی سرنوشت شایسته ی جهش فناوری در قرن بیست را امیدوارانه در مدرنیته ی سومی می داند که با یک سنتز جدید وارونگی واقعی و اتصال اجتماعی به عنوان اصول یک سرمایه داری دیجیتال عقلانی جدید، مطابق با جامعه ی افراد و با حمایت نهادهای دموکراتیک نهادینه شود. ما هنوز سیاست و اشکال جدید اقدام مشارکتی را ابداع نکرده ایم، یعنی چیزی معادل جنبشهای اجتماعی که در اواخر قرن نوزدهم و بیستم با هدف پیوند دادن سرمایه داری خام به جامعه صورت گرفت و به طور مؤثر اداعای حق مردم برای آینده انسانی را داشت. او از زبان شهروند اسپانیایی امیدوار می گوید که : آینده مال ما هم هست. ما از جنگ رهایی یافتیم. ما از دست فاشیست ها خلاص شدیم و این بار هم نجات پیدا میکنیم.
@thing
محمد زینالی اُناری
شوشانا زوبوف، نویسنده ی کتاب دوره ی سرمایه داری دیدزن از سه مدرنیته صحبت میکند که به تدریج آغاز شده و در انتها هنوز منتظر آن است که مدرنیته ی سومی رخ دهد که بتوان در سایه ی آن حداقل به وضعیتی دست یافت که در دوره ی اول مدرنیته رخ داده است. اما علت چیست؟ طبیعی است که این تحلیلگر نهادی مدرنیته نگاهی نقادانه به مدرنیته ی دوم و چالش های اساسی آن دارد. آیا مدرنیته ی دومی که او معرفی می کند، در آستانه ی اضمحلال است یا ملال؟
او آغاز مدرنیته را امری شکوفا و در طول زمان جا افتاده می شناسد که به تعبیر دوررکیم در جریان تجربه ی درونی جمعیتی که در آن سهم داشتند، رخ داده است، نوعی تجربه ی وجودی از راه رفتن و ساختن زندگی و فعالیت های جمعی که شبیه مسافرتی بداهه در دست مردم بوده است. این سنخ مدرنیته، با تحولات سرمایه داری و خلاقیت های افرادی چون فورد به نقطه ای رسید که می توانست امکانات مورد نیاز سازندگان عادی مدرنیته را فراهم سازد. اما باری این به همین راحتی نیز نبود و مدرنیته ی نخستین، در دل خود دنیای دیگری را پرورید که او آن را مدرنیته ی دوم و از حدود پنجاه سال پیش آن را آغاز شده می داند.
به نظر وی مدرنیته ی اول چندان هم ارزشمند نبود، با بقایای فئودالی که موجب تنش هایی میان صورت و جوهر این مدرنیته به وجود می آمد و تبعات سختی نیز داشته است. از شخص انتظار میرفت که حتی به قیمت هزینه های روانی قابل توجه، احساسات حاشیه ای مربوط به نقش اجتماعی اش را سرکوب کند. به نظر می رسد او تمامی اشکالات مدرنیته را در مدرنیته ی اولین می بیند، اما این ماجرا با جهش هایی که در جهت دگرگونی سریع تکنولوژی رخ می دهد، تشدید می شود. جامعه ای که قرارداد را چندان هم به خوبی رعایت نمی کرد، به چنان وضعیتی راه می برد که دیگر حتی گذار از فردیت نیز، به مدد ابزارهای تکنولوژیک مدرنیته ی دوم رخ می دهد. از نظر او فردیت با تکامل مدرنیته ی اول شکل گرفته و بها گرفته است و اما با فرایندی که مدرنیته ی دوم پیموده است، بازگشتن به ارزش های فئودالی به شدت سخت می نماید.
در مدرنیته ی دوم دسترسی به کالاهایی که پیشتر اختصاص به نخبگان داشت، گسترده تر می شد. اما در عین حالی که مدرنیته ی اول رشد و بیان فردی را از طریق راه حل های جمعی مهار می کرد. به نظر او فردیت شامل ابراز وجود «خود» و توانایی کنترل تنظیمات اجتماعی است، اما از آن تنها خود فرد می ماند با بازنگری وسیعی که مجبور است در خود کرده و فارغ از این توانایی، تنها منشی زندگی خود می شود. با این وضعیت و سرنوشت های دشواری که موسساتی چون اپل «وارونگی» را سر راه ما می گذارد.
وی می گوید که ما به دلیل شور و شوق و وابستگی فزاینده به فناوری، فراموش می کنیم که اینها همان نیروهای سرمایه است که از دنیای "واقعی" گریخته و به سرعت ادعای مالکیت فضای گسترده تر دیجیتال را داشتند. این امر ما را در معرض نوعی آسیب پذیری و فراموشی قرار داده، به گونه ای که از وعده های اولیه ی سرمایه داری اطلاعاتی غافل شدیم و (سرمایه داری اطلاعاتی) به سمت تاریکی چرخید. موسسات نوید خوشبینانه و با حسن تعبیری در مورد این ایده که کمک بزرگی توسط این نظام جدید تکنیکی سرمایه در راه است، اما در واقع شکست بزرگی در راه بود. پدیده ای به نام سرمایه داری دیدزن رخ داده و شکال میان ابراز وجود و توانایی، به استثنای کادر شجاعی از دانشمندان حقوقی و فعالان باهوش فناوری، همه را به طور کامل تحت پوشش قرار داده است.
او متکی بر دیدگاه شومپیتر درباره ی سرنوشت شایسته ی جهش فناوری در قرن بیست را امیدوارانه در مدرنیته ی سومی می داند که با یک سنتز جدید وارونگی واقعی و اتصال اجتماعی به عنوان اصول یک سرمایه داری دیجیتال عقلانی جدید، مطابق با جامعه ی افراد و با حمایت نهادهای دموکراتیک نهادینه شود. ما هنوز سیاست و اشکال جدید اقدام مشارکتی را ابداع نکرده ایم، یعنی چیزی معادل جنبشهای اجتماعی که در اواخر قرن نوزدهم و بیستم با هدف پیوند دادن سرمایه داری خام به جامعه صورت گرفت و به طور مؤثر اداعای حق مردم برای آینده انسانی را داشت. او از زبان شهروند اسپانیایی امیدوار می گوید که : آینده مال ما هم هست. ما از جنگ رهایی یافتیم. ما از دست فاشیست ها خلاص شدیم و این بار هم نجات پیدا میکنیم.
@thing
قربان، عید احسان و معنا یا بروز تمامیت خواهی*
محمد زینالی اُناری؛
امروز صبح یکی از دوستانم نقد می کرد که « چرا گوشت در عرض دو سه روز گران شده و چرا حاکمیت این مسئله رو رعایت نمی کنه». ما وارد شهر شدیم و انتظار داریم در آن «بازار» ضرورت های مناسک های ما را هم ساپورت کند و گله می کنیم که چرا حکومت دینی نمی توانند اقتصادش را درست کند. اساساً اقتصاد پایدار زندگی شهری امری مدرن است، اما مناسک ها بیشتر زمانی رواج داشتند که مسئله ی مردم تنها معیشت بود و نه اقتصاد امر روزمره.
در مناسک های پیش از ورود به شهر و شهرنشینی، خوردن گوسفند و گوسفندان به صورت خویشی و قومی و به شکل ساده صورت گرفته و راهی بود برای معنایابی از امر دینی و همراهی جماعت در این معنایابی یعنی احسان و عدالت توأم است با هم معنا شدن و یک شکل شدن. امروزه خوردن گوشت به خصوص گوشت گوسفند به زیبایی شناساسی روزمره در آمده و هر شخصی به صورت متمایزی آن را تصاحب می کند نه به صورت گروه خویشاوندی؛ به جای نذر، گوشت را می ریزیم داخل فریزر!
اما قربان و مناسک آن برای معنایابی ایمانی سالانه از اتفاقاتی بود که «ابراهیم(ع)» منقول در قرآن رقم زده بود؛ ایده ی او نفی منطق زمان ها در دین در حین مواجهه اش با آفتاب پرستی (شمسی) و ماه پرستی (قمری) یا پرسش انتقادی برای به شک کشاندن ایمان مردم آن روزگار با مجسمه هایی آن ها را در قدرت و قداست خود ذوب کرده بود. هر عید قربانی، عید سهیم شدن در ایمان ابراهیم(ع) بود، ایمانی که جزئیات آن در پرسش او از امر درونی (زمانمندی زندگی) و امر بیرونی (مجسم) مطرح شده است.
به طور سالانه و به صورت زیبایی شناسانه ای تنها گوشتخواری عید قربان را اجرا می کنیم. یکی از کارکردهای آن که امر اجتماعی یا همزیستی و احسان (با هم غذا خوردن یا سوسیالیسم) بود را اینک اجرا نمی کنیم؛ به تنهایی و با اسراف می خوریم! از سوی دیگر آیا در مناسک های قربان درباره ی ابراهیم(ع) و شک انگیزی او در مواجهه با قداست های زمانی (امری احساسی) و قداست های مکانی (امر مجسم) صحبتی می کنیم؟
انسانی که تمام گوشت را برای خود می خواهد و انبار می کند، دیگر نه انسان سنتی است، نه انسان مدرن، بلکه یک فرم سنتی خوش اشتها است که آن را بر زندگی امروزی تحمیل کرده ایم. صورتی از تمامیت خواهی که به صورت همگانی و جذاب درآمده است. مدرک پرستی را رواج داده ایم، حقوق نجومی اختراع کردیم، خصولتی و بنگاه های زیرزمینی درست کردیم، بر روی جنگل و کوه ویلا ساختیم، به دام تصاحب مستغلات افتادیم؛ ایده ی هر شهروندی امروز در حال رقابت با دیگران برای افزایش سرمایه و تصاحب همه چیز، حتی زمین های شمال و کوه و کویر است.
قصد داریم اقتصاد امر روزمره پاسخی برای مناسک انگیزی های تهی مان داشته باشد؛ به صورت شخصی ای مناسک ها را برپا کنیم و در مسائل اجتماعی و فکری آن هم مشارکت نکنیم. از سنّت، گوشتخواری خودخواهانه را به ارث ببریم و از مدرنیته هم حق به جانب بودن برای اموری که اصلا تأمین آن از دست «بازار» برنمی آید. حال وقتی که ایده های مناسک از آن گرفته شده و به صورت فرم های سرگردان وارد زندگی تمایز طلبانه ی امروزی شده باشد، تبدیل می شود به یک نوع تمامیت خواهی آئینی شده.
پانویس:
------------------------
*سالانه و در عیدها و مناسبات مناسکی مردم می ریزند بازار و تعادل داد و ستد را به هم می ریزند ولی به نظر می رسد برای بازارها تأمین تقاضاهای ناگهانی به سختی ممکن است. بازار در دوران سنت وجود نداشت و مخصوص اقتصاد مدرن است. در دوران سنت هم دسترسی به امکانات برای همگان نبود، مردم عادی سالانه و در اعیاد می توانستند دلی از عزا در بیاورند و آن گاه هم به طرز انسان دوستانه و توزیع احسانات صورت می گرفت.
@thing
محمد زینالی اُناری؛
امروز صبح یکی از دوستانم نقد می کرد که « چرا گوشت در عرض دو سه روز گران شده و چرا حاکمیت این مسئله رو رعایت نمی کنه». ما وارد شهر شدیم و انتظار داریم در آن «بازار» ضرورت های مناسک های ما را هم ساپورت کند و گله می کنیم که چرا حکومت دینی نمی توانند اقتصادش را درست کند. اساساً اقتصاد پایدار زندگی شهری امری مدرن است، اما مناسک ها بیشتر زمانی رواج داشتند که مسئله ی مردم تنها معیشت بود و نه اقتصاد امر روزمره.
در مناسک های پیش از ورود به شهر و شهرنشینی، خوردن گوسفند و گوسفندان به صورت خویشی و قومی و به شکل ساده صورت گرفته و راهی بود برای معنایابی از امر دینی و همراهی جماعت در این معنایابی یعنی احسان و عدالت توأم است با هم معنا شدن و یک شکل شدن. امروزه خوردن گوشت به خصوص گوشت گوسفند به زیبایی شناساسی روزمره در آمده و هر شخصی به صورت متمایزی آن را تصاحب می کند نه به صورت گروه خویشاوندی؛ به جای نذر، گوشت را می ریزیم داخل فریزر!
اما قربان و مناسک آن برای معنایابی ایمانی سالانه از اتفاقاتی بود که «ابراهیم(ع)» منقول در قرآن رقم زده بود؛ ایده ی او نفی منطق زمان ها در دین در حین مواجهه اش با آفتاب پرستی (شمسی) و ماه پرستی (قمری) یا پرسش انتقادی برای به شک کشاندن ایمان مردم آن روزگار با مجسمه هایی آن ها را در قدرت و قداست خود ذوب کرده بود. هر عید قربانی، عید سهیم شدن در ایمان ابراهیم(ع) بود، ایمانی که جزئیات آن در پرسش او از امر درونی (زمانمندی زندگی) و امر بیرونی (مجسم) مطرح شده است.
به طور سالانه و به صورت زیبایی شناسانه ای تنها گوشتخواری عید قربان را اجرا می کنیم. یکی از کارکردهای آن که امر اجتماعی یا همزیستی و احسان (با هم غذا خوردن یا سوسیالیسم) بود را اینک اجرا نمی کنیم؛ به تنهایی و با اسراف می خوریم! از سوی دیگر آیا در مناسک های قربان درباره ی ابراهیم(ع) و شک انگیزی او در مواجهه با قداست های زمانی (امری احساسی) و قداست های مکانی (امر مجسم) صحبتی می کنیم؟
انسانی که تمام گوشت را برای خود می خواهد و انبار می کند، دیگر نه انسان سنتی است، نه انسان مدرن، بلکه یک فرم سنتی خوش اشتها است که آن را بر زندگی امروزی تحمیل کرده ایم. صورتی از تمامیت خواهی که به صورت همگانی و جذاب درآمده است. مدرک پرستی را رواج داده ایم، حقوق نجومی اختراع کردیم، خصولتی و بنگاه های زیرزمینی درست کردیم، بر روی جنگل و کوه ویلا ساختیم، به دام تصاحب مستغلات افتادیم؛ ایده ی هر شهروندی امروز در حال رقابت با دیگران برای افزایش سرمایه و تصاحب همه چیز، حتی زمین های شمال و کوه و کویر است.
قصد داریم اقتصاد امر روزمره پاسخی برای مناسک انگیزی های تهی مان داشته باشد؛ به صورت شخصی ای مناسک ها را برپا کنیم و در مسائل اجتماعی و فکری آن هم مشارکت نکنیم. از سنّت، گوشتخواری خودخواهانه را به ارث ببریم و از مدرنیته هم حق به جانب بودن برای اموری که اصلا تأمین آن از دست «بازار» برنمی آید. حال وقتی که ایده های مناسک از آن گرفته شده و به صورت فرم های سرگردان وارد زندگی تمایز طلبانه ی امروزی شده باشد، تبدیل می شود به یک نوع تمامیت خواهی آئینی شده.
پانویس:
------------------------
*سالانه و در عیدها و مناسبات مناسکی مردم می ریزند بازار و تعادل داد و ستد را به هم می ریزند ولی به نظر می رسد برای بازارها تأمین تقاضاهای ناگهانی به سختی ممکن است. بازار در دوران سنت وجود نداشت و مخصوص اقتصاد مدرن است. در دوران سنت هم دسترسی به امکانات برای همگان نبود، مردم عادی سالانه و در اعیاد می توانستند دلی از عزا در بیاورند و آن گاه هم به طرز انسان دوستانه و توزیع احسانات صورت می گرفت.
@thing
واکاوی مهمترین مسائل اجتماعی شهر اردبیل، با مشارکت کارشناسان بخش های دولتی، غیردولتی، عمومی و دانشگاهی
محمد زینالی اناری
انتشارات هامون نو
@thing
محمد زینالی اناری
انتشارات هامون نو
@thing
Forwarded from انتشارات اندیشه احسان
⏳به زودی منتشر میشود...
📕در خود گرهخوردگی
🖊 نوشته: محمد زینالی اُناری
📞۰۲۱۶۶۴۶۶۰۰۱-۲
@zoodbookbot
http://www.andishehehsan.com
#اندیشه_احسان
#در_خود_گره_خوردگی
#محمد_زینالی_اناری
🆔 @andishehehsan
📕در خود گرهخوردگی
🖊 نوشته: محمد زینالی اُناری
📞۰۲۱۶۶۴۶۶۰۰۱-۲
@zoodbookbot
http://www.andishehehsan.com
#اندیشه_احسان
#در_خود_گره_خوردگی
#محمد_زینالی_اناری
🆔 @andishehehsan
#راز_کرونای_ایرانی
#محمد_زینالی_اناری
در روزهای کرونایی که باید به درس و مشق و مراقبت از خویشتن و همجواران می پرداختم، با دوستان مدنی و مطبوعاتی ارتباطم قطع نبود و به این حادثه فکر میکردم، نتیجه ی این فکر کردن ها برخی یاداشت ها و تأمل ها بود که در این مجموعه به تکمیل رساندم، آقای حسام مقدم مدیر نشر هامون نو زحمت انتشارش رو بر دوش گرفت و دوست عزیزم پیمان قدرتی طرح جلد زدند. مجموعه ی پخش اندیشه ی احسان هم از هفته ی بعد در پخش کتاب یاری خواهند کرد.
از تمامی کسانی که در طرح پرسش و فرایند نشر این مجموعه کمک کردند سپاسگذارم.
کسانی که #فکر می کنند و #می_نویسند، مشارکتی بیش از هدایای نقدی میپردازند، چون ساعت های طولانی در پشت میز مینشینند و کمرشان درد می گیرد که هزینه ی تحمل این دردها و درمان هایش به مراتب بیش از یاریگری های کوچک میلیونی است.
هر چند نوشتن سود مادی ندارد، و خیلی ها فکر می کنند نویسنده ها کار خاصی نمی کنند، اما مستند کردن رویدادهای عمومی کار کوچکی نیست و هر کس این کار را بکند، پیام امروز را به فردائیان رسانده است. چه رسد به این که تحلیلش بخشی از سنگینی فرایند آگاهی امروز را هم سبک کند.
بخوانیدش و با نفی های بسیار و سوالات فراوان یاری ام کنید.
#هامون_نو
#اندیشه_احسان
#کرونا
#کتاب
https://www.instagram.com/p/CEo7pX6Hte2/?igshid=1xbjinljcyn4c
#محمد_زینالی_اناری
در روزهای کرونایی که باید به درس و مشق و مراقبت از خویشتن و همجواران می پرداختم، با دوستان مدنی و مطبوعاتی ارتباطم قطع نبود و به این حادثه فکر میکردم، نتیجه ی این فکر کردن ها برخی یاداشت ها و تأمل ها بود که در این مجموعه به تکمیل رساندم، آقای حسام مقدم مدیر نشر هامون نو زحمت انتشارش رو بر دوش گرفت و دوست عزیزم پیمان قدرتی طرح جلد زدند. مجموعه ی پخش اندیشه ی احسان هم از هفته ی بعد در پخش کتاب یاری خواهند کرد.
از تمامی کسانی که در طرح پرسش و فرایند نشر این مجموعه کمک کردند سپاسگذارم.
کسانی که #فکر می کنند و #می_نویسند، مشارکتی بیش از هدایای نقدی میپردازند، چون ساعت های طولانی در پشت میز مینشینند و کمرشان درد می گیرد که هزینه ی تحمل این دردها و درمان هایش به مراتب بیش از یاریگری های کوچک میلیونی است.
هر چند نوشتن سود مادی ندارد، و خیلی ها فکر می کنند نویسنده ها کار خاصی نمی کنند، اما مستند کردن رویدادهای عمومی کار کوچکی نیست و هر کس این کار را بکند، پیام امروز را به فردائیان رسانده است. چه رسد به این که تحلیلش بخشی از سنگینی فرایند آگاهی امروز را هم سبک کند.
بخوانیدش و با نفی های بسیار و سوالات فراوان یاری ام کنید.
#هامون_نو
#اندیشه_احسان
#کرونا
#کتاب
https://www.instagram.com/p/CEo7pX6Hte2/?igshid=1xbjinljcyn4c
Instagram
محمد زینالی اناری
#راز_کرونای_ایرانی #محمد_زینالی_اناری در روزهای کرونایی که باید به درس و مشق و مراقبت از خویشتن و همجواران می پرداختم، با دوستان مدنی و مطبوعاتی ارتباطم قطع نبود و به این حادثه فکر میکردم، نتیجه ی این فکر کردن ها برخی یاداشت ها و تأمل ها بود که در این مجموعه…
Forwarded from جامعه شناسی سیاسی (Hossein Bashiri Guivi)
طبقه متوسط جدید
حسین بشیری گیوی
#جامعه_شناس
✅طبقه متوسط در عصر کنونی دیگر طبقه بورژوا نیست و در تقسیم بندی #کارل_مارکس تکامل یافته است. در اندیشه مارکس دو طبقه سرمایه دار و طبقه کارگر وجود دارد و طبقه متوسط همان طبقه بورژوا است . طبقه کارگر همیشه در نبرد با طبقه سرمایه دار قرار دارد و در نهایت بر طبقه سرمایه دار انقلاب می کند و به مرحله کمونیسم نهایی می رسد.
✅در عصر جدید طبقه متوسط در اجتماع ایران شکل گرفته و نهادینه شده است . طبقه متوسط در عصر جدید مخالف سرمایه دار نیست بلکه درصدد است از سرمایه دار و دولت (سرمایه دار) کمک بگیرد تا جامعه مدنی را گسترش دهند.
✅دولت و نهادهای مختلف قدرت و ثروت در ایران باعث گسترش طبقه متوسط شدند. اگر سه شاخص درآمد ، شغل وتحصیلات را در پایگاه اقتصادی و اجتماعی و در نهایت در شکل گیری طبقات افراد لحاظ کنیم به کمک نهادهای آموزشی اعم از پیام نور و آزاد در شهرهای کوچک و بخش ها هم دانشگاه وجود دارد و میزان تحصیلات اعضای خانواده ها تا کارشناسی افزایش یافته است. درباره شغل هم زنان از خانه داری به شغل های دولتی و خصوصی اعم از حسابداری تا مدیریت و منشی گری و یا در بوتیک ها به عنوان فروشنده و یا صاحب مغازه یا کارگاه مشغول فعالیت هستند. درآمد خانوارها افزایش پیدا کرده است نسبت به دهه ۶۰ درآمد خانوارها چندین برابر شده است که در نتیجه در خیابان ها با افزایش #ماشین_های_لوکس ، #خانه_های_لوکس و افزایش #مسافرت_های_خارجی مواجه هستیم.
✅طبقه متوسط جدید با افزایش سرعت اینترت و گوشی های هوشمند به کنشگران فعال در اجتماع تبدیل شده اند و از این مهمتر بر تصمیم های نظام سیاسی اگر امنیتی هم باشد تاثیر معنی داری می گذارند.
✅در طبقه متوسط جدید شهروندان به عنوان رسانه تاثیرگذار ایفای نقش می کنند. در تصمیم های دولتمردان تاثیرگذار هستند.
✅در طبقه متوسط جدید شهروندان غوغاگران خلق ساعه نیستند بلکه در شبکه های اجتماعی هدفمند و شبکه مند به کنشگری می پردازند که می توان انتخابات ریاست جمهوری ۹۶را اشاره کرد که مشارکت حداکثری را داشتند و یا در انتخابات مجلس به مشارکت حداقلی اکتفا کردند.
✅طبقه متوسط جدید مخالف سرمایه دار نیست بلکه از سرمایه دار(دولت) استفاده می کند تا سطح رفاه را در اجتماع افزایش دهد ولی اگر سرمایه دار(دولت) ضعیف باشد در این مرحله طبقه متوسط جدید را با تفسیر #کارل_مارکس تحلیل و تفسیر کنید.
✅اما نگرانی برخی از تحلیگران که معتقدند طبقه متوسط از بین می رود نگرانی بیهوده ای است. چراکه شاید درآمد افراد کاهش یابد ولی سطح معرفت و شعور افراد تقلیل نمی یابد بلکه عقلانی تر رفتار می کنند و در مقابل رفتارهای هزینه بر دولت کنشگری فعالی از خود نشان می دهند.
✅و اما اگر درآمد طبقه کارگر کاهش یابد رفتارهای رادیکال و پرخاشگرانه از خود نشان می دهند و اگر طبقه متوسط این حرکت های رادیکال را هدایت کنند کار دولت (سرمایه دار) خیلی سخت خواهد شد.
@azadikhojastehazadi
حسین بشیری گیوی
#جامعه_شناس
✅طبقه متوسط در عصر کنونی دیگر طبقه بورژوا نیست و در تقسیم بندی #کارل_مارکس تکامل یافته است. در اندیشه مارکس دو طبقه سرمایه دار و طبقه کارگر وجود دارد و طبقه متوسط همان طبقه بورژوا است . طبقه کارگر همیشه در نبرد با طبقه سرمایه دار قرار دارد و در نهایت بر طبقه سرمایه دار انقلاب می کند و به مرحله کمونیسم نهایی می رسد.
✅در عصر جدید طبقه متوسط در اجتماع ایران شکل گرفته و نهادینه شده است . طبقه متوسط در عصر جدید مخالف سرمایه دار نیست بلکه درصدد است از سرمایه دار و دولت (سرمایه دار) کمک بگیرد تا جامعه مدنی را گسترش دهند.
✅دولت و نهادهای مختلف قدرت و ثروت در ایران باعث گسترش طبقه متوسط شدند. اگر سه شاخص درآمد ، شغل وتحصیلات را در پایگاه اقتصادی و اجتماعی و در نهایت در شکل گیری طبقات افراد لحاظ کنیم به کمک نهادهای آموزشی اعم از پیام نور و آزاد در شهرهای کوچک و بخش ها هم دانشگاه وجود دارد و میزان تحصیلات اعضای خانواده ها تا کارشناسی افزایش یافته است. درباره شغل هم زنان از خانه داری به شغل های دولتی و خصوصی اعم از حسابداری تا مدیریت و منشی گری و یا در بوتیک ها به عنوان فروشنده و یا صاحب مغازه یا کارگاه مشغول فعالیت هستند. درآمد خانوارها افزایش پیدا کرده است نسبت به دهه ۶۰ درآمد خانوارها چندین برابر شده است که در نتیجه در خیابان ها با افزایش #ماشین_های_لوکس ، #خانه_های_لوکس و افزایش #مسافرت_های_خارجی مواجه هستیم.
✅طبقه متوسط جدید با افزایش سرعت اینترت و گوشی های هوشمند به کنشگران فعال در اجتماع تبدیل شده اند و از این مهمتر بر تصمیم های نظام سیاسی اگر امنیتی هم باشد تاثیر معنی داری می گذارند.
✅در طبقه متوسط جدید شهروندان به عنوان رسانه تاثیرگذار ایفای نقش می کنند. در تصمیم های دولتمردان تاثیرگذار هستند.
✅در طبقه متوسط جدید شهروندان غوغاگران خلق ساعه نیستند بلکه در شبکه های اجتماعی هدفمند و شبکه مند به کنشگری می پردازند که می توان انتخابات ریاست جمهوری ۹۶را اشاره کرد که مشارکت حداکثری را داشتند و یا در انتخابات مجلس به مشارکت حداقلی اکتفا کردند.
✅طبقه متوسط جدید مخالف سرمایه دار نیست بلکه از سرمایه دار(دولت) استفاده می کند تا سطح رفاه را در اجتماع افزایش دهد ولی اگر سرمایه دار(دولت) ضعیف باشد در این مرحله طبقه متوسط جدید را با تفسیر #کارل_مارکس تحلیل و تفسیر کنید.
✅اما نگرانی برخی از تحلیگران که معتقدند طبقه متوسط از بین می رود نگرانی بیهوده ای است. چراکه شاید درآمد افراد کاهش یابد ولی سطح معرفت و شعور افراد تقلیل نمی یابد بلکه عقلانی تر رفتار می کنند و در مقابل رفتارهای هزینه بر دولت کنشگری فعالی از خود نشان می دهند.
✅و اما اگر درآمد طبقه کارگر کاهش یابد رفتارهای رادیکال و پرخاشگرانه از خود نشان می دهند و اگر طبقه متوسط این حرکت های رادیکال را هدایت کنند کار دولت (سرمایه دار) خیلی سخت خواهد شد.
@azadikhojastehazadi
Forwarded from عکس نگار
🔵کمربند سبز یا کمربند مرگ
🔹[روزنامه اعتماد_مسعود لاهوت] كوه «سبلان» سومين قله مرتفع كشور است، اما اين تنها شاخصه اصلي اين كوه اسطورهساز و تاريخي در استان اردبيل نيست. سبلان به عنوان يكي از مقدسترين كوههاي كشور و حتي دنيا (به روايتي اوستا در آن بر حضرت زرتشت نازل شده/ معجم البلدان-ياقوت حموي) و همچنين از جنبههاي مردمشناختي و فرهنگي قرنها مورد توجه مردمان اين منطقه قرار گرفته و بسياري از علاقهمندان را از نقاط مختلف دنيا براي تماشاي جاذبههاي طبيعي و فرهنگي آن به ديار آذربايجان كشانده است.
🔹وجود بيش از ۱۰۰ چشمه طبيعي آبگرم و سرد، درههاي عميق، درياچهها و مناظر چشمنواز و گونههاي مختلف گياهي و جانوري، غناي عميق فرهنگي، تاريخي و طبيعي اين كوه بزرگ را بيش از پيش براي همگان مسجل كرده است.رشته كوههاي سبلان به لحاظ تقسيمات كشوري بين ۳ شهرستان استان اردبيل (اردبيل، مشكينشهر و سرعين) و ۳ شهرستان استان آذربايجان شرقي (اهر، هريس و سراب) محصور شده است، اما حلقه اين محصوريت و مداخله انسان در زيست بوم اين آسمانخراش طبيعي تنها به آلودگيها و تخريب حاصل از آنچه به قول مسوولان محلي توسعه اين ۶ شهرستان معرفي ميشود، خلاصه نميشود.
🔹در چند سال گذشته طرح احداث يك جاده غيرضروري با عنوان «كمربند سبز سبلان» اما در عمل به عنوان كمربند مرگ براي اتصال سه شهرستان مشكينشهر، اردبيل و سرعين به يكديگر در سطح استان اردبيل كليد خورده است كه در ابتدا اجرايي شدن آن دور از تصور بود و از همان موقع نيز مورد انتقاد بسياري از كارشناسان اين حوزه قرار گرفت، اما متاسفانه در ماههاي گذشته و در كمال ناباوري شاهد عملياتي شدن احداث اين جاده گردشگري در منطقه هستيم كه با سكوت وهمانگيز رسانههاي محلي در استان اردبيل نيز روبهرو شده است.
🔹سبلان تنها اثر طبيعي ثبت ملي استان اردبيل است كه در سالهاي اخير نيز اندك اقداماتي از سوي اداره كل ميراث فرهنگي استان براي تهيه پرونده ثبت جهاني آن انجام شد اما به اذعان بسياري از كارشناسان در صورت احداث اين جاده ثبت اين اثر در فهرست ميراث جهاني عملا با مشكل مواجه خواهد شد و آرزوي ديرينه نه تنها مردم استان اردبيل بلكه تمامي دوستداران سبلان به در بسته خواهد خورد. اما سبلان به عنوان تنها اثر طبيعي ملي استان اردبيل در ليست مناطق چهارگانه سازمان حفاظت محيط زيست نيز قرار دارد و تعهدات اين سازمان و اداره كل محيط زيست استان در بدترين حالت بايد ارايه پيوست زيست محيطي براي احداث اين جاده باشد كه تاكنون پيوستي براي پروژهاي به اين عظمت و با اين سطح از تخريب براي رسانهها و افكار عمومي ارايه نشده است.
🔹سياستهاي توسعهاي اكبر بهنامجو استاندار اردبيل در سالهاي گذشته حول محور گردشگري بوده و طرحها و ايدههاي وي مورد توجه بسياري از منتقدان قرار گرفته، اما سوال اصلي اين است آيا ميراثي كه هزاران سال بدون دستخوردگي اكنون به دست ما رسيده بايد به قيمت افزايش چند صد يا چند هزار نفري گردشگران مورد تخريب گسترده قرار گيرد؟
🔹محيط زيست سبلان هزاران سال ميزبان گونههاي ارزشمند گياهي و جانوري از جمله خرس قهوهاي، گرگ و سياهگوش بوده است و اين جاده در حال حاضر مصداق بارز تكهتكهشدگي زيستگاه اين گونهها و تسريع در نابودي تنوع زيستي ارزشمند آن خواهد بود. ابعاد اين تخريب حتي بعد از احداث اين جاده و ارايه مجوز براي كسب و كارهاي بومي محلي، ايجاد سازههاي ساختماني و تفرج گردشگران به صورت غيرمسوولانه بسيار گستردهتر خواهد بود و قطع يقين مورد قضاوت و غضب آيندگان قرار خواهد گرفت. بايد در نظر داشت كه اين نوع نگاه به توسعه در بين مسوولان كشور يك ريشه طولاني در فهم نادرست از رابطه انسان با زيست بوم خود دارد، اما مسوولان ما هيچگاه سعي نكردند تا ادبيات توسعهاي خود را تغيير دهند و مولفههاي اقتصادي، اجتماعي و سياسي را مطابق با توسعه پايدار چينش كنند.
🔹 تا زماني كه سيستم گوارش سياسي مسوولان كشور و به تبع آن مسوولان محلي نتوانند واژه توسعه پايدار را هضم كنند به هيچ عنوان آلام محيط زيست و تعارض و تخريب عليه اين كهنه ميراث بشر نقطه پاياني نخواهد داشت و ما را در گرداب انقراضي فرو خواهد برد كه هم اكنون بسياري از گونههاي ارزشمند گياهي و جانوري كشور كه مكمل حيات ما هستند در چنگال آن اسير شدهاند.
🔹سبلان اولين قرباني سياستهاي نادرست كشور در قبال محيط زيست نبوده و آخرين قرباني آن نيز نخواهد بود، اما روند صعودي اين قبيل اتفاقات در سالهاي گذشته هيچ روزنه اميدي را در دل دوستداران محيط زيست و اكوسيستم طبيعي ايران براي بهبود شرايط باز نگذاشته است.
📎http://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/154409/
🔹[روزنامه اعتماد_مسعود لاهوت] كوه «سبلان» سومين قله مرتفع كشور است، اما اين تنها شاخصه اصلي اين كوه اسطورهساز و تاريخي در استان اردبيل نيست. سبلان به عنوان يكي از مقدسترين كوههاي كشور و حتي دنيا (به روايتي اوستا در آن بر حضرت زرتشت نازل شده/ معجم البلدان-ياقوت حموي) و همچنين از جنبههاي مردمشناختي و فرهنگي قرنها مورد توجه مردمان اين منطقه قرار گرفته و بسياري از علاقهمندان را از نقاط مختلف دنيا براي تماشاي جاذبههاي طبيعي و فرهنگي آن به ديار آذربايجان كشانده است.
🔹وجود بيش از ۱۰۰ چشمه طبيعي آبگرم و سرد، درههاي عميق، درياچهها و مناظر چشمنواز و گونههاي مختلف گياهي و جانوري، غناي عميق فرهنگي، تاريخي و طبيعي اين كوه بزرگ را بيش از پيش براي همگان مسجل كرده است.رشته كوههاي سبلان به لحاظ تقسيمات كشوري بين ۳ شهرستان استان اردبيل (اردبيل، مشكينشهر و سرعين) و ۳ شهرستان استان آذربايجان شرقي (اهر، هريس و سراب) محصور شده است، اما حلقه اين محصوريت و مداخله انسان در زيست بوم اين آسمانخراش طبيعي تنها به آلودگيها و تخريب حاصل از آنچه به قول مسوولان محلي توسعه اين ۶ شهرستان معرفي ميشود، خلاصه نميشود.
🔹در چند سال گذشته طرح احداث يك جاده غيرضروري با عنوان «كمربند سبز سبلان» اما در عمل به عنوان كمربند مرگ براي اتصال سه شهرستان مشكينشهر، اردبيل و سرعين به يكديگر در سطح استان اردبيل كليد خورده است كه در ابتدا اجرايي شدن آن دور از تصور بود و از همان موقع نيز مورد انتقاد بسياري از كارشناسان اين حوزه قرار گرفت، اما متاسفانه در ماههاي گذشته و در كمال ناباوري شاهد عملياتي شدن احداث اين جاده گردشگري در منطقه هستيم كه با سكوت وهمانگيز رسانههاي محلي در استان اردبيل نيز روبهرو شده است.
🔹سبلان تنها اثر طبيعي ثبت ملي استان اردبيل است كه در سالهاي اخير نيز اندك اقداماتي از سوي اداره كل ميراث فرهنگي استان براي تهيه پرونده ثبت جهاني آن انجام شد اما به اذعان بسياري از كارشناسان در صورت احداث اين جاده ثبت اين اثر در فهرست ميراث جهاني عملا با مشكل مواجه خواهد شد و آرزوي ديرينه نه تنها مردم استان اردبيل بلكه تمامي دوستداران سبلان به در بسته خواهد خورد. اما سبلان به عنوان تنها اثر طبيعي ملي استان اردبيل در ليست مناطق چهارگانه سازمان حفاظت محيط زيست نيز قرار دارد و تعهدات اين سازمان و اداره كل محيط زيست استان در بدترين حالت بايد ارايه پيوست زيست محيطي براي احداث اين جاده باشد كه تاكنون پيوستي براي پروژهاي به اين عظمت و با اين سطح از تخريب براي رسانهها و افكار عمومي ارايه نشده است.
🔹سياستهاي توسعهاي اكبر بهنامجو استاندار اردبيل در سالهاي گذشته حول محور گردشگري بوده و طرحها و ايدههاي وي مورد توجه بسياري از منتقدان قرار گرفته، اما سوال اصلي اين است آيا ميراثي كه هزاران سال بدون دستخوردگي اكنون به دست ما رسيده بايد به قيمت افزايش چند صد يا چند هزار نفري گردشگران مورد تخريب گسترده قرار گيرد؟
🔹محيط زيست سبلان هزاران سال ميزبان گونههاي ارزشمند گياهي و جانوري از جمله خرس قهوهاي، گرگ و سياهگوش بوده است و اين جاده در حال حاضر مصداق بارز تكهتكهشدگي زيستگاه اين گونهها و تسريع در نابودي تنوع زيستي ارزشمند آن خواهد بود. ابعاد اين تخريب حتي بعد از احداث اين جاده و ارايه مجوز براي كسب و كارهاي بومي محلي، ايجاد سازههاي ساختماني و تفرج گردشگران به صورت غيرمسوولانه بسيار گستردهتر خواهد بود و قطع يقين مورد قضاوت و غضب آيندگان قرار خواهد گرفت. بايد در نظر داشت كه اين نوع نگاه به توسعه در بين مسوولان كشور يك ريشه طولاني در فهم نادرست از رابطه انسان با زيست بوم خود دارد، اما مسوولان ما هيچگاه سعي نكردند تا ادبيات توسعهاي خود را تغيير دهند و مولفههاي اقتصادي، اجتماعي و سياسي را مطابق با توسعه پايدار چينش كنند.
🔹 تا زماني كه سيستم گوارش سياسي مسوولان كشور و به تبع آن مسوولان محلي نتوانند واژه توسعه پايدار را هضم كنند به هيچ عنوان آلام محيط زيست و تعارض و تخريب عليه اين كهنه ميراث بشر نقطه پاياني نخواهد داشت و ما را در گرداب انقراضي فرو خواهد برد كه هم اكنون بسياري از گونههاي ارزشمند گياهي و جانوري كشور كه مكمل حيات ما هستند در چنگال آن اسير شدهاند.
🔹سبلان اولين قرباني سياستهاي نادرست كشور در قبال محيط زيست نبوده و آخرين قرباني آن نيز نخواهد بود، اما روند صعودي اين قبيل اتفاقات در سالهاي گذشته هيچ روزنه اميدي را در دل دوستداران محيط زيست و اكوسيستم طبيعي ايران براي بهبود شرايط باز نگذاشته است.
📎http://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/154409/
Forwarded from مدرسه مهرآیین (مصطفی مهرآیین) (Mostafa Mehraeen)
چرا فساد بیداد می کند؟
۱.این روزها یکی از مهمترین پرسش هایی که خواب را از چشم خیلی از مردم ایران ربوده این است که چگونه کشور گرفتار این میزان فساد شده و این افرادی که هر روز نام یکی از آن ها در فضای عمومی کشور مطرح می شود از کجا سر برآورده اند و این گونه در حال غارت کردن کشور و به یک معنا خودشان هستند؟
۲.محمد عابد الجابری،اندیشمند بزرگ جهان اسلام،در کتاب برجسته خود با عنوان "عقل سیاسی اسلام" همین پرسش را در خصوص دوران پس از پیامبر(ص) مطرح ساخته که چگونه بلافاصله بعد از وفات پیامبر جامعه اسلامی دچار بحران جدی فساد و نابودی بعدی خود شد.عابدی جابری برای پاسخ به این سوال به کنکاش در خصوص ماهیت "عقلانیت سیاسی" آن دوران می پردازد.پاسخ او را اگر بخواهم به زبان ساده توضیح دهم این گونه است:جابری می گوید اگر ما به پشت مجموعه سخنان و کنش های شخص پیامبر(ص) در حوزه سیاست و تصمیم گیری برویم و اصول و مبانی مشترک در میان تمام سخنان و کنش های او را استخراج کنیم به "عقل سیاسی پیامبر" یا ساختار ذهن سیاسی پیامبر دسترسی پیدا می کنیم.آنموقع جابری معتقد است در پشت تمام سخنان و رفتارهای سیاسی پیامبر سه اصل وجود دارد که مبنای تمام سخنان و تصمیم گیری های او را شکل می دهند.جابری این سه اصل را الف.خدا،ب.قبیله،ج.غنیمت می داند.به زبان ساده تر او معتقد پیامبر اسلام(ص) در تمام سخنان و کنش های سیاسی خود ابتدا خدا را در نظر داشته و بعد از خدا به قبیله و غنیمت به عنوان مبنای عقل سیاسی خود اهمیت میداده است.جابری در بخش دوم کتاب خود همین تحلیل را در مورد سه خلیفه بعدی یعنی ابوبکر،عمر و عثمان(به امام علی (ع) چندان نپرداخته است) انجام می دهد.او می خواهد بداند اگر به پشت مجموعه سخنان و کنش های سیاسی این سه خلیفه برود با چه اصول و مبانی مشترک یا با چه ساختار عقلانیت سیاسی روبرو می شود.جابری معتقد است سه اصل بنیادین تصمیم گیری سیاسی این سه خلیفه همان سه اصل پیامبر(ص) است اما جایگاه آنها تغییر یافته است.به باور جابری این سه خلیفه در تصمیمات خود ابتدا قبیله و بعد غنیمت و در آخر خدا را مبنای تصمیمات سیاسی خود قرار داده اند و جامعه خدا محور پیامبر(ص) تبدیل به جامعه قبیله محور و غنیمت محور خلفا شده است.
۳.اکنون به جامعه خودمان در سال های پس از انقلاب برگردیم.بر مبنای تئوری جابری می توان گفت ما نیز با دو نوع خرد سیاسی در سال های انقلاب و پس از انقلاب روبرو بوده ایم.در سال های انقلاب خدا یا وطن مبنای خواست مردم بود و پس از آن مساله ای به نام قبیله و غنیمت مطرح بود(این را می توان به خوبی بر مبنای متن شعارها و سخنان انقلابیون در سال های انقلاب و سال اول تا سوم انقلاب نشان داد).بااینحال،شرایط امروز ما حاصل آن نوع خرد سیاسی است که قبیله و غنیمت را در اولویت قرار داده و خدا یا وطن را به عنصر سوم در تصمیم گیری سیاسی تبدیل کرده است.این میزان فساد چیزی جز نتیجه قبیله گرایی و غنیمت گرایی در فرآیند تصمیم گیری سیاسی نظام سیاسی و حتی توده های مردم نیست.
۴.باید بار دیگر به عقب برگشت و به بازنگری در اصول عقلانیت سیاسی حاکم بر نظام سیاسی و توده مردم پرداخت.اینکه تا آن زمان چه بر سر این کشور می آید را تنها باید به تقدیر واگذار کرد که دیگر با حاکم بودن این گونه از عقلانیت سیاسی قبیله محور و غنیمت محور چیزی جز توسل به تقدیر و شانس نمی تواند ما را نجات دهد جز خواست عمومی مردمی که خود در درون این گونه خرد سیاسی گرفتارند و به همراهی نظام سیاسی سعی در تقسیم غنیمتی به نام ایران دارند.
http://t.me/mostafamehraeen
۱.این روزها یکی از مهمترین پرسش هایی که خواب را از چشم خیلی از مردم ایران ربوده این است که چگونه کشور گرفتار این میزان فساد شده و این افرادی که هر روز نام یکی از آن ها در فضای عمومی کشور مطرح می شود از کجا سر برآورده اند و این گونه در حال غارت کردن کشور و به یک معنا خودشان هستند؟
۲.محمد عابد الجابری،اندیشمند بزرگ جهان اسلام،در کتاب برجسته خود با عنوان "عقل سیاسی اسلام" همین پرسش را در خصوص دوران پس از پیامبر(ص) مطرح ساخته که چگونه بلافاصله بعد از وفات پیامبر جامعه اسلامی دچار بحران جدی فساد و نابودی بعدی خود شد.عابدی جابری برای پاسخ به این سوال به کنکاش در خصوص ماهیت "عقلانیت سیاسی" آن دوران می پردازد.پاسخ او را اگر بخواهم به زبان ساده توضیح دهم این گونه است:جابری می گوید اگر ما به پشت مجموعه سخنان و کنش های شخص پیامبر(ص) در حوزه سیاست و تصمیم گیری برویم و اصول و مبانی مشترک در میان تمام سخنان و کنش های او را استخراج کنیم به "عقل سیاسی پیامبر" یا ساختار ذهن سیاسی پیامبر دسترسی پیدا می کنیم.آنموقع جابری معتقد است در پشت تمام سخنان و رفتارهای سیاسی پیامبر سه اصل وجود دارد که مبنای تمام سخنان و تصمیم گیری های او را شکل می دهند.جابری این سه اصل را الف.خدا،ب.قبیله،ج.غنیمت می داند.به زبان ساده تر او معتقد پیامبر اسلام(ص) در تمام سخنان و کنش های سیاسی خود ابتدا خدا را در نظر داشته و بعد از خدا به قبیله و غنیمت به عنوان مبنای عقل سیاسی خود اهمیت میداده است.جابری در بخش دوم کتاب خود همین تحلیل را در مورد سه خلیفه بعدی یعنی ابوبکر،عمر و عثمان(به امام علی (ع) چندان نپرداخته است) انجام می دهد.او می خواهد بداند اگر به پشت مجموعه سخنان و کنش های سیاسی این سه خلیفه برود با چه اصول و مبانی مشترک یا با چه ساختار عقلانیت سیاسی روبرو می شود.جابری معتقد است سه اصل بنیادین تصمیم گیری سیاسی این سه خلیفه همان سه اصل پیامبر(ص) است اما جایگاه آنها تغییر یافته است.به باور جابری این سه خلیفه در تصمیمات خود ابتدا قبیله و بعد غنیمت و در آخر خدا را مبنای تصمیمات سیاسی خود قرار داده اند و جامعه خدا محور پیامبر(ص) تبدیل به جامعه قبیله محور و غنیمت محور خلفا شده است.
۳.اکنون به جامعه خودمان در سال های پس از انقلاب برگردیم.بر مبنای تئوری جابری می توان گفت ما نیز با دو نوع خرد سیاسی در سال های انقلاب و پس از انقلاب روبرو بوده ایم.در سال های انقلاب خدا یا وطن مبنای خواست مردم بود و پس از آن مساله ای به نام قبیله و غنیمت مطرح بود(این را می توان به خوبی بر مبنای متن شعارها و سخنان انقلابیون در سال های انقلاب و سال اول تا سوم انقلاب نشان داد).بااینحال،شرایط امروز ما حاصل آن نوع خرد سیاسی است که قبیله و غنیمت را در اولویت قرار داده و خدا یا وطن را به عنصر سوم در تصمیم گیری سیاسی تبدیل کرده است.این میزان فساد چیزی جز نتیجه قبیله گرایی و غنیمت گرایی در فرآیند تصمیم گیری سیاسی نظام سیاسی و حتی توده های مردم نیست.
۴.باید بار دیگر به عقب برگشت و به بازنگری در اصول عقلانیت سیاسی حاکم بر نظام سیاسی و توده مردم پرداخت.اینکه تا آن زمان چه بر سر این کشور می آید را تنها باید به تقدیر واگذار کرد که دیگر با حاکم بودن این گونه از عقلانیت سیاسی قبیله محور و غنیمت محور چیزی جز توسل به تقدیر و شانس نمی تواند ما را نجات دهد جز خواست عمومی مردمی که خود در درون این گونه خرد سیاسی گرفتارند و به همراهی نظام سیاسی سعی در تقسیم غنیمتی به نام ایران دارند.
http://t.me/mostafamehraeen
Telegram
مدرسه مهرآیین (مصطفی مهرآیین)
ما فقیر شده ایم. ما از میراث انسانی یکی پس از دیگری دست
برداشته ایم. (والتر بنیامین)
دکترای جامعهشناسی | دانشگاه تربیت مدرس
پژوهشگر فرهنگ، هویت و جامعه
https://www.instagram.com/mostafamehraeen2025
شماره تماس: 09125010036
برداشته ایم. (والتر بنیامین)
دکترای جامعهشناسی | دانشگاه تربیت مدرس
پژوهشگر فرهنگ، هویت و جامعه
https://www.instagram.com/mostafamehraeen2025
شماره تماس: 09125010036
Forwarded from محمد زینالی
دختران داغدار آن مرحوم
به بهانه حذف عکس دختران عزیز سرزمینمان از روی جلد کتاب های ابتدایی
ما تا خودمان را تغییر ندهیم دیدن چنین صحنه هایی ادامه خواهد داشت ، زن و دختر باید در پستوی خانه بماند کسی صدایش را نشنود و اسمش را نداند و چه بهتر که اصلا صورتش را هم نبیند ، خیلی دوست دارم یک تحلیل جامعه شناختی از دلایل این کارها را بشکافم.
نخست این را میدانم که تا از خودمان شروع نکنیم و این رفتارها ادامه خواهد داشت. والدین به رحمت الهی نایل میشوند اعلامیه ها نوشته میشود مرحوم پسر ، اسم پدر و اسامی پسران و برادران و دامادها و نوه هایی که پسر هستند سطر به سطر گنجانده میشود ولی اسمی از مادر و همسر نمیآید و دختران داغدار بلافاصله نوشته میشود چه ارفاقی به این دختران میشود که همیشه داغدار هستند و با این صفت و پسوند اورده میشوند؟
چند روز پیش اعلامیه ای را میخواندم با وجود اینکه دو نوه دختری پزشک هستند نوه پسری که به زور ده سالش میشود اسمش اورده شده بود ولی اثری از اناث آن خاندان جلیله به میان نیامده بود، در کل مرحومین نه همسر دارند نه مادر و خواهر و دختر ، نهایت همه شان همیشه داغدار جامعه هستند.
موضوع دوم فضای مجازی هست ، چند درصد از بانوان ما عکس و اسم خودشان را روی پروفایل دارند هر چه گل و گیاه و گلدان بجای مهربانوان سرزمینمان نشسته اند و در نهایت مادر تقی و نقی معرفی میشود، اینها حداقل هایی هست که باید از هینها برای تحلیل این واقعه شروع کنیم.
چند درصد از آقایان همسرانشان را برای اخذ گواهینامه ثبت نام کردند؟ به کارهای اجتماعی تشویق کردند؟ برای رفتن به باشگاه تشویق کردند ، برای شرکت در محافل ادبی و علمی و کتابخوانی مشوق بودند؟
بسیاری از این رفتارهای به ظاهر بی اهمیت می توان برشمرد که هر روزه هزاران زن بخاطر نادیده گرفته شدن این حقوق اولیه خود خرد و تحقیر می شوند و برای یک اتفاق عادی از بودن باید مبارزه کنند.
اما نکته ی اصلی این است که برای تحلیل جامعه شناختی حذف عکس زنان سوالهایی از این دست که اول باید اینها را موشکافی و حل کنیم، این که برای دیدن تشخص زنانی این چنین در دنیای واقعی باید دید چند در صد آقایان در دنیای واقعی راضی میشوند در یک مجموعه کار کنند یا عضو شوند که زیر نظر یک خانم اداره میشود ؟
به بهانه حذف عکس دختران عزیز سرزمینمان از روی جلد کتاب های ابتدایی
ما تا خودمان را تغییر ندهیم دیدن چنین صحنه هایی ادامه خواهد داشت ، زن و دختر باید در پستوی خانه بماند کسی صدایش را نشنود و اسمش را نداند و چه بهتر که اصلا صورتش را هم نبیند ، خیلی دوست دارم یک تحلیل جامعه شناختی از دلایل این کارها را بشکافم.
نخست این را میدانم که تا از خودمان شروع نکنیم و این رفتارها ادامه خواهد داشت. والدین به رحمت الهی نایل میشوند اعلامیه ها نوشته میشود مرحوم پسر ، اسم پدر و اسامی پسران و برادران و دامادها و نوه هایی که پسر هستند سطر به سطر گنجانده میشود ولی اسمی از مادر و همسر نمیآید و دختران داغدار بلافاصله نوشته میشود چه ارفاقی به این دختران میشود که همیشه داغدار هستند و با این صفت و پسوند اورده میشوند؟
چند روز پیش اعلامیه ای را میخواندم با وجود اینکه دو نوه دختری پزشک هستند نوه پسری که به زور ده سالش میشود اسمش اورده شده بود ولی اثری از اناث آن خاندان جلیله به میان نیامده بود، در کل مرحومین نه همسر دارند نه مادر و خواهر و دختر ، نهایت همه شان همیشه داغدار جامعه هستند.
موضوع دوم فضای مجازی هست ، چند درصد از بانوان ما عکس و اسم خودشان را روی پروفایل دارند هر چه گل و گیاه و گلدان بجای مهربانوان سرزمینمان نشسته اند و در نهایت مادر تقی و نقی معرفی میشود، اینها حداقل هایی هست که باید از هینها برای تحلیل این واقعه شروع کنیم.
چند درصد از آقایان همسرانشان را برای اخذ گواهینامه ثبت نام کردند؟ به کارهای اجتماعی تشویق کردند؟ برای رفتن به باشگاه تشویق کردند ، برای شرکت در محافل ادبی و علمی و کتابخوانی مشوق بودند؟
بسیاری از این رفتارهای به ظاهر بی اهمیت می توان برشمرد که هر روزه هزاران زن بخاطر نادیده گرفته شدن این حقوق اولیه خود خرد و تحقیر می شوند و برای یک اتفاق عادی از بودن باید مبارزه کنند.
اما نکته ی اصلی این است که برای تحلیل جامعه شناختی حذف عکس زنان سوالهایی از این دست که اول باید اینها را موشکافی و حل کنیم، این که برای دیدن تشخص زنانی این چنین در دنیای واقعی باید دید چند در صد آقایان در دنیای واقعی راضی میشوند در یک مجموعه کار کنند یا عضو شوند که زیر نظر یک خانم اداره میشود ؟
Forwarded from جامعه شناسی سیاسی (Hossein Bashiri Guivi)
سبلان در محاصره سوداگران
حسین بشیری گیوی
#جامعه_شناس
پس از رنسانس کشورهای اروپایی مسیر توسعه را در صنعتی شدن و تولید یافتند. در دوره فئودالیسم اگر زمین به عنوان سرمایه فئودال ها محسوب می شد در دوره سرمایه داری کارخانه و تولید و وسایل تولید و ابزار تولید به عنوان سرمایه به حساب آمد و در اوایل قرن ۲۰ در عصر ارتباطات اطلاعات و به عنوان سرمایه محسوب می شود و بیشتر کشورهای صنعتی از توسعه به توسعه پایدار رسیدند در کارزارهای انتخاباتی انرژی پاک به عنوان مفهوم اصلی مناظرات در بین کاندیداها بحث می شود.
اما در ایران هنوز در فکر مسئولین توسعه امری بیهوده می باشد. با اینکه در دوره فئودالیسم زمین به عنوان سرمایه تلقی می شد در ایران ۱۴۰۰ بلوک های قدرت سرمایه را در خام فروشی و جنگل کردن بیابان ، خالی کردن چاه های نفت و گاز ، تاراج طبیعت بکر به نام معدن ، جاده کشی در دل سبلان به نام گردشگری و در نهایت در یک کلام می توان گفت که به ایران آتش می کشند تا زمین سوخته صاحب نداشته باشد.
به نام گردشگری در دل کوه سبلان جاده کشی می کنند، بله کاملا درست است که کارکرد آشکار جاده کشی در سبلان همان توسعه گردشگری است ولی کارکرد پنهان جاده کشی در دل کوه سبلان همچون انتقال سنگ آهن مشکین به چین و یا سنگ های گرانیتی به دیگر استان ها و کشورها به صورت خام می باشد.
جاده های استان اردبیل از شمال استان تا جنوب استان (جاده سرچم ) به جاده مرگ در کشور معروف شده است اگر در عصر تحریم های بین المللی با کمبود منابع کشور مواجه است. چگونه است که برای جاده کشی در دل کوه سبلان در زمانیکه ویروس کمونیستی کرونا غوغا می کند منابع به حد کافی وجود دارد . شاید ویروس کمونیستی برای این است که ملت ها درگیر مرگ و میر باشند برای اینکه از کیش تا سبلان به کمونیست ها واگذار شود.
در عصر ارتباطات بهترین و آسانترین راه برای اشتغال برای افراد استان توسعه زیرساخت های فناوری ارتباطات می باشد . زمان جاده کشی برای اشتغال سال هاست که گذشته است در شرایط کنونی اگر مسئولی در حوزه فناوری ارتباطات و اطلاعات برنامه ارائه کند قابل قبول است و شهروندان باید از آن حمایت کنند وگرنه جاده کشی در دل طبیعت آن هم در دل کوه سبلان قطعا برای کوه خواری و خام فروشی منابع معدنی سبلان می باشد.
زمان آن است که شاعران و هنرمندان به تبعیت از منظومه سهندیه شهریار که سروده بود « شاه داغیم، چال پاپاغیم،ائل دایاغیم، شانلی سهندیم
باشی توفانلی سهندیم» برای ساوالان هم منظومه هایی سروده ، تابلوها برای نمایش کشیده شود
اگر امروز شهروندان از سلطان ساوالان محافظت نکنند و در برابر این جنایت بی تفاوت باشند نه ساوالانی خواهد بود نه شعر وهنر هنرمندان این دیار ، لذا لازم است شهروندان زنجیره انسانی در برابر این جنایت بکشند تا بیش از این ناله و نفرین زرتشت از آتش فشان ساوالان دامن مردمان این مرز و بوم را نگیرد
https://t.me/azadikhojastehazadi/4552
حسین بشیری گیوی
#جامعه_شناس
پس از رنسانس کشورهای اروپایی مسیر توسعه را در صنعتی شدن و تولید یافتند. در دوره فئودالیسم اگر زمین به عنوان سرمایه فئودال ها محسوب می شد در دوره سرمایه داری کارخانه و تولید و وسایل تولید و ابزار تولید به عنوان سرمایه به حساب آمد و در اوایل قرن ۲۰ در عصر ارتباطات اطلاعات و به عنوان سرمایه محسوب می شود و بیشتر کشورهای صنعتی از توسعه به توسعه پایدار رسیدند در کارزارهای انتخاباتی انرژی پاک به عنوان مفهوم اصلی مناظرات در بین کاندیداها بحث می شود.
اما در ایران هنوز در فکر مسئولین توسعه امری بیهوده می باشد. با اینکه در دوره فئودالیسم زمین به عنوان سرمایه تلقی می شد در ایران ۱۴۰۰ بلوک های قدرت سرمایه را در خام فروشی و جنگل کردن بیابان ، خالی کردن چاه های نفت و گاز ، تاراج طبیعت بکر به نام معدن ، جاده کشی در دل سبلان به نام گردشگری و در نهایت در یک کلام می توان گفت که به ایران آتش می کشند تا زمین سوخته صاحب نداشته باشد.
به نام گردشگری در دل کوه سبلان جاده کشی می کنند، بله کاملا درست است که کارکرد آشکار جاده کشی در سبلان همان توسعه گردشگری است ولی کارکرد پنهان جاده کشی در دل کوه سبلان همچون انتقال سنگ آهن مشکین به چین و یا سنگ های گرانیتی به دیگر استان ها و کشورها به صورت خام می باشد.
جاده های استان اردبیل از شمال استان تا جنوب استان (جاده سرچم ) به جاده مرگ در کشور معروف شده است اگر در عصر تحریم های بین المللی با کمبود منابع کشور مواجه است. چگونه است که برای جاده کشی در دل کوه سبلان در زمانیکه ویروس کمونیستی کرونا غوغا می کند منابع به حد کافی وجود دارد . شاید ویروس کمونیستی برای این است که ملت ها درگیر مرگ و میر باشند برای اینکه از کیش تا سبلان به کمونیست ها واگذار شود.
در عصر ارتباطات بهترین و آسانترین راه برای اشتغال برای افراد استان توسعه زیرساخت های فناوری ارتباطات می باشد . زمان جاده کشی برای اشتغال سال هاست که گذشته است در شرایط کنونی اگر مسئولی در حوزه فناوری ارتباطات و اطلاعات برنامه ارائه کند قابل قبول است و شهروندان باید از آن حمایت کنند وگرنه جاده کشی در دل طبیعت آن هم در دل کوه سبلان قطعا برای کوه خواری و خام فروشی منابع معدنی سبلان می باشد.
زمان آن است که شاعران و هنرمندان به تبعیت از منظومه سهندیه شهریار که سروده بود « شاه داغیم، چال پاپاغیم،ائل دایاغیم، شانلی سهندیم
باشی توفانلی سهندیم» برای ساوالان هم منظومه هایی سروده ، تابلوها برای نمایش کشیده شود
اگر امروز شهروندان از سلطان ساوالان محافظت نکنند و در برابر این جنایت بی تفاوت باشند نه ساوالانی خواهد بود نه شعر وهنر هنرمندان این دیار ، لذا لازم است شهروندان زنجیره انسانی در برابر این جنایت بکشند تا بیش از این ناله و نفرین زرتشت از آتش فشان ساوالان دامن مردمان این مرز و بوم را نگیرد
https://t.me/azadikhojastehazadi/4552
Telegram
آزادي خجسته آزادي
Forwarded from یادداشت
صنعت گردشگری یا بازار پیمانکاری؟
محمد زینالی اُناری
در خبرها آمده بود که در جریان راهسازی به امکانات گردشگری کوه سبلان اعتراضاتی صورت گرفته است. معترضان معتقدند که طرح راهسازی به سبلان فاقد پیوست زیست محیطی است. طرفداران جاده سازی پیست اسکی معتقدند که این جزو حقوق ورزشی آن ها و رونق گردشگری استان است. به هر صورت، ما امروز نیاز به داوری درخصوص این موضوع داریم نه تهمت زنی و تقلیل مسئله به قهوه خوردن طرفداران محیط زیست یا سیگار کشیدن طرفداران جاده کشی.
مشکلات مربوط به توسعه ی گردشگری در منطقه ی سبلان ابتدا یک مشکل زیست محیطی به نظر می رسد. اما کمی دقت بیشتر می بینیم سیاست هایی که به محیط زیست ضربه می زند، صرفاً سیاست های عمرانی نیستند بلکه ناشی از یک مشکل اساسی در کشور هستند. برنامه های توسعه از سال 1320 حول و حوش برنامه نویسی های توسعه ی عمرانی می گردند و به همین دلیل بازار بزرگی از مهندسان و پیمانکاران را با هزینه ها و حق العمل های بالا شکل داده اند که تحمل هیچ گونه بیکاری و کسادی را نمی پذیرد.
بخش بزرگی از اقتصاد ایران متکی به گردش مالی پیمانکاران و شرکت های مهندسی ای است که قشر زیادی را درگیر خود کرده اند و عدم توجه به موقع موجب شده است کار تا بیکاری گسترده ی تحصیل کرده های عمرانی هم برسد. طبیعی است که گردش کار گسترده نمیتواند به یکباره فروکاسته شود. خصوصاً این که ما با قشرهای کم برخوردار طرف نیستیم بلکه با گروهی مواجه هستیم که قدرت اجتماعی و اقتصادی بالایی را در کشور کسب کرده اند و در خصوص بازار کار خود چانه زنی های مکرر انجام می دهند و سهم بیشتری در چارت اداری کشور دارند.
این گردش مالی برای توجیه خود از در توسعه وارد می شود، در حالی که صرفاً یک گردش مالی است و بازار تولید کننده ی آسفالت و شن و نخودی است و کارگاه هایی که از رکود بازار خود در عذاب اند. لذا فشار شدیدی روی مدیران دولتی و نمایندگان است تا این گردش کار را شتاب بخشند و رونق دهند. به خصوص این که ورود آن ها به مراحل سیاستگذاری باعث شده است که همچنان بر طبل توسعه ی عمرانی که باعث و بانی بسیاری ازمشکلات اجتماعی ایران شده است، بدمند.
دادن طرح های توسعه ی شهری بدون در نظر گرفتن ظرفیت شهرها برای ازدیاد جمعیت و مساحت، ساختن شهرک های کارگرنشین بدون در نظر گرفتن کاربری های عمومی و هضم این ضرورت ها در زندگی خصوصی مردم و مشکلات متعددی که تولید می کند، بالای شهرسازی مداوم از مناطق مختلف شهری و مکیدن ارزش افزوده های شهری و گردآوردن آن در بازارهای مسکن تا حد دپوی مسکن در دست انبوه داران مسکن، رونق ساخت و ساز نوستالژیک به اسم ویلا در روستاها و تخریب فضاهای طبیعی و همچنین رشد و گسترش ساخت و سازهای بی رویه به صورت بازار، پاساژ و مال که شهرها را به صورت شهرهای «دیزنی لندی» در آورده که به جای مکان های آرام سکونت به بافت های دوقطبی شهرهای تجارتی تبدیل کرده است، از نمونه های طرح های عمرانی ای است که قصدش صرفا گرداندن چرخ فعالیت های عمرانی در کشور است تا جلوی بیکاری و گرسنگی پیمانکاران، مصالح فروشان و شرکت های عمرانی را بگیرد.
در این صورت می توان رشد و گسترش ساخت و ساز در اردبیل که تا یقه ی قله ی سبلان نیز رفته و قصد رونق بازار ساخت و ساز از منطقه ی شهری به حومه های ویلایی با عنوان گردشگری سلامت و گردشگری ورزشی تبدیل کرده است را ناشی از منطق توسعه ی بازار پیمانکاری طرحهای عمرانی دانست و نه چیزی بیش از آن. در حالی که مباحث مربوط به گردشگری مباحثی اقتصادی هستند و برای راه اندازی آنها نه صرفاً منطق توسعه ی عمرانی که نیاز به برنامه ریزی اقتصادی و داشتن تفاهم اساسی با جامعه ی محلی و فعالان مدنی و حتی جلب مشارکت آنان ضروری است. این در حالی است که ساده ترین مفهوم قانونی همچون پیوست های اجتماعی و زیست محیطی که از اساسی ترین مفاهیم اقتصادی این دوره و زمانه است را منتشر نکرده و به اقناع جامعه و فعالان مدنی نپرداخته اند چه این که مدعی اتکای بر کاریزمای سرمایه گذاران بوده و تا کنون توجیه اقتصادی سرمایه گذار صنعت گردشگری را نیز به عموم مردم اعلام نکرده و تصدیق و همراهی آن ها را بر نیانگیخته اند.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
در خبرها آمده بود که در جریان راهسازی به امکانات گردشگری کوه سبلان اعتراضاتی صورت گرفته است. معترضان معتقدند که طرح راهسازی به سبلان فاقد پیوست زیست محیطی است. طرفداران جاده سازی پیست اسکی معتقدند که این جزو حقوق ورزشی آن ها و رونق گردشگری استان است. به هر صورت، ما امروز نیاز به داوری درخصوص این موضوع داریم نه تهمت زنی و تقلیل مسئله به قهوه خوردن طرفداران محیط زیست یا سیگار کشیدن طرفداران جاده کشی.
مشکلات مربوط به توسعه ی گردشگری در منطقه ی سبلان ابتدا یک مشکل زیست محیطی به نظر می رسد. اما کمی دقت بیشتر می بینیم سیاست هایی که به محیط زیست ضربه می زند، صرفاً سیاست های عمرانی نیستند بلکه ناشی از یک مشکل اساسی در کشور هستند. برنامه های توسعه از سال 1320 حول و حوش برنامه نویسی های توسعه ی عمرانی می گردند و به همین دلیل بازار بزرگی از مهندسان و پیمانکاران را با هزینه ها و حق العمل های بالا شکل داده اند که تحمل هیچ گونه بیکاری و کسادی را نمی پذیرد.
بخش بزرگی از اقتصاد ایران متکی به گردش مالی پیمانکاران و شرکت های مهندسی ای است که قشر زیادی را درگیر خود کرده اند و عدم توجه به موقع موجب شده است کار تا بیکاری گسترده ی تحصیل کرده های عمرانی هم برسد. طبیعی است که گردش کار گسترده نمیتواند به یکباره فروکاسته شود. خصوصاً این که ما با قشرهای کم برخوردار طرف نیستیم بلکه با گروهی مواجه هستیم که قدرت اجتماعی و اقتصادی بالایی را در کشور کسب کرده اند و در خصوص بازار کار خود چانه زنی های مکرر انجام می دهند و سهم بیشتری در چارت اداری کشور دارند.
این گردش مالی برای توجیه خود از در توسعه وارد می شود، در حالی که صرفاً یک گردش مالی است و بازار تولید کننده ی آسفالت و شن و نخودی است و کارگاه هایی که از رکود بازار خود در عذاب اند. لذا فشار شدیدی روی مدیران دولتی و نمایندگان است تا این گردش کار را شتاب بخشند و رونق دهند. به خصوص این که ورود آن ها به مراحل سیاستگذاری باعث شده است که همچنان بر طبل توسعه ی عمرانی که باعث و بانی بسیاری ازمشکلات اجتماعی ایران شده است، بدمند.
دادن طرح های توسعه ی شهری بدون در نظر گرفتن ظرفیت شهرها برای ازدیاد جمعیت و مساحت، ساختن شهرک های کارگرنشین بدون در نظر گرفتن کاربری های عمومی و هضم این ضرورت ها در زندگی خصوصی مردم و مشکلات متعددی که تولید می کند، بالای شهرسازی مداوم از مناطق مختلف شهری و مکیدن ارزش افزوده های شهری و گردآوردن آن در بازارهای مسکن تا حد دپوی مسکن در دست انبوه داران مسکن، رونق ساخت و ساز نوستالژیک به اسم ویلا در روستاها و تخریب فضاهای طبیعی و همچنین رشد و گسترش ساخت و سازهای بی رویه به صورت بازار، پاساژ و مال که شهرها را به صورت شهرهای «دیزنی لندی» در آورده که به جای مکان های آرام سکونت به بافت های دوقطبی شهرهای تجارتی تبدیل کرده است، از نمونه های طرح های عمرانی ای است که قصدش صرفا گرداندن چرخ فعالیت های عمرانی در کشور است تا جلوی بیکاری و گرسنگی پیمانکاران، مصالح فروشان و شرکت های عمرانی را بگیرد.
در این صورت می توان رشد و گسترش ساخت و ساز در اردبیل که تا یقه ی قله ی سبلان نیز رفته و قصد رونق بازار ساخت و ساز از منطقه ی شهری به حومه های ویلایی با عنوان گردشگری سلامت و گردشگری ورزشی تبدیل کرده است را ناشی از منطق توسعه ی بازار پیمانکاری طرحهای عمرانی دانست و نه چیزی بیش از آن. در حالی که مباحث مربوط به گردشگری مباحثی اقتصادی هستند و برای راه اندازی آنها نه صرفاً منطق توسعه ی عمرانی که نیاز به برنامه ریزی اقتصادی و داشتن تفاهم اساسی با جامعه ی محلی و فعالان مدنی و حتی جلب مشارکت آنان ضروری است. این در حالی است که ساده ترین مفهوم قانونی همچون پیوست های اجتماعی و زیست محیطی که از اساسی ترین مفاهیم اقتصادی این دوره و زمانه است را منتشر نکرده و به اقناع جامعه و فعالان مدنی نپرداخته اند چه این که مدعی اتکای بر کاریزمای سرمایه گذاران بوده و تا کنون توجیه اقتصادی سرمایه گذار صنعت گردشگری را نیز به عموم مردم اعلام نکرده و تصدیق و همراهی آن ها را بر نیانگیخته اند.
@ardabilnote