نکته: جامعه شناسی تجربه
764 subscribers
449 photos
32 videos
78 files
438 links
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience

not for selling
Download Telegram
درباره محکومیت فعالان حقوق زنان
✍️ دکتر فاطمه موسوی ویایه

✅احکام قضایی که در روزهای اخیر منتشر شده اند، فصل جدید و عبرت آموزی در تاریخ قضایی کشور است که باید بیشتر مورد بررسی قرار گیرد زیرا این احکام قضایی و مجازاتهای اعلام شده نسبتی با جرم انگاری در قانون جزا ندارند. در مبانی حقوق می خوانیم که جرم عبارت است از هر فعل یا ترک فعلی که در قانون برای آن مجازات تعیین شده باشد. پس اگر کسی عملی را که توسط قانونگذار ارتکاب آن منع شده است (عنصر قانونی) به اراده آزاد با علم وعمد و قصد نقض قانون (عنصر روانی) مرتکب شود (عنصر مادی)، مورد پیگرد قضایی و مجازات قرار می گیرد. البته نیت و قصد مجرمانه هیچگاه بدون حضور عنصر مادی یعنی ارتکاب عمل در عالم واقعیت قابل مجازات نیست. از آن فراتر، وجود انگیزه مساوی با تحقق عنصر روانی جرم نیست.

✅با این یادآوری مقدمات علم حقوق، نگاهی بیاندازید به احکام قضایی چند روز اخیر: هدی عمید و نجمه واحدی بابت برگزاری کارگاه‌هایی آموزشی با موضوع شروط ضمن عقد، در راستای آگاهی‌بخشی به زنان برای آشنایی با ظرفیت‌های فقهی حقوقی قوانین خانواده به ترتیب به ۸ و ۷ سال حبس محکوم شده اند و بخشی از اتهامات کامیل احمدی در حکم ۸ سال زندان او عبارتند از: تلاش برای اعمال نفوذ در تهیه و تصویب طرح افزایش سن قانونی ازدواج با همراهی دو تن از نمایندگان زن سابق مجلس شورای اسلامی در راستای اجرای پروژه بالا بردن سن ازدواج در ایران. چندی پیش هم دادگاه ‌انقلاب میمنت حسینی چاووشی، استاد دانش‌گاه دو تابعیتی، را به‌اتهام اقدام علیه امنیت‌ملی از طریق کارهای علمی به منظور تلاش برای کاهش زادوولد به پنج‌سال زندان محکوم ‌کرده بود.

✅سوال من از دستگاه قضایی محترم این است که عنصر قانونی این جرایم دقیقا کجاست؟ بنا بر کدام ماده قانونی برگزاری کارگاه حقوقی، تلاش برای تصویب یک طرح قانونی در مجلس یا انجام تحقیقات علمی منع شده و مجرمانه محسوب می شود؟ می گویند این افراد حین انجام این کارهای قانونی، مشغول همکاری با سازمان های خارجی بودند، انگیزه سوء داشتند و هدف اصلی نابودی بنیاد خانواده، افزایش سن ازدواج و کاهش زاد و ولد را دنبال می کردند. اما انگیزه افراد حتی اگر به آن معترف باشند (که در این پرونده ها چنین اعترافی وجود ندارد) ربطی به جرم انگاری رفتارشان ندارد. رفتار و عملی جرم است که قانون آن را جرم می داند و حتی اگر این افراد نیت سوء هم داشته اند، اعمالی که بنا بر قانون، مجرمانه باشد، انجام نداده اند. همکاری با سازمان ها و دولتهای خارجی تنها در شرایط جنگی و اعلام کشوری به عنوان کشور متخاصم جرم محسوب می شود و اکنون بنا بر اعلام رسمی وزارت امور خارجه تنها کشور اسرائیل به عنوان کشور متخاصم شناخته می شود.

✅احکام قضایی مذکور نه تنها اعمالی را قابل پیگیری و مجازات اعلام کرده اند که جرم نیستند بلکه از آن فراتر رفته اند و درباره پیامدهای منطقی و بلافصل این اعمال غیرمجرمانه تحت مفهوم مبهم نفوذ به خیالپردازی دست می زنند. قاضی باید روشن کند چگونه آشنایی با شروط ضمن عقد به منظور بهبود شرایط ازدواج زنان به سست شدن بنیان خانواده منجر می شود؟ اساسا اگر شروط ضمن عقد منجر به سست شدن بنیان خانواده می شود چرا قانونگذار آنها را منسوخ نمی کند؟ آیا افزایش آگاهی حقوقی عامه مطلوب دستگاه قضایی نیست؟ چگونه تلاش برای افزایش سن قانونی دختران از ۱۳ سال به ۱۵ سال به افزایش کلی سن ازدواج (با میانگین فعلی ۲۴ سال) و گسترش همجنسگرایی منجر می شود؟ چگونه انجام و انتشار تحقیقات علمی در محافل آکادمیک باعث کاهش نرخ زاد و ولد در میلیونها خانواده ایرانی می شود؟ اساسا ادعای وجود رابطه علت و معلولی و پیامد منطقی بین آن اعمال و این نتایج، بر کدام شواهد آماری یا تحقیقات میدانی مبتنی است؟ چگونه اعمال ساده این چهار نفر می تواند روی اجرای سیاست های رسمی و مدون که دستگاه عریض و طویل دولت متصدی اجرای آن است، چنین تاثیر قابل توجهی داشته باشد؟

✅قانون با واقعیت مادی سروکار دارد نه حدس انگیزه و توهم نتایج. اگر قرار باشد درباره پیامد و نتیجه اعمال تحت نام مفهوم مبهمی چون نفوذ به حدس و گمان متوسل شد کسانی هستند که می گویند این احکام قضایی با هدف زیر سوال بردن اعتبار قوانین موجود، بالا بردن هزینه کار مدنی، ناامید کردن فعالان اجتماعی از توسل به مجاری قانونی تغییر قوانین تبعیض آمیز و تشویق به خشونت و براندازی صادر شده است. البته که چنین حدس و گمان هایی باطل است با این حال انتظار می رود دستگاه قضایی از تفسیر بی قاعده قانون جزا خودداری کند تا شائبه استفاده ابزاری از احکام قضایی برای اهداف سیاسی و سرکوب فعالان مدنی پیش نیاید.

@kherad_jensi
@women_socialproblems
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «برجام: پیروزی زبان بر فلاخن محمد زینالی اُناری، از اول خلقت، به دلیل تنوع بوم و زبان گونه های انسانی، ارتباطشان با همدیگر کشاکشی در باب فهم زبان دیگری و حتی پذیرش وجودشان شده و در نتیجه به دلیل ناتوانی در ایجاد رابطه همواره آبستن خلق چالش هایی چون جنگ و گریز…»
والدین جا مانده، نوجوانان جهانی شده

انتشار گفتگوی ویدئویی یک نوجوان 14 ساله در خصوص علنی کردن مسائل جنسی اش در فضای مجازی موجی از حیرت، خشم، نگرانی و البته سرزنش برانگیخت. همه به دنبال مقصر و قصور می گردند.
عده ای والدین را سرزنش می کنند، برخی سعی در گرفتن ماهی از آب گل آلود داشته و دولت را به دلیل فیلتر نکردن اینستاگرام و تعداد کمتری سیستم آموزشی را مقصر این واقعه می‌دانند.

اما براستی چه نهادی مقصر است؟ حاکمیت پيش از این واقعه شبکه های اجتماعی جهانی مانند یوتیوب، فیسبوک، توییتر و تلگرام را فیلتر کرده است. علاقمندی نوجوانان به شبکه های اجتماعی چون یوتیوب و تلگرام موجب شده که امروزه در گوشی هر نوجوانی چندین فیلترشکن ناامن نصب باشد که دسترسی او را به همه سایتهای مستهجن را راحت کرده و فیلترینگ مفید آن سایتها را بی اثر نموده است.

تصمیمات شتابزده سیاسی با رویکرد حذف و محدودیت به جای آموزش و پذیرش تغییر و پر کردن شکاف تأخر فرهنگی؛ سیاستی است که درمواجهه با پدیده های ارتباطی از ویدئو گرفته تا شبکه های اجتماعی در پیش گرفته شده و البته از آنجاکه نمی توان با امواج جنگید هر بار به شکل آسیب های جدی خود را نشان می دهد.

در مورد فضای مجازی نیز همین چالش حاکم است. مهمترین زیر ساخت هر جامعه ای آموزش است و ایجاد محدودیت تنها در جاهایی جواب می‌دهد که افکار عمومی خود در خصوص مخاطره آمیز بودن آنها خودبه نتیجه برسد، مانند سایتهای غيراخلاقی و پورنوگرافی و قمار که فیلترینگ آنها مورد پذیرش و درخواست عمومی است، اما بستن شبکه های اجتماعی مورد پذیرش افکار عمومی نبوده و میلیونها کاربر را به سمت استفاده از فیلترشکن های ناامن سوق داده است.

چالش مهمتر این است که ما در دنیای امروز با «نوجوانان جهانی شده» ای مواجه هستیم که بسیار بیشتر از والدین خود از چالش ها و پیچیدگی های فضای مجازی سر درمی‌آورند.

درحقیقت آن که به آموزش نیاز دارد، والدين هستند، آنها با پرسش ونگرانی های زیادی در خصوص فضای مجازی مواجهند اما مرجعی برای آموزش نداشته و نمی دانند چگونه با نوجوانان همه فن حریفشان وارد گفتگو شوند و حتی گاهی خود در دامهای مجازی گیر می افتند. سرزنش والدین، در حقیقت سرزنش قربانی است.

والدین مستأصلی که گاهی فکر می کنند با پناه بردن به نوستالژی های گذشته و زنده کردن خاطرات و می توانند نوجوانان را جذب کنند غافل از اینکه گذشته برای نوجوانانی که رو به آینده دارند چندان جذابیت ندارد.
فرهنگ همانند یک موجود زنده و بالنده است و نمی توان جریان فرهنگی را با رویکرد گذشته نگر متوقف نمود، بلکه همواره باید برای پذیرش تغییر و ساخت و ساز پدیده های جدید آماده باشد، در غیراین‌صورت جامعه با پدیده تأخر فرهنگی مواجه می شود و این نقطه ی چالش های امروز ماست : با تکنولوژی و پدیده هایی مواجهیم که ظرفیت فرهنگی برای پذیرش آنها مهیا نشده است.

پس چاره چیست؟ چاره کار هرچه باشد،. فيلترينگ و بستن فضای مجازی نیست، فیلترشکن فضای مجازی را به شدت ناامن کرده و فیلترینگ مفید را هم بی اثر ساخته است. ارتباط یک زیرساخت مهم است، اما مهمترین زیرساخت هر کشور «آموزش همگانی مداوم و بدون توقف» است و در مورد مخاطرات و چالش های فضای مجازی نیز نقش آموزش بسیار مهم است.

باید در مورد پدیده های جدید با بچه ها از کودکی و در مدارس گفتگو شود، کودکان همه گوشی هایی که آنها را به جهان و مخاطرات بزرگ متصل می کند در دست دارند، درحالیکه که فضای گفتگو و سیاست های حاکم در سیستم آموزش و پرورش بسیار تنگ نظرانه و واپسگراست که یک چالش اساسی است و باید حل گردد.

در سطح دیگر آموزش و افزایش سواد مجازی معلمان، مشاوران و والدین بسیار مهم است. تشکیل انجمن ها و سمن هایی با موضوع افزایش و ترویج آموزش سواد مجازی برای انتشار فراگیر آگاهی، ایجاد بستر گفتگو ، انتقال تجربیات، اشتراک دیدگاه‌ها در جهت یافتن پاسخ سوالات یکی از راههای مفید و دردسترس است.

حاکمیت باید به جای سیاست تنگ نظرانه فیلترینگ آسیب زا، بر سیاست پیشرو آموزش و آگاهی بخشی در سطوح مختلف سرمایه گذاری نموده و بستری فراهم کند تا همه افراد جامعه در هر کجای ایران متناسب با شرایط دنیای امروز دانا و آگاه شوند و خانواده ها با افزایش اطلاعات و فرهنگ سازی مناسب آن به زندگی سالم دست یابند. /مهتا بذرافکن


🆔 @RuralWomenIssues 👩‍🌾
غلامرضا خارکوهی:
در طول تاریخ ایران مواردی بوده که به خاطر آن، دورهمی‌های شادمانه مردم برگزار نشده و یا کم‌رنگ برگزار شده بود از جمله در زمان هجوم مغول‌ها به ایران و کشتار بی‌رحمانه مردم و غارت کشور، مردم دیگر حال و روز خوشی برای برگزاری شب یلدا و دورهمی‌های شاد این چنینی نداشتند.
در جنگ جهانی اول که روس‌ها و انگلیسی‌ها تمام ایران را اشغال کردند، حدود نیمی از جمعیت کشور بر اثر قحطی و بیماری جان خود را از دست دادند. این نیروها تمام کشور را اشغال کرده بودند و تمامی انبارهای غذای مردم را به نفع خودشان مصادره می‌کردند. در طول ۳ سالی که ایران توسط این کشورها اشغال شده بود، مردم رمقی برای برگزاری دورهمی‌های شادمانه نداشتند و روزگار آنها تنها با غم و غصه و گرسنگی می‌گذشت.
در جنگ جهانی دوم هم که ایران در اشغال آمریکا، روسیه و انگلستان بود، حدود ۴ میلیون نفر از جمعیت ۱۲ میلیونی ایران بر اثر قحطی و بیماری جان باختند. نیروهای این کشورها، حتی کوچک‌ترین انبارهای گندم، برنج، حبوبات و سایر منابع غذایی را بدون اینکه توجهی به مردم داشته باشند، مصادره می‌کردند. در مواردی که در حال از دست دادن شهرهای تحت اشغال خود بودند، سیلوهای غلات را به آتش می‌کشیدند تا این غذاها در اختیار نیروهای دشمن و مردم ایران قرار نگیرد.
خارکوهی با اشاره به اینکه در زمان جنگ جهانی دوم منطقه شمال کشور در اختیار روس‌ها بود، تصریح کرد: در منطقه استرآباد یا گلستان فعلی، سربازان روس علاوه بر غارت گاو، گوسفند، طیور و غلات مردم محلی، حتی حیوانات وحشی را هم از جنگل‌ها شکار می‌کردند و به سربازخانه‌های خودشان می‌بردند.
در جنگ جهانی دوم نیز کشور ما ۴ سال در اشغال نیروهای خارجی بود، در این سال‌ها نیز مردم همواره در رنج و عذاب و گرسنگی بودند و دورهمی‌های شادمانه برگزار نمی‌شد و یا کمتر برگزار می‌شد.
در برخی از دوره‌های تاریخی بعد از وقوع زلزله یا سیل، بیماری‌های مختلفی نظیر وبا، طاعون و... بین مردم گسترش پیدا کرده که این امر باعث می‌شده بسیاری از مردم نتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و برای دوری از بیماری، از تجمعات و دورهمی‌ها پرهیز می‌کردند.
در گذشته شب یلدا در زمان تعطیلی کسب‌وکارهای کشاورزی بود. مردم در این شب خانه بزرگترهای خانواده یا فامیل جمع می‌شدند و ضمن برگزاری جشن، خشکبار، هندوانه، انار و دیگر محصولات تولیدی خودشان را مصرف می‌کردند. در آن زمان برای سالم نگه‌داشتن هندوانه مخصوص شب یلدا، آن را در سردابه، داخل کاه و یا در سقف انبار خانه به‌صورت چهار نخ نگهداری می‌کردند.

منبع: ایسنا
https://www.isna.ir/news/99093022810/
در خود گره‌خوردگی | #محمد_زینالی_اناری | انسان شناسی__ایران | چاپ اول ، 1399 | شومیز ، رقعی | 148 صفحه | 34،000 تومان
📚 سفارش دهید :

02161117952
09384439577
🔹سفارش در تلگرام به آی‌دی👇
@mirhoseini_utbook
🔸سفارش در پیج اینستاگرام دایرکت👇
@khane_ketab_utbook

🔖ارسال کتاب به سراسر کشور

📚 خانه کتاب علوم اجتماعی دانشگاه‌تهران👇
@utbook
❇️ نشست «عروس‌های مرده در فضای مجازی» (#سحر_تبر و دیگران)

| میهمانان:
دکتر شیرین ولی‌پوری
دکتر محمود رئوفی
دکتر فردین علی‌خواه
سارا باقری
دکتر فردین علی‌خواه
سارا باقری
محمد زینالی اُناری

| مدیر نشست: دکتر احمد بخارایی

| برگزارکننده:
انجمن جامعه‌شناسی ایران (گروه مسائل و آسیب‌های اجتماعی)

🗓 تاریخ: دوشنبه ۱ دی ۱۳۹۹
🕖 زمان: ساعت ۱۷ تا ۱۹:۳۰

🖥📱 لینک پخش تصویری در یوتیوب:


https://www.youtube.com/watch?v=Q4PNExrTmZs

@thing
❇️ یا بمیریم یا مشهور شویم!

🗓 چهارشنبه ۳ دی ۱۳۹۹

📰 گزارش روزنامه‌ی ایران از نشست «عروس‌های مرده در فضای مجازی» با حضور جامعه‌شناسان و حقوق‌دانان (شیرین ولی‌پوری، محمود رئوفی، فردین علی‌خواه، سارا باقری، محمد زینالی و #احمد_بخارایی) در انجمن جامعه‌شناسی ایران | منتشرشده در شماره‌ی ۷۵۲۴، چهارشنبه ۳ دی ۱۳۹۹

👈 نمایش گزارش
بخشی از گفته‌ی احمد بخارایی:

… شاهد شکل‌گیری نوعی واقعیت‌ اجتماعی هستیم. دو گروه از رده‌ی سنی #نوجوان و #جوان در #فضای_مجازی مانند #اینستاگرام فعالیت می‌کنند. «واینرها» (کسانی که با تولید محتوای طنز در اینستاگرام مشغول به‌کار هستند) با حال و هوای کمیک می‌آیند و «شاخ‌ها» که سلبریتی‌هایی هستند با هدف افزایش دنبال‌کننده …

… #فاطمه_خویشوند (#سحر_تبر) که ابتدا #واینر و بعد تبدیل به #شاخ اینستاگرام شد ۱۸ ساله بود که در مهر ۹۸ دست‌گیر و در آذر ۹۹ به ۱۰ سال #زندان محکوم شد و البته فعلاً با قید #وثیقه آزاد است، امیدواریم #قوه_قضائیه در حکم این فرد تجدید نظر کند. او به #اتهام #افساد_فی‌الارض دست‌گیر شده و جوانی بود که با گرافیک در فضای مجازی فعالیت می‌کرد و از شخصیت اصلی کارتون عروس مرده انیمیشنی که کاندیدای اسکار هم شده بود، تقلید می‌کرد. شرایط در جامعه‌ی ما به‌گونه‌ای است که افرادی مانند سحر تبر کم نیستند. باید دید آیا این #هنجارشکنی است یا #هنجارسازی؟ …

… در فضای مجازی، بخش اصلی واقعیات اجتماعی که به حاشیه رانده شده بازتاب داده می‌شود زیرا در #جامعه امکان حضور فعال نوجوانان و جوانان، کم‌تر امکان‌پذیر است …

| پخش رسانه‌ی این نشست:
صوت | ویدئو

⚠️ درخواست: بازپخش پست‌ها در هرجا، لطفاً مستقیم از کانال یا با درج پیوند پست و نام کانال انجام شود.

🎞🎙🖌 دیگر یادداشت‌ها و سخن‌رانی‌ها 👇
| Instagram | YouTube | SoundCloud | Site |
Audio
نشست عروس مرده در فضای مجازی ( سحر تبر ودیگران)
گروه آسیب ها و مسائل اجتماعی انجمن جامعه شناسی ایران
| میهمانان:
دکتر شیرین ولی‌پوری
دکتر محمود رئوفی
دکتر فردین علی‌خواه
سارا باقری
دکتر فردین علی‌خواه
سارا باقری
محمد زینالی اُناری

| مدیر نشست: دکتر احمد بخارایی
@thing
نه سیاهم نه سفیدم اما با خودم قهرم

محمد زینالی اُناری
رأی خاکستری ها کسانی هستند که نان را به نرخ روز می خورند؛ تمامی کسانی که در شهر زندگی می کنند و انبارهای بزرگ ندارند، نهایتاً یک یخچال فریزر، هر روز نان را به قیمت همان روز خریده و لقمه را در گلو می چکانند. اگر به سرمایه های زاینده ای چون خانه های تحت اجاره وصل نباشیم روزگار ما به همین وضع بازار و انعکاس عملکرد حاکمیت در آن وابسته است. میلیون ها نفر در ایران با نبض بازار زندگی می کنند و به سختی ممکن است در برابر مسائل آن تحت تأثیر قرار نگیرند.

رسم بر این است که هر کس که قصد تکیه بر قدرت دارد، با وعده ی گردش روزگار به میلیون ها نفر رأی خاکستری این امکان را می یابد. فلذا افکار عمومی، در زمان انتخابات، را می توان همان افکار صاحبان رأی خاکستری دانست. اگرچه کانال های خبری و کانون های تبلیغاتی بسیاری کارگردان صحنه های روزمره و تأثیرگذار بر افکار عمومی هستند، اما تمام تلاش ها به دنبال جلب نظر یا تحت تأثیر گذاشتن همین طیف وسیع می باشند.

« اقتصاد آرای خاکستری» یعنی جلب یا دفع «نظر» رأی خاکستری هایی که جمعیت انبوهی هستند، اگر مشارکت کرده و بر اساس یک سری ملاک ها انتخابی بکنند، اثرگذار خواهند بود و اگر مشارکت نکنند، رأی ها به پایگاه های حزبی کوچک خلاصه می شود. اما این رأی خاکستری مقتضیات و مسائلی دارد که چه بسا پایگاه های حزبی با آن هم راستا نبوده و علاقه داشته باشند که میل رأی خاکستری ها از مشارکت در انتخابات زده شود. یعنی برای غلبه بر عرصه ی انتخابات، راه اصلی این است که نخست میل رأی خاکستری ها زده بشود.

انتخاباتی که ذینفعان اصلی یعنی همین نان به نرخ روزخورها را از مداخله کنار بگذارد، در واقع اساس روزگار را کنار گذاشته است. روزگار یعنی مقتضیات و موجودیتی روزمره ای که این جمعیت انبوه و با سرمایه ی حداقلی دارند. اما انتخابات در غیاب روزگار و موجودیت وسیعی از جامعه چه معنایی می تواند داشته باشد؟ چه کسانی از اساس روزگار یعنی مطالبه ی مردم واقعی زیان می بینند؟ ما اگر از این سوال ها بگذریم، حذف این گروه در عمل چگونه اتفاق می افتد؟

حذف این گروه، تنها با مرگ رقابتی اتفاق می افتد که بر سر دادن وعده وعید و جلب مشارکت این گروه شکل می گیرد. در همین رقابت است که عاملان سیاسی سخن از روزگار می گویند. کسانی که در نمایندگی بیشتر متکی بر جلب موافقت رأی خاکستری ها هستند به میان می آیند. در نتیجه آمدن رای خاکستری ها به پای صندوق را نه به صورت یک اتفاق ظاهری، بلکه به یک مداخله ی جدی و دستکاری در سرنوشت و روزگار خویش تبدیل می کنند. اما کانال ها و کانون ها برای پیش برد امیال خود، اعم از این که رأی ها را به سبد اقلیت های رادیکال یا آوانگارد بریزند، رأی خاکستری را با حذف «پویش سیاسی» یا رقابت معدوم می کنند. اول میل را می کشند سپس رقابت بر سر قرار گرفتن در مسیر آن را.

اقلیت سیاسی سعی می کند گروه هایی که در انتخابات این افراد را تشویق به مشارکت کرده و به آن ها وعده و وعید می دهند را منزوی کرده و موج انتخابات را به سوی مرداب های پیش ساخته ی خود پیش ببرند. مرداب هایی که به خاطر وجود سرمایه های خاص آن ها در سوی جبهه های اقلیت رادیکال یا آوانگارد جمع شده است. لذا شور انتخابات و نیاز مردم به کسب وعده از نخبگان بازیگر عرصه ی انتخابات زده می شود. در نتیجه مسئله به این شکل در می آید که صورت مسئله به بهانه ی این که در سال های اخیر به وعده ها به دلایل کذا و کذا عمل نشده یعنی نیازهای روزگار هم از سبد تعهد انتخاباتی پاک شده و سرنوشت روزگار به نفع انحصار اقلیت واگذار شود.

@thing
بازی و امر اجتماعی

محمد زینالی اناری، روزنامه ایران، ۱۸ دی۱۳۹۹

@thing
🔰 خشونت پلیس در تضاد با قانون اساسی
🖋 محمد زاهدی اصل

اواسط مهرماه سال جاری بود که نمایش دور گردانی مجرمان توسط نیروی انتظامی در رسانه ملی ، موجب واکنش‌های گسترده‌ای در جامعه شد و اینجانب‌ نیز در راستای عمل به تکلیف حرفه‌ای خود ، یادداشتی را خطاب به فرماندهی معزز نیروی انتظامی تقدیم کردم. ضمن اینکه ایشان نیز چنین اقدامی را بر اساس مجوز قضایی اعلام کردند ، البته مدتی بعد مطلع شدم که رئیس محترم قوه قضائیه بخشنامه‌ای مبنی بر اجتناب از صدور چنین احکامی را به زیرمجموعه خود صادر کرده‌اند که شایسته تقدیر است.

اخیراً و با نهایت تاسف ، جانشین محترم فرماندهی نیروی انتظامی خطاب به عوامل اجرایی حاضر در صحنه و به صراحت ، ضرورت برخورد قهرآمیز با متخلفین قمه‌کش را به محض رویت این قبیل افراد صادر کرده‌اند که می‌بایست به قول ایشان، منجر به شکستن پای آن‌ها شود که این موضوع بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها داشته است.

با عنایت به مواضع فرماندهی محترم نیروی انتظامی و معاون اجتماعی ایشان نسبت به دورگردانی مجرمان ، به زعم اینجانب‌، جانشین محترم نیرو سلیقه و نظر شخصی خود را در چگونگی برخورد با به هم زنندگان امنیت جامعه مطرح کرده‌اند که نه تنها توجیه قانونی ندارد، بلکه نیروی انتظامی را از مسیر ایده ارزشمند پلیس اجتماعی دور می‎کند.

۵ تذکر در باب خشونت پلیس

بدیهی است که در بُعد حقوقی این موضوع ، باید کارشناسان ذیربط اظهارنظر کنند ولی از منظر اجتماعی تذکر چند نکته را مفید می‌دانم:

۱. اصل سی و نهم قانون اساسی به عنوان استراتژی نظام جمهوری اسلامی ایران به روشنی نگاه به موضوع را این گونه مطرح می‌کند «هتک حرمت و حیثیت کسی که به حکم قانون دستگیر، بازداشت، زندانی یا تبعید شده به هر صورت که باشد ممنوع و موجب مجازات است» یعنی توهین به متهمان و محکومان به مجازات، که مصادیق آن به صراحت در متن اصل مذکور ذکر شده است، نه تنها ممنوع است، بلکه مرتکبان این قبیل رفتارها می‌بایست تحت پیگرد قانونی قرار گیرند.
در یک بیان روشن ، قانون اساسی ، راه برخوردهای سلیقه‌ای و حرمت شکنانه با متخلفان را مسدود کرده و این موضوع در متن قانون مجازات اسلامی نیز تصریح شده است.

۲. فلسفه مجازات ، اصلاح رفتار است یعنی هدف تعزیرات در اشکال مختلف، متنبه شدن انسان‌های خاطی و بازگشت آن‌ها به آغوش جامعه و رعایت هنجارهای اجتماعی توسط آن‌هاست و در همین راستا ما معتقدیم، مددکاران اجتماعی شاغل در سازمان زندان‌ها، پل ارتباطی بین مجرمان و جامعه هستند و در فرآیند بازپروری و در دوره محکومیت آن‌ها، به روش‌هایی تاکید دارند که ضمن اصلاح رفتار، مانع از تکرار جرم شود.
با عنایت به این موضوع، رفتارهای مورد اشاره از سوی نیروی عزیز و خدمت‌گزار انتظامی ، آن هم بدون مجوز قضائی نه تنها باعث اصلاح رفتار نمی‌شود بلکه با شکستن شأن و منزلت انسان‌های خطاکار، و چه بسا با بی‌آبروشدن بیشتر آن‌ها، زمینه تکرار جرم را ، حتی به صورت خشن‌تر، فراهم می‌سازد .

۳. به اعتقاد بنده، پلیس پیشگیری به عنوان یکی از بخش‌های مهم نیروی انتظامی با این هدف ایجاد شده است که به عنوان ضابطان قوه قضائیه و در راستای وظایف ذاتی این قوه، در خصوص پیشگیری از بروز جرائم، می‌بایست تدابیر لازم را اتخاذ و با تأثیرگذاری بر علل و عوامل بزه و تخلف در جامعه، البته با مشارکت و همکاری سازمان‌ها و نهادهای ذی‌ربط ، مانع از ارتکاب جرم شود.

۴. یکی از مسئولیت‌های خطیر نیروی انتظامی ایجاد امنیت در جامعه است و همانگونه که صاحب‌نظران و علمای اجتماعی تاکید می‌کنند، احساس امنیت بیش از خود امنیت اهمیت دارد.
ظاهراً از منظره برخی از خادمان نیرو، این قبیل برخوردها از سوی پلیس، موجب ارتقای امنیت می‌شود. در حالی که بررسی‌ها نشان می‌دهد برخوردهای سلیقه‌ای و فراقانونی نه تنها موجب امنیت نمی‌شود بلکه با جری‌تر شدن خلافکارها، خشونت را در جامعه تشدید می‌کند و در نتیجه تبدیل به ضد امنیت می‌شود.

۵. با توجه به موارد فوق و به عنوان یک معلم کوچک ، با تاکید بر حرمت و جایگاه پلیس خدمت‌گزار آن هم در راستای تحقق ایده ارزشمند پلیس اجتماعی ، امیدوارم خادمان به ملت در کسوت نیروی انتظامی، از هرگونه رفتار سلیقه‌ای و اعمال نظرات شخصی اجتناب کنند.

بازنشر از عطنا

💡 #رسانه شمایید. اگر می‌پسندید، برای دوستان‌تان بفرستید.

🌐 شبکه جامعه‌شناسی علامه
@Atu_Sociology
زیستن در کرونا دود

محمد زینالی اناری، ۲۵دی۱۳۹۹روزنامه ایران

@thing
Forwarded from سیران_نیوز
مراسم آنلاین رونمایی و نقد کتاب( واکاوی مهمترین مسائل اجتماعی شهر اردبیل ) تالیف دکتر محمد زینالی برگزار می شود.
@isna_ardabil