نکته: جامعه شناسی تجربه
764 subscribers
449 photos
32 videos
78 files
438 links
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience

not for selling
Download Telegram
Forwarded from یادداشت
فَشِنِ شورا
محمد زینالی اُناری

یک جک یا کنایه در مورد فوتبال هست که به ادبیات طنزپردازان می توان نوشت: ظریفی گفته که به جای این که بیست و دو نفر را در میدان دنبال یک توپ بدوانید، چند توپ به میدان بیندازید تا بندگان خدا این قدر به پر و پای هم نپیچند. وضع امروزی ثبت نام برای عضویت در شورای شهر هم همین ماجرا را پیش ما گذاشته است و آدم آرزو می کند که کاش مدرسه یا فستیوالی باز می شد و این همه آدم که شمارش از ۱۰۰ در اردبیل بالا رفته است، می رفتند و آن جا در مراسم شرکت می کردند و سه سال آزگار با هم گل می گفتند و گل می شنفتند.

دلایل این که اقبال نسبت به ثبت نام در شورا خیلی پرفروغتر از وضع معمول است، چه می تواند باشد؟ هیچ پاسخی قانع کننده تر از این وجود ندارد که مردم اردبیل هنوز تکلیف شان با شورا روشن نیست و نتوانسته اند مفهوم و معنای این موضوع را بفهمند. آیا شورا برای عضویت همه کس و همه ی گروه های موجود است؟ ایا شورا برای نشان دادن رشادت یا ژست های خودنمایانه است؟ آیا شورا برای احساس حضور و وجود افراد است؟ برای همین باید به قصه ی کوتاه دیگری اشاره کنم.

کمی اگر تخفیف بدهید، موضوع این است که حدود یک و نیم سال پیش و نه ماه مانده به انتخابات مجلس شورای اسلامی یکی از آشنایان را دیدم که بعد از احوال پرسی کوتاهی گفت: می خواهم بیایم ( ایستیه م گئله م) گفتم خوب تو الان پیش من هستی و در حال راه رفتن با هم حرف می زنیم. گفت نه می خواهم بیایم و باشم. گفتم خوب دیگر سعی کن کارت را از تهران به اردبیل بگیری. بعد با نگاهی عاقل اندر سفیه که تو مقصود مرا یا حرف آدمیزاد را نمی فهمی به من گفت: می خواهم بیایم و ورود کنم به مجلس. بعد من یاد این حرف های آدم بزرگ ها افتادم و به ایشان گفتم عقلت را از دست داده ای؟ او هم شروع کرد به گفتن دلایلش.

حال که این همه آدم دلیل برای آمدن دارند، باید به سراغ دلیل های آن ها برویم و ببینیم هر فردی چه دلایلی برای حضور خود ذکر می کند؟ آیا همه درد شهر و شهرنشینی و شهروندی و ساماندهی به اردبیل را دارند؟ اگر چنین است، چرا شیوه حضور خودشان را ساماندهی نمی کنند؟ آیا صد و اندی از مردم شهر که برای عضویت و رقابت آماده می شوند در این خصوص با هم تعامل داشته اند که به وجود همدیگر اعتماد کرده و گوی سبقت یا افتخار خدمت را به او تقدیم کنند؟

یا این که میزان اعتماد مردم به هم پایین است و خود می خواهند به عهد شهروندی و نمایندگی مردم وفا کنند. اما در جامعه ای که نمایندگان یا کاندیداها این قدر به هم اعتماد پایینی دارند، چرا انتظار دارند مردم به آن ها اعتماد کنند. در واقع می توان نتیجه گرفت موضوع، به نمایندگی حقوق مردم مربوط نیست و قصه چیز دیگری است. این حضورها و آمدن ها، دلیل مسئولیت پذیری اجتماعی ندارد و بیشتر چنین می نماید که دلایل فردگرایانه و شخصی می باشند.

خوب وقتی دلایل اعضایی که خود را لایق نمایندگی مردم می دانند این قدر شخصی است، وضع بدتر می شود. به این می ماند که روزی از کاندیدایی پرسیدم نظرت درباره سروش، ملکیان و روشنفکران و نواندیشی دینی چیست؟ طرفداران کاندیدایی که قرار است برود مجلس و در خصوص حقوق، مقتضیات زندگی، اعتبارات و قوانین فرهنگی و .. تصمیم گیری کند معترض شدند که چرا تفتیش عقاید می کنی؟!! در حالی که تفتیش عقاید چیز دیگری است و نماینده برای نمایندگی مردم باید از اعتقادات سیاسی و فرهنگی خود آن ها را روشن و مطمئن کند. تحت تأثیر این رفتارها است که نمایندگی و حتی شورایی شدن به امری شخصی تبدیل می شود.

حال این امور شخصی طبیعی است که به جای این که به دم زدن به سخنرانی های صریح و عقلایی به شعارهای سطحی و تصویرهای زیبا تکیه کنند و فریب و اغوا جای تفاهم و تصریح را بگیرد. افراد زیادی با همین ابزار خودرا به عنوان یار و یاور مردم معرفی کنند و با تکیه با گروه های خودی و دوستان یا هم قبیله ای های زیادشان وارد انتخابات شوند. جدال سیاسی و فرهنگی شهر به آوردگاه قبیله ای و ژست هایی شبیه مراسم عروسی تبدیل شود و به تدریج به جایی برسیم که شورا دیگر به محلی برای میهمانی یا سالن مد و فشن تبدیل شود.

این جا بحران "اخلاق"، اعتماد و تعریف مسئله ای به نام شورا و نمایندگی برای مردم وجود دارد و نشان می دهد که در سالهای گذشته، متولیان فرهنگی و اخلاقی جامعه به جای تطهیر و سلامت بخشی به اخلاق، کار دیگری کردند تا به تدریج ما با وضع رقت بار خودنمایی و قبیله گرایی روبر و شویم. این انتخابات هم تمام خواهد شد و شاید باز هم صدای دعوای همسر عضو شورا یا رواج پیدا کردن آسفالت های بی کیفیت و عناصر تخریب کننده دیگر در شهر باشیم. اما باید به خود بیاییم و فکری برای سامان دادن به امور جمعه کنیم. از چند سیاستمدار و فیلسوف اخلاق دعوت کنیم ما را برای فرهنگ تصمیم گیری و فرهنگ زندگی جمعی و انتخاب نماینده اماده کنند.

@ardabilnote
جنبش های اودیپی
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه

فروید در خصوص تحلیل رابطه والدین و فرزند به اسطوره ی اودیپ اشاره می کند. در این اسطوره رئیس یک قبیله پدرسالار زنانی دارد که پسرانش که به سبب تعدد هنوز با پدر خود آشنا نیستند، او را می کشند تا آنان را هم از زنان قبیله نصیبی باشد. چرا که قاعده در این قبیله آن بوده که همه زنان از آن پدر بود و پسران را از برگزیدن همسری نصیبی نبوده است. فروید از این داستان به تحلیل حسادت پسر برای قیاس خود در رابطه مادر و پدرش استفاده کرده است. این داستان در سپهرهای اخلاقی و سیاسی هم قابل تصور است.

رعیت وقتی به دنیا آمد، از شیوه تربیتش قرار شد فقط کارگری کند و مثل سیزیف بار بکشد و خسته شود، ان گاه دوباره روز از نو و روزی از نو و دوباره بار بکشد و خسته شود و این چرخه در زندگی او تکرار می شد و به انحاء مختلف مالیات و هزینه میهمانان و سفره ی خان را در روستاها می دادند و از دنیا خبر نداشتند و هر گروهی در چنگ خان و بیگ افتاده بودند و می دانستند باید تا آخرالزمان این وضع را تحمل کنند، بلکه یک منجی بیاید و گشایشی شود.

اما همین رعیت وقتی به شهر آمد و زرق و برق شهر نصیب او نشد و روزنامه ها را خواند و چرخ بر هم زدن را یاد گرفت، دیگر منتظر نشد و در قالبهای گروه های کارگری جنبشی انجام داد که ۲۹ اسفند طعم موفقیت را چشید. همین جنبش بود که به جنبش مشروطه که بیشتر از سوی شوالیه های سیاسی شروع شده بود و توده ی آگاه نداشت، پیوست تا بتواند وزنه ای اساسی در انقلاب ۵۷ از خودش نشان دهد. این بار این رعیت بود که علیه آقایی و سروری اربابان و به زبان مارکسیستی شان، اشراف یا فئودال ها قیام کردند و زمینه های موفقیت را هم فراهم آوردند.

حال فرقی ندارد وقتی که این رابطه در میان پدر و پسر، ارباب و رعیت، سیاستمدار و هنرمند، ... و کارمند و بیکار دیده شود. در هر صورت وقتی یک رابطه مسلط قراردادی شده در جامعه وجود داشته باشد و گروهی از قدرت و امکانات بهره مند باشند، گروه زیر دست که مدت ها نگهبان سر چهار راه و مامور بادیگارد بودند، روزی در کنار هم می نشینند و می گویند ما را هم از این فرصت و قدرت باید نصیبی باشد. بعد جنبش های ادیپی همچون قیام خرده فرهنگ ها علیه فرهنگ رسمی شروع می شود و چه بسا نگهبانانی که تا دیروز محافظ و بادیگارد انقلابیون بودند، بخواهند سهمی در قدرت و منزلت داشته باشند.
هر قدر فرصت برای در کنار هم نشینی فرزندان، کارگران و سربازان فراهم شود، امکان شکل گیری جنبش های اودیپی بیشتر فراهم است و به ویژه این که هر قدر این گروه در ساختار جامعه مدنی دخالت داده نشوند و به حاشیه رانده شوند، امکان این جنبش ها بیشتر و بیشتر است. رئوس قدرت همواره باید در نظر داشته باشند که جامعه به سوی نظام انفورماتیک و ارتباطات شبکه ای پیش می رود و گروه های حاشیه ای مطرود به سرعت می توانند انجمن های مخفی تشکیل داده و برای تصاحب سپهر قدرت شبکه سازی کنند.

گردش نخبگان یا شکل دادن به جنبش های مدنی فرصتی است برای این که جنبش های اودیپی به جای جنبه های غیر رسمی و ویرانگرش، به شکل الگوهای رسمی از شبکه سازی و مطالبه قدرت به شمار روند و اگر جنبش های رسمی ساماندهی شوند، ویرانگر و خرابکار نخواهند بود. چه بسا همین جنبش ها برای خود به دنبال مانیفستی باشند که بتوانند هم برای جامعه و مسائل از یاد رفته اش کاری بکنند و هم در موضوع قدرت و خواست های مدنی خود را بنمایانند.

جنبش های سبز که توسط زنان برای احیای محیط زیست انجام شده است، یکی از راه های مبتکرانه ای است که در جهان توسط زنان دنبال شده و دست آوردهای مدنی هم داشته که جهان را متوجه مسئله تخریب محیط زیست نموده و توانایی زنان را در راه انداختن جنبش های مدنی و مداخله های سیاسی نشان داده است. در این صورت، این جنبش ها نه به کشتن یکی از والدین که به موضوعی چون تقاضای مشروع نیازهای انسانی شباهت دارد. در غیر این صورت، هم مسائل اجتماعی و مدنی که چه بسا غفلت از آن ها دردسر ساز می شود، کنار می مانند هم امکان شکل گیری جنبش های اودیپی وجود دارد.

جنبش های اودیپی ویران گرند. آن ها از انسان های ساده و بی قدرت، ناگهان افراد قدرتمندی می سازد که علیه سیستم مسلط و نظم اجتماعی می شوند و آن را از بین می برند. ان ها خسارت های زیادی به جامعه می زنند که مانند ارزش یکی از والدین، قابل بازگشت نیست. از دست رفتن نظم و نظام جامعه یکی از تبعات غفلت قدرتمندان یا نخبگان از گروه هایی است که برای آن ها هنوز هم که هنوز است، فاقد مطالبه و فاقد غریزه قدرت تصور می شود. دولت ها معمولا از گروه های فاقد قدرت غفلت می کنند و وقتی به فکر آن می افتند که به صورت ویرانگری شروع به شکل گیری موج تهاجمی کرده اند.

فرزندان، یا افراد ساده ای که در جامعه هستند، گروه های فاقد قدرت و بدون هویتی را تشکیل می دهند که اگرچه امکان شکل گیری قدرت در
اغلب آن ها توسط قدرت کنترل می شود، اما امروز میبینیم که گروه هایی که سابق بر این مسئولیت حفاظت و تنظیم امنیت را داشته اند، به صورت گروه های در جست و جوی قدرت در آمده و فرصت نظام بخشی به جامعه را از دست دولتمردان و تحصیل کردگان سیاست در آورده اند. نفوذ نظامیان به سیاست و دست اندازی آنان به قدرت پدیده ای است که در کشورهای کره جنوبی، برزیل و ... تجربه شده و پس از سالها از زیان های خود پشیمان شده اند.

جنبش های اودیپی، زیان بار هستند و قدرت و نظم را با هم از بین می برند و تجربه های جهانی نشان داده است که سرنوشت آن ها با پشیمانی همراه است. در داستان اودیپ هم فرزندان پس از مدتی متوجه شدند که کسی را که همه زنان را از آن خود داشت و توسط آنان کشته شده است، پدرشان بوده است و همین دانش موجب پشیمانی آنان می شود. اما پشیمانی دیگر سودی ندارد و همین مسئله موجب می شود که آنان احساس گناه کرده و مدت ها در فکر کردن به تبعات این کارشان احساس گناه کنند. اگرچه در
کره جنوبی این قضیه زود سر هم شد، اما برزیل هنوز هم زیان های بیست سال حکومت نظامی را می پردازد.

@thing
خدامنشی، کدخدا منشی
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه

در منفعت و فایده شورای شهر می توان گفت که این پدیده، که یکی از نمودهای مردم سالاری است، یک راه مفید در اداره جامعه است، اما می تواند به صورت ناسالم هم از ان استفاده نمود. فایده این نوع نگرش این است که نیاز جامعه به هم اندیشی در مدیریت و امور اجرایی شهر تبیین شده و مثل گذشته امری در انحصار مدیران دولتی محسوب نمی شود. اما برای این قاعده بهتر است که از میان مردم، اهل فکر و اندیشه گرد هم آمده و در مورد امور عمومی جامعه هم اندیشی کنند.
شهرداری، جایی مثل خانه است اما می توان به آن گفت دموکراسی خانه ها، لذا یک دموکراسی از مردم هم برای خانه داری جمعی نیاز است. به همین جهت هم از اول قرار بود عضویت در شورا بیشتر داوطلبانه و غیر دولتی و بدون حقوق و درآمد باشد تا روحیه داوطلبی عامل پیشران عضویت در آن باشد. اما اینک شورا بیش از آن که موضع داوطلبی باشد، موضع منافع و مسائل اقتصادی شهر را به خود گرفته است، چیزی که یکی از قدیمی ترین مسائل این کشور بود و همواره گروه هایی به صورت ارباب حاکمیت منافع عمومی را داشتند.
تعریف شهر، می تواند بومیِ بومی باشد، در واقع، شهر یک جهان عقلانی برای زندگی گروهی از مردم است. اما شهرهای ما بیش از آن که عقلانی باشند، اسطوره ای هستند. شورایی که باید در شهر عقلانی شکل گیرد، می تواند مبتنی بر تراکم عقلانیت ها مبتنی بوده و از میان اصنافی یا فعالانی که بیشتر در امور عمومی شهری دخیل اند عضو بپذیرد. از این رو نمایندگی جامعه می تواند شبیه نمایندگی عقل و خرد که بهترین هدیه خدا به آدمی است تبدیل شود تا مردم سالاری ای این گونه، بتواند مدیریت عقلا یا ولایت نیکان را یادآور کند.
اما شورای شهر ما، بیش از آن که ترکیب یا تصعیدی از عقلانیت ها باشد، تراکمی از اسطوره ها و روحیه های بومی مردم است. به همین جهت هم روحیه بومی در آن بیشتر دیده می شود، نظیر این که شورا شباهت بیشتری به کدخدا منشی و لوطی گری شباهت دارد. چرا که بیشتر از آن که روحیه مدنی و حس شهروندی بر شهرهای ما احاطه داشته باشد، به جهت مهاجرت های ناشی از فقر روستایی در صد سال اخیر و داشتن روحیه ایلی، بیشتر قبیله سالاری و کدخدامنشی حاکم است یا در محیط های شهری قدیم که لوطی گری و جوانمردی حاکم بود به جای اخلاق اداری بر جامعه حاکم شده است.
لذا به جای این که خدامنشی و نوعی مردم سالاری که نشان دهنده خلیفت الهی و جایگزینی عقل در جامعه باشد، کدخدامنشی و قبیله سالاری بر آن حاکم است. البته این قبیله سالاری به جای این که به قبایل و روستائیان را بیشتر مد نظر داشته باشد، به نوعی جدید در امده و توده ها یا گروه های اجتماعی را به مانند قبایل اداره می کند. لذا می توان به ان قبیله گرایی جدید عنوان کرد. از این رو به جای خدامنشی که در نمود عقل مفید و کارآمد است، عقلی پدرسالار که ادعای ملک داری و حاکمیت بر امور عمومی دارد در جامعه مسلط شده است.
اصناف، دانش های جدید و کاربردی و تخصص های مدرن که زندگی امروزی را هدایت می کنند، می توانند تکیه گاه خوبی برای حذف روحیه های بومی ای که برای مدیریت شهری ناکارآمد بوده اند باشند. ویژگی این نوع مدیریت های بومی هر چه هست، دست آوردش این بود که بعد از رسیدن به جایگاه شورا، شیوه ای خودفرمان و فارغ از علم و تخصص را پیشه کرده و شهرهای ایران را به شکلی درآوردند که حتی این روزها تخصص ها هم شاید به این زوری نتوانند برای آن کار بکنند. حال می توان از تخصص هایی کمک گرفت که می دانند مدیریت نابخردانه شهر در این سالها چه پیامدهایی اعم از اسیبهای اجتماعی و مشکلات زیست محیطی داشته است.
برای همین، دیگر باید فعالان صنعتی و خدماتی بنشینند و کلاهشان را قاضی کنند و مطالعه کنند. باید دید کدام مشاغل بیشتر می توانند مسائل جمعی و عمومی شهر را حل کنند؟ باید دید وضعیت امروز شهرهای ما چیست؟ باید دید مسئولیت شکل گیری این وضعیت بر عهده چه نوع تفکرهایی بوده است؟ در حال حاضر شهرهای ایران نیازمند خردورزی و عقلانیت مردم هستند تا از این بحران ترافیک و ناسلامتی که محصول تفکرهای ساده اندیش بودند گذر کرده و به زودی به شرایطی بیفتند که بتوان در آن ها از شکوفایی، رونق و کیفیت زندگی صحبت کرد.

@thing
دیزنی لند ایرانی
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه

سرزمین جادوها یا دیزنی لند، شهرک ها یا پارک هایی بازساخته شده شبیه قصرهای جادویی ای است که در کارتون های کودکانه مانند سرزمین عجایب و ... دیده می شد. این پارک ها در کشورهای غربی مثل آمریکا و ... شکل گرفته اند و تصورات کودکانه و خیال انگیز را تبدیل به واقعیتی عینی می کنند. در این شهرک ها، دیگر از زندگی خسته کننده ی خشک و بی روح روزانه خبری نیست. دیزنی لند، پارکی است که فضای ان رنگی، حبابی و کودکانه است و ورود به آن دنیا لحظه ها را از حالت روزمره در آورده و تفریح به همراه کودکان شاد و پر انرژی، خستگی را از جان والدین هم در می آورد.

دیزنی لندها، فضاهایی هستند که زندگی آرمانشهری را برای کودکان و حتی والدینی که کودک دوست هستند خلق می کنند. زندگی بدون ارمانشهرهای تفریحی، آن هم برای والدین امکان ندارد و این نیاز را کارتونیست ها برای کودکانی که سالهای سال جذب داستان های جذاب خیال انگیز شده بودند، تحقق بخشیدند. فضاهای دل انگیز و خیال انگیز می توانستند در کنار فضاهای روزمره شکل گرفته و تصاویر ذهنی کودکان و بزرگان را حقیقت بخشند. آن آرمانشهر ذهنی اینک به واقعیت کودکانه زندگی تبدیل شده است.

شهرهای ایران هم دیزنی لند دارند. پارک های سرپوشیده کمی در شهرها وجود دارد که البته آن ها هم هزینه ی زیادی برای خانواده های ایرانی که اغلب فقیر و متوسط به پایین هستند تحمیل می کند. اما دیزنی لند برای ایرانی ها نه خیال انگیز که از متن زندگی روزمره شان شکل گرفته است. سازندگان کارتونهای تخیلی در ایران زندگی نمی کنند و چیز دیگری به ساختن دیزنی لند اقدام کرده است. آرمانشهر کودکان ایرانی رفتن به سرزمین های خیال انگیز نیست. این سرزمین ها که هیچ، حتی خیابان های سالم، زیبا و امن که در فیلمهای معمولی خارجی دیده می شود، برای مردم ایران خیال انگیز شده است.

دیزنی لند ایرانی، بیش از آن که بازسازی فرهنگ کارتونی باشد، بازسازی جمعه بازارهایی است که از دیرباز مکان آرمانی عشایر و ایلیاتی بود که آن جا خرید می کردند. هنوز هم البته این جمعه بازارها و ... به مدد طرفداران دست فروشی و رفاه طبقات بی نام و نشان در شب و روز اجرا می شود و با هنرنمایی خود بازار و نظام قیمت ها و حتی نظارت بر اقتصاد بازار را دست خوش تخریب می کنند. اما با وضعیت بد بیکاری که در ده سال اخیر رخ داد، بسیاری از طرفداران مشاغل تجاری از سوی دولتهای قبل به خوداشتغالی تشویق شدند و این مسائل خروجی ای جز باز کردن سوپرمارکت های بسیار در خیابان های شهر نداشت.

امروز وقتی از ورودی یک خیابان وارد می شوید، می توانید این حس را بکنید که در دیزنی لند یا جمعه بازاری دائمی قرار گرفته اید که به جای کارتون و تخیل برای کودکان شما انبوهی از شکلات های کاکایویی، نوشابه، پفک، سیگار، ماکارونی و روغن نباتی تعارف می کنند. سهم والدین هم لوازم خانگی، کریستال و ... است تا بروند و چشم و هم چشمی با اقوام نزدیک و همکاران راه بیندازند. دست آخر تعداد زیاد رستوران ها و ساندویچی ها و بستنی های آماده است تا همبرگر زغالی و بستنی های مونتاژ شده به مردم تعارف کنند. دیزنی لند ایرانی، شبیه نمونه های خارجی و بازسازی کارتون و برای کودکان نیست، دیزنی لند ایرانی جایی برای خانواده ها است برای این که زندگی روزمره و عصر هر روز آن ها تبدیل به خرید و خوردن شود.

@thing
رازوارگی شورا
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه

ثبت نام شوراها، نشان دهنده ی این است که تعداد زیادی از شهروندان علاقمند به عضویت در شورا هستند. تحلیلها باید آغاز شود و بیان کند که چرا این همه شهروند به جای اتحاد و نخبه گزینی علاقمند به حضور در شورای شهر هستند. آیا احساس تکلیف دوباره گل کرده است؟ آیا بیکاری زیاد شده است؟ آیا شورا خیلی جاذبه دارد؟ آیا دست ها برای شورایی شدن زیاد شده است؟ آیا بزرگتر و کوچکتر دیگر ارزش ندارد؟

در هر حال امروز حتی برخی پشت در بسته هم ماندند و چه بسا اگر این روزها همین طور ادامه می یافت، روز به روز داوطلبان عضویت در شورا بیشتر و بیشتر می شدند. این که چرا این اتفاق می افتد، موضوعی است که لازم است فرم ها و یا مصاحبه های این داوطلبان به درستی مورد بررسی قرار گیرد و یک تحقیق اساسی برای این حضور پرشور برگزار شود. باید بررسی کرد و دید که خود داوطلبان چه می گویند و از میان این سخنان سعی کرد به راز این حضور پرشور پی برد.

در اغلب حضورهای پرشور معمولا روزنامه نگاران معمولی و افراطی از هر سو می نویسند و مردم را تشویق می کنند و تحلیلگران جا افتاده هم در مطبوعات و سایر رسانه ها به گفتن علل حضور فلانی و بهمانی در یک طیف و ریزش یا رویش طرفداران انقلاب و از این حرف ها سخن می گویند. اما عضویت در شورا آن قدر که در سیاست های کلی کشور همچون ریاست جمهوری و .. اثر گذار باشد، آن هم با این تعداد، برای روزنامه نگاران حساس نیست و اتفاقا اغلب توجه ها به خوزستان و کردستان و ... است که ببینند چه حرفهایی از روسای جمهوری حاضر و سابق و السابقین گفته می شود.

اما فرضیه هایی می توان در مورد حضور سرشار مردم در عضویت شورا ساخت و درباره آن ها اندیشید که سوال های مطرح شده می تواند به شکل دادن این فرضیه ها بیانجامد. اما همان طور که در یاداشت های پیشین اشاره شده بود، جنبش های اودیپی، می تواند یکی از فرضیه های قابل ذکر برای حضور مردم در عضویت شورا باشد. به این صورت که بسیاری از مردم، متخصصین و صاحبان علقه و نظر به شهر و تقسم منافع ان، با توجه به اتفاقاتی که در گذشته و توسط اعضای پیشین شوراها در اقتصاد شهری رخ داد، به خصوص در زمینه تهران، علاقمند شده اند این موضوع مهم را خود شخصا بررسی و حل و فصل کنند.

وقتی تصادفی رخ می دهد، همه یک گوشه پارک می کنند تا بروند و ببینند چه خبر است و آن قدر که هیجان دیدن حادثه همه را به سوی محل تصادف یا دعوا و .. می کشاند، حواس شان نیست که از شخصی که از روبرو می آید بپرسند چه شده است. به علاوه، دیدن یک اتفاق چیز دیگری است. در دموکراسی ایرانی، اغلب منتخبین مجلس و شورا بدون کسب نظر از مردم و رأسا در مورد همه چیز احساس نخبگی می کنند و این که منتخبین مردم ایران خود را نخبه و همه چیز دان بدانند، اتفاق تازه ای نبوده است. لذا می توان این فرض را بنا نهاد که رازوارگی اتفاقات شهر آن هم از دریچه شورا (و مجلس و ریاست جمهوری) می طلبد بسیاری از مردم بخواهند خود رأسا بروند و شانس خود را برای دیدن این که در شهر چه خبر است، بیازمایند.

این فقط یک فرضیه است!
@thing
📎 رازوارگی شورا
توضیحات دکتر اسحاق رسولی

🔹 تحلیل ظریفی هست در عین حال به نظر می رسد که کثرت ثبت نام کنندگان در انتخابات ها و از جمله شورای شهر از زوایای مختلفی قابل بررسی است. یکی از ویژگی های فرهنگی کشور ما پذیرش فاصله قدرت هست بر اساس مطالعات فرهنگی آقای هافستد که حدود ۶۴ کشور و از جمله ایران را بررسی کرده است. در ایران فاصله قدرت زیاد هست. مردم صاحبان پست و مقام را خیلی تحویل می گیرند.
از طرف دیگر گسترش دانش آموختگان دانشگاهی و نیاز آنها به تحرک اجتماعی بیشتر نیز در این زمینه مشهود هست.
اغلب ما دنبال مهم بودن هستیم تا مفید بودن و این مساله ریشه تاریخی دارد که در طول تاریخ عده محدودی بدلیل خانوادگی در مسند قدرت قرار گرفته اند و هر کاری دلشان خواسته انجام داده اند و بدون تلاش و نشان دادن نبوغی خاص از همه چیز و قدرت برخوردار شده اند و عده وسیعی باحسرت به آنها نگاه کرده اند. اکنون جامعه در صدد رهایی از عقده های تاریخی هست. تا یک روزنه ای برای قدرت باز می شود عده وسیعی هجوم می آورند.

⭕️ در سنت چنين بود در قرن 21چرا؟
🔹 به نظر مي رسد ساختار هم سنت را پذيرش کرده که به افکار مدرن رويکرد مدرن و احزاب روي خوش نشان نمي دهد ساختار منزلت ها را مثل رکن الدين و ...سلطنه فعلن بين اشخاص با عناوين جديد شورا، هيئت علمي، مدير منزلت مي دهد؛ ما هنوز از مشروطه تاکنون در دوره گذر هستیم و یکی از معضلات جامعه ما طولانی شدن بیش از حد این دوره هست؛ هنوز در مورد مشارکت سیاسی به صورت سازمان دهی شده که همان احزاب هستند به صورت کج دار و مریز حرکت می شود.
✨اولین ویژه نامه اتحادیه جامعه شناسان ایرانی در تلگرام(اجادت)

با موضوع "شوراها" ✨

هشتم فروردین

✅مصائب ورود ورزشكاران و هنرمندان به عرصه سياست
✍️محمد امین قانعی راد
https://t.me/MAminGhaneirad/754
✅تاملی بر تخصص گرایی در شورای شهر
✍️شهروز فروتن کیا
https://t.me/foroutankia/121
✅اداره شهر بیش از تعمیر دستشویی به تخصص نیاز دارد.
✍️محمد فاضلی
https://t.me/fazeli_mohammad/642
✅تهران، دستشویی، و انتخابات شورا!
✍️مهران صولتی
https://t.me/solati_mehran/276
✅در دفاع از ایده تخصص گرایی در شورای شهر فاضلی
جمال عبداله پور
https://t.me/Social_Science/6554
✅شورای شهر، ورزشکاران و متخصصان
✍️علی سرزعیم
https://t.me/ali_sarzaeem/982
✅قدم‌هایی که قدسی زدایی شده‌اند
✍️محمد رضا پویافر
https://t.me/mr_pouyafar/186
✅رازوارگی شورا
✍️محمد زینالی اُناری
https://t.me/thing/544
✅پیرامون انتخابات شورای اسلامی
✍️حسن رشیدی
https://t.me/DrHassanRashidi/564
✅ اهمیت درخواست یاری از شهروندان
✍️سیامک زند رضوی
https://t.me/siamakzandrazavi/1322
✅شعوراجتماعي،وجدان فردي،بازتاب اجتماعي
✍️ شيرين ولي پوري
https://t.me/criminalsociology/5753
✅به‌سوی برنامه‌های انتخاباتی«سنجش‌پذیر»
✍️میثم هاشم خانی
https://t.me/social_Economics/776
✅با غرب تهران چه میکنیم؟ نگاهی به سوء مدیریت شهری در ایران
✍️سید جواد میری
https://t.me/seyedjavadmiri/1233
Forwarded from یادداشت
"کار انسانی" عضو شورا
محمد زینالی اُناری

اغلب مردم مشاغلی را به رسمیت می شناسند که تجاری، تولیدی و اداری مالی بوده و مستقیما در همه آن ها پول نقش اصلی را دارد. بر فرض مثال آن ها بیشتر از پزشک این مصداق را در نظر دارند که پس از معاینه دارو یا عمل جراحی و .. به آن ها تجویز و اجرا کند یا مهندس برای آن ها نقشه و خانه تدارک ببیند. به نظر آن ها مشاغل بیشتر حالت مبادله ای دارند و مردم باید پول داده و خدمات یا کار آن ها را بخرند. مشاغل هم فکر می کنند که باید کار آن چنان عینی و قابل تصور مردم باشد که آن را دیده و بپسندند تا بخرند. به همین دلیل بسته بندی و دکوراسیون مکان در عرضه خدمات دیرزمانی است که اهمیت زیادی یافته است.

در عصر بازگشت به انسان که آن را پست مدرن هم می خوانند، نوع دیگری از کار هم وجود دارد که برای جامعه ما هم اکنون کمتر شناخته شده است. بسیاری از معترضان به سیستم اداری مدرن جوامع شعار بازگشت به انسان و انسان مداری در خدمات خود را مد نظر قرار دادند تا جایی که تقابلی عارفانه از سوی گروهی از فیلسوفان با جریان غالب به میان آمد که به انسان، فهم او و زندگی او اصلی ترین توجه را داشت. بعد از آن، توجه به همه اقشار جامعه مد نظر قرار گرفت و همه رفتند سراغ آن که کاری کنند که وضع بشر بهتر شود و همه بتوانند فعال و پویا شوند. مردم دیگر فقط مشتری خدمات نبودند و روابط هم فقط مادی قلمداد نشد. در این شرایط مشتری ها دارای حقوقی انسانی بودند و به درک و فهم آن ها اهمیت زیادی قائل می شد تا جایی که حتی بانک ها هم برای مشتری ها بهترین صندلی را تدارک می دیدند.

بخشی از کار مختص این است که بدون وجود کالا و خدات فقط با مردم صحبت کرده و آرائ و نیازهای ان ها بشنوند تا بتوانند از فرصت های اجتماعی به سود مردم استفاده کنند. آن ها سعی می کردند مردم را برای اکتساب مهارت ها و احقاق حقوق شان توانمند کنند. " کار انسانی" محور اصلی مشاغل اجتماعی و حتی اقتصادی و پزشکی شد. پرستاری از جنبه مراقبت پزشکی به سمت نظریه های روانشناسی و جامعه شناسی رفت تا بتواند به مراقبت بالینی تبدیل شود. از تلفیق سیاستگذاری، روانشناسی و اقتصاد، رشته ای به عنوان مددکاری اجتماعی شکل گرفت تا گروه های اجتماعی ضعیف را حتی در رده ی نفر به نفر توانمند کند تا دیگر محتاج کمک های مردمی و صدقات امداد نباشند. رونشناسان سعی می کردند وقت زیادی بگذارند تا بیماران پریشان بتوانند با تجدید روحیه خود حتی جایزه نوبل ریاضی هم بگیرند.

کار اصلی بسیاری از هنرمندان و سیاستمداران این شد که از آکتور بودن و قانونگذاری صرف به سمت انسان مداری رفته و سعی کنند از طریق گفت و گو و اهمیت قائل شدن به دیدگاه های مردم ساعتهای زیادی به شنیدن نظرات مردم و دیدن مشکلات آن ها بگذارند. از این رو بسیاری از هنرمندان و سیاستمداران جزء جنبش های اجتماعی محیط زیست و طرفداری از صلح شدند تا در برابر قدرت های رسمی با نیازهای مردم همسو باشند و جامعه را توسعه دهند. در حال حاضر هم بسیاری از رشته های دیگر سعی می کنند جامعه را با کاربری انسانی طراحی و توسعه بخشند.

هم اینک خدمات بسیاری وجود دارد که کار آن ها به جای ارائه ی بودجه و مواجب، باید کار انسانی قلمداد شود. آن ها باید زمان ارزنده ای برای مخاطبان بگذارند با خونسردی و خنده رویی با مردم صحبت کنند. راهنمایی های مکرر بکنند تا مشتری خدمات آن ها را بتواند به خوبی دریافت کند. دیگر زمانه "مشکل خودتان است و به من ارتباطی ندارد" گذشته است. سازمان های امدادی و حمایتی باید اغلب کارشان را با شنیدن و گفت و گو کردن با مددجویان و نیازمندان بگذرانند. کار انسانی می تواند انسان های ضعیف و فاقد قدرت را تقویت کرده و نیاز آن ها به کمک، دیده شدن و همدردی را مرتفع کند. چرا که مردم آسیب دیده بیش از این که به پول و امکانات ناقص نیاز داشته باشند نیازمند فهمیده شدن، شنیده شدن و مورد اعتماد و پذیرش قرار گرفته شدن هستند. طراحی و توسعه کار انسانی از شنیده شدن پیام مولوی و سعدی توسط متخصصان فهیم رشته های روانشناسی، پرستاری و اقتصاد آغاز شده است.
یک داوطلب شورا هم باید کسی باشد که کار انسانی را ملاک و پیشه ی خود قرار داده باشد. به ویژه این که او در این زمینه تخصص داشته باشد. آن ها باید بیش از این که تجربه تولید، خدمات و برش و ترکیب داشته باشند، متکی بر فهمیدن، شنیدن و فعالیت کردن به نفع گروه های فاقد قدرت و فاقد توان باشند، چرا که مردم بعد از رای دادن، توانایی و قدرت خود را به این افراد وا می نهند و منتظر دیده شدن و شنیده شدن و وارد کردن سخن آن ها به ساحت قدرت می باشند. نماینده شورا باید بتوند با همه گروه های مردم ارتباط داشته و در شهر نیازسنجی کند.

کار انسانی کاری است که با اهمیت دادن به مردم شهر می تواند موجب توسعه اعتماد، برابری، آموزش، توانمندی و در نهایت توسعه اقتصادی درون زا شود.

@thing
جنبش های اودیپی، چپ گرایی بومی
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه

همه فکر می کنند چپ، یک تفکر غربی است و یا از سوی روسیه یا تفکرات مارکسی تولید شده و در کتابهای ترجمه ای وجود دارد. اما به نظر می رسد تا کششی از جانب بوم ایرانی نباشد، کوشش مترجمان به جایی نمی رسد. این که گروهی پولدار باشند و گروه دیگری فاقد پول باشند، در همه جا بوده و تقسیم منابع یک مشکل دردسرساز در جهان بوده است. پیامبران نیز هر وقت قیام کرده اند، پیامی برای این مشکلات داشته اند و امثال جویبر و ذلفا را به همراهی هم فرا خوانده اند. اما طبیعتا چپ در جامعه ما کمتر تئوریزه شده و تئوری های موجود که در کتابها دیده می شوند قضیه را بهتر توضیح می دهند.
نوعی چپ گرایی بومی هست که شاید اگر اصلا بحثهای مارکسی و لنینیستی را هم نخوانیم، باز موجودیت دارد. در واقع موضوعی که چپ ها مطالبه می کنند، یک اتفاق جهانی است. در همه جا وقتی دو نفر باشند که سهم بیشتر و کمتر داشته باشند، مشکلات و دردسرها شروع می شود، چه این که این مشکلات بر سر منابع اولیه زندگی و معیشت باشد که در فرد دیگری این موضوع به شکل دیگری نمود می یابد. داستان هابیل و قابیل از اولین داستان هایی است که قدمت تاریخی دارند. در آن هم نزاع بر سر مالکیت می باشد، منتها به نظر می رسد که وضعیت زندگی و زیبایی در این داستان مورد توجه قرار گرفته است.
این داستان را ما در شعر شاعران هم می بینیم وقتی که بسیاری از شاعران عاشق دختران قاجاری می شدند و عشق های درباری شهره زبان ها بوده، از این رو بوده که سطح زندگی در این نوع از معیشت بهتر بوده و طبیعتا افراد جلوه های بهتری در نسبت با سایر اقشار جامعه داشته اند. همین وضعیت نشان می دهد که تفاوت میان گروه های جامعه بسیار است و پس از عشق شاعران، نوبت احساس سایر مردم می رسد که مقایسه ای بکنند و ببینند که چرا ما در این وضعیت هستیم و چرا او در آن وضعیت. به تدریج نارضایتی بر سر داشته ها بالا می گیرد تا این که اتفاقاتی بیفتد.
ابن خلدون این قضیه را به خوبی توصیف کرده است. وقتی گروه هایی به صورت خشن و سخت روح در سرزمین های کوهستانی و به سبک کوچران زندگی می کردند، می دیدند که گروهی در شهر به زیبایی و خرمی زندگی می کنند. به همین دلیل کولی ها و کوچ رو ها اغلب مدت ها در شهرها به صورت پرسه زن ظاهر می شدند و ناگهان گروهی از بیابانگردان به شهر حمله می کردند و منابع را از دست شهرنشینان مرفه در می آوردند. به تدریج همین گروه جدید هم وقتی مردان را تار و مار کردند و زنان را از آن خود کردند، پس از مدتی شهر نشین می شدند و نفر بعدی تیم بعدی، یعنی بیابانگردان جدیدی به آن ها حمله می کردند.
این قضیه در ایران هم اتفاق افتاده بود و حکوتهای عشایری در سالهای قبل به صورت نادرشاه و باقرشاه بر وضعیت موجود خروج کرده و ادعای سلطنت می کردند. آن ها از وضعیت کشور و دروغ بودن حکومت ناله کرده و سپس با جنگ خونینی آن را از آن خود می کردند. تا همین اواخر هم عشایر به شهرها حمله داشتند و در زمان احمدشاه هم شهرهای آذربایجان و کردستان اسیر تاراج عشایر پیرامون شده بودند، چه این که همین گروه ها هم در سطح منطقه با هم متحد شده بودند. این، یکی از آخرین بارهایی بود که نظم شهری عشایر را پس زد و به تدریج مدرنیته ایرانی آغاز شد. اما موضوع حکومتهای محلی و دعوایشان با سیستم مرکزی بر سر زبان به جای ماند.
حال در هر زمانی و به صورت متفاوتی امکان این که گروه های اقلیت شکل بگیرند و با متصدیان صدارت دچار تضاد شوند وجود دارد. آن چه در میان پایین شهر و بالای شهر تهران شاهد بودیم، یکی از این پدیده ها بود که کم هم روی سیاست و فضای اجتماعی بی تأثیر نبود. تضادهای شهری روستایی، جوانی و پیری در مدیریت کشور، پایتخت نشین و شهرستان نشین هم در بسیاری از مطالبات بی تأثیر نبود اما خوبی این قبیل از تضادها این است که ورقه برگشته و از سری تضادهای همراه با خشونت به تضادهای مدنی تبدیل شده است. هم اکنون همین موضوع در قبیله گرایی حاشیه نشینان و شهروندان قدیمی هم بروز می دهد.
این نوع تضاد بیش از آن که به سیاستهای غربی و تبیین های چپ از حکومت آرمانی و ... بپردازد، بیشتر بر اساس بافت بومی و باورهای درونی قبایل و گروه های شهرنشین بر می گردد. در این که حزب توده و داستان های مارکسیستی در شکل گرفتن عقاید چپ در شهرنشینان موثر بوده اند، شاید شکی نباشد. اما بیشتر از این، زمینه بومی توزیع ثروت و توجه به پیشرفت شهرکهای داخل یک شهر و تقسیمات جغرافیایی متعدد دیگر دخیل بوده است. با هر اندازه کاهش منابع یک طبقه، سطح کیفیت زندگی، سواد و توانایی فعالیت آن در جامعه تضعیف شده و ابعاد متفاوتی از تفاوت اجتماعی میان این دو گروه ایجاد می شود که رسیدن به تفاهم در جامعه را سخت می کند.
ادامه 👇👇👇👇👇
@thing
جنبش های اودیپی: چپ گرایی بومی صفحه دوم

در بسیاری از کشورهای دیگر، این کشمکش ها خیلی پیشتر اتفاق افتاده اند تا جایی که بر اساس انواع تبیین ها نظم های سیاسی از سوی گروه های متفکر پیشنهاد می شود و رفته رفته تبیین های سیاسی ای وجود دارد که بتواند از همه این نظریه های سیاسی به ترتیب تناسب استفاده کرده و مسائل را سامان دهند. اما در جامعه ما متاسفانه مدل سازی های نظری به سختی صورت میگیرد و به جای این که تبیین های سیاسی رخ دهد، به خاطر برخی مسائل نظری (که در آینده به آن ها خواهم پرداخت)، این گروه ها نتوانسته اند به مرحله تبیین برسند. در نتیجه مدام گرایش دارند خشونت های اسطوره ای را به خودیادآور شده و گاه به دوران پیشامدرن ریجت کنند.
از این رو است که گاه شرایط دوران قاجار در نظر ها زنده شده و توسط گروه های سیاسی سیاست های طرد و حذف رقیب رخ می دهد. جنبش های اودیپی، هر از گاهی که نه، مدام در بطن و روح جامعه وجود دارد و هر حکومتی بخواهد آن را نادیده بگیرد، با خشونتهای ناشی از رقابت و یا حسادت گروه های مختلف روبرو خواهد شد. ماجراهایی که توسط مهاجرین در اروپا اتفاق افتاد و انگلیس و آمریکا راه خود را به مهاجرین بستند، کم از این داستان سراغ ندارد. چه این که ان تفاوتهای شهرنشینی به سرعت دامنه تفاوتهای شرقی و غربی و گرفتاری های خاورمیانه را به میدان فرا خواند و چه اتفاقاتی که نیفتاد.
با شکل گرفتن رویه های همراه با طرد و تحقیر گروه ها در برنامه های اجتماعی تفاوتهای بسیاری ایجاد می شود که گاه به دو فرهنگ و دو سبک زندگی متفاوت می انجامد که تحمل شیوه دیگر از زیست جهان را نداشته نسبت به حدوث و وجود تفکرهای متفاوت خشم می گیرند. در نتیجه باید گفت یکی از فعالیت های دولت ها در اسناد و برنامه هایشان باید ابتدائا بر مبارزه با نابرابری و سپس برنامه ریزی و سیاستهای برابری مبتنی باشد. بی توجهی به این نکات موجب می شود که همواره گروه هایی رانده شده در جامعه باشند که به دنبال رهایی بگردند وچه بسا اسیر تفکرات کوتاه مدتی همچون دزدی و حیله گری شوند که آن ها را به جان جامعه بیندازد.

@thing
بروبیاکراسی، روزنامه اعتماد، ۱۷بهمن۱۳۹۵
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه

چندین سال در جایی کار میکردم که تنها چند نفری بودیم و هر یک بیش از دو سه نوع کار انجام میدادیم. چارت یا نقشه ای تخصصی ما زیاد بود، ولی تعداد مان اندک، کاری که به ظاهر پسندیده مینماید نفرات کمی کار چندین نفر را انجام بدهند. در سازمان، کار با تنوع و نیروی انسانی لازم برای آن تعریف میشود، ولی آن چه که ما داشتیم، نوعی ترکیب نقشها و کوچکتر شدن کارایی و حجم کار بود. به علاوه، سعی میکردیم برنامه ها را با شور و همافزایی اجرا کنیم و برای رعایت حال رهبری مدیران به سرعت فرمانها را عملی میکردیم. البته این الگو، در جامعه ی ما یک کار ناب و الگویی پرتلاش از کار و کوشش محسوب میشود.

سازمان، یک مفهوم آرمانی دارد. برای ما ایرانیها که الگوهای مختلفی از گروه های کاری را تجربه کرده ایم، احتمالاً سازمان و پستهای تخصصی چیز عجیب و غریبی هم بنماید. تا بیاییم بسیاری از پستها را تأمین کنیم، طول میکشد و در بسیاری از مراکز، واژه "پست" یک جور مقامبازی و خود بزرگبینی تلقی شده و برای رسیدن به آنها هم راه های متداول دروس مدیریت طی نمیشود. چه بسا سالهای سال هم نتوانیم این موضوع را حل کنیم که سازمان و نقشهای انسانی مثل معاون و مدیر، یک سری مفاهیم علمی هستند و قرار است افراد طبق الگوهای خاصی در این ردهها قرار گیرند.

مفاهیمی چون تخصص و سازمان اگرچه بومی نیستند، ولی مفاهیمی ساده و صمیمی از مهارت و روابط دوستانه را در بر دارند. رابطه ی هر فرد با کار و صاحب کار هم اهمیت دارد. سازمان ترکیبی از روابط عمودی و افقی انسانها به همراه درک و دریافت فردی و گروهی از معنای کار. گاهی درک ما از کار و روابط سازمانی به پول و قدرت تقلیل مییابد، اما در واقع معنای اصلی، مشارکت و تعاملی است که مردم از طریق کارهای متمایزشان، برقرار میکنند. برای فرد، تولید فردی با مهارت تخصصی معنا مییابد و برای مدیر، شکل دادن به کار گروهی و تسهیل مشارکت و تعامل های بین افراد.

فرهنگ های انسانی، با تعریف و خواندن قوانین و دروس شکل نمی گیرند و چه بسا نیاز به مراقبه و بالینگری ای طولانی دارند. "ماکس وبر"، به تأثیر تذکره الاولیایی نصایح بنیامین فرانکلین نزد پروتستان ها بر ساختبندی کار و پیشه ی سرمایهداری اشاره میکند. نظیر این چنین روحیهای را ژاپنیها از تعهد سامورایی ها وارد مشاغل کارگری سازمانهای صنعتی کردند، مالکانِ کار امکانات زندگی و رشد کارگران را در قبال کار و خلاقیت گروهی به طور متقابلی تضمین کردند. آیا ما هم در گذشته نظیر گروه های سامورایی ژاپنیها، شیوهای از الگوی همکاری گروهی داشته ایم؟

فعالیت های اقتصادی ما در الگوهای گروهی از "کار دسته جمعی"، " گروههای جوانمردی" و "کارگاه های استاد-شاگردی" صورت میگرفت. کار دسته جمعی، الگویی روستایی از هم افزایی در بنه ها بود که طی آن همه با هم کارهایی نه چندان متفاوت انجام میدادند. در الگوی عیاری، زور و شور جوهر کارهایی را شکل میداد که از طریق قدرت و سرعت همگانی میسر میشدند؛ الگوی استاد-شاگردی هم مختص کارگاه های ساده ی ایرانی بود که در آن استاد بر شاگردان ولایت و نظارت داشته و همه چیز را یاد میداد الا "فوت آخر" که اقتدارش محفوظ باشد.

این سه نوع کار گروهی، کارهایی تخصصی به شیوه امروزی نبودند. در الگوی کار جمعی، روابط تقریبا همگن و ماهیت کارها برای همیاری اهل بادیه تعریف شده بود، تا جایی که تغییر و جابهجایی افراد در روند کار تأثیر نمیگذاشت. در گروه های عیاران، اخلاقی عمومی وجود داشت که همه را برای رعایت الگوهای کار مبتنی بر زور سامان میداد. در استاد-شاگردی رابطه ی عمودی و اقتدار از طریق مهار اطلاعات در نزد استاد، موجب میشد شاگردان همواره گرد او بچرخند و کار کنند.

ماحَصَل این سه شیوه الگوی قدیمی کار در ایران، مهارتهای ساده و گروههای یک دست و بیشتر مبتنی بر کنترل توده ای بود. اگر این سه شیوه وجود داشته باشند، نهایتا شور عمومی و کاری ساده و دوستانه شکل میگیرد نظیر بروبیایی که در میهمانیهای بزرگان و فعالیتهای دسته جمعی محلهای شکل میدهیم. نمونه ی محض اینها مثل ارباب، اوستا و کارگرانشان در رستورانها و مکانیکی های سنتی امروزی دیده میشوند.

شیوه های نظارت در هر یک از کارهای گروهی سنتی، بر الگوی اقتدار اربابی و استادی با زیردستان تکیه داشت. الگوهای اخلاقی و باورهایی چون حمایت و طرد همچون مرد/نامرد در سیستم عیاری به شکل دادن همبستگی و رعایت هنجارهای گروه کاری نظارت داشت. وابستگی به اربابان محلی کار روستایی، ترس از طرد در میان گروههای بومی و دلبستگی معنوی به استاد که بیشتر به خاطر خویشاوندی موجود در کارگاههای صنعتی بود، این سیستمها را انسجام و معنا میداد.
فهم ما از همکاری بر اساس این سه سازمان شکل گرفته است و چه بسا پذیرفتن معنای آرمانی سازمان توأم با چنین بستری از فهم صورت گیرد. سازمان و دوره های آموزشی هرچه بگویند، ما الگوهای مبتنی بر همسانی شغلی بنه، همبستگی اخلاقی عیاران و رهبری پذیری شاگردان را عملی کنیم. به جای رشد و خلاقیت تخصصی، کدبندی های جدید علمی، تغییر مداوم نیروی انسانی، فوران اقتدار عمودی و انحصار اطلاعاتی ( و راند) در گروه های سازمانی ما بازتولید میشوند. در نتیجه کار گروهی و سازمان به نظامی از الگوی قدرت و نظارتی همانند بروبیای خانه اربابان و کارگاه های ساده صنعتی تبدیل میشود.

در حال حاضر، سیستم های مدیریت کیفیت و مدیریت دانش در دنیا به راه افتاده و نیاز به ارتقای سازمانی است. اما روح فرهنگ جمعی ما درروابط انسانیمان نمود می یابد. در کنار مفهوم اعلای سازمان، روابط انسانی کهن بوم ما در جمع های گروهی مشهود است.
اگرچه امروز سنخ های مطلوب از سازمانهای ما به دنبال دریافت گواهی های بین المللی برای الگوهای عالی مدیریت تیمی شان هستند، اما الگوهای محلی و قومی کار همگانی، ارزشهای قدرت، سرعت و همگونی را بر نظارت، خلاقیت و تخصص رواج ترجیح میدهند.

http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=642&PageNO=16

@thing
علی بازی
محمد زینالی اُناری

جوانمرد و جوانمردی از دیرباز موضوع و مسئله جوامع ما بوده است. هر که دوست داشت دستی از فقرا بگیرد، سعی می کرد در این کسوت در بیاید و یا این که هر کس در این کسوت بود، سعی می کرد برای حفظ ظاهر خود، دستی از فقرا هم بگیرد. داستان مشهورتری که از این موضوع یادمان هست، مکتب عیاران بود که بعدا هم اتفاقا توانستند بخشی از حکومت سیستان را به دست بگیرند. همین کسوت در سیاست و حتی اقتصاد امروز ما هم وجود دارد و بخشی از مردم سعی می کنند چه بسا در این کسوت تشبه به علی (ع) داشته باشند، اما این که چقدر توانا هستند و چقدر تشبه دارند، مسئله ای دیگر است.

مسئله عمومی در کشور ما از هر سوی تعریف می شود، اما چه بسا برخی از اخلاقیات اقتصادی ما هم بتوانند مسئله پنداشته شوند. این که چقدر به اخلاق و اقتصاد نوین پایبندیم و مالیات می دهیم و رعایت قانون می کنیم یا چقدر به اخلاق سنتی و اقتصاد جوانمردی پایبندیم و دوست داریم در همین زمانه هم از اربابان بگیریم و به فقرا بدهیم. چه بسا همین جوانمرد بازی در نوعی از قانون گریزی جامعه ما رخنه کرده و برخی فکر می کنند اقتصاد و دولت انقلابی ما کفاف حمایت از فقرا و بدبختان را ندارد و می توان در این زمانه در تقابل با آن جوانمردی کرد و به ضعفا رسیدگی کرد.

جمهوری اسلامی از اول سعی کرد با نهادهای نوین دینی این ساختارها را درون اقتصاد و سیاست نوین خود قرار دهد و اگر موفق به این کار می شد، توانسته بود شمّه ای از موفقیت اقتصادی ایران در راستای حل مشکل بدبختی و فقر به جهانیان نشان دهد. اما چه می شود گفت که برخی دوست دارند در درون همین ساختار مدعیانه ایران که بایستی تا حال از سیستم رسمی خود به فقرا رسیدگی کرده و آن ها را توانمند میکرد یا اقتصاد مستحکم و اساسی که حامی همه دهک ها باشد درست می کرد، در برابر سپهر رسمی هویت جوانمردی ایجاد کرده و در نشان دادن وجهه علی گونه از خود تلاش کنند.

پرخاش علیه رعایت عدالت در ایران، آن را از استحکام در می آورد و مارکسیسم بازی با نام علی (ع) یا پیشه کردن سلوک جوانمردی و تشبه به علی (ع) و سرکشی به فقرا و پخش کردن منابع من درآوردی در میان مردم جنبش یا خروشی است علیه ساختارهای رسمی دولت ایران که خود آن ها محصول انقلاب اسلامی بوده است. این را نمی توان نوعی پساانقلاب یا حرکت جدید عدالت ورزانه دانست، چرا که خود گامی در درون دولت راه پیمود و الگوی موفقی در ریشه کنی فقر نبوده است و هنوز نقدهای وارده زمزمه می شود. جوانمردی در سالهای گذشته به درون دولت رفت و نتوانست جوانمردی کند و علی بازی مانور موفقی از خود نشان نداد.

این عمل احتمالا به نوعی کردار سیاسی درون اجتماع ایرانی تبدیل شده است، اما ضربه مستقیم به ساختارهای اقتصادی و سیاسی کشور می زند و چه بسا در سست کردن پایه های ملیت و حکومت موثر باشد و عقل سلیم این را نمی پسندد که کرداری یکبار ناتوانی خود را نشان داده و دوباره هم تکرار شود. تکرار این قبیل تشبه به علی (ع) و ادعاهای آخرالزمانی، موجب سست شدن اعتقاد مردم به این روحیات شده و آن را به نوعی بازی تاریخی و هجو پست مدرنیستی در سپهر سیاست ایران تبدیل می کند. باید نشست و دید که این بار چه نوع بازی جدیدی راه افتاده و چه هجوهایی شکل می گیرد، اما واقعا این در شأن اعتقاد مردم به علی (ع) و در حق تلاش های ایثارگرانه در راه حفظ جمهوری اسلامی نیست.

@thing
چشم اندازهای بسته ( صفحه ۱)
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه

یادش به خیر! زمانی بود که از خانه در آمده و به آن سوی خیابان می رفتم که سرشار از گیاهان بلندقد بود و به جایی میرسیدم که پر از شقایق می شد و می چیدم و می خوردم. سپس یادم می افتاد که مادرم منتظر است و بر میگشتم. وقتی هم بود که از پنجره خانه نگاه می کردم و آخرین خانه شهر را می دیدم. وقتی با پدرم مسافرت می کردم، او از سفرهایش با اسب میان روستاها تعریف می کرد که چه کوه هایی را پشت سر می گذاشت و آن منظره ها را با اشاره دستش از لای جاده ماشین رو نشان می داد. هر قدر آدمی سواره تر می شود، از منظرها و چشم اندازهای طبیعی دورتر می شود و با کوه ها و سنگریزه ها و حتی انسان ها بیگانه تر. بی خود نیست که شاعر شهیر ایرانی این دوری را در شعر خودش بیان کرده و در دل واژه ها چشم اندازهای "حیدربابا" را می جوید.

یکی از چشم اندازهای دیرآشنا برای کسانی که با ماشین ها در جاده ها بزرگ شده اند، چشم اندازهای حاشیه جاده است. گذر از هر منظره ای ده ها، آدم ها و کشاورزانی را نشان می داد و یا باغ ها و مزرعه های کاشته شده را که به پرتره اساسی جاده ها تبدیل شده بود. لب جاده ها، قهوه خانه هایی بودند که شکل در و ایوان آن ها به یک فرم تکراری از حضور در میان روستاها تبدیل شده بود. جاده، عبارت بود از چشم انداز مزارع، گذرگاه میان درختان و استراحتگاه هایی که در آن جا اقلام روستایی و صنایع دستی از نزدیک دیده می شد. از میان همین فرهنگ سر راهی بود که "اکبرجوجه ها" ایجاد شدند. اینک اگرچه حیدرباباها رفته بودند، اما ما در میان حیدربابا ها راه می رفتیم و از نزدیک آن صحنه ها را می دیدیم و یک وعده غذا میهمان شان می شدیم، اگرچه دیگر فرصت نداشتیم در آن جا بمانیم و زندگی کنیم.

سفر در دل طبیعت، یاد آور شعری بود که می گفت " دشت هایی چه فراغ، کوه هایی چه بلند" بوی علف یا آتش چوب، درون خودرو می پیچید و گاه که گذر به مردادهای گیلان می افتاد، بوی برنج آفتاب خورده سکوت را نصیب مسافر میکرد. از کنار راه تا دور دست، سبزهای روشن زندگی دیده و دور دست ها و وسعت دشت ها عیان می شد. درختان قد خود را بلند می کردند تا جاده از میان شان بگذرد و گاه آن قدر پشت سر هم روئیده بودند که آدمی احساس می کرد داخل تونلی قرار گرفته است. خانه مردم در جاده های گیلان از نزدیک دیده می شد، آن قدر که احساس کنی صدای تعارف شان را می شنوی. سفر در اتوموبیل و گذشتن از میان روستاها، دیدن زندگی روزمره مردم را میسر می کرد، زندگی ها انس می گرفت.

خود شهرها هم بی شباهت به جاده ها نبودند. خیابان های خلوتی بودند که گاه از مسیری که منتهی یا متکی به باغی باشد می گذشتند. اگر یادتان باشد، از کوچه ای وارد شده و در باغی به خوردن توت مشغول شدیم و صاحبان باغ دوغ هم درست کرده بودند و با پانصد ششصد تومان با دیسی توت داده بودند. یا باغ آلبالو و گیلاس در مسیر جاده بود و مهمانش می شدیم و باغبان اصرار می کرد: مهمان ما! رفته رفته این چشم اندازها هم تبدیل شدند به پارک ها و استراحتگاهها، وقتی که باغ گلابی قدیمی را شهرداری خریده و به مرکز فرهنگی تفریحی تبدیلش کرد و این نهایت لطفش بود که نگذارد صاحب باغ آن را به بازار ساخت و ساز بلندسرا(برج) تبدیل کند. زندگی در شهر از قدم زدن در گلگشت و مسیرهای طبیعی به پیاده روهای شلوغ تبدیل شد جایی که آدم ها به جای دار و درخت همدیگر را تماشا کنند. اکنون دیگر سنگفرش های شهر و درختان تزئینی جای شاخه های آویزان از دیوار خانه را گرفته اند.
اینک، روستائیانی که در کنار جاده ها زندگی می کردند نیز زمین خود را فروخته و به شهر آمده اند تا بتوانند به مسافرانی تبدیل شوند که همیشه از میان خانه هایشان می گذشت. آن ها انبوه کسانی را شکل می دهند که به شهر امده و عصر هنگام ها در سنگفرش ها و پیاده راه ها راه می روند. پیاده روی شهرها، دست کمی از جاده های پر از ماشین ندارد. اما چشم انداز آن ها هم به چیزی فراتر از انسان و خانه ها و نیمکت های کنار پیاده رو نمی افتد. مگر این که درختانی لب جوی کنار پیاده رو چیزی به خاطرات آن ها اضافه کند. زیر درختی بایستند و یا در پارکی که آب حوضش چشم ها را می نوازد، راه بروند و انتهای آن را که پر از خانه است بنگرند. یا این که در میان خودروها، ساختمان ها و تابلوهای هشدار و مکان ساعتی را سرگردان باشند و پی در پی به ساعت نگاه کنند.

http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=678&PageNO=16

@thing
چشم اندازهای بسته (صفحه ۲)
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه

حال، جاده های بین شهری هم روز به روز وسعت یافته و آن صحنه های نزدیک رودها و کوه ها هم از بین می رود. نسلهای جدید خود را در آغوش اتوبان هایی می یابند که دیگر باور کنند داستان حیدربابا و اکبرجوجه یک برند یا فرم سنتی است که باقی مانده و هویت واقعی ندارد. صحنه های شیرین سنتی به خاطره ای قدیمی تبدیل شده که حتی خود بومی های محلی هم آن را به یاد ندارند. اکنون چشم اندازهای جاده، پر از ماشین و گاردریل هست و تابلوهایی که آدم ها را به آرامش و راندن از سمت راست دعوت می کند و تقاطع هایی برای رفتن به شهرهای در دور دست را مشخص کرده است. چشم انداز جاده ها، اگرچه هنوز از دور دست شهرهاوکوه هایی را شاهد است، اما آن وضوح و سر زندگی که مسافر را میهمان چشم انداز خود میکرد، از بین رفته است.

با تمام شدن دل انگیزی های جاده و روستاهای سر راه، مسافران جاده ها، دیگر خود را شاهد سینمای طبیعی و سیار نمی بینند و بلکه درون سیل خودروها غلط می زنند. ارتباط چهره به چهره سریع با روستائیان و حضور در قهوه خانه های ساده آن ها، تبدیل می شود به حضور در میان فرم های متنوع خودروها و صحنه های نمایشی تعامل فرمی از طریق پوشش های خودرویی. اینک انسان ها با فاصله های دورتری از هم سعی به تعامل می کنند. آن ها ابژه ها یا نمادهای زندگی را به جای دیدن و گذر کردن از میان شان، با خود به مقصد سفر می برند. ویلاها ساخته می شود و زمین هایی که تا دیروز چشم اندازهای طبیعی بودند تبدیل به بازسازی های نمایشی از زندگی شهری می شوند. مسافرت ها به کارناوالهای سنگین خودروها تبدیل شده و آدم ها را مطیع منطق ترافیکی خود می کنند.

شهرها پر از خانه های رنگارنگی و تراکم ساختمانی که مبلمان شهری دستور پخت آن را داده، می شوند؛ جاده ها هم قطورتر و میزبان پرترافیک خودروهای رنگارنگ و متنوعی می شوند که از مرزها وارد می شود. رنگهای جذاب و خیره ی کننده مناطق بالای شهر به درون طبیعت می افتد و بعد از مدتی از روستاهای ساده سر راه، شهرهایی می سازد که مقصد دالان های پر از خودروی اتوبان باشند. ساکنان قدیمی روستاها هم گاه مسافرانی میشوند که میراثشان اتوبوس های رنگ و رو رفته میان شهرها است که حق وارد شدن به خط سبقت اتوبان ها را ندارند. آن ها با خوردن تخمه مشغول می شوند تا بقیه جاده را بخوابند و به مقصد برسند، سپس از اتوبوس پیاده شده و با خط واحد خود را به خانه می رسانند تا قدری استراحت کرده، دوباره کار کنند. شهرها و جاده ها بزرگتر و رنگارنگ تر می شوند و چشم اندازها بسته تر.

http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=678&PageNO=16

@thing
جنبش های اودیپی: فرهنگ اعتراض و انزوا (1)
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه

یکی از نمودهای اجتماع متکثر که در شهرهای امروزی سکنی یافته است، وجود گروه های متفاوت انسانی است. کدهای زیادی بر تفاوت ها می دمند، اعم از سن و نسل، جنس و ذوق، تکنیک و طبقه. به باور امیل دورکیم، جهان شهرنشینی که سرشار از الگوهای مدرنی زندگی است، جهانی سرشار از تفاوت ها و تمایز ها است. البته در جامعه ما آن گونه که دورکیم درباره جامعه صنعتی اظهار نظر می کرد، صنعتی شدن رخ نداده است و شهرهای ما به زعم من، شهرهایی توزیعی هستند و بیش از تولید در آن ها توزیع صورت می گیرد چرا که منطق زندگی و قواعد بقا در آن ها مبتنی بر منابع اولیه و تولید معیشتی ساده است.

در این حال، وقتی گروه های متفاوتی وجود می یابند که در استفاده و تعریف منابع برای خود ناتوانند، به صورتی اجتماعاتی در می آیند که با منافع جا افتاده سامان نمی یابند. منافع جا افتاده ایجاب می کند که تفاوت ها رخ ندهد و نسلها شبیه هم باشند و برنامه جنسی و قواعد کاری در منطقی سنتی تکرار شود و حتی تکنیک هم در منطق معیشتی اجازه ورود به عرصه اقتصادی نمی یابد. در نتیجه، هم تفاوت ها پذیرش نمی شوند و هم تمایزهای ضروری زندگی شهرنشینی مورد نفی واقع می گردند. از این رو همین استراتژی سنتی به جای این که با نوسازی جامعه آن را به نفع خود اداره کند، مانع نوسازی می شود چرا که منطق آن با کدهای جدید نوسازی ناسازگار است.

در نتیجه، کدهای جدید که متأثر از شهرنشینی و زندگی جدید تجاری در کنار هم قرار می گیرند، تولید گروه های جدیدی می کنند که در برابر این نوع منطق ثابت قد علم می کنند. چرا که شهرنشینی و انبوه شدن آدم ها نیازمند منطق جدیدی است تا پیچیدگی های جدیدی چون همسایگی، کار، ثروت و طبقه را تعبیر و تفسیر کند. به خصوص این که کدهایی که انسان های جدید و نیات جدید را خلق می کند، در خوانش تفاوت ها مصر شده و از طریق نسلها و گروه های جدید مطالبه ی خوانش جدید از زندگی می کند. اما منطق رایج، همچنان به یکسانی، تشابه و عدم تغییر اصرار می کند.

در نتیجه، گروه های جدید برای فهم و تفسیر خود، با منطق قدیم به چالش بر می خیزند و چه بسا منطق جدیدی هم شکل نگیرد، اما سخن هایی در میان جوانان و فعالان جدید شکل می گیرد که در برابر منطق قدیم به درخواست معنا می پردازند. فرهنگ مسلط مجبور است این گروه جدید را تفسیر و معنا کند و در غیر این صورت گروه های جدید به چالش خود ادامه می دهند. منطق رایج اصرار بر تکرار خود داشته و گروه های جدید را مطرودتر، اما متحدتر و هماهنگ تر می کند. در نتیجه پس از تکرار چنین اتفاقاتی در سپهر اجتماعی، اقدامات اودیپی گروه های جدید برای تفسیر درون گروهی درباره منطق زندگی صورت می گیرد. یکی از این گروه ها، خرده فرهنگ های جوانان است که با قرار گرفتن در کنار هم و سخن گفتن از زندگی خود، هر چه بیشتر و بیشتر در مورد نیازها و مشکلات بی پاسخ خود هماهنگ تر می شوند.

منطق رایج و فرهنگ مسلطی که از تکرار دارد، گروه های جدید را طرد می کند ولی آن ها در اعتراض به این رویه زندگی خود را با قواعد روزمره شان سامان می دهند. منطق رایج اگر نیازی به شنیدن چنین اعتراض هایی نداشته باشد و خود را ثابت، قدیم و مسلط پندارد، احتمال دارد گروه های جدید به بازسازیهای جمعی خود ادامه دهند، یا این که به صورت فردی از سپهر اجتماعی طرد شوند. به نظر می رسد هم الگوی انزوا و هم الگوی اعتراض در جامعه ما شکل گرفته است. شکل و فرم این واکنش ها بیش از آن که به سپهر سیاست کشانیده شود، چه بسا به سپهر زندگی خصوصی و فردی کشیده می شوند. از این رو روی اعتراض ها به خانواده و نماینده های فرهنگ قدیم باز شود.

به همین خاطر بیش از این که در جامعه ما سیاست محل حل مناقشه مابین منطق قدیم و گروه های جدید باشد، خانواده و ساختارهای معنایی است. از این رو معنای زندگی که صدها سال به سبک قدیم در جامعه مد و رایج بوده است، تقاص فرهنگ مسلط جامعه را می دهد و به تدریج می شکند و مسائلی چون جوانی طولانی، تجرد مشروعیت یافته، طلاق و ... رخ می دهد. شکل گرفتن الگوهای جدیدی از اعتراض به ساختارهای فکری زندگی و حتی انزوا که به شکل ذره ای شدن مردم و احساس تنهایی جمعی دیده می شود، ناشی از این است که الگوهای جمعی از حل مسئله که می توانست به شکل دادن منطق جدید زندگی بیانجامد، موفق نبوده و به تدریج گروه های معترض و منزوی ایجاد کرده است.

@thing
جنبش های اودیپی: فرهنگ اعتراض و انزوا (۲)

اعتراض و انزوا امکان دارد که به جز خانواده در سپهرهای دیگری هم خود را بیفشاند. اما مهم این است که مدیریت فرهنگ در جامعه به چه صورت باید شکل گیرد تا گروه های شهرنشین بتوانند خود را در منطق جامعه ادغام کنند. گروه ها ذاتا عبوس و گریزان نیستند و نیازمند حمایت و هدایت می باشند، اما این عمل رخ نداده و به جای حمایت و ارزیابی دقیق زندگی آنان، سخنها همواره بر حفظ منطق مسلط است. شهر می دان های جدیدی از زندگی می آفریند که نیازمند فهم و ترجمه و درنگ است، اما این میدان های جدید هیچ گاه توسط منطق قدیم دیده نمی شود چرا که تفکر آن مبتنی بر تکرار و وحدت است و تغییر و کثرت را بر نمی تابد.

@thing
نقش زنان در جامعه و انتخابات پیش رو
مطهره یوسف نژاد

هر جامعه ای از تعدادی زن و مرد تشکیل می شود که اگر تعداد هرکدام را به ازای هر صد نفر محاسبه کنیم به آن نسبت مردان به زنان یا نسبت زنان به مردان گفته می شود. این نسبت در هر جامعه ای متفاوت توزیع شده . یعنی در بعضی جوامع تعداد مردان بر زنان توفق می یابد یا بر عکس آن تعداد زنان بر مردان. اما آنچه که در دنیای امروز مطرح است نقش زنان و بهبود جایگاه آنان در عرصه های مختلف است. 

به عقیده ی «مارینا کاسارا» اگر کار در خانه و برای خانواده و همچنین فعالیت های مربوط به باز تولید در این عرصه را نیز به حساب آوریم، دو سوم کار انجام شده در مقیاس جهانی، توسط زنان صورت می گیرد، این در حالی است که زنان در مقیاس جهانی تنها ۱۰ درصد دستمزدها را به خود اختصاص داده اند. ۷۰ درصد فقیرترین اقشار مردم در جهان سوم و دو سوم افراد بی سواد در جهان را زنان تشکیل می دهند. زنان تنها ۹۸ درصد دارایی های جهان را در اختیار دارند.

در عرصه های سیاسی و اجتماعی هم نقش زنان نادیده گرفته می شود. در انتخابات ، زنان سهم کمتری از مردان داشته اند. بعضی از زنان شرکت کننده به دلیل نقش‌هایی چون همسری و مادری از شرکت در رقابت بازمی مانند و بعضی هم با وجود حل کردن این مسائل به دلیل وجود «سقف نامرئی» که نوعی تبعیض جنسیتی نوین محسوب می گردد از آوردن حداکثر آرا بازمی مانند.  هر جامعه ای دارای معضلاتی است که گره آن به دست زنان باز می‌شود. مشکلاتی از قبیل زنان بدسرپرست و خودسرپرست ، زنان آسیب دیده (قربانیان خشونتهای جسمی ، جنسی و...) ،تحصیلات ، اشتغال و ورزش بانوان و ....

در انتخابات سال نود و شش هم زنان سهم ناچیزی را به خود اختصاص داده اند. در پایتخت تنها پانزده درصد از افراد شرکت کننده در انتخابات شورای شهر زنان هستند.

 امیدواریم که در سالهای آتی شاهد حضور پررنگ تر زنان در انتخابات باشیم.نقش زنان در انتخابات شورای شهر خود را چگونه ارزیابی میکنید؟ به نظر شما چه عواملی باعث می شود که حضور زنان در سیاستهای خرد و کلان موثرتر تلقی گردد؟

http://kelidemelli.com/fa/news/7973/نقش-زنان-در-جامعه-و-انتخابات-پیش-رو

@thing