چشم اندازهای بسته (صفحه ۲)
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
حال، جاده های بین شهری هم روز به روز وسعت یافته و آن صحنه های نزدیک رودها و کوه ها هم از بین می رود. نسلهای جدید خود را در آغوش اتوبان هایی می یابند که دیگر باور کنند داستان حیدربابا و اکبرجوجه یک برند یا فرم سنتی است که باقی مانده و هویت واقعی ندارد. صحنه های شیرین سنتی به خاطره ای قدیمی تبدیل شده که حتی خود بومی های محلی هم آن را به یاد ندارند. اکنون چشم اندازهای جاده، پر از ماشین و گاردریل هست و تابلوهایی که آدم ها را به آرامش و راندن از سمت راست دعوت می کند و تقاطع هایی برای رفتن به شهرهای در دور دست را مشخص کرده است. چشم انداز جاده ها، اگرچه هنوز از دور دست شهرهاوکوه هایی را شاهد است، اما آن وضوح و سر زندگی که مسافر را میهمان چشم انداز خود میکرد، از بین رفته است.
با تمام شدن دل انگیزی های جاده و روستاهای سر راه، مسافران جاده ها، دیگر خود را شاهد سینمای طبیعی و سیار نمی بینند و بلکه درون سیل خودروها غلط می زنند. ارتباط چهره به چهره سریع با روستائیان و حضور در قهوه خانه های ساده آن ها، تبدیل می شود به حضور در میان فرم های متنوع خودروها و صحنه های نمایشی تعامل فرمی از طریق پوشش های خودرویی. اینک انسان ها با فاصله های دورتری از هم سعی به تعامل می کنند. آن ها ابژه ها یا نمادهای زندگی را به جای دیدن و گذر کردن از میان شان، با خود به مقصد سفر می برند. ویلاها ساخته می شود و زمین هایی که تا دیروز چشم اندازهای طبیعی بودند تبدیل به بازسازی های نمایشی از زندگی شهری می شوند. مسافرت ها به کارناوالهای سنگین خودروها تبدیل شده و آدم ها را مطیع منطق ترافیکی خود می کنند.
شهرها پر از خانه های رنگارنگی و تراکم ساختمانی که مبلمان شهری دستور پخت آن را داده، می شوند؛ جاده ها هم قطورتر و میزبان پرترافیک خودروهای رنگارنگ و متنوعی می شوند که از مرزها وارد می شود. رنگهای جذاب و خیره ی کننده مناطق بالای شهر به درون طبیعت می افتد و بعد از مدتی از روستاهای ساده سر راه، شهرهایی می سازد که مقصد دالان های پر از خودروی اتوبان باشند. ساکنان قدیمی روستاها هم گاه مسافرانی میشوند که میراثشان اتوبوس های رنگ و رو رفته میان شهرها است که حق وارد شدن به خط سبقت اتوبان ها را ندارند. آن ها با خوردن تخمه مشغول می شوند تا بقیه جاده را بخوابند و به مقصد برسند، سپس از اتوبوس پیاده شده و با خط واحد خود را به خانه می رسانند تا قدری استراحت کرده، دوباره کار کنند. شهرها و جاده ها بزرگتر و رنگارنگ تر می شوند و چشم اندازها بسته تر.
http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=678&PageNO=16
@thing
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
حال، جاده های بین شهری هم روز به روز وسعت یافته و آن صحنه های نزدیک رودها و کوه ها هم از بین می رود. نسلهای جدید خود را در آغوش اتوبان هایی می یابند که دیگر باور کنند داستان حیدربابا و اکبرجوجه یک برند یا فرم سنتی است که باقی مانده و هویت واقعی ندارد. صحنه های شیرین سنتی به خاطره ای قدیمی تبدیل شده که حتی خود بومی های محلی هم آن را به یاد ندارند. اکنون چشم اندازهای جاده، پر از ماشین و گاردریل هست و تابلوهایی که آدم ها را به آرامش و راندن از سمت راست دعوت می کند و تقاطع هایی برای رفتن به شهرهای در دور دست را مشخص کرده است. چشم انداز جاده ها، اگرچه هنوز از دور دست شهرهاوکوه هایی را شاهد است، اما آن وضوح و سر زندگی که مسافر را میهمان چشم انداز خود میکرد، از بین رفته است.
با تمام شدن دل انگیزی های جاده و روستاهای سر راه، مسافران جاده ها، دیگر خود را شاهد سینمای طبیعی و سیار نمی بینند و بلکه درون سیل خودروها غلط می زنند. ارتباط چهره به چهره سریع با روستائیان و حضور در قهوه خانه های ساده آن ها، تبدیل می شود به حضور در میان فرم های متنوع خودروها و صحنه های نمایشی تعامل فرمی از طریق پوشش های خودرویی. اینک انسان ها با فاصله های دورتری از هم سعی به تعامل می کنند. آن ها ابژه ها یا نمادهای زندگی را به جای دیدن و گذر کردن از میان شان، با خود به مقصد سفر می برند. ویلاها ساخته می شود و زمین هایی که تا دیروز چشم اندازهای طبیعی بودند تبدیل به بازسازی های نمایشی از زندگی شهری می شوند. مسافرت ها به کارناوالهای سنگین خودروها تبدیل شده و آدم ها را مطیع منطق ترافیکی خود می کنند.
شهرها پر از خانه های رنگارنگی و تراکم ساختمانی که مبلمان شهری دستور پخت آن را داده، می شوند؛ جاده ها هم قطورتر و میزبان پرترافیک خودروهای رنگارنگ و متنوعی می شوند که از مرزها وارد می شود. رنگهای جذاب و خیره ی کننده مناطق بالای شهر به درون طبیعت می افتد و بعد از مدتی از روستاهای ساده سر راه، شهرهایی می سازد که مقصد دالان های پر از خودروی اتوبان باشند. ساکنان قدیمی روستاها هم گاه مسافرانی میشوند که میراثشان اتوبوس های رنگ و رو رفته میان شهرها است که حق وارد شدن به خط سبقت اتوبان ها را ندارند. آن ها با خوردن تخمه مشغول می شوند تا بقیه جاده را بخوابند و به مقصد برسند، سپس از اتوبوس پیاده شده و با خط واحد خود را به خانه می رسانند تا قدری استراحت کرده، دوباره کار کنند. شهرها و جاده ها بزرگتر و رنگارنگ تر می شوند و چشم اندازها بسته تر.
http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=678&PageNO=16
@thing
www.etemadnewspaper.ir
روزنامه اعتماد
روزنامه اعتماد,اعتماد, Etemad
جنبش های اودیپی: فرهنگ اعتراض و انزوا (1)
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
یکی از نمودهای اجتماع متکثر که در شهرهای امروزی سکنی یافته است، وجود گروه های متفاوت انسانی است. کدهای زیادی بر تفاوت ها می دمند، اعم از سن و نسل، جنس و ذوق، تکنیک و طبقه. به باور امیل دورکیم، جهان شهرنشینی که سرشار از الگوهای مدرنی زندگی است، جهانی سرشار از تفاوت ها و تمایز ها است. البته در جامعه ما آن گونه که دورکیم درباره جامعه صنعتی اظهار نظر می کرد، صنعتی شدن رخ نداده است و شهرهای ما به زعم من، شهرهایی توزیعی هستند و بیش از تولید در آن ها توزیع صورت می گیرد چرا که منطق زندگی و قواعد بقا در آن ها مبتنی بر منابع اولیه و تولید معیشتی ساده است.
در این حال، وقتی گروه های متفاوتی وجود می یابند که در استفاده و تعریف منابع برای خود ناتوانند، به صورتی اجتماعاتی در می آیند که با منافع جا افتاده سامان نمی یابند. منافع جا افتاده ایجاب می کند که تفاوت ها رخ ندهد و نسلها شبیه هم باشند و برنامه جنسی و قواعد کاری در منطقی سنتی تکرار شود و حتی تکنیک هم در منطق معیشتی اجازه ورود به عرصه اقتصادی نمی یابد. در نتیجه، هم تفاوت ها پذیرش نمی شوند و هم تمایزهای ضروری زندگی شهرنشینی مورد نفی واقع می گردند. از این رو همین استراتژی سنتی به جای این که با نوسازی جامعه آن را به نفع خود اداره کند، مانع نوسازی می شود چرا که منطق آن با کدهای جدید نوسازی ناسازگار است.
در نتیجه، کدهای جدید که متأثر از شهرنشینی و زندگی جدید تجاری در کنار هم قرار می گیرند، تولید گروه های جدیدی می کنند که در برابر این نوع منطق ثابت قد علم می کنند. چرا که شهرنشینی و انبوه شدن آدم ها نیازمند منطق جدیدی است تا پیچیدگی های جدیدی چون همسایگی، کار، ثروت و طبقه را تعبیر و تفسیر کند. به خصوص این که کدهایی که انسان های جدید و نیات جدید را خلق می کند، در خوانش تفاوت ها مصر شده و از طریق نسلها و گروه های جدید مطالبه ی خوانش جدید از زندگی می کند. اما منطق رایج، همچنان به یکسانی، تشابه و عدم تغییر اصرار می کند.
در نتیجه، گروه های جدید برای فهم و تفسیر خود، با منطق قدیم به چالش بر می خیزند و چه بسا منطق جدیدی هم شکل نگیرد، اما سخن هایی در میان جوانان و فعالان جدید شکل می گیرد که در برابر منطق قدیم به درخواست معنا می پردازند. فرهنگ مسلط مجبور است این گروه جدید را تفسیر و معنا کند و در غیر این صورت گروه های جدید به چالش خود ادامه می دهند. منطق رایج اصرار بر تکرار خود داشته و گروه های جدید را مطرودتر، اما متحدتر و هماهنگ تر می کند. در نتیجه پس از تکرار چنین اتفاقاتی در سپهر اجتماعی، اقدامات اودیپی گروه های جدید برای تفسیر درون گروهی درباره منطق زندگی صورت می گیرد. یکی از این گروه ها، خرده فرهنگ های جوانان است که با قرار گرفتن در کنار هم و سخن گفتن از زندگی خود، هر چه بیشتر و بیشتر در مورد نیازها و مشکلات بی پاسخ خود هماهنگ تر می شوند.
منطق رایج و فرهنگ مسلطی که از تکرار دارد، گروه های جدید را طرد می کند ولی آن ها در اعتراض به این رویه زندگی خود را با قواعد روزمره شان سامان می دهند. منطق رایج اگر نیازی به شنیدن چنین اعتراض هایی نداشته باشد و خود را ثابت، قدیم و مسلط پندارد، احتمال دارد گروه های جدید به بازسازیهای جمعی خود ادامه دهند، یا این که به صورت فردی از سپهر اجتماعی طرد شوند. به نظر می رسد هم الگوی انزوا و هم الگوی اعتراض در جامعه ما شکل گرفته است. شکل و فرم این واکنش ها بیش از آن که به سپهر سیاست کشانیده شود، چه بسا به سپهر زندگی خصوصی و فردی کشیده می شوند. از این رو روی اعتراض ها به خانواده و نماینده های فرهنگ قدیم باز شود.
به همین خاطر بیش از این که در جامعه ما سیاست محل حل مناقشه مابین منطق قدیم و گروه های جدید باشد، خانواده و ساختارهای معنایی است. از این رو معنای زندگی که صدها سال به سبک قدیم در جامعه مد و رایج بوده است، تقاص فرهنگ مسلط جامعه را می دهد و به تدریج می شکند و مسائلی چون جوانی طولانی، تجرد مشروعیت یافته، طلاق و ... رخ می دهد. شکل گرفتن الگوهای جدیدی از اعتراض به ساختارهای فکری زندگی و حتی انزوا که به شکل ذره ای شدن مردم و احساس تنهایی جمعی دیده می شود، ناشی از این است که الگوهای جمعی از حل مسئله که می توانست به شکل دادن منطق جدید زندگی بیانجامد، موفق نبوده و به تدریج گروه های معترض و منزوی ایجاد کرده است.
@thing
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
یکی از نمودهای اجتماع متکثر که در شهرهای امروزی سکنی یافته است، وجود گروه های متفاوت انسانی است. کدهای زیادی بر تفاوت ها می دمند، اعم از سن و نسل، جنس و ذوق، تکنیک و طبقه. به باور امیل دورکیم، جهان شهرنشینی که سرشار از الگوهای مدرنی زندگی است، جهانی سرشار از تفاوت ها و تمایز ها است. البته در جامعه ما آن گونه که دورکیم درباره جامعه صنعتی اظهار نظر می کرد، صنعتی شدن رخ نداده است و شهرهای ما به زعم من، شهرهایی توزیعی هستند و بیش از تولید در آن ها توزیع صورت می گیرد چرا که منطق زندگی و قواعد بقا در آن ها مبتنی بر منابع اولیه و تولید معیشتی ساده است.
در این حال، وقتی گروه های متفاوتی وجود می یابند که در استفاده و تعریف منابع برای خود ناتوانند، به صورتی اجتماعاتی در می آیند که با منافع جا افتاده سامان نمی یابند. منافع جا افتاده ایجاب می کند که تفاوت ها رخ ندهد و نسلها شبیه هم باشند و برنامه جنسی و قواعد کاری در منطقی سنتی تکرار شود و حتی تکنیک هم در منطق معیشتی اجازه ورود به عرصه اقتصادی نمی یابد. در نتیجه، هم تفاوت ها پذیرش نمی شوند و هم تمایزهای ضروری زندگی شهرنشینی مورد نفی واقع می گردند. از این رو همین استراتژی سنتی به جای این که با نوسازی جامعه آن را به نفع خود اداره کند، مانع نوسازی می شود چرا که منطق آن با کدهای جدید نوسازی ناسازگار است.
در نتیجه، کدهای جدید که متأثر از شهرنشینی و زندگی جدید تجاری در کنار هم قرار می گیرند، تولید گروه های جدیدی می کنند که در برابر این نوع منطق ثابت قد علم می کنند. چرا که شهرنشینی و انبوه شدن آدم ها نیازمند منطق جدیدی است تا پیچیدگی های جدیدی چون همسایگی، کار، ثروت و طبقه را تعبیر و تفسیر کند. به خصوص این که کدهایی که انسان های جدید و نیات جدید را خلق می کند، در خوانش تفاوت ها مصر شده و از طریق نسلها و گروه های جدید مطالبه ی خوانش جدید از زندگی می کند. اما منطق رایج، همچنان به یکسانی، تشابه و عدم تغییر اصرار می کند.
در نتیجه، گروه های جدید برای فهم و تفسیر خود، با منطق قدیم به چالش بر می خیزند و چه بسا منطق جدیدی هم شکل نگیرد، اما سخن هایی در میان جوانان و فعالان جدید شکل می گیرد که در برابر منطق قدیم به درخواست معنا می پردازند. فرهنگ مسلط مجبور است این گروه جدید را تفسیر و معنا کند و در غیر این صورت گروه های جدید به چالش خود ادامه می دهند. منطق رایج اصرار بر تکرار خود داشته و گروه های جدید را مطرودتر، اما متحدتر و هماهنگ تر می کند. در نتیجه پس از تکرار چنین اتفاقاتی در سپهر اجتماعی، اقدامات اودیپی گروه های جدید برای تفسیر درون گروهی درباره منطق زندگی صورت می گیرد. یکی از این گروه ها، خرده فرهنگ های جوانان است که با قرار گرفتن در کنار هم و سخن گفتن از زندگی خود، هر چه بیشتر و بیشتر در مورد نیازها و مشکلات بی پاسخ خود هماهنگ تر می شوند.
منطق رایج و فرهنگ مسلطی که از تکرار دارد، گروه های جدید را طرد می کند ولی آن ها در اعتراض به این رویه زندگی خود را با قواعد روزمره شان سامان می دهند. منطق رایج اگر نیازی به شنیدن چنین اعتراض هایی نداشته باشد و خود را ثابت، قدیم و مسلط پندارد، احتمال دارد گروه های جدید به بازسازیهای جمعی خود ادامه دهند، یا این که به صورت فردی از سپهر اجتماعی طرد شوند. به نظر می رسد هم الگوی انزوا و هم الگوی اعتراض در جامعه ما شکل گرفته است. شکل و فرم این واکنش ها بیش از آن که به سپهر سیاست کشانیده شود، چه بسا به سپهر زندگی خصوصی و فردی کشیده می شوند. از این رو روی اعتراض ها به خانواده و نماینده های فرهنگ قدیم باز شود.
به همین خاطر بیش از این که در جامعه ما سیاست محل حل مناقشه مابین منطق قدیم و گروه های جدید باشد، خانواده و ساختارهای معنایی است. از این رو معنای زندگی که صدها سال به سبک قدیم در جامعه مد و رایج بوده است، تقاص فرهنگ مسلط جامعه را می دهد و به تدریج می شکند و مسائلی چون جوانی طولانی، تجرد مشروعیت یافته، طلاق و ... رخ می دهد. شکل گرفتن الگوهای جدیدی از اعتراض به ساختارهای فکری زندگی و حتی انزوا که به شکل ذره ای شدن مردم و احساس تنهایی جمعی دیده می شود، ناشی از این است که الگوهای جمعی از حل مسئله که می توانست به شکل دادن منطق جدید زندگی بیانجامد، موفق نبوده و به تدریج گروه های معترض و منزوی ایجاد کرده است.
@thing
جنبش های اودیپی: فرهنگ اعتراض و انزوا (۲)
اعتراض و انزوا امکان دارد که به جز خانواده در سپهرهای دیگری هم خود را بیفشاند. اما مهم این است که مدیریت فرهنگ در جامعه به چه صورت باید شکل گیرد تا گروه های شهرنشین بتوانند خود را در منطق جامعه ادغام کنند. گروه ها ذاتا عبوس و گریزان نیستند و نیازمند حمایت و هدایت می باشند، اما این عمل رخ نداده و به جای حمایت و ارزیابی دقیق زندگی آنان، سخنها همواره بر حفظ منطق مسلط است. شهر می دان های جدیدی از زندگی می آفریند که نیازمند فهم و ترجمه و درنگ است، اما این میدان های جدید هیچ گاه توسط منطق قدیم دیده نمی شود چرا که تفکر آن مبتنی بر تکرار و وحدت است و تغییر و کثرت را بر نمی تابد.
@thing
اعتراض و انزوا امکان دارد که به جز خانواده در سپهرهای دیگری هم خود را بیفشاند. اما مهم این است که مدیریت فرهنگ در جامعه به چه صورت باید شکل گیرد تا گروه های شهرنشین بتوانند خود را در منطق جامعه ادغام کنند. گروه ها ذاتا عبوس و گریزان نیستند و نیازمند حمایت و هدایت می باشند، اما این عمل رخ نداده و به جای حمایت و ارزیابی دقیق زندگی آنان، سخنها همواره بر حفظ منطق مسلط است. شهر می دان های جدیدی از زندگی می آفریند که نیازمند فهم و ترجمه و درنگ است، اما این میدان های جدید هیچ گاه توسط منطق قدیم دیده نمی شود چرا که تفکر آن مبتنی بر تکرار و وحدت است و تغییر و کثرت را بر نمی تابد.
@thing
نقش زنان در جامعه و انتخابات پیش رو
مطهره یوسف نژاد
هر جامعه ای از تعدادی زن و مرد تشکیل می شود که اگر تعداد هرکدام را به ازای هر صد نفر محاسبه کنیم به آن نسبت مردان به زنان یا نسبت زنان به مردان گفته می شود. این نسبت در هر جامعه ای متفاوت توزیع شده . یعنی در بعضی جوامع تعداد مردان بر زنان توفق می یابد یا بر عکس آن تعداد زنان بر مردان. اما آنچه که در دنیای امروز مطرح است نقش زنان و بهبود جایگاه آنان در عرصه های مختلف است.
به عقیده ی «مارینا کاسارا» اگر کار در خانه و برای خانواده و همچنین فعالیت های مربوط به باز تولید در این عرصه را نیز به حساب آوریم، دو سوم کار انجام شده در مقیاس جهانی، توسط زنان صورت می گیرد، این در حالی است که زنان در مقیاس جهانی تنها ۱۰ درصد دستمزدها را به خود اختصاص داده اند. ۷۰ درصد فقیرترین اقشار مردم در جهان سوم و دو سوم افراد بی سواد در جهان را زنان تشکیل می دهند. زنان تنها ۹۸ درصد دارایی های جهان را در اختیار دارند.
در عرصه های سیاسی و اجتماعی هم نقش زنان نادیده گرفته می شود. در انتخابات ، زنان سهم کمتری از مردان داشته اند. بعضی از زنان شرکت کننده به دلیل نقشهایی چون همسری و مادری از شرکت در رقابت بازمی مانند و بعضی هم با وجود حل کردن این مسائل به دلیل وجود «سقف نامرئی» که نوعی تبعیض جنسیتی نوین محسوب می گردد از آوردن حداکثر آرا بازمی مانند. هر جامعه ای دارای معضلاتی است که گره آن به دست زنان باز میشود. مشکلاتی از قبیل زنان بدسرپرست و خودسرپرست ، زنان آسیب دیده (قربانیان خشونتهای جسمی ، جنسی و...) ،تحصیلات ، اشتغال و ورزش بانوان و ....
در انتخابات سال نود و شش هم زنان سهم ناچیزی را به خود اختصاص داده اند. در پایتخت تنها پانزده درصد از افراد شرکت کننده در انتخابات شورای شهر زنان هستند.
امیدواریم که در سالهای آتی شاهد حضور پررنگ تر زنان در انتخابات باشیم.نقش زنان در انتخابات شورای شهر خود را چگونه ارزیابی میکنید؟ به نظر شما چه عواملی باعث می شود که حضور زنان در سیاستهای خرد و کلان موثرتر تلقی گردد؟
http://kelidemelli.com/fa/news/7973/نقش-زنان-در-جامعه-و-انتخابات-پیش-رو
@thing
مطهره یوسف نژاد
هر جامعه ای از تعدادی زن و مرد تشکیل می شود که اگر تعداد هرکدام را به ازای هر صد نفر محاسبه کنیم به آن نسبت مردان به زنان یا نسبت زنان به مردان گفته می شود. این نسبت در هر جامعه ای متفاوت توزیع شده . یعنی در بعضی جوامع تعداد مردان بر زنان توفق می یابد یا بر عکس آن تعداد زنان بر مردان. اما آنچه که در دنیای امروز مطرح است نقش زنان و بهبود جایگاه آنان در عرصه های مختلف است.
به عقیده ی «مارینا کاسارا» اگر کار در خانه و برای خانواده و همچنین فعالیت های مربوط به باز تولید در این عرصه را نیز به حساب آوریم، دو سوم کار انجام شده در مقیاس جهانی، توسط زنان صورت می گیرد، این در حالی است که زنان در مقیاس جهانی تنها ۱۰ درصد دستمزدها را به خود اختصاص داده اند. ۷۰ درصد فقیرترین اقشار مردم در جهان سوم و دو سوم افراد بی سواد در جهان را زنان تشکیل می دهند. زنان تنها ۹۸ درصد دارایی های جهان را در اختیار دارند.
در عرصه های سیاسی و اجتماعی هم نقش زنان نادیده گرفته می شود. در انتخابات ، زنان سهم کمتری از مردان داشته اند. بعضی از زنان شرکت کننده به دلیل نقشهایی چون همسری و مادری از شرکت در رقابت بازمی مانند و بعضی هم با وجود حل کردن این مسائل به دلیل وجود «سقف نامرئی» که نوعی تبعیض جنسیتی نوین محسوب می گردد از آوردن حداکثر آرا بازمی مانند. هر جامعه ای دارای معضلاتی است که گره آن به دست زنان باز میشود. مشکلاتی از قبیل زنان بدسرپرست و خودسرپرست ، زنان آسیب دیده (قربانیان خشونتهای جسمی ، جنسی و...) ،تحصیلات ، اشتغال و ورزش بانوان و ....
در انتخابات سال نود و شش هم زنان سهم ناچیزی را به خود اختصاص داده اند. در پایتخت تنها پانزده درصد از افراد شرکت کننده در انتخابات شورای شهر زنان هستند.
امیدواریم که در سالهای آتی شاهد حضور پررنگ تر زنان در انتخابات باشیم.نقش زنان در انتخابات شورای شهر خود را چگونه ارزیابی میکنید؟ به نظر شما چه عواملی باعث می شود که حضور زنان در سیاستهای خرد و کلان موثرتر تلقی گردد؟
http://kelidemelli.com/fa/news/7973/نقش-زنان-در-جامعه-و-انتخابات-پیش-رو
@thing
Kelidemelli
نقش زنان در جامعه و انتخابات پیش رو
وب سایت خبری - تحلیلی کلیدملی زیرمجموعه هفته نامه «اقتصادی» ، «فرهنگی» کلیدملی است. در این وب سایت خبری - تحلیلی تلاش بر این است که کلید توسعه کشور مبنای تولید محتوا باشد و بر همین اساس محورهایی از قبیل «کارآفرینی»، «توسعه مناطق محروم و مرزی»، «اقتصاد آب»،…
Forwarded from یادداشت
بادکنک روسی و شعار عربی
محمد زینالی اُناری
همه ما به هنگام رسیدن دوران انتخابات، گوش مان از شنیدن شعارهای عدالت طلبانه کر می شود. وقتی انتخابات تمام می شود، عدالت تبدیل به یک خاطره می شود و از لابه لای این خاطرات، تهوعی باورهای ما را فرا می گیرد که دوباره عدالت به خورد داده شده را در انتخابات بعدی جستجو کنیم. عدالت یک اسباب بازی انقلابی برای همه انتخابات های ما است، توپی که داور روسی در زمین ما می اندازند. توپ نه بادکنک، داور نه مربی. اما جای تعجب بر انگیزش آن است که روی این توپ، نه بادکنک، نوشته ای است که بیشتر ما را اغوا می کند.
این نوشته، شعارهای زیبایی است نه تنها بادکنک را بهتر باد می کند، بلکه آن را برای ما مقبول تر هم می کند. نوشته ای که ما را به داشتن بادکنک علاقمند تر می کند و در واقع شعار حبابی این نوع از عدالت را برای ما مشروعیت می بخشد. شعارهایی که با رویاهای بنیادگرایانه امثال سیدقطب در منطقه شنیده شده و ما را به داشتن حکومتی که بتواند این خواسته را تحقق بخشد، دلگرم می کند. در ایام انتخابات، نقدهای عدالت طلبانه بر علیه دولت هایی که دنبال توسعه هستند، گل می کند و ما را با آرمانگرایی های بنیادگرانه ای که در آن سوی بین النهرین موج می زند دلگرم می کند.
اما بعد از اکثر این انتخابات ها، این بادکنک می ترکد و ما می مانیم و خاطراتی که برای ما نوستالژی های فریب و اغوا را یادآور می کند. همواره دوست داریم برگردیم به دوران قبل از انتخابات و آن دلخوشی ها و آینده پردازی های موهوم را به یاد بیاوریم و دل مان را خوش کنیم که بهشتی برای کارگران، کارمندان، پرستاران، معلمان و ... در برابر تصدیهای قدیمی کارفرمایان، مدیران، پزشکان، اساتید و ... نوید بیاورد. اما یک مرتبه صدای ترکیدن بادکنک به گوش مان می رسد و حتی نوستالژی مان هم می ترکد و دل مان برای چندمین بار درد می کند.
حزب توده دیگر وجود ندارد ولی نفرت های ضد سرمایه داری آن تبدیل به باورهای سرزمینی مان شده است. توپی که با آن هفت سنگ بازی می کردند تبدیل به بادکنکی شد که هر از گاهی به هوا بلند می شود و شعارهای زیبایی که رویش دیده می شود، ما را به خود جذب می کند، دل ها که پر از اندیشه و آمال شد و به دنبال بادکنک به راه افتادیم و از پل رد شدیم، بادکنک می ترکد و می مانیم آن سوی پلی که تازه می فهمیم سرمان به هوا بوده و بیراهه آمده ایم.
سالها شعارهای عدالت طلبانه شنیدن و رسیدن به طرح های زیان آور و رشد اقتصادی منفی، آسیبهای اجتماعی، محدودیت آزادی و به هم ریختن نظام های اداری و بافت های شهری همان ترکیدن بادکنکی است که ما را متوجه آن سوی پل کرده و سوی اولی پل را به خاطره و نوستالژی شیرینی تبدیل می کند و حسرتی که ای کاش به خاطر یک بادکنک با نوشته با ارزشی که دست آویز آن می شود، راه نمی افتادیم و به جایی نمی رفتیم که هر آن بازگشتنش با پل شکسته دردآور، سخت و هزینه بر است.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
همه ما به هنگام رسیدن دوران انتخابات، گوش مان از شنیدن شعارهای عدالت طلبانه کر می شود. وقتی انتخابات تمام می شود، عدالت تبدیل به یک خاطره می شود و از لابه لای این خاطرات، تهوعی باورهای ما را فرا می گیرد که دوباره عدالت به خورد داده شده را در انتخابات بعدی جستجو کنیم. عدالت یک اسباب بازی انقلابی برای همه انتخابات های ما است، توپی که داور روسی در زمین ما می اندازند. توپ نه بادکنک، داور نه مربی. اما جای تعجب بر انگیزش آن است که روی این توپ، نه بادکنک، نوشته ای است که بیشتر ما را اغوا می کند.
این نوشته، شعارهای زیبایی است نه تنها بادکنک را بهتر باد می کند، بلکه آن را برای ما مقبول تر هم می کند. نوشته ای که ما را به داشتن بادکنک علاقمند تر می کند و در واقع شعار حبابی این نوع از عدالت را برای ما مشروعیت می بخشد. شعارهایی که با رویاهای بنیادگرایانه امثال سیدقطب در منطقه شنیده شده و ما را به داشتن حکومتی که بتواند این خواسته را تحقق بخشد، دلگرم می کند. در ایام انتخابات، نقدهای عدالت طلبانه بر علیه دولت هایی که دنبال توسعه هستند، گل می کند و ما را با آرمانگرایی های بنیادگرانه ای که در آن سوی بین النهرین موج می زند دلگرم می کند.
اما بعد از اکثر این انتخابات ها، این بادکنک می ترکد و ما می مانیم و خاطراتی که برای ما نوستالژی های فریب و اغوا را یادآور می کند. همواره دوست داریم برگردیم به دوران قبل از انتخابات و آن دلخوشی ها و آینده پردازی های موهوم را به یاد بیاوریم و دل مان را خوش کنیم که بهشتی برای کارگران، کارمندان، پرستاران، معلمان و ... در برابر تصدیهای قدیمی کارفرمایان، مدیران، پزشکان، اساتید و ... نوید بیاورد. اما یک مرتبه صدای ترکیدن بادکنک به گوش مان می رسد و حتی نوستالژی مان هم می ترکد و دل مان برای چندمین بار درد می کند.
حزب توده دیگر وجود ندارد ولی نفرت های ضد سرمایه داری آن تبدیل به باورهای سرزمینی مان شده است. توپی که با آن هفت سنگ بازی می کردند تبدیل به بادکنکی شد که هر از گاهی به هوا بلند می شود و شعارهای زیبایی که رویش دیده می شود، ما را به خود جذب می کند، دل ها که پر از اندیشه و آمال شد و به دنبال بادکنک به راه افتادیم و از پل رد شدیم، بادکنک می ترکد و می مانیم آن سوی پلی که تازه می فهمیم سرمان به هوا بوده و بیراهه آمده ایم.
سالها شعارهای عدالت طلبانه شنیدن و رسیدن به طرح های زیان آور و رشد اقتصادی منفی، آسیبهای اجتماعی، محدودیت آزادی و به هم ریختن نظام های اداری و بافت های شهری همان ترکیدن بادکنکی است که ما را متوجه آن سوی پل کرده و سوی اولی پل را به خاطره و نوستالژی شیرینی تبدیل می کند و حسرتی که ای کاش به خاطر یک بادکنک با نوشته با ارزشی که دست آویز آن می شود، راه نمی افتادیم و به جایی نمی رفتیم که هر آن بازگشتنش با پل شکسته دردآور، سخت و هزینه بر است.
@ardabilnote
انتخاب ملت یا مردم؟ (صفحه اول)
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
انتخابات در ایران با تمام دنیا متفاوت است. البته در تمام سرزمین ها انتخابات یک سری زمینه های بومی برای انتخاب تفاوت ها دارد. در ایران هم این گونه است، اما زمینه های بومی آن تأثیرگذار و قابل توجه هستند. تا کنون فرصت این که در انتخابات چپ و راست روبروی هم قرار گیرند یا انتخاب سومی از آن نوع که آنتونی گیدنز مد نظر قرار دارد یا آن گونه نواندیشی که مصطفی و موسی صدر در پی اش بودند، به میان نیامده است تا مردم با موج سومی به عنوان گفتمان بینابینی آشنا شده باشند.
آن چه در رفتارهای انتخاباتی در دهه ی اخیر مورد مشاهده قرار گرفته است این است که دو رویکرد انتخاباتی بیشتر داعیه داری کرده اند و آن دو اغلب در مفاهیمی را به عنوان نشانه های اجتماعی به میان انداخته اند تا رای دهندگان در این گوی و میدان خود را معنی کنند. کنشگران همواره زندگی و نقش خود را معنی می کنند و از خلال همین معناها است که در انتخابات ها رای می دهند و آن جمله که می گویند مردم دولت خود را تعیین می کنند یا مردم لایق دولت خود هستند، همین جا عیان می شود. در نتیجه اعضای جامعه هم با تعبیرات و توجه های خودشان میدانی از معنا را برای دولت ها می آفرینند تا دولت ها بتوانند گوی انتخاب شدن را بربایند.
دو مفهوم مرکزی که به نشانه های بسیار دیگری هم امکان نقش آفرینی در میدان انتخابات می دهند، دو استراتژی مهم از نقشمندی انسان ها در میدان های زندگی شان می باشد. یعنی این که اعضای جامعه بخواهند در زندگی روزمره شان و حتی در انتخابات چه نقشی را بازی کنند، در انتخاب شدن کاندیداها موثر است. اینکه کنشگران بخواهند مردم باشند یا ملت، در انتخاب نمایندگان شان نقش اساسی بازی می کند. دو رفتار مردم گرایانه و ملت گرایانه از سیاستمداران را نیز در آستانه انتخابات مشاهده می کنیم. مردم آن تصوری از کنشگران جامعه هست که پیشتر و پیش از شکل گرفتن دولت مدرن در جایی که بعدترها ایران نامیده شد، وجود داشت، اما ملت تصوری از حضور مدرن در شرایط دولت-ملت دموکراتیک ایرانی می باشد که پس از مشروطه، نهضت نفت و انقلاب اسلامی حاصل شده و تحکیم یافته است.
از این رو برخی سیاستمدارن همواره نام مردم در زبان شان است و به سیاست های پیش از نظام های رفاهی بیشتر وام دارند و سعی می کنند به صورت عمومی و خارج از ساختارهای خشک رفاهی رفتارهای مهربانانه، قهرمانانه و حامیانه به خصوص به اعضای ضعیف جامعه داشته باشند تا آن ها را از این طریق برای انتخاب خود وشبکه های سیاسی جذب کنند. از این طریق نشانه هایی کاریزما از خود خلق می کنند، مانند جوانمردان که یکی از صفات بومی خیر و احسان در جامعه ما هست، دست ضعفا را می گیرند و بیش از این که قوانین و اقتصادهای مالیاتی و رفاهی را محل دادگری ضعفا قلمداد کنند، زمینه های بومی از خیریه و انسان دوستی که به نظر می رسد در جامعه فراموش شده است، را تقویت می کنند.
اما وقتی اعضای جامعه خود را جزء طبقاتی از جامعه حساب کرده و به شکل مدرن و منظم دولت اعتماد کنند و سعی کنند در ساختارهای آگاهی و دانش جدید بالا روند، به احزاب و سیستم های بروکراتیک سیاست و اقتصاد اعتماد کنند، دیگر به قهرمانان کاریزما و ساختارشکن نظم جدید توجه نمی کنند و بیشتر به سیاست به مثابه علم توجه میکنند و از این رو طالب حضور کسانی در سیاست هستند که بیشتر رویکردی نظم مدارانه داشته و در قالب نهاد دولت و دانشگاه سیاست خود را ابراز می کنند. در این حالت، اعضای جامعه خود را ملت معنا می کنند و به حقوق خود قانع بوده و دنبال انتخاب های کاریزما برای رشد خارج از ساختار نظم جدید نمی روند.
در این جا، ضعف ساختار نوین جامعه یک عنصر اساسی برای پیدایش این دو رویکرد به عنوان رویکردهای موفق حاضر در سیاست هستند. معماری سیستمی که بتواند به این دو گروه مجال حضور بدهد نیز اهمیت دارد. این که رفتار امت مدار و حامی مردم محروم از یک سو و رفتار ملت مدار و حامی حزب و حقوق شهروندی از سوی دیگر داعیه داری می کنند، نشان دهنده این است که ساخت جامعه دچار یک دوگانگی در سیاست و حتی زندگی می باشد. اعضای جامعه هنوز میان این دو انتخاب مردم بودن و ملت بودن سرگردان هستند و نمی دانند باید همچنان نقش پیشامدرن خود به عنوان مرید و معتقد به سیاستمداران را بازی کنند یا می توانند تحولات ساختی را پذیرفته به عنوان شهروند، عضو حزب و سلیقه سیاسی انتخابی عقلانی داشته باشند.
@thing
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
انتخابات در ایران با تمام دنیا متفاوت است. البته در تمام سرزمین ها انتخابات یک سری زمینه های بومی برای انتخاب تفاوت ها دارد. در ایران هم این گونه است، اما زمینه های بومی آن تأثیرگذار و قابل توجه هستند. تا کنون فرصت این که در انتخابات چپ و راست روبروی هم قرار گیرند یا انتخاب سومی از آن نوع که آنتونی گیدنز مد نظر قرار دارد یا آن گونه نواندیشی که مصطفی و موسی صدر در پی اش بودند، به میان نیامده است تا مردم با موج سومی به عنوان گفتمان بینابینی آشنا شده باشند.
آن چه در رفتارهای انتخاباتی در دهه ی اخیر مورد مشاهده قرار گرفته است این است که دو رویکرد انتخاباتی بیشتر داعیه داری کرده اند و آن دو اغلب در مفاهیمی را به عنوان نشانه های اجتماعی به میان انداخته اند تا رای دهندگان در این گوی و میدان خود را معنی کنند. کنشگران همواره زندگی و نقش خود را معنی می کنند و از خلال همین معناها است که در انتخابات ها رای می دهند و آن جمله که می گویند مردم دولت خود را تعیین می کنند یا مردم لایق دولت خود هستند، همین جا عیان می شود. در نتیجه اعضای جامعه هم با تعبیرات و توجه های خودشان میدانی از معنا را برای دولت ها می آفرینند تا دولت ها بتوانند گوی انتخاب شدن را بربایند.
دو مفهوم مرکزی که به نشانه های بسیار دیگری هم امکان نقش آفرینی در میدان انتخابات می دهند، دو استراتژی مهم از نقشمندی انسان ها در میدان های زندگی شان می باشد. یعنی این که اعضای جامعه بخواهند در زندگی روزمره شان و حتی در انتخابات چه نقشی را بازی کنند، در انتخاب شدن کاندیداها موثر است. اینکه کنشگران بخواهند مردم باشند یا ملت، در انتخاب نمایندگان شان نقش اساسی بازی می کند. دو رفتار مردم گرایانه و ملت گرایانه از سیاستمداران را نیز در آستانه انتخابات مشاهده می کنیم. مردم آن تصوری از کنشگران جامعه هست که پیشتر و پیش از شکل گرفتن دولت مدرن در جایی که بعدترها ایران نامیده شد، وجود داشت، اما ملت تصوری از حضور مدرن در شرایط دولت-ملت دموکراتیک ایرانی می باشد که پس از مشروطه، نهضت نفت و انقلاب اسلامی حاصل شده و تحکیم یافته است.
از این رو برخی سیاستمدارن همواره نام مردم در زبان شان است و به سیاست های پیش از نظام های رفاهی بیشتر وام دارند و سعی می کنند به صورت عمومی و خارج از ساختارهای خشک رفاهی رفتارهای مهربانانه، قهرمانانه و حامیانه به خصوص به اعضای ضعیف جامعه داشته باشند تا آن ها را از این طریق برای انتخاب خود وشبکه های سیاسی جذب کنند. از این طریق نشانه هایی کاریزما از خود خلق می کنند، مانند جوانمردان که یکی از صفات بومی خیر و احسان در جامعه ما هست، دست ضعفا را می گیرند و بیش از این که قوانین و اقتصادهای مالیاتی و رفاهی را محل دادگری ضعفا قلمداد کنند، زمینه های بومی از خیریه و انسان دوستی که به نظر می رسد در جامعه فراموش شده است، را تقویت می کنند.
اما وقتی اعضای جامعه خود را جزء طبقاتی از جامعه حساب کرده و به شکل مدرن و منظم دولت اعتماد کنند و سعی کنند در ساختارهای آگاهی و دانش جدید بالا روند، به احزاب و سیستم های بروکراتیک سیاست و اقتصاد اعتماد کنند، دیگر به قهرمانان کاریزما و ساختارشکن نظم جدید توجه نمی کنند و بیشتر به سیاست به مثابه علم توجه میکنند و از این رو طالب حضور کسانی در سیاست هستند که بیشتر رویکردی نظم مدارانه داشته و در قالب نهاد دولت و دانشگاه سیاست خود را ابراز می کنند. در این حالت، اعضای جامعه خود را ملت معنا می کنند و به حقوق خود قانع بوده و دنبال انتخاب های کاریزما برای رشد خارج از ساختار نظم جدید نمی روند.
در این جا، ضعف ساختار نوین جامعه یک عنصر اساسی برای پیدایش این دو رویکرد به عنوان رویکردهای موفق حاضر در سیاست هستند. معماری سیستمی که بتواند به این دو گروه مجال حضور بدهد نیز اهمیت دارد. این که رفتار امت مدار و حامی مردم محروم از یک سو و رفتار ملت مدار و حامی حزب و حقوق شهروندی از سوی دیگر داعیه داری می کنند، نشان دهنده این است که ساخت جامعه دچار یک دوگانگی در سیاست و حتی زندگی می باشد. اعضای جامعه هنوز میان این دو انتخاب مردم بودن و ملت بودن سرگردان هستند و نمی دانند باید همچنان نقش پیشامدرن خود به عنوان مرید و معتقد به سیاستمداران را بازی کنند یا می توانند تحولات ساختی را پذیرفته به عنوان شهروند، عضو حزب و سلیقه سیاسی انتخابی عقلانی داشته باشند.
@thing
انتخاب ملت یا مردم؟ (صفحه دوم)
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
انتخابات ایرانی سالها است این دو گفتمان را می پرورد و یکی از دلایلش این است که رقابت فرهنگی میان سنت ایرانی و مدرنیسم ایرانی در فرهنگ جامعه نهادینه شده است. اشعاری که ورد زبان وجود دارد اغلب به ادبیات کلاسیک، رویکردهای جوانمردانه و لوطی مسلکی و عارف بازی های سنتی گرایش دارد تا این که دنبال حقوق انسانی و نگاه های مدرن به ذات و زندگی مردم داشته باشد. لذا تفاسیر اجتماعی که به مردم می دهد، هنوز آن رنگ و بوی سنت را همراه دارد و این بر رای های خاکستری تأثیر گذار است که چه شعرهایی بخوانند، لا اقل در استانه انتخابات! با شعر، داستان، فیلم و حتی سخنرانی ها است که نشانه های جوانمردی، حمایت از محرومین، رفتن به خانه های فقرا و ... گل می کند یا این که حقوق شهروندی، انسانیت مردم، عقلانیت زندگی، حق بیان صریح و ... گل می کند.
انتخابات در ایران، حتی در رده های شورا و مجلس نیز از میدان های همین دو رفتار تأثیر می پذیرد و آن چه در قوم گرایی هم شاهد هستیم، همین رویکردهای کاریزماتیک و بومی سران قبایل است که در برابر نظم ملت-دولت قرار می گیرد. رفتارهای عقلانی و عمومیت بخش مردم است که در این رویکرد خود را نشان می دهد. این که کنشگران چقدر ساختارهای نوین را با روابط و دوستان و فامیل های خود شکسته اند، به میان می آید و آن ها را معنی می کند که چقدر به دوست (در برابر دشمن) رای بدهند یا تنها به شخصی که روی تفکر و دانش او برای عقلانیت زندگی خود حساب می کنند. از این رو انتخابات شورا و وزن قبیله گرایی ان در تفسیر رای دهندگان از این که مردم هستند یا ملت، بر رای ریاست جمهوری هم تأثیر گذار خواهد بود.
سنت و مدرنیسم، در ایران با مفاهیم مردم گرایانه و ملت گرایانه در تقابل هم قرار گرفته اند و سیستم سیاسی و نظم جدید دولت با پیکر و ساختارهای کجدار و مریض خود در برابر تصورات بومی و سنتی از حمایت و دست یابی به رده های سیاسی و اقتصادی قرار گرفته است. این که دوباره به خاطر بومی اندیشی و عدم اصرار رای دهندگان برای ملت بودن تصورات سنتی چون مردم بودن اعضای جامعه در برابر نظم جدید قد علم می کند و دوباره سازمان برنامه بودجه از بین خواهد رفت و اعضای ستاد به عنوان مدیران کل و میانی انتخاب خواهند شد و اقتصاد از قواعد بروکراتیک خارج خواهد شد. همه این ها در این ریشه دارد که بخش اعظمی از رای دهندگان چقدر این نظم مدرن خشک امروزی را دوست دارند یا چقدر اهداف متعالی خود را خارج از این نظم بروکراتیک و قوانین رایج کشور میجویند.
@thing
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
انتخابات ایرانی سالها است این دو گفتمان را می پرورد و یکی از دلایلش این است که رقابت فرهنگی میان سنت ایرانی و مدرنیسم ایرانی در فرهنگ جامعه نهادینه شده است. اشعاری که ورد زبان وجود دارد اغلب به ادبیات کلاسیک، رویکردهای جوانمردانه و لوطی مسلکی و عارف بازی های سنتی گرایش دارد تا این که دنبال حقوق انسانی و نگاه های مدرن به ذات و زندگی مردم داشته باشد. لذا تفاسیر اجتماعی که به مردم می دهد، هنوز آن رنگ و بوی سنت را همراه دارد و این بر رای های خاکستری تأثیر گذار است که چه شعرهایی بخوانند، لا اقل در استانه انتخابات! با شعر، داستان، فیلم و حتی سخنرانی ها است که نشانه های جوانمردی، حمایت از محرومین، رفتن به خانه های فقرا و ... گل می کند یا این که حقوق شهروندی، انسانیت مردم، عقلانیت زندگی، حق بیان صریح و ... گل می کند.
انتخابات در ایران، حتی در رده های شورا و مجلس نیز از میدان های همین دو رفتار تأثیر می پذیرد و آن چه در قوم گرایی هم شاهد هستیم، همین رویکردهای کاریزماتیک و بومی سران قبایل است که در برابر نظم ملت-دولت قرار می گیرد. رفتارهای عقلانی و عمومیت بخش مردم است که در این رویکرد خود را نشان می دهد. این که کنشگران چقدر ساختارهای نوین را با روابط و دوستان و فامیل های خود شکسته اند، به میان می آید و آن ها را معنی می کند که چقدر به دوست (در برابر دشمن) رای بدهند یا تنها به شخصی که روی تفکر و دانش او برای عقلانیت زندگی خود حساب می کنند. از این رو انتخابات شورا و وزن قبیله گرایی ان در تفسیر رای دهندگان از این که مردم هستند یا ملت، بر رای ریاست جمهوری هم تأثیر گذار خواهد بود.
سنت و مدرنیسم، در ایران با مفاهیم مردم گرایانه و ملت گرایانه در تقابل هم قرار گرفته اند و سیستم سیاسی و نظم جدید دولت با پیکر و ساختارهای کجدار و مریض خود در برابر تصورات بومی و سنتی از حمایت و دست یابی به رده های سیاسی و اقتصادی قرار گرفته است. این که دوباره به خاطر بومی اندیشی و عدم اصرار رای دهندگان برای ملت بودن تصورات سنتی چون مردم بودن اعضای جامعه در برابر نظم جدید قد علم می کند و دوباره سازمان برنامه بودجه از بین خواهد رفت و اعضای ستاد به عنوان مدیران کل و میانی انتخاب خواهند شد و اقتصاد از قواعد بروکراتیک خارج خواهد شد. همه این ها در این ریشه دارد که بخش اعظمی از رای دهندگان چقدر این نظم مدرن خشک امروزی را دوست دارند یا چقدر اهداف متعالی خود را خارج از این نظم بروکراتیک و قوانین رایج کشور میجویند.
@thing
فلكلورهاي شهري ( صفحه اول)
محمد زينالي اُناري، پژوهشگر فرهنگ عامه، روزنامه اعتماد
شنيدن موسيقيهاي امروزي از جمله اشعار عاشقانه و گاه حماسي، آدم را ياد آهنگهاي محلي و تصنيفهاي قديمي مياندازد كه بر پيوندهاي انساني تاكيد ميكردند. بسياري از آهنگهاي جديد عامهپسند، تشابه عجيبي با آواهاي محلي دارند. آن زمان، هيچ كس خود را موسيقيدان نميدانست و اغلب مردم موقع مراسمها و كار ميخواندند. خواندن نوعي سخن گفتن همراه با وزن بود و گاه از طريق هنرمنداني در مراسمها اجرا ميشد. اما امروزه، خواندن، يك صنعت است و مراسمهاي ويژهاي دارد، با اينكه باز همان عناصر خاص شادماني و مبتني بر ارتباطات انساني و گاه اقتصادي در آن وجود دارد.
موسيقي قومي تنها به عنصر موسيقي بسنده نميكند، ارتباط زيادي هم با امور روزمره زندگي اقوام و جوامع محلي دارد. لالايي و سوگواره مادران، زمزمه روي دار قالي، جار زدن در زير بازارچه و حتي بانگ دادن در بلنداي كوه، همه و همه از آهنگهاي ساده زندگي است كه با تعميم و ترميم تبديل به آهنگهاي محلي گشته است. موسيقي قومي، ادبيات شفاهي خاصي دارد كه يكي از كالبدهاي فلكلور و ذخيره موسيقي ملي است. فلكلور، اشعار، مثلها و عناصر ديگر محلي را هم شامل ميشود؛ گنجينه ادب محلي كه در سالهاي اخير بسيار هم مورد توجه قرار گرفته است.
يكي از تازهترين برنامههاي جهاني نيز توجه به چنين ارزشهاي محلي است كه دوست دارد تنوعهاي فرهنگي و روحيه مردم مختلف را زنده نگه دارد. ارزش اين گنجينه، به تاريخي و در حال انزوا بودن اين هنر مربوط بوده، گذشته از اين، ذخيره اساسي براي زبان، فرهنگ و احساسهايي است كه زندگي محلي توانسته است بدون واسطه صنعت و پيچيدگيهاي امروزين از فضاي زندگي و روابط خود اكتساب و نمادين كند. همه ساله برنامههاي زيادي در جهت معرفي و ثبت اين فرهنگ ميشود تا اين گنجينه حفظ شود.
گاهي هم در ميان برنامههاي رسمي، مراسمها و برنامههاي مربوط به آداب و سنن محلي و فلكلور هم ديده ميشود. آداب زندگي و فلكلورهاي محلي عمدتا در زندگي روستايي گذشته شالوده گرفته است. در شهرها هم هنري رايج بوده كه امروزه به صورت سلسله هنرهاي ايراني قابل توجه است. امروزه، خوانندههاي جوان و حتي ميانسال، موسيقي روز ديگري ميخوانند، صنعت شاعري هر روز حرفي تازه ميزند و جاي امثال و حكم محلي را خردورزي و گمانهزنيهاي فكري زندگي شهري گرفته است.
آدابي جديد رونق گرفته كه برگرفته از وضعيت جديد زندگي شهري است. گاه آواها و اداهاي تازهاي از طريق تلويزيون در ميان مردم رواج مييابد و گاه كلمات و كنايات كليدي خاصي از فيلمهايي شبهاي برره و پايتخت ساخته ميشود كه محصول يك نوع بازنگري و تاكيد در فرهنگهاي بومي و محلي است. گذشته از اين اشعار و نواهاي جديدي نيز ساخته شده كه كاملا مبتني بر رنگ و بوي زندگي جديد شهري و سرشار از عنصر زمان و ريتم است. فرهنگ كلانشهري، توليدكننده نظم زندگي جديد و نمادهاي تازهاي است كه به كل زندگي حال حاضر رنگ و بو ميدهد. فلكلورهاي شهري چيزي جز آن نيستند كه فرهنگ شهري جديد با اداها و الحان خود آفريده است.
الحان و آوازها از قالي بافتن و روابط عاطفي بومي به موضوعات تازهاي چون هديه دادن و ماه عسل رفتن و... تغيير شكل داده است و به توليد ترانهها و موسيقيهاي سبك جديدي انجاميده است كه عموم مردم قصد بازآفريني و شنيدن آن را دارند. در جامعه شهري ديگر اين جمعيت نيست كه الحان را ميآفريند و آدمهاي سر ذوق آن را تعميم ميدهند، بلكه سر ذوق بودن به يك صنعت مهيج و رقابتي تبديل شده و صورتهاي آرماني از احساسات و اعمال را براي مردم ميآفريند.
در گذشته بيشترِ مادران، پدران و نمايندگان آنها آواز ميخواندند و حس و حال موسيقي روستايي، بيشتر ساده، عاطفي و نشاندهنده صنعتها و رفتارهاي آنها بود. امروز هم صنعتها و رفتارهاي زندگي شهري و نسل غالب آن خود را در موسيقي نشان ميدهند. زمان با ريتم، با هيجان جوانان مخلوط شده و انواع مختلفي از موسيقي سرشار از تكرار و طنين را شكل ميدهد.
موسيقي در عصر حاضر بيشتر به سمت تپشهاي قلب و احساسات جواني ميرود، موسيقياي كه ميتوان آن را « فلكلورهاي شهري » دانست كه سرشار از احساسات و بازخوردهاي روابط اجتماعي نسل غالب جمعيتي هستند. در ربع قرن اخير، فرهنگ، احساسات و حتي تفريحهاي جواني بر فضاي عمومي جامعه غالب بوده و منجر به تغييرات عميقي در روابط فردي و اجتماعي شده است.
http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=672&PageNO=16
@thing
محمد زينالي اُناري، پژوهشگر فرهنگ عامه، روزنامه اعتماد
شنيدن موسيقيهاي امروزي از جمله اشعار عاشقانه و گاه حماسي، آدم را ياد آهنگهاي محلي و تصنيفهاي قديمي مياندازد كه بر پيوندهاي انساني تاكيد ميكردند. بسياري از آهنگهاي جديد عامهپسند، تشابه عجيبي با آواهاي محلي دارند. آن زمان، هيچ كس خود را موسيقيدان نميدانست و اغلب مردم موقع مراسمها و كار ميخواندند. خواندن نوعي سخن گفتن همراه با وزن بود و گاه از طريق هنرمنداني در مراسمها اجرا ميشد. اما امروزه، خواندن، يك صنعت است و مراسمهاي ويژهاي دارد، با اينكه باز همان عناصر خاص شادماني و مبتني بر ارتباطات انساني و گاه اقتصادي در آن وجود دارد.
موسيقي قومي تنها به عنصر موسيقي بسنده نميكند، ارتباط زيادي هم با امور روزمره زندگي اقوام و جوامع محلي دارد. لالايي و سوگواره مادران، زمزمه روي دار قالي، جار زدن در زير بازارچه و حتي بانگ دادن در بلنداي كوه، همه و همه از آهنگهاي ساده زندگي است كه با تعميم و ترميم تبديل به آهنگهاي محلي گشته است. موسيقي قومي، ادبيات شفاهي خاصي دارد كه يكي از كالبدهاي فلكلور و ذخيره موسيقي ملي است. فلكلور، اشعار، مثلها و عناصر ديگر محلي را هم شامل ميشود؛ گنجينه ادب محلي كه در سالهاي اخير بسيار هم مورد توجه قرار گرفته است.
يكي از تازهترين برنامههاي جهاني نيز توجه به چنين ارزشهاي محلي است كه دوست دارد تنوعهاي فرهنگي و روحيه مردم مختلف را زنده نگه دارد. ارزش اين گنجينه، به تاريخي و در حال انزوا بودن اين هنر مربوط بوده، گذشته از اين، ذخيره اساسي براي زبان، فرهنگ و احساسهايي است كه زندگي محلي توانسته است بدون واسطه صنعت و پيچيدگيهاي امروزين از فضاي زندگي و روابط خود اكتساب و نمادين كند. همه ساله برنامههاي زيادي در جهت معرفي و ثبت اين فرهنگ ميشود تا اين گنجينه حفظ شود.
گاهي هم در ميان برنامههاي رسمي، مراسمها و برنامههاي مربوط به آداب و سنن محلي و فلكلور هم ديده ميشود. آداب زندگي و فلكلورهاي محلي عمدتا در زندگي روستايي گذشته شالوده گرفته است. در شهرها هم هنري رايج بوده كه امروزه به صورت سلسله هنرهاي ايراني قابل توجه است. امروزه، خوانندههاي جوان و حتي ميانسال، موسيقي روز ديگري ميخوانند، صنعت شاعري هر روز حرفي تازه ميزند و جاي امثال و حكم محلي را خردورزي و گمانهزنيهاي فكري زندگي شهري گرفته است.
آدابي جديد رونق گرفته كه برگرفته از وضعيت جديد زندگي شهري است. گاه آواها و اداهاي تازهاي از طريق تلويزيون در ميان مردم رواج مييابد و گاه كلمات و كنايات كليدي خاصي از فيلمهايي شبهاي برره و پايتخت ساخته ميشود كه محصول يك نوع بازنگري و تاكيد در فرهنگهاي بومي و محلي است. گذشته از اين اشعار و نواهاي جديدي نيز ساخته شده كه كاملا مبتني بر رنگ و بوي زندگي جديد شهري و سرشار از عنصر زمان و ريتم است. فرهنگ كلانشهري، توليدكننده نظم زندگي جديد و نمادهاي تازهاي است كه به كل زندگي حال حاضر رنگ و بو ميدهد. فلكلورهاي شهري چيزي جز آن نيستند كه فرهنگ شهري جديد با اداها و الحان خود آفريده است.
الحان و آوازها از قالي بافتن و روابط عاطفي بومي به موضوعات تازهاي چون هديه دادن و ماه عسل رفتن و... تغيير شكل داده است و به توليد ترانهها و موسيقيهاي سبك جديدي انجاميده است كه عموم مردم قصد بازآفريني و شنيدن آن را دارند. در جامعه شهري ديگر اين جمعيت نيست كه الحان را ميآفريند و آدمهاي سر ذوق آن را تعميم ميدهند، بلكه سر ذوق بودن به يك صنعت مهيج و رقابتي تبديل شده و صورتهاي آرماني از احساسات و اعمال را براي مردم ميآفريند.
در گذشته بيشترِ مادران، پدران و نمايندگان آنها آواز ميخواندند و حس و حال موسيقي روستايي، بيشتر ساده، عاطفي و نشاندهنده صنعتها و رفتارهاي آنها بود. امروز هم صنعتها و رفتارهاي زندگي شهري و نسل غالب آن خود را در موسيقي نشان ميدهند. زمان با ريتم، با هيجان جوانان مخلوط شده و انواع مختلفي از موسيقي سرشار از تكرار و طنين را شكل ميدهد.
موسيقي در عصر حاضر بيشتر به سمت تپشهاي قلب و احساسات جواني ميرود، موسيقياي كه ميتوان آن را « فلكلورهاي شهري » دانست كه سرشار از احساسات و بازخوردهاي روابط اجتماعي نسل غالب جمعيتي هستند. در ربع قرن اخير، فرهنگ، احساسات و حتي تفريحهاي جواني بر فضاي عمومي جامعه غالب بوده و منجر به تغييرات عميقي در روابط فردي و اجتماعي شده است.
http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=672&PageNO=16
@thing
www.etemadnewspaper.ir
روزنامه اعتماد
روزنامه اعتماد,اعتماد, Etemad
فلکلورهای شهری ( صفحه دوم)
اگر در ربع قرن پيش، آواز و ترانه ويژگي ميانسالتر و پختهتر داشت، اينك تفاوت يافته است. احساسات جديد تعميم يافته به شكل فرمهاي نمادينتر و هنريتري چون ادبيات و موسيقي شهري در شكل موسيقي عامهپسند ظاهر ميشوند. اينك شاهد روندي از آوا، آداب و الحاني هستيم كه به صورت آواها و نواهاي شهري درآمدهاند و اين ويژگي جامعه شهري جديدي است كه بيشتر از سوي فرهنگ كلانشهري ساماندهي ميشود.
بهترين نمونههاي فلكلورهاي شهري توسط خوانندهها و هنرمنداني شكل ميگيرد كه از اين راه ارتزاق ميكنند و نمايش بزرگي از بازآفريني صنعتي عواطف و آداب شهري به اجرا ميگذارند. فلكلورهاي شهري را عمدتا به صورت هنر و مصرف فرهنگي ميشناسيم و در ادبيات جديدمان توليدكنندگان آن را به عنوان قشر هنري و مكاتب موسيقيايي مردمپسند ميناميم. الحان جديدي در زندگي شهري شكل گرفته و بيشتر از احساسات و ادبيات مبتني بر اعمال و رفتار روزمره شهري نشأت ميگيرد.
اينكه چرا ويژگيهاي خاصي چون جوان بودن، احساسي و گاه كمدي بودن دارد، ناشي از گستره جمعيتي و احساسات جوانان در زندگي شهري بوده است. امروزه، شهر و زندگي روزمره جواني آن، توليدكننده آواها و الحان آن بوده و كنايهها، رازها، احساسات و حتي نالههاي آنان را در نواهاي توليد شده بازآفريني ميكند كه به توليد فلكلور در زندگي روزمره شهري منجر ميشود.
http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=672&PageNO=16
@thing
اگر در ربع قرن پيش، آواز و ترانه ويژگي ميانسالتر و پختهتر داشت، اينك تفاوت يافته است. احساسات جديد تعميم يافته به شكل فرمهاي نمادينتر و هنريتري چون ادبيات و موسيقي شهري در شكل موسيقي عامهپسند ظاهر ميشوند. اينك شاهد روندي از آوا، آداب و الحاني هستيم كه به صورت آواها و نواهاي شهري درآمدهاند و اين ويژگي جامعه شهري جديدي است كه بيشتر از سوي فرهنگ كلانشهري ساماندهي ميشود.
بهترين نمونههاي فلكلورهاي شهري توسط خوانندهها و هنرمنداني شكل ميگيرد كه از اين راه ارتزاق ميكنند و نمايش بزرگي از بازآفريني صنعتي عواطف و آداب شهري به اجرا ميگذارند. فلكلورهاي شهري را عمدتا به صورت هنر و مصرف فرهنگي ميشناسيم و در ادبيات جديدمان توليدكنندگان آن را به عنوان قشر هنري و مكاتب موسيقيايي مردمپسند ميناميم. الحان جديدي در زندگي شهري شكل گرفته و بيشتر از احساسات و ادبيات مبتني بر اعمال و رفتار روزمره شهري نشأت ميگيرد.
اينكه چرا ويژگيهاي خاصي چون جوان بودن، احساسي و گاه كمدي بودن دارد، ناشي از گستره جمعيتي و احساسات جوانان در زندگي شهري بوده است. امروزه، شهر و زندگي روزمره جواني آن، توليدكننده آواها و الحان آن بوده و كنايهها، رازها، احساسات و حتي نالههاي آنان را در نواهاي توليد شده بازآفريني ميكند كه به توليد فلكلور در زندگي روزمره شهري منجر ميشود.
http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=672&PageNO=16
@thing
www.etemadnewspaper.ir
روزنامه اعتماد
روزنامه اعتماد,اعتماد, Etemad
رکود عاشق تورم است
محمد زینالی اُناری
این روزها و چه بسا از اوائل آغاز فعالیت دولت تدبیر و امید که تورمرا هدف کنترل قرار داده بود، واژه ای دیگر به میان آمد و آن "رکود" بود. هنوز حتی تغییراتی اعمال نشده بود و تورم کنترل نشده بود که اسم رکود به میدان آمد. اما رکود چه بود و چرا برای مبارزه با کاهش تورم به میدان آمد؟ اساسا تورم ابزاری پول ساز است و همیشه تورم برای بسیاری از بازاریان و سایه های پنهان بازار درآمدزایی خوبی داشته است و طبیعتا با کنترل آن سود خیلی ها از دست شان می رفت و باید نمی گذاشتند چنین اتفاقی بیفتد.
در نتیجه، هنوز کنترل تورم به میان نیامده، گفتمانی را در بازار اشاعه دادند که همه را از رکود بنالاند.
سپس رکود هم چه بسا برای مردم به یک باور تبدیل شد. حال بررسی رکود واقعی و رکود غیر واقعی باید توسط اقتصاد دانان صورت بگیرد و بگویند که چه اتفاقی در عمل و در سبدهای خانوارها افتاد، اما به نظر می رسد دم زدن از رکود نه به خاطر مردم و به ویژه دهک های پایین، که بیشتر به خاطر کسانی صورت گرفت که روی تورم سفره پهن کرده بودند. مالکیت زمین و کالاهای با ارزش (مانند بازار پرافت و خیز سکه که یادمان هست)، از مشاغلی بود که برای خیلی ها نان و آب داشت.
تورم چندین سوداگر دارد که یکی از آن دلالان هستند، یکی دیگر مالکانی که در وجود این عنصر سود می برند و در نهایت، کسانی که کارشان سوداگری کالاهای پر افت و خیز است. از این رو به این گروه زیان بزرگی در کنترل تورم وارد شد و از آن جا که دست و دهان بزرگی در بازار دارند، به سرعت از کاهش تورم نالیدند و به طور غیر مستقیم آن را در قالب گفتمان "رکود" بیان کردند. یکی از امکان های شیرین شدن بازار برای گروه های کوچک تجاری هم دست و دل بازی همین گروه های بزرگ و چرخاندن پول در بازار بود که به علت بی رغبتی و سودنگری این گروه، دیگر این دست و دلبازی تعطیل شد و گروه های ضعیف تر بازاری هم رکود را فورا حس کردند.
حال می توان فهمید که رکود همان تورم است، چرا که وقتی در چنین اقتصادی تورم بالا برود، بازار شیرین می شود و گروه های بزرگ و کوچک بازاری سود می کنند و فشار به دهک های پایین و بخشهای تولیدی و خدماتی بیفتد البته، به جز آنان که نیم نگاهی به مالکیت دارند و تورم موجب شد اغلب مردم صفت دلال پیشگی را برای ارتقای عمودی در جامعه به خود بگیرند. با پیدایش گفتمان رکود، اگر چه برای این افراد تولیدات داخلی (همان شعار همیشگی اقتصاد مقاومتی و تولید ملی و ...) بی معنا است، فشارها به گروه های مختلف اقتصادی مجددا وارد شد تا مردمی که از تورم در ناله بودند، از بی تورمی هم در ناله باشند.
@thing
محمد زینالی اُناری
این روزها و چه بسا از اوائل آغاز فعالیت دولت تدبیر و امید که تورمرا هدف کنترل قرار داده بود، واژه ای دیگر به میان آمد و آن "رکود" بود. هنوز حتی تغییراتی اعمال نشده بود و تورم کنترل نشده بود که اسم رکود به میدان آمد. اما رکود چه بود و چرا برای مبارزه با کاهش تورم به میدان آمد؟ اساسا تورم ابزاری پول ساز است و همیشه تورم برای بسیاری از بازاریان و سایه های پنهان بازار درآمدزایی خوبی داشته است و طبیعتا با کنترل آن سود خیلی ها از دست شان می رفت و باید نمی گذاشتند چنین اتفاقی بیفتد.
در نتیجه، هنوز کنترل تورم به میان نیامده، گفتمانی را در بازار اشاعه دادند که همه را از رکود بنالاند.
سپس رکود هم چه بسا برای مردم به یک باور تبدیل شد. حال بررسی رکود واقعی و رکود غیر واقعی باید توسط اقتصاد دانان صورت بگیرد و بگویند که چه اتفاقی در عمل و در سبدهای خانوارها افتاد، اما به نظر می رسد دم زدن از رکود نه به خاطر مردم و به ویژه دهک های پایین، که بیشتر به خاطر کسانی صورت گرفت که روی تورم سفره پهن کرده بودند. مالکیت زمین و کالاهای با ارزش (مانند بازار پرافت و خیز سکه که یادمان هست)، از مشاغلی بود که برای خیلی ها نان و آب داشت.
تورم چندین سوداگر دارد که یکی از آن دلالان هستند، یکی دیگر مالکانی که در وجود این عنصر سود می برند و در نهایت، کسانی که کارشان سوداگری کالاهای پر افت و خیز است. از این رو به این گروه زیان بزرگی در کنترل تورم وارد شد و از آن جا که دست و دهان بزرگی در بازار دارند، به سرعت از کاهش تورم نالیدند و به طور غیر مستقیم آن را در قالب گفتمان "رکود" بیان کردند. یکی از امکان های شیرین شدن بازار برای گروه های کوچک تجاری هم دست و دل بازی همین گروه های بزرگ و چرخاندن پول در بازار بود که به علت بی رغبتی و سودنگری این گروه، دیگر این دست و دلبازی تعطیل شد و گروه های ضعیف تر بازاری هم رکود را فورا حس کردند.
حال می توان فهمید که رکود همان تورم است، چرا که وقتی در چنین اقتصادی تورم بالا برود، بازار شیرین می شود و گروه های بزرگ و کوچک بازاری سود می کنند و فشار به دهک های پایین و بخشهای تولیدی و خدماتی بیفتد البته، به جز آنان که نیم نگاهی به مالکیت دارند و تورم موجب شد اغلب مردم صفت دلال پیشگی را برای ارتقای عمودی در جامعه به خود بگیرند. با پیدایش گفتمان رکود، اگر چه برای این افراد تولیدات داخلی (همان شعار همیشگی اقتصاد مقاومتی و تولید ملی و ...) بی معنا است، فشارها به گروه های مختلف اقتصادی مجددا وارد شد تا مردمی که از تورم در ناله بودند، از بی تورمی هم در ناله باشند.
@thing
جنبش های اودیپی: قانون و گفتمان معارض (صفحه اول)
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
قانون همیشه برای خود گفتمان های مغایری داشته است. در واقع قانون در فرایند استقرار با چالش مشروعیت مواجه بوده است. ام ابرای تصریح بیشتر این دو سطر باید به این اشاره کرد که کدام قانون؟ قانون همیشه قانونی مدنی و مورد تصویب و اجماع دموکراتیک مردم نبودن است، به اضافه این که در دموکراتیک ترین روند هم قاون لازم دارد تا مورد بازنگری قرار گیرد. اما قانون از قدما، مبتنی بر دیدگاه پدر بوده است. در یک گروه قومی کوچک، فرزندان و همسران بر اساس تربیت پدرسالارانه بزرگ می شوند و قانون همان چیزی است که پدر می گوید.
اما در یک جامعه عشیریه ای بزرگ، بافتهای بزرگتری وجود دارند. در واعق شکل خانواده/حکومت ایرانی در دوران پیش از ناسیونالیسم شکلی بوده که مبتنی بر قدرت خواده سالار و عشیره ای بود. ساختهای خویشاوندی عشایر ساختهای قدرت هم بودند. پدر، خان و نواب پادشاهان در امتداد هم بودند و هر خانواده ای باید بر اساس هنجارهای زیردامنه این رده ها خود را تطبیق می دادند. در موضوع اقتصاد هم قانون همین بوده و از گروه های ساده خانوار باید تولید شکل می گرفت و به دست خان و نواب به دست پادشاهان می رسید. همین شکل قانون بود که با مشروطه دچار خدشه واقع گردید و مردم بر علیه قانون پدر/شاهی برپا خاستند.
گفتمان معارض با پدر/شاهی خود را در جنبش مشروطه متجلی دید و این در ادامه همان جنبش هایی بود که از دیرباز در ایران و بر علیه سیستم پدر/شاهی وجود داشت و چه بسا به دلیل نداشتن ابزار رسانه ای و خفقان حاکم توسط حکومت قجری خفه می شد. گفتمان معارض در اثر آشنایی روشمفکران ایرانی با فلسفه حقوق غربی صورت گرفت، حقوقی که این بار مشروعیت پدر/شاهی را از بین می برد و به مردم فرصت و قدرت نمادین میداد تا با قانون موجود پدر/شالهی به معارضه برخیزند. نتیجه این معارضه، تغییر و تحولی بود که در سیستم قانون صورت گرفت و مشروطه به بار نشست. هر چند محمدعلی میرزا در موقعیتی ان را به توپ بست و سعی در برقراری خودمداری قاجاری داشت، اما این جنبش کار خود را انجام داده بود و جنبش چیزی نیست جز معارضه ای که به تعبیر روشنفکری کانتی در فکر مردم صورت می گیرد، مردم احساس داشتن حق کرده بودند.
این جنبش در فکر مشروطه و در واقع تشکیل جمهوری بود. اما چنین اتفاقی نیفتاد و قانون پدرشاهی دوباره برقرار شد و قدرت نمادین دیگری به جای قاجاریه به جای نشست و در عین حال معارضه های مختلفی در برابر سینما، خیابان و حتی قوانین بهداشتی و عمرانی ناشی از برنامه های توسعه صورت می گرفت. قانون (به ظاهر) من درآوردی پدر/شاه، هر چه قدر هم عقلانی بود و با سعایت روشنفکران دولتی و مستشاران خارجی خدمات ارائه می کرد، معارض هایی در جامعه داشت که بر علیه آن می شوریدند. اتصال حکومت پهلوی به سرمایه داری جهانی و مبادلات نفتی، چیزی بود که به شدت با آن مواجهه شد و بر علیه آن ستیز به میان آمد. آن فرصت های نمادینی که در موضوع تریاک، حجاب و هنر بود، خود را در مسئله نفت نشان داد و جنبش دیگری به وقوع پیوست و نفت ملی شد.
تجارت نفت از انگلیس به دست آمریکا افتاد اما اتفاقی که باید افتاده بود. جنبش مشروطه معارضه مردم را رسمیت داد و کمر قاجاریه را شکست و جنبش نفت هم کمر پهلوی را شکست و انقلاب سفید و سیاه هم نشناخت و بالاخره دگرگونی به وقوع پیوست. آن چیزی که در معارضه علیه قانون مورد اتفاق است، پذیرش مردمی و ساخت فکری مردم است. ساخت فکری مردم هر چیزی باشد، قانون همان است. وقتی فرزند میل و اراده خود را بر علیه پدر به کار می گیرد و به اتفاق هم او را می کشند تا مادران را تصاحب کنند، آن چیزی که اصالت دارد، میل است، ولو این که در این میان نادانی وجود داشته باشد. در نتیجه معارضه علیه قانون، چه قاجار باشد چه پهلوی، از میل و قضاوت مردم برخاسته بود.
@thing
👇👇👇👇👇
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
قانون همیشه برای خود گفتمان های مغایری داشته است. در واقع قانون در فرایند استقرار با چالش مشروعیت مواجه بوده است. ام ابرای تصریح بیشتر این دو سطر باید به این اشاره کرد که کدام قانون؟ قانون همیشه قانونی مدنی و مورد تصویب و اجماع دموکراتیک مردم نبودن است، به اضافه این که در دموکراتیک ترین روند هم قاون لازم دارد تا مورد بازنگری قرار گیرد. اما قانون از قدما، مبتنی بر دیدگاه پدر بوده است. در یک گروه قومی کوچک، فرزندان و همسران بر اساس تربیت پدرسالارانه بزرگ می شوند و قانون همان چیزی است که پدر می گوید.
اما در یک جامعه عشیریه ای بزرگ، بافتهای بزرگتری وجود دارند. در واعق شکل خانواده/حکومت ایرانی در دوران پیش از ناسیونالیسم شکلی بوده که مبتنی بر قدرت خواده سالار و عشیره ای بود. ساختهای خویشاوندی عشایر ساختهای قدرت هم بودند. پدر، خان و نواب پادشاهان در امتداد هم بودند و هر خانواده ای باید بر اساس هنجارهای زیردامنه این رده ها خود را تطبیق می دادند. در موضوع اقتصاد هم قانون همین بوده و از گروه های ساده خانوار باید تولید شکل می گرفت و به دست خان و نواب به دست پادشاهان می رسید. همین شکل قانون بود که با مشروطه دچار خدشه واقع گردید و مردم بر علیه قانون پدر/شاهی برپا خاستند.
گفتمان معارض با پدر/شاهی خود را در جنبش مشروطه متجلی دید و این در ادامه همان جنبش هایی بود که از دیرباز در ایران و بر علیه سیستم پدر/شاهی وجود داشت و چه بسا به دلیل نداشتن ابزار رسانه ای و خفقان حاکم توسط حکومت قجری خفه می شد. گفتمان معارض در اثر آشنایی روشمفکران ایرانی با فلسفه حقوق غربی صورت گرفت، حقوقی که این بار مشروعیت پدر/شاهی را از بین می برد و به مردم فرصت و قدرت نمادین میداد تا با قانون موجود پدر/شالهی به معارضه برخیزند. نتیجه این معارضه، تغییر و تحولی بود که در سیستم قانون صورت گرفت و مشروطه به بار نشست. هر چند محمدعلی میرزا در موقعیتی ان را به توپ بست و سعی در برقراری خودمداری قاجاری داشت، اما این جنبش کار خود را انجام داده بود و جنبش چیزی نیست جز معارضه ای که به تعبیر روشنفکری کانتی در فکر مردم صورت می گیرد، مردم احساس داشتن حق کرده بودند.
این جنبش در فکر مشروطه و در واقع تشکیل جمهوری بود. اما چنین اتفاقی نیفتاد و قانون پدرشاهی دوباره برقرار شد و قدرت نمادین دیگری به جای قاجاریه به جای نشست و در عین حال معارضه های مختلفی در برابر سینما، خیابان و حتی قوانین بهداشتی و عمرانی ناشی از برنامه های توسعه صورت می گرفت. قانون (به ظاهر) من درآوردی پدر/شاه، هر چه قدر هم عقلانی بود و با سعایت روشنفکران دولتی و مستشاران خارجی خدمات ارائه می کرد، معارض هایی در جامعه داشت که بر علیه آن می شوریدند. اتصال حکومت پهلوی به سرمایه داری جهانی و مبادلات نفتی، چیزی بود که به شدت با آن مواجهه شد و بر علیه آن ستیز به میان آمد. آن فرصت های نمادینی که در موضوع تریاک، حجاب و هنر بود، خود را در مسئله نفت نشان داد و جنبش دیگری به وقوع پیوست و نفت ملی شد.
تجارت نفت از انگلیس به دست آمریکا افتاد اما اتفاقی که باید افتاده بود. جنبش مشروطه معارضه مردم را رسمیت داد و کمر قاجاریه را شکست و جنبش نفت هم کمر پهلوی را شکست و انقلاب سفید و سیاه هم نشناخت و بالاخره دگرگونی به وقوع پیوست. آن چیزی که در معارضه علیه قانون مورد اتفاق است، پذیرش مردمی و ساخت فکری مردم است. ساخت فکری مردم هر چیزی باشد، قانون همان است. وقتی فرزند میل و اراده خود را بر علیه پدر به کار می گیرد و به اتفاق هم او را می کشند تا مادران را تصاحب کنند، آن چیزی که اصالت دارد، میل است، ولو این که در این میان نادانی وجود داشته باشد. در نتیجه معارضه علیه قانون، چه قاجار باشد چه پهلوی، از میل و قضاوت مردم برخاسته بود.
@thing
👇👇👇👇👇
جنبش های اودیپی: قانون و گفتمان معارض (صفحه دوم)
قانون همواره با گفتمان میل مردم در معارضه است. مردم چیزهایی را می خواهند که مورد تصدیق آنان است، نیاز روزمره است و مسئله زندگی شان است و بر اساس آن دنبال قانونی می گردند که امورات شان را بگذراند و اگر اقتصادشان اقتصادی غیرعقلانی و معیشتی است، دنبال قانونی می گردند که همان را تثبیت کند. در واقع جنبش های روشنفکری برای تغییر وضعیت اقتصاد و عقلانی کردن آن نه باید ساخت قانونی کشور را صرفاً مورد توجه قرار دهند و تنها کار ممکن آن است که به فرهنگ مردم هدایت شده و کار مردممدارانه انجام دهند. اینها در حالی است که فعالیت های مردم مدارانه در ساخت نوشتاری و ادبی هم امکان کمی دارد. در جامعه ای که قومیت های متفاوتی وجود دارد، زبان رسمی امکان فعالیت روشنفکری نمی دهد و باید به ساخت های قالبی ذهن مردم ورود کرده و به "ترویج" (و نه آموزش) بپردازد که در مورد قانون و دولت مغفول شده است.
قوانین توسعه نوشته می شوند و به دنبال آبادانی و پایداری جامعه و زندگی مردم هستند، اما مردم در عمل دنبال اشتغالات سودآورانه، دلالی و تجربههای معیشتی زودگذر و زود پولدار شدن هستند و جامعه به سمت ساخت بخشیدن به دست فروشی، بازارهای محلی و پاساژهای پردرآمد است. چرا که خواست عقلانیت تنها از سوی آکادمیسین های دانشگاهی صورت گرفته و به رده های اجتماعی ورود پیدا نکرده است. سازمان های کلان اقتصادی و اجتماعی وجود دارد، اما مردم مطالبه دیگری دارند و خواست شان بیشتر بر توزیع عادلانه، استخدام های دولتی و بازارهای پر سود است. چرا که باورهای روشنفکران اقتصادی به باورهای مردم سرایت پیدا نمیکند. همین بافت مردم است که بر حماسه، شور و خروش توده ای می انجامد و خواست خود را در اولویت قرار می دهد و برای خود دنبال رهبران سازمانی عدالت پیشه هستند تا با قوانین توسعه و اقتصاد عقلانیای که مسائل اساسی در درون خود دارد، مقابله کنند. اما روشنفکران به جای این که این نقص خود را مورد توجه قرار دهند، کسانی که رشد سیاست خود درا بر اساس خواست مردم بنیان می نهند و شعارها و اقدامات مردم پسند انجام می دهند، را پوپولیست می نامند. چه بسا خواست بومیان معارض قوانین توسعه و خصوصی شدن و سپهر نمادین باشد، چرا که آن ها بیشتر بر اسلوبهای زندگی بومی خود فکر و زندگی می کنند.
تعارض با قانون، امری مبتنی بر خواست مردم و هدایت فرهنگی از طریق سیاستمداران متکی بر خواست مردم است و همواره در تغییر و تحول سیاستهای ایرانی نقش موثری داشته است. این بر ساخت بازار، عقلانیت اقتصادی و عادت های روزمره مردم در معیشت و منفعت طلبی متکی است. هر قدر مردم تکیه بر فعالیت اقتصادی بلند مدت و همراهی و تعاون باشند، امکان همراهی با برنامه های توسعه را دارند ولی در عمل برعکس این رویه وجود دارد و همواره حلول ستاره هایی که با اتکا به این خواست مردم دنبال تعارض با اقتصاد عقلانی باشند، جدی و محاسبه می باشد.
@thing
قانون همواره با گفتمان میل مردم در معارضه است. مردم چیزهایی را می خواهند که مورد تصدیق آنان است، نیاز روزمره است و مسئله زندگی شان است و بر اساس آن دنبال قانونی می گردند که امورات شان را بگذراند و اگر اقتصادشان اقتصادی غیرعقلانی و معیشتی است، دنبال قانونی می گردند که همان را تثبیت کند. در واقع جنبش های روشنفکری برای تغییر وضعیت اقتصاد و عقلانی کردن آن نه باید ساخت قانونی کشور را صرفاً مورد توجه قرار دهند و تنها کار ممکن آن است که به فرهنگ مردم هدایت شده و کار مردممدارانه انجام دهند. اینها در حالی است که فعالیت های مردم مدارانه در ساخت نوشتاری و ادبی هم امکان کمی دارد. در جامعه ای که قومیت های متفاوتی وجود دارد، زبان رسمی امکان فعالیت روشنفکری نمی دهد و باید به ساخت های قالبی ذهن مردم ورود کرده و به "ترویج" (و نه آموزش) بپردازد که در مورد قانون و دولت مغفول شده است.
قوانین توسعه نوشته می شوند و به دنبال آبادانی و پایداری جامعه و زندگی مردم هستند، اما مردم در عمل دنبال اشتغالات سودآورانه، دلالی و تجربههای معیشتی زودگذر و زود پولدار شدن هستند و جامعه به سمت ساخت بخشیدن به دست فروشی، بازارهای محلی و پاساژهای پردرآمد است. چرا که خواست عقلانیت تنها از سوی آکادمیسین های دانشگاهی صورت گرفته و به رده های اجتماعی ورود پیدا نکرده است. سازمان های کلان اقتصادی و اجتماعی وجود دارد، اما مردم مطالبه دیگری دارند و خواست شان بیشتر بر توزیع عادلانه، استخدام های دولتی و بازارهای پر سود است. چرا که باورهای روشنفکران اقتصادی به باورهای مردم سرایت پیدا نمیکند. همین بافت مردم است که بر حماسه، شور و خروش توده ای می انجامد و خواست خود را در اولویت قرار می دهد و برای خود دنبال رهبران سازمانی عدالت پیشه هستند تا با قوانین توسعه و اقتصاد عقلانیای که مسائل اساسی در درون خود دارد، مقابله کنند. اما روشنفکران به جای این که این نقص خود را مورد توجه قرار دهند، کسانی که رشد سیاست خود درا بر اساس خواست مردم بنیان می نهند و شعارها و اقدامات مردم پسند انجام می دهند، را پوپولیست می نامند. چه بسا خواست بومیان معارض قوانین توسعه و خصوصی شدن و سپهر نمادین باشد، چرا که آن ها بیشتر بر اسلوبهای زندگی بومی خود فکر و زندگی می کنند.
تعارض با قانون، امری مبتنی بر خواست مردم و هدایت فرهنگی از طریق سیاستمداران متکی بر خواست مردم است و همواره در تغییر و تحول سیاستهای ایرانی نقش موثری داشته است. این بر ساخت بازار، عقلانیت اقتصادی و عادت های روزمره مردم در معیشت و منفعت طلبی متکی است. هر قدر مردم تکیه بر فعالیت اقتصادی بلند مدت و همراهی و تعاون باشند، امکان همراهی با برنامه های توسعه را دارند ولی در عمل برعکس این رویه وجود دارد و همواره حلول ستاره هایی که با اتکا به این خواست مردم دنبال تعارض با اقتصاد عقلانی باشند، جدی و محاسبه می باشد.
@thing
Forwarded from حسن معین - منطقِ جامعه
✨دومین ویژه نامه اتحادیه جامعه شناسان ایرانی در تلگرام(اجادت)
با موضوع "انتخابات ریاست جمهوری" ✨
22 فروردین
✅برای " گذار به دموکراسی" ، به روحانی نیازمندیم!
✍️مهران صولتی
https://t.me/solati_mehran/288
✅ اهل تسنن، زنان و انتخابات ریاست جمهوری
✍ سیروان محمدی
https://t.me/Social_Science/6755
✅آمدن حجه الاسلام رئیسی و پایان یک آغاز
✍️سید جواد میری
https://t.me/seyedjavadmiri/1278
✅ رقابت نامتقارن عادی سازان و استثناطلبان
✍ محمد مهدی مجاهدی
https://t.me/MMojahedi/310
✅انتخاب ملت یا مردم؟
✍️محمد زینالی اُناری
https://t.me/thing/564
✅بی تفاوتی سیاسی
✍️ پرنیا رضی پور
https://t.me/jameshena3o/239
✅ضرورت استقلال نسبی سیاست و سیاستگذاری
✍ ندا رضوی زاده
https://t.me/nedarazavichannel/369
✅پروسه تاریخی اصلاح و خطر گسل انتخاباتی
✍️عباس نعیمی جورشری
https://t.me/abbasnaeemi/1225
✅"هیچکس ها" و منجیان
✍ محمد حسام مظاهری
https://t.me/mohsenhesammazaheri/226
✅ آمدن دو سر باخت نظامِ سیاسیِ دینی
✍️محمدرضا پویافر
https://t.me/mr_pouyafar/191
✅نقاط ضعف و قوت دولت روحانی
✍️شهروز فروتن کیا
https://t.me/foroutankia/132
با موضوع "انتخابات ریاست جمهوری" ✨
22 فروردین
✅برای " گذار به دموکراسی" ، به روحانی نیازمندیم!
✍️مهران صولتی
https://t.me/solati_mehran/288
✅ اهل تسنن، زنان و انتخابات ریاست جمهوری
✍ سیروان محمدی
https://t.me/Social_Science/6755
✅آمدن حجه الاسلام رئیسی و پایان یک آغاز
✍️سید جواد میری
https://t.me/seyedjavadmiri/1278
✅ رقابت نامتقارن عادی سازان و استثناطلبان
✍ محمد مهدی مجاهدی
https://t.me/MMojahedi/310
✅انتخاب ملت یا مردم؟
✍️محمد زینالی اُناری
https://t.me/thing/564
✅بی تفاوتی سیاسی
✍️ پرنیا رضی پور
https://t.me/jameshena3o/239
✅ضرورت استقلال نسبی سیاست و سیاستگذاری
✍ ندا رضوی زاده
https://t.me/nedarazavichannel/369
✅پروسه تاریخی اصلاح و خطر گسل انتخاباتی
✍️عباس نعیمی جورشری
https://t.me/abbasnaeemi/1225
✅"هیچکس ها" و منجیان
✍ محمد حسام مظاهری
https://t.me/mohsenhesammazaheri/226
✅ آمدن دو سر باخت نظامِ سیاسیِ دینی
✍️محمدرضا پویافر
https://t.me/mr_pouyafar/191
✅نقاط ضعف و قوت دولت روحانی
✍️شهروز فروتن کیا
https://t.me/foroutankia/132
Forwarded from اتچ بات
تمسخر بیریاترین و بیغشترینِ «جمهور»، به بهانهی دفاع از جمهوری
یادداشتی از گیتی خزاعی
این ویدئوی کوتاه را ببینید و شرمگین شویم به خاطر دفاعمان از جمهوری..
این ویدئو باعث تاسف و شرم ماست... نه به خاطر حرفهای سادهدلانهی مرد روستاییای که برای ثبت نام ریاست جمهوری آمده است..
بلکه تاسف و شرم و خجالت برای کسی که به نام خبزنگار و به اتکای میکروفونی که در دست دارد و به پشتوانهی چند واژه، خودش رو خدایگان مرد روستایی تصور کرده که می تواند در مقابل دوربین او را به خاطر ندانستن کلمه «استراتژیک» مسخره کند..
هنوز راه درازی در پیش داریم تا دموکراسی... راهی دراز... هنوز به مدخلاش هم حتی نرسیدهایم..
تماس با ادمین
@gitan70
https://t.me/EnvironmentalSociology
یادداشتی از گیتی خزاعی
این ویدئوی کوتاه را ببینید و شرمگین شویم به خاطر دفاعمان از جمهوری..
این ویدئو باعث تاسف و شرم ماست... نه به خاطر حرفهای سادهدلانهی مرد روستاییای که برای ثبت نام ریاست جمهوری آمده است..
بلکه تاسف و شرم و خجالت برای کسی که به نام خبزنگار و به اتکای میکروفونی که در دست دارد و به پشتوانهی چند واژه، خودش رو خدایگان مرد روستایی تصور کرده که می تواند در مقابل دوربین او را به خاطر ندانستن کلمه «استراتژیک» مسخره کند..
هنوز راه درازی در پیش داریم تا دموکراسی... راهی دراز... هنوز به مدخلاش هم حتی نرسیدهایم..
تماس با ادمین
@gitan70
https://t.me/EnvironmentalSociology
Telegram
attach 📎
دموکراسی هراسی در ایران
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
برخی از مردم می گویند رای نخواهند داد و این اعجاب انگیز است. چه اتفاقی افتاده تا چنین میلی در برخی ایجاد شود که نسبت به عقد قرارداد سیاسی خود بی انگیزه باشند. می گویند در زمان شاه عباس که خود وی قهوه خانه ها را راه انداخت، مردم می نشستند در این جا و همراه با برنامه های فرهنگی چون شعرخوانی و ... با هم صحبت می کردند. تا این که رفتار حکومتی شاه عباس بد شد و مردم در این باره صحبت می کردند که شاه ترفندی اندیشید و مردم را بعد از ساعت صبحانه از قهوه خانه فراری داد. عده ای در قهوه خانه ها می آمدند و پس از صحبتی کوتاه مردم را با این استدلال که نشستن در قهوه خانه مانع کار و زندگی شان خواهد شد گفت و گوها را خاموش کرد.
امروز نیز همین نهاد قهوه خانه که در غرب موجب شکل گیری فضای عمومی و اتباطات اجتماعی رسانه ای شد، هیچ کارکردی جز نشستن افراد بیکار ندارد. اما به قطع چندان گفت و گوی با اهمیتی در این فضا هم شکل نمی گیرد. چرا که از زمان شروع هم اندیشیهای جمعی درایران، این رویه رمانده شده است. دموکراسی نیز نوعی گفت و گو است، وقتی مردم این قدر از گفت و گوی حضوری رمانده و بی میل شده اند، آیا آنان خواهند توانست روزنامه بخوانند و به شکل دادن دموکراسی گفتگویی و پیگیری دموکراسی قراردادی بپردازند؟
انتخابات، جای شکل دادن به قراردادهای رسمی در دموکراسی است تا به تدریج به علایق و خواسته های مردم که اتفاقا در مطبوعات و نهادهای سیاسی طرح می شود، جامه ی عمل بپوشاند، ما گروهی از مردم در کمال ژست یا نامیدی از دموکراسی می گویند که رای نخواهند داد. اگرچه تعداد این قبیل افراد کم است، اما چنین سخنانی معنادار هستند و ضرورت دارد مورد توجه و تفسیر قرار گیرند. که چرا در جامعه امروزی و با تجربه بیش از یک صد سال مشروطه، میل بخشی مردم از قرار داد بستن با مجریان و قانونگذاران شهر و کشور باز می ماند.
گفتگو در ایران پرورده نیست و دموکراسی، به جای این که از پرورش گفتگوهای رسمی مردم تکامل یابد، از الگوهای غربی ستانده شده است و بعیدنیست مانند تلفن و موبایل که مردم مدت ها با آن فوت می کردند و برایشان مسخره می نمود، برای شان مسخره و بی معنا باشد. چه بسا رمانده شدن مردم از گفت و گو که به دلیل عدم امکان گفتگو در نهادهای با قدمت ارباب و رعیتی وجود داشت باعث هراس آنان از گفت و گو و حتی قرارداد آزادانه باشد.
دموکراسی در ایران هنوز آکبند مانده و از قاب در نیامده است، ما هنوز به جعبه و عکس ان دل خوش کرده ایم و قرار است با استقامت در داشتنش در آینده از قوطی درآورده و در دست داشته باشیم. اما سابق بر این، نادرشاه و رضاشاه داشتیم و تجربه های حماسه ایرانی و جوش و خروش را تجربه کرده ایم که برخی از قدرتمندان ترسیده اند و برخی هنوز میل به افکار قدرتمندانه دارند. بدیهی است که هر دو گروه میلی به گفت وگو و انتخاب مشخص نداشته باشند، یا از قدرت می ترسند یا از بی قدرتی و همین باعث می شود که از دموکراسی هراس داشته باشند.
@thing
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
برخی از مردم می گویند رای نخواهند داد و این اعجاب انگیز است. چه اتفاقی افتاده تا چنین میلی در برخی ایجاد شود که نسبت به عقد قرارداد سیاسی خود بی انگیزه باشند. می گویند در زمان شاه عباس که خود وی قهوه خانه ها را راه انداخت، مردم می نشستند در این جا و همراه با برنامه های فرهنگی چون شعرخوانی و ... با هم صحبت می کردند. تا این که رفتار حکومتی شاه عباس بد شد و مردم در این باره صحبت می کردند که شاه ترفندی اندیشید و مردم را بعد از ساعت صبحانه از قهوه خانه فراری داد. عده ای در قهوه خانه ها می آمدند و پس از صحبتی کوتاه مردم را با این استدلال که نشستن در قهوه خانه مانع کار و زندگی شان خواهد شد گفت و گوها را خاموش کرد.
امروز نیز همین نهاد قهوه خانه که در غرب موجب شکل گیری فضای عمومی و اتباطات اجتماعی رسانه ای شد، هیچ کارکردی جز نشستن افراد بیکار ندارد. اما به قطع چندان گفت و گوی با اهمیتی در این فضا هم شکل نمی گیرد. چرا که از زمان شروع هم اندیشیهای جمعی درایران، این رویه رمانده شده است. دموکراسی نیز نوعی گفت و گو است، وقتی مردم این قدر از گفت و گوی حضوری رمانده و بی میل شده اند، آیا آنان خواهند توانست روزنامه بخوانند و به شکل دادن دموکراسی گفتگویی و پیگیری دموکراسی قراردادی بپردازند؟
انتخابات، جای شکل دادن به قراردادهای رسمی در دموکراسی است تا به تدریج به علایق و خواسته های مردم که اتفاقا در مطبوعات و نهادهای سیاسی طرح می شود، جامه ی عمل بپوشاند، ما گروهی از مردم در کمال ژست یا نامیدی از دموکراسی می گویند که رای نخواهند داد. اگرچه تعداد این قبیل افراد کم است، اما چنین سخنانی معنادار هستند و ضرورت دارد مورد توجه و تفسیر قرار گیرند. که چرا در جامعه امروزی و با تجربه بیش از یک صد سال مشروطه، میل بخشی مردم از قرار داد بستن با مجریان و قانونگذاران شهر و کشور باز می ماند.
گفتگو در ایران پرورده نیست و دموکراسی، به جای این که از پرورش گفتگوهای رسمی مردم تکامل یابد، از الگوهای غربی ستانده شده است و بعیدنیست مانند تلفن و موبایل که مردم مدت ها با آن فوت می کردند و برایشان مسخره می نمود، برای شان مسخره و بی معنا باشد. چه بسا رمانده شدن مردم از گفت و گو که به دلیل عدم امکان گفتگو در نهادهای با قدمت ارباب و رعیتی وجود داشت باعث هراس آنان از گفت و گو و حتی قرارداد آزادانه باشد.
دموکراسی در ایران هنوز آکبند مانده و از قاب در نیامده است، ما هنوز به جعبه و عکس ان دل خوش کرده ایم و قرار است با استقامت در داشتنش در آینده از قوطی درآورده و در دست داشته باشیم. اما سابق بر این، نادرشاه و رضاشاه داشتیم و تجربه های حماسه ایرانی و جوش و خروش را تجربه کرده ایم که برخی از قدرتمندان ترسیده اند و برخی هنوز میل به افکار قدرتمندانه دارند. بدیهی است که هر دو گروه میلی به گفت وگو و انتخاب مشخص نداشته باشند، یا از قدرت می ترسند یا از بی قدرتی و همین باعث می شود که از دموکراسی هراس داشته باشند.
@thing
Forwarded from كليدملی 😷
شَلَلَلَلَلَلَ... | روال
«وقتی داشتم موسیقی یاد می گرفتم، یکی از دوستانم از قول استادش گفت عموماً کسانی که شش دانگ صدا دارند و رو ندارند، خواننده نمیشوند، اما در عوض کسی که دو دانگ صدا دارد و شش دانگ رو دارد، معمولاً خواننده میشود. همین طور هم هست، به قول معروف خودمان نعمت روی زمین نصیب پر رویان است، خون دل میخورد آن کس که صدایی دارد.»
ادامه این تحلیل را در لینک زیر بخوانید:
https://revaal.com/mohamadzeinali/%d8%b4%d9%8e%d9%84%d9%8e%d9%84%d9%8e%d9%84%d9%8e%d9%84%d9%8e%d9%84%d9%8e%d9%84%d9%8e/
@thing
«وقتی داشتم موسیقی یاد می گرفتم، یکی از دوستانم از قول استادش گفت عموماً کسانی که شش دانگ صدا دارند و رو ندارند، خواننده نمیشوند، اما در عوض کسی که دو دانگ صدا دارد و شش دانگ رو دارد، معمولاً خواننده میشود. همین طور هم هست، به قول معروف خودمان نعمت روی زمین نصیب پر رویان است، خون دل میخورد آن کس که صدایی دارد.»
ادامه این تحلیل را در لینک زیر بخوانید:
https://revaal.com/mohamadzeinali/%d8%b4%d9%8e%d9%84%d9%8e%d9%84%d9%8e%d9%84%d9%8e%d9%84%d9%8e%d9%84%d9%8e%d9%84%d9%8e/
@thing
روال
شَلَلَلَلَلَلَ... | روال
طراح: Brad Woodard وقتی داشتم موسیقی یاد می گرفتم، یکی از دوستانم از قول استادش گفت عموماً کسانی که شش دانگ صدا دارند و رو ندارند، خواننده نمیشوند اما در عوض کسی که... بیشتر بخوانید...
جلقوربلقور
محمد زینالی اُناری
در اردبیل چهارراهی به نام تازه میدان هست که در آن جا نوعی غذا پخته می شود به نام جزّ و وزّ که به فارسی به آن جلقور بلقور می گویند. ویژگی این غذا این است که ارزان است و درست جلو دید همه در مجمع های بزرگ پخته می شود. مردم که از روستا می آیند برای خرید و انجام امورات شان، ناهار را هم جلقور بلقور روغنی خوشمزه ای می خورند و قبل از این که ماشین روستا برود، برای بازگشت می شتابند.
عضویت مردم در شورا هم امروز به جلقور بلقور تبدیل شد تا جایی که دامنه ی این احساس جلقور بلقوری به انتخابات ریاست جمهوری هم کشید. شهروندان از یاد رفته در انتخابات شورا ورود کردند و برخی از این شهروندان که رسالت خودرا بیشتر و بیشتر می دانستند، به ساختمان وزارت کشور رفتند تا ادعای مدیریت کشور بکنند. هر چه باشد در ایران ادعاهای بزرگ(هر چند بی اساس) مدتی است که باب شده و این به یک احساس جمعی تبدیل شده است.
همان طور که غذا هر قدر ارزان تر باشد، همان قدر مشتری اش زیاد تر می شود چون رویه ی طبقات اجتماعی در ایران این طور است که گروه های ضعیف تر تا کنون افزون بوده اند. همین ارزانی را هم در شرکت در انتخابات صورت گرفته و چون هیچ گونه هزینه ای درباره آن وجود نداشته است، برخی از مردم مشتری شلوغ کردن این نعمت شدند.
دموکراسی گران قیمت است و تبدیل کردن آن به جلقور بلقور، اگر که از روی نادانی نیست، یک اشتباه است. ارزان بودن هزینه ثبت نام در انتخابات که موجب شده عده بسیاری در آن شرکت کنند، غلط انداز است. هزینه اصلی دموکراسی را شهیدان انقلابهای متعدد اعم از مشروطه، نفت و انقلاب اسلامی داده اند و سالها مردم ایران تحت حملات موشکی بودند.
هر روز چندین برنامه تلویزیونی درباره شهیدان و انقلاب اسلامی پخش می شود و شهرها سرشار از نور وجودی و عکس شهیدانی است که پای جمهوری اسلامی فدا شده اند، اما گذشته از اشتباه اساسی برخی از شهروندان، همین رسانه های شریف، میراث معنوی جمهوری اسلامی که با همت والای شهیدان و مردم ایران متبلور شده است را تبدیل به جلقور بلقور کرده اند.
@thing
محمد زینالی اُناری
در اردبیل چهارراهی به نام تازه میدان هست که در آن جا نوعی غذا پخته می شود به نام جزّ و وزّ که به فارسی به آن جلقور بلقور می گویند. ویژگی این غذا این است که ارزان است و درست جلو دید همه در مجمع های بزرگ پخته می شود. مردم که از روستا می آیند برای خرید و انجام امورات شان، ناهار را هم جلقور بلقور روغنی خوشمزه ای می خورند و قبل از این که ماشین روستا برود، برای بازگشت می شتابند.
عضویت مردم در شورا هم امروز به جلقور بلقور تبدیل شد تا جایی که دامنه ی این احساس جلقور بلقوری به انتخابات ریاست جمهوری هم کشید. شهروندان از یاد رفته در انتخابات شورا ورود کردند و برخی از این شهروندان که رسالت خودرا بیشتر و بیشتر می دانستند، به ساختمان وزارت کشور رفتند تا ادعای مدیریت کشور بکنند. هر چه باشد در ایران ادعاهای بزرگ(هر چند بی اساس) مدتی است که باب شده و این به یک احساس جمعی تبدیل شده است.
همان طور که غذا هر قدر ارزان تر باشد، همان قدر مشتری اش زیاد تر می شود چون رویه ی طبقات اجتماعی در ایران این طور است که گروه های ضعیف تر تا کنون افزون بوده اند. همین ارزانی را هم در شرکت در انتخابات صورت گرفته و چون هیچ گونه هزینه ای درباره آن وجود نداشته است، برخی از مردم مشتری شلوغ کردن این نعمت شدند.
دموکراسی گران قیمت است و تبدیل کردن آن به جلقور بلقور، اگر که از روی نادانی نیست، یک اشتباه است. ارزان بودن هزینه ثبت نام در انتخابات که موجب شده عده بسیاری در آن شرکت کنند، غلط انداز است. هزینه اصلی دموکراسی را شهیدان انقلابهای متعدد اعم از مشروطه، نفت و انقلاب اسلامی داده اند و سالها مردم ایران تحت حملات موشکی بودند.
هر روز چندین برنامه تلویزیونی درباره شهیدان و انقلاب اسلامی پخش می شود و شهرها سرشار از نور وجودی و عکس شهیدانی است که پای جمهوری اسلامی فدا شده اند، اما گذشته از اشتباه اساسی برخی از شهروندان، همین رسانه های شریف، میراث معنوی جمهوری اسلامی که با همت والای شهیدان و مردم ایران متبلور شده است را تبدیل به جلقور بلقور کرده اند.
@thing