Forwarded from ️ شبکه جامعه شناسی
🔰 خشونت پلیس در تضاد با قانون اساسی
🖋 محمد زاهدی اصل
اواسط مهرماه سال جاری بود که نمایش دور گردانی مجرمان توسط نیروی انتظامی در رسانه ملی ، موجب واکنشهای گستردهای در جامعه شد و اینجانب نیز در راستای عمل به تکلیف حرفهای خود ، یادداشتی را خطاب به فرماندهی معزز نیروی انتظامی تقدیم کردم. ضمن اینکه ایشان نیز چنین اقدامی را بر اساس مجوز قضایی اعلام کردند ، البته مدتی بعد مطلع شدم که رئیس محترم قوه قضائیه بخشنامهای مبنی بر اجتناب از صدور چنین احکامی را به زیرمجموعه خود صادر کردهاند که شایسته تقدیر است.
اخیراً و با نهایت تاسف ، جانشین محترم فرماندهی نیروی انتظامی خطاب به عوامل اجرایی حاضر در صحنه و به صراحت ، ضرورت برخورد قهرآمیز با متخلفین قمهکش را به محض رویت این قبیل افراد صادر کردهاند که میبایست به قول ایشان، منجر به شکستن پای آنها شود که این موضوع بازتاب گستردهای در رسانهها داشته است.
با عنایت به مواضع فرماندهی محترم نیروی انتظامی و معاون اجتماعی ایشان نسبت به دورگردانی مجرمان ، به زعم اینجانب، جانشین محترم نیرو سلیقه و نظر شخصی خود را در چگونگی برخورد با به هم زنندگان امنیت جامعه مطرح کردهاند که نه تنها توجیه قانونی ندارد، بلکه نیروی انتظامی را از مسیر ایده ارزشمند پلیس اجتماعی دور میکند.
۵ تذکر در باب خشونت پلیس
بدیهی است که در بُعد حقوقی این موضوع ، باید کارشناسان ذیربط اظهارنظر کنند ولی از منظر اجتماعی تذکر چند نکته را مفید میدانم:
۱. اصل سی و نهم قانون اساسی به عنوان استراتژی نظام جمهوری اسلامی ایران به روشنی نگاه به موضوع را این گونه مطرح میکند «هتک حرمت و حیثیت کسی که به حکم قانون دستگیر، بازداشت، زندانی یا تبعید شده به هر صورت که باشد ممنوع و موجب مجازات است» یعنی توهین به متهمان و محکومان به مجازات، که مصادیق آن به صراحت در متن اصل مذکور ذکر شده است، نه تنها ممنوع است، بلکه مرتکبان این قبیل رفتارها میبایست تحت پیگرد قانونی قرار گیرند.
در یک بیان روشن ، قانون اساسی ، راه برخوردهای سلیقهای و حرمت شکنانه با متخلفان را مسدود کرده و این موضوع در متن قانون مجازات اسلامی نیز تصریح شده است.
۲. فلسفه مجازات ، اصلاح رفتار است یعنی هدف تعزیرات در اشکال مختلف، متنبه شدن انسانهای خاطی و بازگشت آنها به آغوش جامعه و رعایت هنجارهای اجتماعی توسط آنهاست و در همین راستا ما معتقدیم، مددکاران اجتماعی شاغل در سازمان زندانها، پل ارتباطی بین مجرمان و جامعه هستند و در فرآیند بازپروری و در دوره محکومیت آنها، به روشهایی تاکید دارند که ضمن اصلاح رفتار، مانع از تکرار جرم شود.
با عنایت به این موضوع، رفتارهای مورد اشاره از سوی نیروی عزیز و خدمتگزار انتظامی ، آن هم بدون مجوز قضائی نه تنها باعث اصلاح رفتار نمیشود بلکه با شکستن شأن و منزلت انسانهای خطاکار، و چه بسا با بیآبروشدن بیشتر آنها، زمینه تکرار جرم را ، حتی به صورت خشنتر، فراهم میسازد .
۳. به اعتقاد بنده، پلیس پیشگیری به عنوان یکی از بخشهای مهم نیروی انتظامی با این هدف ایجاد شده است که به عنوان ضابطان قوه قضائیه و در راستای وظایف ذاتی این قوه، در خصوص پیشگیری از بروز جرائم، میبایست تدابیر لازم را اتخاذ و با تأثیرگذاری بر علل و عوامل بزه و تخلف در جامعه، البته با مشارکت و همکاری سازمانها و نهادهای ذیربط ، مانع از ارتکاب جرم شود.
۴. یکی از مسئولیتهای خطیر نیروی انتظامی ایجاد امنیت در جامعه است و همانگونه که صاحبنظران و علمای اجتماعی تاکید میکنند، احساس امنیت بیش از خود امنیت اهمیت دارد.
ظاهراً از منظره برخی از خادمان نیرو، این قبیل برخوردها از سوی پلیس، موجب ارتقای امنیت میشود. در حالی که بررسیها نشان میدهد برخوردهای سلیقهای و فراقانونی نه تنها موجب امنیت نمیشود بلکه با جریتر شدن خلافکارها، خشونت را در جامعه تشدید میکند و در نتیجه تبدیل به ضد امنیت میشود.
۵. با توجه به موارد فوق و به عنوان یک معلم کوچک ، با تاکید بر حرمت و جایگاه پلیس خدمتگزار آن هم در راستای تحقق ایده ارزشمند پلیس اجتماعی ، امیدوارم خادمان به ملت در کسوت نیروی انتظامی، از هرگونه رفتار سلیقهای و اعمال نظرات شخصی اجتناب کنند.
بازنشر از عطنا
💡 #رسانه شمایید. اگر میپسندید، برای دوستانتان بفرستید.
🌐 شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_Sociology
🖋 محمد زاهدی اصل
اواسط مهرماه سال جاری بود که نمایش دور گردانی مجرمان توسط نیروی انتظامی در رسانه ملی ، موجب واکنشهای گستردهای در جامعه شد و اینجانب نیز در راستای عمل به تکلیف حرفهای خود ، یادداشتی را خطاب به فرماندهی معزز نیروی انتظامی تقدیم کردم. ضمن اینکه ایشان نیز چنین اقدامی را بر اساس مجوز قضایی اعلام کردند ، البته مدتی بعد مطلع شدم که رئیس محترم قوه قضائیه بخشنامهای مبنی بر اجتناب از صدور چنین احکامی را به زیرمجموعه خود صادر کردهاند که شایسته تقدیر است.
اخیراً و با نهایت تاسف ، جانشین محترم فرماندهی نیروی انتظامی خطاب به عوامل اجرایی حاضر در صحنه و به صراحت ، ضرورت برخورد قهرآمیز با متخلفین قمهکش را به محض رویت این قبیل افراد صادر کردهاند که میبایست به قول ایشان، منجر به شکستن پای آنها شود که این موضوع بازتاب گستردهای در رسانهها داشته است.
با عنایت به مواضع فرماندهی محترم نیروی انتظامی و معاون اجتماعی ایشان نسبت به دورگردانی مجرمان ، به زعم اینجانب، جانشین محترم نیرو سلیقه و نظر شخصی خود را در چگونگی برخورد با به هم زنندگان امنیت جامعه مطرح کردهاند که نه تنها توجیه قانونی ندارد، بلکه نیروی انتظامی را از مسیر ایده ارزشمند پلیس اجتماعی دور میکند.
۵ تذکر در باب خشونت پلیس
بدیهی است که در بُعد حقوقی این موضوع ، باید کارشناسان ذیربط اظهارنظر کنند ولی از منظر اجتماعی تذکر چند نکته را مفید میدانم:
۱. اصل سی و نهم قانون اساسی به عنوان استراتژی نظام جمهوری اسلامی ایران به روشنی نگاه به موضوع را این گونه مطرح میکند «هتک حرمت و حیثیت کسی که به حکم قانون دستگیر، بازداشت، زندانی یا تبعید شده به هر صورت که باشد ممنوع و موجب مجازات است» یعنی توهین به متهمان و محکومان به مجازات، که مصادیق آن به صراحت در متن اصل مذکور ذکر شده است، نه تنها ممنوع است، بلکه مرتکبان این قبیل رفتارها میبایست تحت پیگرد قانونی قرار گیرند.
در یک بیان روشن ، قانون اساسی ، راه برخوردهای سلیقهای و حرمت شکنانه با متخلفان را مسدود کرده و این موضوع در متن قانون مجازات اسلامی نیز تصریح شده است.
۲. فلسفه مجازات ، اصلاح رفتار است یعنی هدف تعزیرات در اشکال مختلف، متنبه شدن انسانهای خاطی و بازگشت آنها به آغوش جامعه و رعایت هنجارهای اجتماعی توسط آنهاست و در همین راستا ما معتقدیم، مددکاران اجتماعی شاغل در سازمان زندانها، پل ارتباطی بین مجرمان و جامعه هستند و در فرآیند بازپروری و در دوره محکومیت آنها، به روشهایی تاکید دارند که ضمن اصلاح رفتار، مانع از تکرار جرم شود.
با عنایت به این موضوع، رفتارهای مورد اشاره از سوی نیروی عزیز و خدمتگزار انتظامی ، آن هم بدون مجوز قضائی نه تنها باعث اصلاح رفتار نمیشود بلکه با شکستن شأن و منزلت انسانهای خطاکار، و چه بسا با بیآبروشدن بیشتر آنها، زمینه تکرار جرم را ، حتی به صورت خشنتر، فراهم میسازد .
۳. به اعتقاد بنده، پلیس پیشگیری به عنوان یکی از بخشهای مهم نیروی انتظامی با این هدف ایجاد شده است که به عنوان ضابطان قوه قضائیه و در راستای وظایف ذاتی این قوه، در خصوص پیشگیری از بروز جرائم، میبایست تدابیر لازم را اتخاذ و با تأثیرگذاری بر علل و عوامل بزه و تخلف در جامعه، البته با مشارکت و همکاری سازمانها و نهادهای ذیربط ، مانع از ارتکاب جرم شود.
۴. یکی از مسئولیتهای خطیر نیروی انتظامی ایجاد امنیت در جامعه است و همانگونه که صاحبنظران و علمای اجتماعی تاکید میکنند، احساس امنیت بیش از خود امنیت اهمیت دارد.
ظاهراً از منظره برخی از خادمان نیرو، این قبیل برخوردها از سوی پلیس، موجب ارتقای امنیت میشود. در حالی که بررسیها نشان میدهد برخوردهای سلیقهای و فراقانونی نه تنها موجب امنیت نمیشود بلکه با جریتر شدن خلافکارها، خشونت را در جامعه تشدید میکند و در نتیجه تبدیل به ضد امنیت میشود.
۵. با توجه به موارد فوق و به عنوان یک معلم کوچک ، با تاکید بر حرمت و جایگاه پلیس خدمتگزار آن هم در راستای تحقق ایده ارزشمند پلیس اجتماعی ، امیدوارم خادمان به ملت در کسوت نیروی انتظامی، از هرگونه رفتار سلیقهای و اعمال نظرات شخصی اجتناب کنند.
بازنشر از عطنا
💡 #رسانه شمایید. اگر میپسندید، برای دوستانتان بفرستید.
🌐 شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_Sociology
Forwarded from سیران_نیوز
مراسم آنلاین رونمایی و نقد کتاب( واکاوی مهمترین مسائل اجتماعی شهر اردبیل ) تالیف دکتر محمد زینالی برگزار می شود.
@isna_ardabil
@isna_ardabil
Forwarded from ️ شبکه جامعه شناسی
🔰 سرباز سیلی خورده بی دفاع، و خاطره شادروان احمد اقتداری پدر مطالعات خلیج فارس
🖋 فرشاد غریبپور
شاه آنقدر بی تدبیر و ترسو بود که همیشه چمدانش را بسته بود، به «پادشاه چمدانی» معروف شده بود. نگاه گذرایی به مکالمات او با اسدالله علم کم خردی یک سیاستمدار را نمایان می کند. علیرغم اینها، گاهی وقایعی مانند آنچه برای سرباز شجاع سیلی خورده رخ داده پیش می آید که مشخص می شود دولت جمهوری اسلامی چه رفتاری با این مردم کرده که حتی رژیم پهلوی را روسفید کرده است! اگر قدرت رسانه ای به مدد فضای مجازی نبود و مردم ایران شجاعانه پشت سرباز بی دفاع وطن نمی ایستادند، معلوم نبود این سیستم فاسد با سرباز بی پناه چه می کردند.
احمد اقتداری پدر مطالعات خلیج فارس دل خوشی از نظام پهلوی نداشت. عموزاده هایش از جمله زادان خان در دولت رضاشاه اعدام شدند. شاه بخاطر ارتباط اقتداری با ملی گرایان و توده ای ها مانع از حضور او در انتخابات مجلس شد و در اصلاحات ارضی بسیاری از املاک آنها را گرفت. مرور خاطره ای از خدمت سربازی اقتداری که در آن فساد و قانون گریزی درباریان پهلوی نیز مشخص است، و مقایسه آن با وضعیت این روزها و سکوت سران ارشد نظامی و امنیتی در دفاع از سرباز بی دفاع سیلی خورده بخوبی نشان میدهد که چطور رژیم دیکتاتور و بی تدبیر پهلوی را روسفید کرده اند:
«در اوائل سال 1325 هجری شمسی «اعلان وظیفه عمومی» منتشرشد ... با آنکه رئیس نظام وظیفه منطقه از دوستان پدرم بود متذکر شد که چون من ازدواج کرده ام و دارای همسرم می توانم تقاضای معافیت از خدمت سربازی کنم، پدرم و من هر دو، این پیشنهاد قانونی و دوستانه رئیس نظام وظیفه عمومی را نپذیرفتیم و پدرم گفت خدمت سربازی وظیفه وطنی است ... و من عازم تهران شدم و خود را به دانشکده افسری معرفی کردم»
«سال 1326 برآمد ... و با درجه ستوان سومی توپخانه در لشکر جمشیدیه مشغول خدمت شدم. ... ارتش پیروز از آذربایجان باز می گشت با ستونی از سربازان لشکر جمشیدیه برای استقبال از ارتش پیروزمند مأمور کرج شدم و بین کاروانسرا سنگ و کرج با افراد خود مستقر شدم. روزی که شاه ... به تهران باز می گشت جاده بسته شده بود و جز اتومبیل های مخصوص با علامت مخصوص عبور و مرور نمی کردند. بناگهان اتومبیلی نمودار شد. سربازی از مردم قوچان و از دسته تحت فرمان من راه بر اتومبیل سواری سیاهرنگ بربست و با تفنگ و سرنیزه جاده را سد کرد. اتومبیل بی اعتنا و باسرعت کم خواست بگذرد. سرباز با سرنیزه به شیشه جلوی اتومبیل حمله کرد تا مانع عبور او شود. شیشه اتومبیل شکست و سرنیزه سرباز، راننده و سرنشین اتومبیل را که از رؤساء دربار بود بسختی مجروح کرد. خبر با تلفن ... به اطلاع تیمسار حاج علی رزم آرا رئیس ستاد ارتش رسید. و او بی درنگ به محل حادثه آمد و پس از ادای احترامات نظامی پیاده شد و صحنه را بازدید کرد و با کمال مهربانی سرباز ضارب را پیش خواند و از من توضیح خواست. چون توضیحات مرا شنید و دانست که سرباز وظیفه اش را انجام داده است با احترام نظامی به سرباز ساده قوچانی سلام نظامی داد و پیشانی او را بوسید و روی به مقام دولتی یا درباری کرد و گفت این سرباز و این افسر وظیفه شان را انجام داده اند و شما و راننده تان وظیفه نشناسی کرده اید. اکنون اگر صلح می کنید من ممنونم و اگر صلح نمی کنید و شکایتی دارید به اعلیحضرت شکایت کنید. البته بدانید که من حق را به این سرباز و این افسر می دهم و دستور داد آجودانش پانصد تومان بدان سرباز بدهد و مرا هم با تقدیرنامه ای از وزارت جنگ مفتخر ساخت».
احمد اقتداری، کاروان عمر: خاطرات سیاسی فرهنگی هفتاد سال پرماجرای عمر، انتشارات علمی و فرهنگی، صص 21 – 18، 1372
💡 #رسانه شمایید. اگر میپسندید، برای دوستانتان بفرستید.
🌐 شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_Sociology
🖋 فرشاد غریبپور
شاه آنقدر بی تدبیر و ترسو بود که همیشه چمدانش را بسته بود، به «پادشاه چمدانی» معروف شده بود. نگاه گذرایی به مکالمات او با اسدالله علم کم خردی یک سیاستمدار را نمایان می کند. علیرغم اینها، گاهی وقایعی مانند آنچه برای سرباز شجاع سیلی خورده رخ داده پیش می آید که مشخص می شود دولت جمهوری اسلامی چه رفتاری با این مردم کرده که حتی رژیم پهلوی را روسفید کرده است! اگر قدرت رسانه ای به مدد فضای مجازی نبود و مردم ایران شجاعانه پشت سرباز بی دفاع وطن نمی ایستادند، معلوم نبود این سیستم فاسد با سرباز بی پناه چه می کردند.
احمد اقتداری پدر مطالعات خلیج فارس دل خوشی از نظام پهلوی نداشت. عموزاده هایش از جمله زادان خان در دولت رضاشاه اعدام شدند. شاه بخاطر ارتباط اقتداری با ملی گرایان و توده ای ها مانع از حضور او در انتخابات مجلس شد و در اصلاحات ارضی بسیاری از املاک آنها را گرفت. مرور خاطره ای از خدمت سربازی اقتداری که در آن فساد و قانون گریزی درباریان پهلوی نیز مشخص است، و مقایسه آن با وضعیت این روزها و سکوت سران ارشد نظامی و امنیتی در دفاع از سرباز بی دفاع سیلی خورده بخوبی نشان میدهد که چطور رژیم دیکتاتور و بی تدبیر پهلوی را روسفید کرده اند:
«در اوائل سال 1325 هجری شمسی «اعلان وظیفه عمومی» منتشرشد ... با آنکه رئیس نظام وظیفه منطقه از دوستان پدرم بود متذکر شد که چون من ازدواج کرده ام و دارای همسرم می توانم تقاضای معافیت از خدمت سربازی کنم، پدرم و من هر دو، این پیشنهاد قانونی و دوستانه رئیس نظام وظیفه عمومی را نپذیرفتیم و پدرم گفت خدمت سربازی وظیفه وطنی است ... و من عازم تهران شدم و خود را به دانشکده افسری معرفی کردم»
«سال 1326 برآمد ... و با درجه ستوان سومی توپخانه در لشکر جمشیدیه مشغول خدمت شدم. ... ارتش پیروز از آذربایجان باز می گشت با ستونی از سربازان لشکر جمشیدیه برای استقبال از ارتش پیروزمند مأمور کرج شدم و بین کاروانسرا سنگ و کرج با افراد خود مستقر شدم. روزی که شاه ... به تهران باز می گشت جاده بسته شده بود و جز اتومبیل های مخصوص با علامت مخصوص عبور و مرور نمی کردند. بناگهان اتومبیلی نمودار شد. سربازی از مردم قوچان و از دسته تحت فرمان من راه بر اتومبیل سواری سیاهرنگ بربست و با تفنگ و سرنیزه جاده را سد کرد. اتومبیل بی اعتنا و باسرعت کم خواست بگذرد. سرباز با سرنیزه به شیشه جلوی اتومبیل حمله کرد تا مانع عبور او شود. شیشه اتومبیل شکست و سرنیزه سرباز، راننده و سرنشین اتومبیل را که از رؤساء دربار بود بسختی مجروح کرد. خبر با تلفن ... به اطلاع تیمسار حاج علی رزم آرا رئیس ستاد ارتش رسید. و او بی درنگ به محل حادثه آمد و پس از ادای احترامات نظامی پیاده شد و صحنه را بازدید کرد و با کمال مهربانی سرباز ضارب را پیش خواند و از من توضیح خواست. چون توضیحات مرا شنید و دانست که سرباز وظیفه اش را انجام داده است با احترام نظامی به سرباز ساده قوچانی سلام نظامی داد و پیشانی او را بوسید و روی به مقام دولتی یا درباری کرد و گفت این سرباز و این افسر وظیفه شان را انجام داده اند و شما و راننده تان وظیفه نشناسی کرده اید. اکنون اگر صلح می کنید من ممنونم و اگر صلح نمی کنید و شکایتی دارید به اعلیحضرت شکایت کنید. البته بدانید که من حق را به این سرباز و این افسر می دهم و دستور داد آجودانش پانصد تومان بدان سرباز بدهد و مرا هم با تقدیرنامه ای از وزارت جنگ مفتخر ساخت».
احمد اقتداری، کاروان عمر: خاطرات سیاسی فرهنگی هفتاد سال پرماجرای عمر، انتشارات علمی و فرهنگی، صص 21 – 18، 1372
💡 #رسانه شمایید. اگر میپسندید، برای دوستانتان بفرستید.
🌐 شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_Sociology
Telegram
attach 📎
مقاومت تا لحظهی آخر
محمد زینالی اناری، ۱۳ بهمن ۱۳۹۹، روزنامه ایران
محمد زینالی اُناری، کارشناس اجتماعی
همهی ما قصهی جنگهای بسیاری را که به خاطر سهلانگاری و شکسته شدن مقاومت سربازان یا از بین رفتن روحیهی مردم به شکست منجر شده است را شنیده ایم؛ جنگ احد، سقوط اصفهان، حملهی مغول، همهگیریها و قحطیهای سدههای گذشته و بساربسیار داستانهای دیگری که به مدد توسعهی ارتباطات مکتوب و بصری از سایر سرزمینها آشنا هستیم. حال اینک، یکی ازصحنههای تاریخی و به یادماندنی را تجربه میکنیم که قصهاش هر روز نوشته و به آیندگان سپرده میشود. قصهی مردمی که در برابر دشمنی دیده نشدنی قرار گرفته و هر آن سهل انگاری آنها میتواند فاجعه بیافریند.
تمام جنگها، چه جنگهای بدشگون انسانها علیه همدیگر و چه جنگهای انسان با طبیعت، یک قانون کلی دارند: پیروزیهایی که در دقایق آخر به شکست منتهی شده و به خاطر غفلت گروههای کوچک یا رخوتهای جاری شده در جامعه سالها حسرت به یادگار گذاشتهاند. ما امروزیها اگر این رویه را در سر جلسات کنکور تجربه نکرده باشیم، در فوتبال و سایر بازیهای جذّاب به یاد داریم و این نکته را به ما گوشزد میکند که هر کس حتی لحظهای پیش از فرا رسیدن اعلام رسمی پیروزی احساس پیروزی کند، احتمال این که باخت سنگینی را تجربه کند بسیار است: : «فوتبال نود دقیقه است»!
حال وقتی که در درون یک بحران تمام عیار گیر افتاده و البته به مدد تجربههای مطالعهی تاریخ، تجربهی همهگانی امتحانات نفسگیر و دیدن شکستهای باشگاهی و ملی در بازیهای ورزشی، با این اصل بسیار سرنوشت ساز آشنا هستیم: هر گونه سستی و غفلت از اخبار واقعی بازی با دیو دیده نشدنی، جنگ با طبیعت یا بحران کرونا، هر آن ممکن است ما را با سرنوشتی بسیاربسیار غم انگیزتر از آن چه که هست مواجه کند. «کرونا» از این قواعد مستثنی نبوده و در این یک سال که بختک آن روی سر ما نشسته و تقریبا تمام خانوادههای ایرانی را از ضرب شصت خود بیبهره نگذاشته، این را فهمانده است.
حال نوبت آن است که ما مانند تمام داستانهای دنبالهدار قهرمانی به نقاط مبدأ برگردیم. قهرمانهای سریالی درست در لحظهی معاشقه و خواب سنگین، به یاد حملهی مجدد دیو و آغاز دوبارهی کارزار هستند، لذا خواب آنها سنگین نیست. ما هم کسانی هستیم که به یاری نظامهای بهداشتی، سیستم ارتباطات و امکانات امروزی بسیج در برابر این همهگیری با خطر بیخبری و خواب سنگین مواجه شدهایم. اینبار زمزمه از بازگشت احتمالی اوج دیگری از بیماری میآید، در حالی که ما دوباره عید نوروز دیگری را برای معاشقه با طبیعت در ذهن داریم. بیایید تا با تجربههایی که از شکستهای حسرتبار در بازیهای زندگی و ناکامیهای تاریخی به یاد داریم، با ترک خواب و سستی از این شکست احتمالی بگریزیم!
http://www.irannewspaper.ir/newspaper/item/568085
@thing
محمد زینالی اناری، ۱۳ بهمن ۱۳۹۹، روزنامه ایران
محمد زینالی اُناری، کارشناس اجتماعی
همهی ما قصهی جنگهای بسیاری را که به خاطر سهلانگاری و شکسته شدن مقاومت سربازان یا از بین رفتن روحیهی مردم به شکست منجر شده است را شنیده ایم؛ جنگ احد، سقوط اصفهان، حملهی مغول، همهگیریها و قحطیهای سدههای گذشته و بساربسیار داستانهای دیگری که به مدد توسعهی ارتباطات مکتوب و بصری از سایر سرزمینها آشنا هستیم. حال اینک، یکی ازصحنههای تاریخی و به یادماندنی را تجربه میکنیم که قصهاش هر روز نوشته و به آیندگان سپرده میشود. قصهی مردمی که در برابر دشمنی دیده نشدنی قرار گرفته و هر آن سهل انگاری آنها میتواند فاجعه بیافریند.
تمام جنگها، چه جنگهای بدشگون انسانها علیه همدیگر و چه جنگهای انسان با طبیعت، یک قانون کلی دارند: پیروزیهایی که در دقایق آخر به شکست منتهی شده و به خاطر غفلت گروههای کوچک یا رخوتهای جاری شده در جامعه سالها حسرت به یادگار گذاشتهاند. ما امروزیها اگر این رویه را در سر جلسات کنکور تجربه نکرده باشیم، در فوتبال و سایر بازیهای جذّاب به یاد داریم و این نکته را به ما گوشزد میکند که هر کس حتی لحظهای پیش از فرا رسیدن اعلام رسمی پیروزی احساس پیروزی کند، احتمال این که باخت سنگینی را تجربه کند بسیار است: : «فوتبال نود دقیقه است»!
حال وقتی که در درون یک بحران تمام عیار گیر افتاده و البته به مدد تجربههای مطالعهی تاریخ، تجربهی همهگانی امتحانات نفسگیر و دیدن شکستهای باشگاهی و ملی در بازیهای ورزشی، با این اصل بسیار سرنوشت ساز آشنا هستیم: هر گونه سستی و غفلت از اخبار واقعی بازی با دیو دیده نشدنی، جنگ با طبیعت یا بحران کرونا، هر آن ممکن است ما را با سرنوشتی بسیاربسیار غم انگیزتر از آن چه که هست مواجه کند. «کرونا» از این قواعد مستثنی نبوده و در این یک سال که بختک آن روی سر ما نشسته و تقریبا تمام خانوادههای ایرانی را از ضرب شصت خود بیبهره نگذاشته، این را فهمانده است.
حال نوبت آن است که ما مانند تمام داستانهای دنبالهدار قهرمانی به نقاط مبدأ برگردیم. قهرمانهای سریالی درست در لحظهی معاشقه و خواب سنگین، به یاد حملهی مجدد دیو و آغاز دوبارهی کارزار هستند، لذا خواب آنها سنگین نیست. ما هم کسانی هستیم که به یاری نظامهای بهداشتی، سیستم ارتباطات و امکانات امروزی بسیج در برابر این همهگیری با خطر بیخبری و خواب سنگین مواجه شدهایم. اینبار زمزمه از بازگشت احتمالی اوج دیگری از بیماری میآید، در حالی که ما دوباره عید نوروز دیگری را برای معاشقه با طبیعت در ذهن داریم. بیایید تا با تجربههایی که از شکستهای حسرتبار در بازیهای زندگی و ناکامیهای تاریخی به یاد داریم، با ترک خواب و سستی از این شکست احتمالی بگریزیم!
http://www.irannewspaper.ir/newspaper/item/568085
@thing
www.irannewspaper.ir
مقاومت تا لحظه آخر
چالش اصلی پیش روی ایران: اقتدار یا دانش
محمد زینالی اُناری
روزهای عجیب انتخابات هر بار فرا می رسند و باز با انتخابات دیگری روبرو هستیم که در صورت داشتن چشم اندازی سالم و درست می تواند راهی به بازسازی و احیای نظام مدیریت کشور باشد. در این سی چهل سال هر بار انتخاباتی از راه میرسد و دوره ی جدید هشت ساله ای شروع شده و گفتمان تازه ای برساخته می شود، سازندگی، اصلاحات، مهرورزی و اعتدال! هر بار دوره ای شروع شده و با خود صدای تازه ای به همراه داشته، امّا تا کنون این صداهای انباشته ی دوره های مختلف نتوانسته خود را در دل تاریخ معاصر به صورت هارمونیک انباشته ساخته و برعکس، به صورت ناهمسازی خود را تفسیر کرده است.
در این چندین سال، که اول ماجرا از پساجنگ، سازندگی و بازسازی اقتدار بروکراتیک شروع شده وبه رویارویی بین نگرش سنت گرایانه و اصلاح گرایانه در این امر منجر شد. سپس ورود ساختار غیررسمی موسوم به انقلابی مهرورز از حاشیه های قدرت به دل ساختار رسمی و به هم زدن قواعد سیستمی مدیریت با بازسازی رادیکالیسم انقلابی مبهمی شد که از ساختار اقتصادی و بروکراتیک طبقه خلاق جامعه غیریت سازی می کرد. در نتیجه در میان این غیریت سازی میان نگرش اصلاحی و رادیکالیسم غیررسمی موصوف به اصولگرا که خود را در راستای دو افق آغاز انقلاب و سنت گرایی آغازین و رویاروی اصلاح طلبی تعریف می کرد، رویکرد اعتدالی به پا خاسته و تلاش کرد با میانجی گری این دوگروه سنت گرا/تحول گرا یا اصولگرا/اصلاح طلب ترکیب همسازی به صورت دولت بیافریند که با مداخله ی متغیرهای جهانی به تقویت و خروش جریان سنتی انجامیده است.
اما در این یک نکته ی حیاتی وجود دارد: آن هم اهمیت و نقش سرمایه ی اجتماعی دو گفتمان غالب و گفتمان میانجی است. رویکردهای نوگرا که اصلاح طلبان سعی در به دست آوردن نمایندگی آن را دارند، همواره سرمایه ی اجتماعی بالاتری دارند، چرا که برعکس سی چهل سال پیش، بخش بزرگی از جامعه تحصیلات بالاتری کسب کرده و در نتیجه جامعه نیاز شتابانی به حرکت را می طلبد. اما بخش سنتی، اصولگرا و مهرورز که در دل دولت شبه هارمونیک قدرت بیشتری گرفته، در برابر ضعف خود در کسب مشروعیت ناشی از سرمایه اجتماعی، رویکرد متفاوتی بر گزیده و آن طرح و بسط نظریه های اقتدارگرایانه برای موج سواری یا بلکه موج شکنی روی شتاب حرکت است. اما واقعیت های جهانی سخن دیگری می گویند، آن ها بیش از این که مانند دوران قدرت کلاسیک جنگ های جهانی، از جوامع مختلف اقتدار و ابراز قدرت طلب کنند، با سرمایه های ملی رویارویی می کنند، چیزی که به عنصری نه جایگزین که بیش از اقتدار نیاز دارد.
ایران در آستانه ی یک تجربه ی اشتباه بزرگ تاریخی است و آن ناشی از این است که گروه های سیاسی ممکن است بحران های خود مانند توسعه، فساد و فقر ساختاری را در بازسازی قدرت سنتی تعریف کنند. در حالی که حرکت شتابان جهان به سمت دانش و خِرد، توسعه ی تکنولوژی و ارتباطات و حتی بازسازی معنویت گرایی های نافذ، نیاز اساسی خود را برای تلفیق توأم قدرت (اقتدار) و دانش (حل مسائل پیچیده) مشروط به توسعه ی هارمونیک دانش و معرفت، رشد پیچیدگی سیستم اجتماعی (توسعه اجتماعی) و خیزش طبقه ی متخصصین، به جای بخش غیررسمی یا سنتی کرده است. این شرط اساسی، ناشی از سرعت حرکت قدرت/دانش در جهان است و نه خروش قدرت تنها. اما برای فهمیدن این که عملاً دنیا با چه سرعتی و چه ابزارهایی پیش می رود، دقیقاً نیاز به مرجعیت دانش برای نظم و قدرت است، نه مرجعیت قدرت (شکننده) برای نظم و دانش چرا که اینک در جهان دانش ( و سرمایه ناشی از آن) مرجع حرکت است و با انتخاب اشتباه قدرت که آبستنی لازم را برای دانش نخواهد داشت، ممکن است دقیقاً آن چه ضایل می شود، خود قدرت باشد و در انفعال با حرکت و موازنه ی جهان به بحران قدرت بیانجامد.
***
پی نوشت: حضور چهارساله ی ترامپ، اثر شدیدی به مرجع سازی قدرت در دل نظام اجتماعی ایران کرده و به شدت تلاش می کرد که با همین بازی متقابل بر کاهش دانش و سرمایه ایران اثرگذار شود. اما با تغییر این مانع، میتوان مانع سرطانی شدن غده ی قدرت شد، غده ای که اول خودش را از بین می برد، بعد جامعه را.
@thing
محمد زینالی اُناری
روزهای عجیب انتخابات هر بار فرا می رسند و باز با انتخابات دیگری روبرو هستیم که در صورت داشتن چشم اندازی سالم و درست می تواند راهی به بازسازی و احیای نظام مدیریت کشور باشد. در این سی چهل سال هر بار انتخاباتی از راه میرسد و دوره ی جدید هشت ساله ای شروع شده و گفتمان تازه ای برساخته می شود، سازندگی، اصلاحات، مهرورزی و اعتدال! هر بار دوره ای شروع شده و با خود صدای تازه ای به همراه داشته، امّا تا کنون این صداهای انباشته ی دوره های مختلف نتوانسته خود را در دل تاریخ معاصر به صورت هارمونیک انباشته ساخته و برعکس، به صورت ناهمسازی خود را تفسیر کرده است.
در این چندین سال، که اول ماجرا از پساجنگ، سازندگی و بازسازی اقتدار بروکراتیک شروع شده وبه رویارویی بین نگرش سنت گرایانه و اصلاح گرایانه در این امر منجر شد. سپس ورود ساختار غیررسمی موسوم به انقلابی مهرورز از حاشیه های قدرت به دل ساختار رسمی و به هم زدن قواعد سیستمی مدیریت با بازسازی رادیکالیسم انقلابی مبهمی شد که از ساختار اقتصادی و بروکراتیک طبقه خلاق جامعه غیریت سازی می کرد. در نتیجه در میان این غیریت سازی میان نگرش اصلاحی و رادیکالیسم غیررسمی موصوف به اصولگرا که خود را در راستای دو افق آغاز انقلاب و سنت گرایی آغازین و رویاروی اصلاح طلبی تعریف می کرد، رویکرد اعتدالی به پا خاسته و تلاش کرد با میانجی گری این دوگروه سنت گرا/تحول گرا یا اصولگرا/اصلاح طلب ترکیب همسازی به صورت دولت بیافریند که با مداخله ی متغیرهای جهانی به تقویت و خروش جریان سنتی انجامیده است.
اما در این یک نکته ی حیاتی وجود دارد: آن هم اهمیت و نقش سرمایه ی اجتماعی دو گفتمان غالب و گفتمان میانجی است. رویکردهای نوگرا که اصلاح طلبان سعی در به دست آوردن نمایندگی آن را دارند، همواره سرمایه ی اجتماعی بالاتری دارند، چرا که برعکس سی چهل سال پیش، بخش بزرگی از جامعه تحصیلات بالاتری کسب کرده و در نتیجه جامعه نیاز شتابانی به حرکت را می طلبد. اما بخش سنتی، اصولگرا و مهرورز که در دل دولت شبه هارمونیک قدرت بیشتری گرفته، در برابر ضعف خود در کسب مشروعیت ناشی از سرمایه اجتماعی، رویکرد متفاوتی بر گزیده و آن طرح و بسط نظریه های اقتدارگرایانه برای موج سواری یا بلکه موج شکنی روی شتاب حرکت است. اما واقعیت های جهانی سخن دیگری می گویند، آن ها بیش از این که مانند دوران قدرت کلاسیک جنگ های جهانی، از جوامع مختلف اقتدار و ابراز قدرت طلب کنند، با سرمایه های ملی رویارویی می کنند، چیزی که به عنصری نه جایگزین که بیش از اقتدار نیاز دارد.
ایران در آستانه ی یک تجربه ی اشتباه بزرگ تاریخی است و آن ناشی از این است که گروه های سیاسی ممکن است بحران های خود مانند توسعه، فساد و فقر ساختاری را در بازسازی قدرت سنتی تعریف کنند. در حالی که حرکت شتابان جهان به سمت دانش و خِرد، توسعه ی تکنولوژی و ارتباطات و حتی بازسازی معنویت گرایی های نافذ، نیاز اساسی خود را برای تلفیق توأم قدرت (اقتدار) و دانش (حل مسائل پیچیده) مشروط به توسعه ی هارمونیک دانش و معرفت، رشد پیچیدگی سیستم اجتماعی (توسعه اجتماعی) و خیزش طبقه ی متخصصین، به جای بخش غیررسمی یا سنتی کرده است. این شرط اساسی، ناشی از سرعت حرکت قدرت/دانش در جهان است و نه خروش قدرت تنها. اما برای فهمیدن این که عملاً دنیا با چه سرعتی و چه ابزارهایی پیش می رود، دقیقاً نیاز به مرجعیت دانش برای نظم و قدرت است، نه مرجعیت قدرت (شکننده) برای نظم و دانش چرا که اینک در جهان دانش ( و سرمایه ناشی از آن) مرجع حرکت است و با انتخاب اشتباه قدرت که آبستنی لازم را برای دانش نخواهد داشت، ممکن است دقیقاً آن چه ضایل می شود، خود قدرت باشد و در انفعال با حرکت و موازنه ی جهان به بحران قدرت بیانجامد.
***
پی نوشت: حضور چهارساله ی ترامپ، اثر شدیدی به مرجع سازی قدرت در دل نظام اجتماعی ایران کرده و به شدت تلاش می کرد که با همین بازی متقابل بر کاهش دانش و سرمایه ایران اثرگذار شود. اما با تغییر این مانع، میتوان مانع سرطانی شدن غده ی قدرت شد، غده ای که اول خودش را از بین می برد، بعد جامعه را.
@thing
جامعه مدنی در ایران به مثابه فضایی گلخانه ای / گفتگوی هامون با محمد زینالی اناری
https://www.hamooniran.ir/item/11778
🔸لطفا معرف ما به دوستان خود نیز باشید🔸
وبسایت هامون ایران: www.hamooniran.ir
هامون در تلگرام: https://telegram.me/hamooniran
ایمیل هامون: hamooniran91@gmail.com
هامون در اینستاگرام: haamoon2012
شماره های تماس
۰۹۳۳۵۷۵۱۷۱۷
۰۹۱۷۱۷۳۶۰۷۵
۰۹۳۵۰۷۸۴۲۹۰
https://www.hamooniran.ir/item/11778
🔸لطفا معرف ما به دوستان خود نیز باشید🔸
وبسایت هامون ایران: www.hamooniran.ir
هامون در تلگرام: https://telegram.me/hamooniran
ایمیل هامون: hamooniran91@gmail.com
هامون در اینستاگرام: haamoon2012
شماره های تماس
۰۹۳۳۵۷۵۱۷۱۷
۰۹۱۷۱۷۳۶۰۷۵
۰۹۳۵۰۷۸۴۲۹۰
Forwarded from امیر تاکی
انفعال و سرگشتگی.pdf
4.1 MB
🔰شماره پنجم ویژه نامه پرسش روزنامه اصفهان زیبا
✅با موضوع: "انفعال و سرگشتگی"
پرونده ای برای تحلیل و بررسی علل و عوامل بروز انفعال و بی تفاوتی در جامعه
🔷با نوشتارها و گفتارهایی از:
مقصود فراستخواه، سعید مدنی، حسین دباغ، ناصر مهدوی، حبیب الله پیمان، سیدعلی میرموسوی، سید هادی معتمدی، سید آیت الله میرزایی، مرتضی سالمی، شیرزاد بابایی، شهریار دبیرزاده، مهدی کاظمی زمهریر ، نفیسه آزاد، علی فریدیحیایی، عماد بهاور، امیر تاکی
✅با موضوع: "انفعال و سرگشتگی"
پرونده ای برای تحلیل و بررسی علل و عوامل بروز انفعال و بی تفاوتی در جامعه
🔷با نوشتارها و گفتارهایی از:
مقصود فراستخواه، سعید مدنی، حسین دباغ، ناصر مهدوی، حبیب الله پیمان، سیدعلی میرموسوی، سید هادی معتمدی، سید آیت الله میرزایی، مرتضی سالمی، شیرزاد بابایی، شهریار دبیرزاده، مهدی کاظمی زمهریر ، نفیسه آزاد، علی فریدیحیایی، عماد بهاور، امیر تاکی
چرا از همهی رؤسای جمهور ایران بد میگویند؟!
محمد زینالی اُناری
از اتفاقهای عجیب و نه در خور شأن ملت ایران این است که هر شخصی در ایران رئیس جمهور میشود، بعد از یک دوره همه بدش را میگویند. با هزاران زحمت و شکل دادن یک جنبش نسبت به انتخاب فردی برای ریاست جمهوری اقدام میکنند و سپس پشت او را خالی میکنند. همایون کاتوزیان میگوید: جامعهی مردم ایران جامعهای کوتاه مدت است، یک دوره سعدی را میستایند و دورهی دیگر فردوسی را! صبح یکی را قهرمان میکردند، عصر ویرانش میکردند. این اگرچه یک موضوع سیاسی مینماید، اما در واقع موضوعی اجتماعی است؛ این که مردم ایران خودشان میتراشند، میپرستند و میشکنند!
رفیق روزهای خوشی هستند و در روزهای باخت تیمها، حامی نیستند و برعکس اتفاق افتاده که حتی تیم حریف را هم تشویق کنند. ممکن است برخی این را به حساب بیوفایی مردم ایران بگذارند و بگویند مردم ایران تدبیر خود کرده را نمیدانند و روی میکنند به دشنام و نفرین. برخی میگویند مردم ایران خوش استقبال بدبدرقه هستند و هر کسی را به زیبایی و تحسین بر صندلیهای جایگاههای والامرتبه مینشانند و پس از مدتی اسباب سقوطش را فراهم میکنند.
مدتی در شهری مرزی کار میکردم و یکی از مسئولین را همه نفرین میکردند و مهمتر از همه آنکه او را ابوالاشرار و اصل قاچاقچی منطقه مینامیدند. وقتی با وی مصاحبه میکردم متوجه شدم که به خاطر مبارزه با قاچاقهای کوچک مرزی چقدر از سوی بومیان محلی اذیت و آزار شده است. پس از دورهی نابسامانیهای جنگ، رئیس جمهور وقت سازمان میراث فرهنگی (ایرانگردی جهانگردی) را برای بهرهبرداری از اماکن متعلق به گردشگری احیا کرد، اشخاصی که تا دیروز به فکر ربودن آهنهای ساختمانهای نیمهکارهی گردشگری بودند، در کافهها شایع کردند که هتلها از آن پسران او است ومردم هم همین جملات را تکرار میکردند، بعدها مشخص شد دروغ است!
در زمان محمود احمدینژاد یکسری اقدامات اساسی در راستای شکل گرفتن دولت الکترونیک و بستر دیتای داخلی با عنوان اینترانت صورت میگرفت؛ طرح شبنم برای ثبت واردات موبایل و برای معاملات املاک سامانهی اینترنتی طراحی شد. اما مدتها بعد وقتی که او را با جک ساختن و هزاران شایعهی دیگر راهی برچسبهای مختلف کردند، همهی این طرحهای شبنم و سامانههای مختلف که میتوانست هزاران معاملهی گمنام را مشمول مالیات کند، برای ابد برچیده شدند. اینک، همین بستر توسط وزیر جوان به راه افتاده و این بار از دریچهی سازمانهای بیمهای و حذف دفترچههای بیمه آغاز میکند که در دورههای پیش به خاطر نبودن حساب و کتاب به فلاکت افتاده بود. در حال حاضر متولیان روز نیز به خاطر همین توسعهی دیتا کم مانده است که دچار دردسر اساسی شوند. (سامانهها پروندههای دستی پنهان در شعب را حذف و امکان شفافیت بر اقدامات و معاملات خرد را فراهم میکنند!)
یکی از اتفاقات اساسی که خود شاهدش بودم، تصاحب زمینهای اطراف شهرها توسط شرکتهای تعاونی ادارات (درسال82) برای سودجویی از گسترش بیرویهی شهرها بود. وقتی مجلس و دولتی که در اواخر عمرشان بودند مانع این شکل زمینخواری گسترده از سوی تعاونیهای سراسر کشور شدند، به بدترین شکل بدرقه شدند و در دورهی بعد از 84 همین زمینها به عنوان مسکن مهر و در قالب عدالت و مهرورزی توسط همین تعاونیها سلفیده شدند و بعدا آمارها نیز نشان داد که این خانهها نه نصیب محرومین که در دست مؤجرها دپو شدهاند.
یک قاعدهی طلایی برای مطالعات فساد وجود دارد: مدیران، دولتها و هر شخص مرکزی مانند رئیس جمهور و وزیر که با فساد مبارزه میکند(یا برادر یا پسرش)، طی یک عملیات رسانهای بزرگ از سوی مجرمان خُرد در کافهها و امروزه در گروپهای مجازی به عنوان شاهدزد به مردم معرفی میشود. هیچ اتفاق بزرگی برای محاکمهی او نمیافتد، اما مردم نمیتوانند در روابط روزمره کسی را در خصوص جرائمی مانند درج نکردن قرارداد اجاره در سامانه و ... مذمت کنند. مقاومت مردم به خاطر فریبی که از اخبار جعلی میخورند شکسته و سامانهها تا مدتها فلج میشوند. این مربوط به جرائم خرد است؛ در مورد جرائم کلان، ماجرای تعاونیها در یک قرن یکبار هم چنین حادثهای اگر به نام مستأجران به کام موجران اتفاق بیفتد، به حد کافی اسفناک است.
به همین خاطر در روزهای پایانی هر دولتی فحش خورش ملس میشود و ممکن است مردم هم به این جریان بپیوندند.
@thing
محمد زینالی اُناری
از اتفاقهای عجیب و نه در خور شأن ملت ایران این است که هر شخصی در ایران رئیس جمهور میشود، بعد از یک دوره همه بدش را میگویند. با هزاران زحمت و شکل دادن یک جنبش نسبت به انتخاب فردی برای ریاست جمهوری اقدام میکنند و سپس پشت او را خالی میکنند. همایون کاتوزیان میگوید: جامعهی مردم ایران جامعهای کوتاه مدت است، یک دوره سعدی را میستایند و دورهی دیگر فردوسی را! صبح یکی را قهرمان میکردند، عصر ویرانش میکردند. این اگرچه یک موضوع سیاسی مینماید، اما در واقع موضوعی اجتماعی است؛ این که مردم ایران خودشان میتراشند، میپرستند و میشکنند!
رفیق روزهای خوشی هستند و در روزهای باخت تیمها، حامی نیستند و برعکس اتفاق افتاده که حتی تیم حریف را هم تشویق کنند. ممکن است برخی این را به حساب بیوفایی مردم ایران بگذارند و بگویند مردم ایران تدبیر خود کرده را نمیدانند و روی میکنند به دشنام و نفرین. برخی میگویند مردم ایران خوش استقبال بدبدرقه هستند و هر کسی را به زیبایی و تحسین بر صندلیهای جایگاههای والامرتبه مینشانند و پس از مدتی اسباب سقوطش را فراهم میکنند.
مدتی در شهری مرزی کار میکردم و یکی از مسئولین را همه نفرین میکردند و مهمتر از همه آنکه او را ابوالاشرار و اصل قاچاقچی منطقه مینامیدند. وقتی با وی مصاحبه میکردم متوجه شدم که به خاطر مبارزه با قاچاقهای کوچک مرزی چقدر از سوی بومیان محلی اذیت و آزار شده است. پس از دورهی نابسامانیهای جنگ، رئیس جمهور وقت سازمان میراث فرهنگی (ایرانگردی جهانگردی) را برای بهرهبرداری از اماکن متعلق به گردشگری احیا کرد، اشخاصی که تا دیروز به فکر ربودن آهنهای ساختمانهای نیمهکارهی گردشگری بودند، در کافهها شایع کردند که هتلها از آن پسران او است ومردم هم همین جملات را تکرار میکردند، بعدها مشخص شد دروغ است!
در زمان محمود احمدینژاد یکسری اقدامات اساسی در راستای شکل گرفتن دولت الکترونیک و بستر دیتای داخلی با عنوان اینترانت صورت میگرفت؛ طرح شبنم برای ثبت واردات موبایل و برای معاملات املاک سامانهی اینترنتی طراحی شد. اما مدتها بعد وقتی که او را با جک ساختن و هزاران شایعهی دیگر راهی برچسبهای مختلف کردند، همهی این طرحهای شبنم و سامانههای مختلف که میتوانست هزاران معاملهی گمنام را مشمول مالیات کند، برای ابد برچیده شدند. اینک، همین بستر توسط وزیر جوان به راه افتاده و این بار از دریچهی سازمانهای بیمهای و حذف دفترچههای بیمه آغاز میکند که در دورههای پیش به خاطر نبودن حساب و کتاب به فلاکت افتاده بود. در حال حاضر متولیان روز نیز به خاطر همین توسعهی دیتا کم مانده است که دچار دردسر اساسی شوند. (سامانهها پروندههای دستی پنهان در شعب را حذف و امکان شفافیت بر اقدامات و معاملات خرد را فراهم میکنند!)
یکی از اتفاقات اساسی که خود شاهدش بودم، تصاحب زمینهای اطراف شهرها توسط شرکتهای تعاونی ادارات (درسال82) برای سودجویی از گسترش بیرویهی شهرها بود. وقتی مجلس و دولتی که در اواخر عمرشان بودند مانع این شکل زمینخواری گسترده از سوی تعاونیهای سراسر کشور شدند، به بدترین شکل بدرقه شدند و در دورهی بعد از 84 همین زمینها به عنوان مسکن مهر و در قالب عدالت و مهرورزی توسط همین تعاونیها سلفیده شدند و بعدا آمارها نیز نشان داد که این خانهها نه نصیب محرومین که در دست مؤجرها دپو شدهاند.
یک قاعدهی طلایی برای مطالعات فساد وجود دارد: مدیران، دولتها و هر شخص مرکزی مانند رئیس جمهور و وزیر که با فساد مبارزه میکند(یا برادر یا پسرش)، طی یک عملیات رسانهای بزرگ از سوی مجرمان خُرد در کافهها و امروزه در گروپهای مجازی به عنوان شاهدزد به مردم معرفی میشود. هیچ اتفاق بزرگی برای محاکمهی او نمیافتد، اما مردم نمیتوانند در روابط روزمره کسی را در خصوص جرائمی مانند درج نکردن قرارداد اجاره در سامانه و ... مذمت کنند. مقاومت مردم به خاطر فریبی که از اخبار جعلی میخورند شکسته و سامانهها تا مدتها فلج میشوند. این مربوط به جرائم خرد است؛ در مورد جرائم کلان، ماجرای تعاونیها در یک قرن یکبار هم چنین حادثهای اگر به نام مستأجران به کام موجران اتفاق بیفتد، به حد کافی اسفناک است.
به همین خاطر در روزهای پایانی هر دولتی فحش خورش ملس میشود و ممکن است مردم هم به این جریان بپیوندند.
@thing
خوانش مفهوم عدالت و ساخت های آن: «عدالت جنسیتی»
دکتر لیلی حاجی آقایی
محمد زینالی اناری
دفتر انجمن جامعه شناسی قزوین
دفتر انجمن جامعه شناسی کشورهای اسلامی
آدرس اینستاگرام:
@sociology_qazvin
@mohamadzeinaliunari
----------
@thing
دکتر لیلی حاجی آقایی
محمد زینالی اناری
دفتر انجمن جامعه شناسی قزوین
دفتر انجمن جامعه شناسی کشورهای اسلامی
آدرس اینستاگرام:
@sociology_qazvin
@mohamadzeinaliunari
----------
@thing
Forwarded from سیدجواد میری مینق
۲ اسفند روز "زبان مادری" را گرامی می داریم.
شاید روزی داستان این کتاب را به عنوان بخشی از تاریخ شفاهی "علوم اجتماعی" در ایران برای شما نوشتم. این کتاب ماحصل یک سمینار ملی بود که در نوع خود اولین سمینار در ایران و در تاریخ علوم اجتماعی ایرانی محسوب می گردد اما ...
حتماً فرصت کردید این کتاب را بخوانید. هنوز نقدی در بابزاین اثر ندیده ام و این خود نشان دهنده این است که سطح علوم اجتماعی در ایران کما کان ۵۰ سال با معدل جهانی خود فاصله معنادار دارد.
سیدجوادمیری
@seyedjavadmiri
شاید روزی داستان این کتاب را به عنوان بخشی از تاریخ شفاهی "علوم اجتماعی" در ایران برای شما نوشتم. این کتاب ماحصل یک سمینار ملی بود که در نوع خود اولین سمینار در ایران و در تاریخ علوم اجتماعی ایرانی محسوب می گردد اما ...
حتماً فرصت کردید این کتاب را بخوانید. هنوز نقدی در بابزاین اثر ندیده ام و این خود نشان دهنده این است که سطح علوم اجتماعی در ایران کما کان ۵۰ سال با معدل جهانی خود فاصله معنادار دارد.
سیدجوادمیری
@seyedjavadmiri
حکمت محلی و گردشگری انسان محور
گفتگوی محمد زینالی اناری با گروه آواگرد
مشاهده در صفحه اینستاگرام
@avagard
https://www.instagram.com/tv/CLkBy6XFkEC/?igshid=jg19iryfrb7r
@thing
گفتگوی محمد زینالی اناری با گروه آواگرد
مشاهده در صفحه اینستاگرام
@avagard
https://www.instagram.com/tv/CLkBy6XFkEC/?igshid=jg19iryfrb7r
@thing
Forwarded from مجله میدان فرهنگ
COVID 19.pdf
31.4 MB
🔸 انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات منتشر کرد
🔹شماره 14 مجله رسانه فرهنگ
🔹مدیر مسئول: دکتر هادی خانیکی
🔹سردبیر: یوسف پاکدامن
🔹ویژهنامه کرونا و حیات فرهنگی
.
🔹شماره 14 مجله رسانه فرهنگ
🔹مدیر مسئول: دکتر هادی خانیکی
🔹سردبیر: یوسف پاکدامن
🔹ویژهنامه کرونا و حیات فرهنگی
.
Forwarded from اتچ بات
📚 جمعه های کتاب(۷۹)
مولف و معرف: محمد زینالی اناری
#درخودگرهخوردگی
#محمد_زینالی_اناری
#اندیشهی_احسان
همهی ما تجربهی رویارویی با پدیدههای خاص و عجیبی را داریم که در زندگی ما عادی شده است. امضا، میز، اداره، زندگی شخصی و حتی خیابان و میدان اتفاقاتی هستند که بدون این که ما بخواهیم و مشارکت کنیم، افتادهاند. ما وارد دنیای عجیب پیرامون شده و با این اشیاء زندگی می کنیم. آنها را میپذیریم و با آنها راه عمرمان را سپری میکنیم. به برخی از آنها مانند میادین خاصی که در زندگی ما خاطره نشان هستند، دلبستگی پیدا میکنیم و به برخی بدون هیچ انگارهای خو میکنیم. تا جایی که این پدیده ها به زیربناهای تجربههای ما در زندگی مان تبدیل شده و نظام احساسی و معرفتی ما را در بستر خود شکل میدهند.
خیلی راحت، زندگی روزمره مانند مناسکی ما را در بر گرفته و اشیاء پیرامون را برای ما معنادار میکند، آن گونه که امورات بگذرد و ما در این مناسک هرروزه مشارکت کنیم و زندگی را برای رسیدن به هدفهای شخصیمان بگذرانیم. این اشیاء در زندگی ما پر شدهاند و بدیهی شدهاند تا جایی که مانند ابزارهای کاربردی و زبانی از آنها استفاده کرده و به اتفاقی که در خود آنها نهفته است توجهی نمیکنیم. به صورتی که ما مسخ و جادوی اشیاء پیرامون شده و در سرعت بیمهابای زندگی هیچ پرسشی از آنها نمیکنیم.
دانش سنتی بسیاری از این اشیاء را ساخته و یا بسیاری از اشیاء جدید را آن گونه که لقب داده استفاده کردهاست. لذا برخی از اشیاء جدید هم در جامعهی ما آن گونه که باید معنای خود را به وضوح نرساندهاند. یا مسائلی مانند خانهداری و طلاق که پیشتر مناسب دانش سنتی معنا میشدند، امروزه به خاطر دگرگونیهای ساخت خویشاوندی و زندگی زناشویی، معنای تازهای دارند که ما هنوز با معنای پیشینی دربارهی آنها میاندیشیم. این ماجرا در مورد سیاست، قدرت، سازمان و یادگیری هم قابل ردگیری است و ما باید هر روز انقلابی در درون نظام معرفتیمان به راه انداخته و به هر چیزی هر قدر که توان داریم به دید متفاوتی بنگریم.
کار پژوهشگر اجتماعی این است که از اشیاء عادی جریانهای زندگی پرسش کند و حتی به محکمه قضاوت مینوی بکشد. این که دربارهی اشیاء مادی و مینوی، صوری و محتوایی چگونه میاندیشیم و چه رازی در دل روزگار ما که سرشار از اشیاء نو و کهنه بوده نهفته است که ما در مسخ و اغوای آنها مناسکی شده و روزگار را سپری میکنیم. اشیاء چه معنایی دارند؟ این سخنی است که با توجه به آن میتوانیم در مورد زندگیمان بازاندیشی کنیم و بتوانیم آنچه را زندگی میکنیم بیندیشیم، نه آنچه را اندیشیدهایم یا به اصطلاح هایدگر به صورت پیشدستی در آن در غلطیدهایم پیش برویم.
«درخودگرهخوردگی» تلاشی است دربارهی بسیاری از این اشیاء؛ چیزهایی که ما در گرداب زندگی فرصت تأمل دربارهی آنها نداشتهایم یا تأملات ما این چنین آئینهای شده و ثبت نشده است. این کتاب که به قلم محمد زینالی اُناری دانشجوی جامعه شناسی نوشته و توسط نشر اندیشهی احسان پیگیری، ویراستاری و منتشر گردیده است، دربارهی اشیاء مادی و معنوی است که به بیان نگارنده معنای تجربی آنها با معنای پیشادستیشان در جامعهی ایرانی همخوانی ندارند. نویسنده اینها را در مناسکهای جاری بر زندگی روزمره مورد توجه قرار داده و در یادداشتهای کوتاهی در مورد آنها تأمل کرده است. «درخودگرهخوردگی» حاصل این تأمل و توضیح این است که تک تک این اتفاقات چگونه ما را به یک گره بزرگ در فرهنگ روزمره دچار کرده است.
#دفتر_شهر_قزوین
#انجمن_جامعه_شناسی_ایران
#فرهنگ_ایرانی #زندگی_روزمره #جامعهی_ایرانی #مطالعات_فرهنگی #جامعه_شناسی #روانشناسی #پدیدارشناسی #انسان_شناسی #انسانشناسی
https://instagram.com/sociology_qazvin?igshid=1accn2s18nz3c
http://t.me/ISA_QCO
مولف و معرف: محمد زینالی اناری
#درخودگرهخوردگی
#محمد_زینالی_اناری
#اندیشهی_احسان
همهی ما تجربهی رویارویی با پدیدههای خاص و عجیبی را داریم که در زندگی ما عادی شده است. امضا، میز، اداره، زندگی شخصی و حتی خیابان و میدان اتفاقاتی هستند که بدون این که ما بخواهیم و مشارکت کنیم، افتادهاند. ما وارد دنیای عجیب پیرامون شده و با این اشیاء زندگی می کنیم. آنها را میپذیریم و با آنها راه عمرمان را سپری میکنیم. به برخی از آنها مانند میادین خاصی که در زندگی ما خاطره نشان هستند، دلبستگی پیدا میکنیم و به برخی بدون هیچ انگارهای خو میکنیم. تا جایی که این پدیده ها به زیربناهای تجربههای ما در زندگی مان تبدیل شده و نظام احساسی و معرفتی ما را در بستر خود شکل میدهند.
خیلی راحت، زندگی روزمره مانند مناسکی ما را در بر گرفته و اشیاء پیرامون را برای ما معنادار میکند، آن گونه که امورات بگذرد و ما در این مناسک هرروزه مشارکت کنیم و زندگی را برای رسیدن به هدفهای شخصیمان بگذرانیم. این اشیاء در زندگی ما پر شدهاند و بدیهی شدهاند تا جایی که مانند ابزارهای کاربردی و زبانی از آنها استفاده کرده و به اتفاقی که در خود آنها نهفته است توجهی نمیکنیم. به صورتی که ما مسخ و جادوی اشیاء پیرامون شده و در سرعت بیمهابای زندگی هیچ پرسشی از آنها نمیکنیم.
دانش سنتی بسیاری از این اشیاء را ساخته و یا بسیاری از اشیاء جدید را آن گونه که لقب داده استفاده کردهاست. لذا برخی از اشیاء جدید هم در جامعهی ما آن گونه که باید معنای خود را به وضوح نرساندهاند. یا مسائلی مانند خانهداری و طلاق که پیشتر مناسب دانش سنتی معنا میشدند، امروزه به خاطر دگرگونیهای ساخت خویشاوندی و زندگی زناشویی، معنای تازهای دارند که ما هنوز با معنای پیشینی دربارهی آنها میاندیشیم. این ماجرا در مورد سیاست، قدرت، سازمان و یادگیری هم قابل ردگیری است و ما باید هر روز انقلابی در درون نظام معرفتیمان به راه انداخته و به هر چیزی هر قدر که توان داریم به دید متفاوتی بنگریم.
کار پژوهشگر اجتماعی این است که از اشیاء عادی جریانهای زندگی پرسش کند و حتی به محکمه قضاوت مینوی بکشد. این که دربارهی اشیاء مادی و مینوی، صوری و محتوایی چگونه میاندیشیم و چه رازی در دل روزگار ما که سرشار از اشیاء نو و کهنه بوده نهفته است که ما در مسخ و اغوای آنها مناسکی شده و روزگار را سپری میکنیم. اشیاء چه معنایی دارند؟ این سخنی است که با توجه به آن میتوانیم در مورد زندگیمان بازاندیشی کنیم و بتوانیم آنچه را زندگی میکنیم بیندیشیم، نه آنچه را اندیشیدهایم یا به اصطلاح هایدگر به صورت پیشدستی در آن در غلطیدهایم پیش برویم.
«درخودگرهخوردگی» تلاشی است دربارهی بسیاری از این اشیاء؛ چیزهایی که ما در گرداب زندگی فرصت تأمل دربارهی آنها نداشتهایم یا تأملات ما این چنین آئینهای شده و ثبت نشده است. این کتاب که به قلم محمد زینالی اُناری دانشجوی جامعه شناسی نوشته و توسط نشر اندیشهی احسان پیگیری، ویراستاری و منتشر گردیده است، دربارهی اشیاء مادی و معنوی است که به بیان نگارنده معنای تجربی آنها با معنای پیشادستیشان در جامعهی ایرانی همخوانی ندارند. نویسنده اینها را در مناسکهای جاری بر زندگی روزمره مورد توجه قرار داده و در یادداشتهای کوتاهی در مورد آنها تأمل کرده است. «درخودگرهخوردگی» حاصل این تأمل و توضیح این است که تک تک این اتفاقات چگونه ما را به یک گره بزرگ در فرهنگ روزمره دچار کرده است.
#دفتر_شهر_قزوین
#انجمن_جامعه_شناسی_ایران
#فرهنگ_ایرانی #زندگی_روزمره #جامعهی_ایرانی #مطالعات_فرهنگی #جامعه_شناسی #روانشناسی #پدیدارشناسی #انسان_شناسی #انسانشناسی
https://instagram.com/sociology_qazvin?igshid=1accn2s18nz3c
http://t.me/ISA_QCO
Telegram
attach 📎