http://www.isna.ir/news/96022616957/%D8%AD%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%A8%DB%8C%D8%B4-%D8%A7%D8%B2-%DB%B1%DB%B5%DB%B0%DB%B0-%D8%A7%D9%87%D9%84-%D9%82%D9%84%D9%85-%D8%A7%D8%B2-%D8%AD%D8%B3%D9%86-%D8%B1%D9%88%D8%AD%D8%A7%D9%86%DB%8C
@thing
@thing
ایسنا
حمایت بیش از ۱۵۰۰ اهل قلم از حسن روحانی
بیش از ۱۵۰۰ نفر از اهل قلم ضمن فراخواندن مردم به شرکت در انتخابات ریاستجمهوری، حمایت خود را از حجتالاسلام والمسلمین حسن روحانی اعلام کردند.
Forwarded from روال
👈 منتخبی از نوشتههای پیرامون انتخابات 👉
ضرورت رأی دادن 🗳 👇
دوراهی انتخابات از رضا بابایی
چرا تصمیم گرفتم که شناسنامه سفید خود را جوهری کنم؟ از مهران صولتی
سیاست، ریاضت است نه ریاضی از رضا بابایی
چرایی رأی به روحانی 🌸 👇
تنها پنجرهی روشن امید: چرا به روحانی رأی میدهم؟ از محمدمهدی مجاهدی
چه کسانی از تداوم ”دولت روحانی“ سود میبرند؟ از مهران صولتی
ترمیم لطمه وارده به گفتمان انقلاب اسلامی از محمد زینالی
اردیبهشتمان را پس میگیریم! از رضا شکراللهی
ملاکهای انتخاب رئیس جمهور از علی سرزعیم
دولت دوازدهم و دوران گذار از رضا بابایی
انتخابات و مطالبات زنان 💬 👇
نمایش انتخابات: طرح جایگاه واقعی زنان یا ابزاری در دست سلطهی سیاسی؟ از عالیه شکربیگی
انتخابات، مطالبهگری زنان و مشارکت سیاسی-اجتماعی از عالیه شکربیگی
@revaalcom
ضرورت رأی دادن 🗳 👇
دوراهی انتخابات از رضا بابایی
چرا تصمیم گرفتم که شناسنامه سفید خود را جوهری کنم؟ از مهران صولتی
سیاست، ریاضت است نه ریاضی از رضا بابایی
چرایی رأی به روحانی 🌸 👇
تنها پنجرهی روشن امید: چرا به روحانی رأی میدهم؟ از محمدمهدی مجاهدی
چه کسانی از تداوم ”دولت روحانی“ سود میبرند؟ از مهران صولتی
ترمیم لطمه وارده به گفتمان انقلاب اسلامی از محمد زینالی
اردیبهشتمان را پس میگیریم! از رضا شکراللهی
ملاکهای انتخاب رئیس جمهور از علی سرزعیم
دولت دوازدهم و دوران گذار از رضا بابایی
انتخابات و مطالبات زنان 💬 👇
نمایش انتخابات: طرح جایگاه واقعی زنان یا ابزاری در دست سلطهی سیاسی؟ از عالیه شکربیگی
انتخابات، مطالبهگری زنان و مشارکت سیاسی-اجتماعی از عالیه شکربیگی
@revaalcom
تتلو، موج گردابی و آوانگارد انقلاب اسلامی
محمد زینالی اُناری
انقلاب اسلامی صداهای خاص خود را داشت. صداهایی که بیشتر و بیشتر با "سپیده" ماندگار شده اند. سپیده، ملغمه ای از نت، همراهی ارکستری و شعر انقلابی بود. آن قدر شاعر پشت انقلاب اسلامی نشسته بود که این یک شعر خلق شود. این یک شعر هم نثار آن رای نود و هشت درصدی مردم به جمهوری اسلامی شد. شاعران ترجمان ذهن مردم و کشته ی خواست آن ها هستند. همه شاعران پیش از انقلاب پنجاه و هفت در آن فضای سیاه زندگی کردند و زمستان و کویر را نوشتند. تا این که سپیده شکفت و حلق نازنینی آن همه شعر را به آسمان پراکند. مردم سپیده را از بام گرفتند و همیشه گوش می کنند:
ایران ای سرای امید
بر بامش سپیده دمید
پشت سر همه انقلاب ها و شعارهای آن، شعر و پشت شعرها، حقیقتی نهفته است که مردم درباره آن بارها و بارها فکر کرده اند. انقلاب حرکتی رادیکال و فکری است و هر انقلابی به ساعتهای بسیاری نیاز دارد که صرف فکر کردن شده باشد. بعد از انقلاب، آدم های بسیاری تجلی می یابند که شعر می گویند و ترانه می خوانند و می شود سپیده، هر اندیشه ای سپیده ای دارد و هر سپیده ای اندیشه ای. قدر و منزلت هر انقلابی با آهنگ های سپیده اش و شاعرانش مشهود است. سپیده آوانگارد است چون انقلاب آوانگارد است.
***
اما وقتی موجی فقیر باشد و دست به دامن موسیقی عامه پسند و از نوع زیرزمینی و هرجایی آن شود، در آن سپیده ای دیده نمی شود. فقر در آن مشهود است و آن نشان می دهد که حرکتی آوانگارد نیست و فضای عامه پسند بر آن احاطه دارد. موجی که تصورش از مردم را در بازوهای عضلانی طرح دار عیان کند، در شهرت بی معنای بغبغو و سخن های فاقد اندیشه نشان دهد، انقلاب نیست و بسیار فقیرتر از آن است که خود را به انقلاب اسلامی منسوب کند. انقلاب آوانگارد است و تتلوخوانی فاقد هیچ معنای خاصی نیست. می توان به این فکر کرد که چرا حرکتی که خود را کفیل انقلاب اسلامی می خواند، هیچ خواننده و شاعر آوانگاردی ندارد؟
پوپولیسم بهترین نامی است که شاید بتوان بر این موج کوتاه نام گذاشت. حتی حرکت هم در این موج وجود ندارد و هیچ آرمان و آینده ای را برای مردم ترسیم نمی کند. نقدهای کج دار و مریض، آرمانگرایی ساختگی، مهره ی خشن و فاقد کاریزمایی که تمام سرمایه های عاطفی دنباله روان را هدر می دهد و زبانی ضعیف که تمام نوشته های پشتیبان دهنده آن ها را به باد فنا می دهد. فقر هم در موسیقی و هم در سخن این موج گردابی مشهود است و آخر آن نیز در قعر گودالی است که به پایان این موج به ظاهر انقلابی می انجامد.
***
اما این نیشتر ها لازم هستند که انقلاب اسلامی را از رکود اندیشه و امکان رشد پوپولیسم و موسیقی عامه پسند و شعر عامه پسند بیدار کند. این روحی است که با پیدایش یک تفکر قلابی درون تفکر اصیل انقلابی خود را نشان می دهد. انقلاب اسلامی در راستای سپیده شدن روح مردم ایران رخ داده است، تفکری اوانگارد(غنی) و حرکتی بلند دارد. شکل گرفتن موج گردابی و طرد آن از سوی آرای مردم نشان دهنده این است که مردم هنوز ته مایه های انقلاب اسلامی را دارند و هر انحراف و زاویه ای را خوب تشخیص می دهند. اشتباهاتی که به رخ دادن تفکر تتلیتی در انقلاب انجامید، موجب شد که با نیشتر آن ترانه های انسجام بخشی توسط الحان ایرانی ساخته شده و مردم را کنار هم آورد.
انقلاب اسلامی مردم و اندیشمندان دنیا را شگفت زده کرده بود و آن شگفتی در همین آوانگارد بودن آن است. آوانگاردی که هر گونه صدای عامه پسندی را با بازخوانی سپیده کنار می زند. ما هنوز زنده هستیم و کویر و کشف الحقایق می خوانیم. اگر پوپولیسم مرگ تفکر و رشد اجتماعی است؛ آوانگارد زندگی و حیات است.
@thing
محمد زینالی اُناری
انقلاب اسلامی صداهای خاص خود را داشت. صداهایی که بیشتر و بیشتر با "سپیده" ماندگار شده اند. سپیده، ملغمه ای از نت، همراهی ارکستری و شعر انقلابی بود. آن قدر شاعر پشت انقلاب اسلامی نشسته بود که این یک شعر خلق شود. این یک شعر هم نثار آن رای نود و هشت درصدی مردم به جمهوری اسلامی شد. شاعران ترجمان ذهن مردم و کشته ی خواست آن ها هستند. همه شاعران پیش از انقلاب پنجاه و هفت در آن فضای سیاه زندگی کردند و زمستان و کویر را نوشتند. تا این که سپیده شکفت و حلق نازنینی آن همه شعر را به آسمان پراکند. مردم سپیده را از بام گرفتند و همیشه گوش می کنند:
ایران ای سرای امید
بر بامش سپیده دمید
پشت سر همه انقلاب ها و شعارهای آن، شعر و پشت شعرها، حقیقتی نهفته است که مردم درباره آن بارها و بارها فکر کرده اند. انقلاب حرکتی رادیکال و فکری است و هر انقلابی به ساعتهای بسیاری نیاز دارد که صرف فکر کردن شده باشد. بعد از انقلاب، آدم های بسیاری تجلی می یابند که شعر می گویند و ترانه می خوانند و می شود سپیده، هر اندیشه ای سپیده ای دارد و هر سپیده ای اندیشه ای. قدر و منزلت هر انقلابی با آهنگ های سپیده اش و شاعرانش مشهود است. سپیده آوانگارد است چون انقلاب آوانگارد است.
***
اما وقتی موجی فقیر باشد و دست به دامن موسیقی عامه پسند و از نوع زیرزمینی و هرجایی آن شود، در آن سپیده ای دیده نمی شود. فقر در آن مشهود است و آن نشان می دهد که حرکتی آوانگارد نیست و فضای عامه پسند بر آن احاطه دارد. موجی که تصورش از مردم را در بازوهای عضلانی طرح دار عیان کند، در شهرت بی معنای بغبغو و سخن های فاقد اندیشه نشان دهد، انقلاب نیست و بسیار فقیرتر از آن است که خود را به انقلاب اسلامی منسوب کند. انقلاب آوانگارد است و تتلوخوانی فاقد هیچ معنای خاصی نیست. می توان به این فکر کرد که چرا حرکتی که خود را کفیل انقلاب اسلامی می خواند، هیچ خواننده و شاعر آوانگاردی ندارد؟
پوپولیسم بهترین نامی است که شاید بتوان بر این موج کوتاه نام گذاشت. حتی حرکت هم در این موج وجود ندارد و هیچ آرمان و آینده ای را برای مردم ترسیم نمی کند. نقدهای کج دار و مریض، آرمانگرایی ساختگی، مهره ی خشن و فاقد کاریزمایی که تمام سرمایه های عاطفی دنباله روان را هدر می دهد و زبانی ضعیف که تمام نوشته های پشتیبان دهنده آن ها را به باد فنا می دهد. فقر هم در موسیقی و هم در سخن این موج گردابی مشهود است و آخر آن نیز در قعر گودالی است که به پایان این موج به ظاهر انقلابی می انجامد.
***
اما این نیشتر ها لازم هستند که انقلاب اسلامی را از رکود اندیشه و امکان رشد پوپولیسم و موسیقی عامه پسند و شعر عامه پسند بیدار کند. این روحی است که با پیدایش یک تفکر قلابی درون تفکر اصیل انقلابی خود را نشان می دهد. انقلاب اسلامی در راستای سپیده شدن روح مردم ایران رخ داده است، تفکری اوانگارد(غنی) و حرکتی بلند دارد. شکل گرفتن موج گردابی و طرد آن از سوی آرای مردم نشان دهنده این است که مردم هنوز ته مایه های انقلاب اسلامی را دارند و هر انحراف و زاویه ای را خوب تشخیص می دهند. اشتباهاتی که به رخ دادن تفکر تتلیتی در انقلاب انجامید، موجب شد که با نیشتر آن ترانه های انسجام بخشی توسط الحان ایرانی ساخته شده و مردم را کنار هم آورد.
انقلاب اسلامی مردم و اندیشمندان دنیا را شگفت زده کرده بود و آن شگفتی در همین آوانگارد بودن آن است. آوانگاردی که هر گونه صدای عامه پسندی را با بازخوانی سپیده کنار می زند. ما هنوز زنده هستیم و کویر و کشف الحقایق می خوانیم. اگر پوپولیسم مرگ تفکر و رشد اجتماعی است؛ آوانگارد زندگی و حیات است.
@thing
Forwarded from یادداشت
جمعه ها رمانتیک اند
محمد زینالی اُناری
"جمعه" یک حس خاص دارد. جمعه روزی است که مردم از کار روزمره فارغ میشوند و به نماز می پردازند و خویشتن سازی. جمعه روز مراقبه است و آزادی از روزمرگی. جمعه روز همبستگی و نیایش است. نیایشی که محصول وضو، اذان و آزادگی است. نماز تجلی انسانیت و بانگ آزادی است. الله اکبری که در روز جمعه سر داده می شود، واضح ترین تجلی هستی انسانی است. تنها خدا بزرگ است، خدایی که رسولش را به خواندن و تفکر دعوت کرده است.
جمعه روز آزادی است، آزادی از پرداختن به امر دنیوی و نشستن و عبادت کردن و تفکر(که بهتر از عبادت هم هست). جمعه روز تفکر، مطالعه و دیدن جهان و طبیعت است. ما مردم ایران در روزهای جمعه است که به خلقت، آینده و سرنوشت فکر می کنیم و در رکوع نماز و سجودش بر عظمت خدایی که خالق اندیشه و عقلانیت است سر می نهیم. ما روز جمعه خالق هستی و خرد و راه کمال را می جوییم و در این روز است که به آزادی فکر می کنیم، آزادی از تمام قراردادهایی که به پول و شهوت ختم می شوند.
جمعه تجلی گر اندیشه و کمال ما است و روز حرکت و رسیدن به آینده و پیوستن به هستی است. جمعه ها ما از روزمرگی و غلبه غرایز و انساب خود رها می شویم و به ذات هستی وصل می شویم. جمعه است که به ما فرصت اندیشه و بهسازی خود می دهد. اگر در روز جمعه به نماز جماعت، شنیدن خطبه های عقلانی، تفرج در طبیعت و تماشای مناظره می پردازیم، خود را اعتلا می دهیم و به عقل و تجلی آن می نگریم. رکود در قافیه شنبه ها پنهان شده و جمعه روز رشد است.
ما ایرانی ها در جمعه انتخاب می کنیم و به آزادی می رسیم و رشد. برای ما همیشه روزهای جمعه روزهای رمانتیکی بوده اند و پایان جمعه را دوست نداریم. روزهای جمعه زندگی ما از داد و ستد و محاسبه خلاص می شود و به دنیا و خالق آن می نگریم و به بازسازی و احیای روزمرگی های شنبه ها توجه می کنیم. آیا شنبه های ما باز هم رکود می یابند و تکراری می شوند؟ این پیامی است که خود در روز جمعه و انتخاب آن می سازیم تا به آزادی بپردازیم یا تکرار.
آزادی، میراث جمعه است، به شرطی که یک دستی و خستگی شنبه ها بر آن غلبه نکند. جمعه روز تعیین سرنوشت و آزادی از جبر نان است. این روز بیشتر از کسانی که روزهای شاد دارند، برای فقرا مهم است. جمعه روز آزادی و فکر کردن به آزادی و اتصال به خدا برای این که انسان از فکر کردن به نان به گودال تکراری شدن و سرنگون شدن نیفتد. جمعه احساسی عجیب و سرزنده دارد و روزی است که هفته ها را با امید می سازد. مردم در جمعه برای آزادی رای می دهند. حتی فقرا برای آزادی رای می دهند تا نان شب آن ها را دچار رکود نسازد.
*مصاحبه های من با بسیاری از روستائیان و افراد فقیر و توجه بسیاری از کارمندان و بازاریان که رکود خسته شان کرده، نشان می داد که وعده های نان آن ها را فریب نداده و فکر کردن به آینده های بلند برایشان بیشتر اهمیت دارد. شاید این انتخابات نشان می دهد که ایران می تواند دیگر جامعه کوتاه مدت نباشد و توسعه یعنی همین.
https://revaal.com/mohamadzeinali/%D8%AC%D9%85%D8%B9%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D8%A7%D9%86%D8%AF-2/
@thing
محمد زینالی اُناری
"جمعه" یک حس خاص دارد. جمعه روزی است که مردم از کار روزمره فارغ میشوند و به نماز می پردازند و خویشتن سازی. جمعه روز مراقبه است و آزادی از روزمرگی. جمعه روز همبستگی و نیایش است. نیایشی که محصول وضو، اذان و آزادگی است. نماز تجلی انسانیت و بانگ آزادی است. الله اکبری که در روز جمعه سر داده می شود، واضح ترین تجلی هستی انسانی است. تنها خدا بزرگ است، خدایی که رسولش را به خواندن و تفکر دعوت کرده است.
جمعه روز آزادی است، آزادی از پرداختن به امر دنیوی و نشستن و عبادت کردن و تفکر(که بهتر از عبادت هم هست). جمعه روز تفکر، مطالعه و دیدن جهان و طبیعت است. ما مردم ایران در روزهای جمعه است که به خلقت، آینده و سرنوشت فکر می کنیم و در رکوع نماز و سجودش بر عظمت خدایی که خالق اندیشه و عقلانیت است سر می نهیم. ما روز جمعه خالق هستی و خرد و راه کمال را می جوییم و در این روز است که به آزادی فکر می کنیم، آزادی از تمام قراردادهایی که به پول و شهوت ختم می شوند.
جمعه تجلی گر اندیشه و کمال ما است و روز حرکت و رسیدن به آینده و پیوستن به هستی است. جمعه ها ما از روزمرگی و غلبه غرایز و انساب خود رها می شویم و به ذات هستی وصل می شویم. جمعه است که به ما فرصت اندیشه و بهسازی خود می دهد. اگر در روز جمعه به نماز جماعت، شنیدن خطبه های عقلانی، تفرج در طبیعت و تماشای مناظره می پردازیم، خود را اعتلا می دهیم و به عقل و تجلی آن می نگریم. رکود در قافیه شنبه ها پنهان شده و جمعه روز رشد است.
ما ایرانی ها در جمعه انتخاب می کنیم و به آزادی می رسیم و رشد. برای ما همیشه روزهای جمعه روزهای رمانتیکی بوده اند و پایان جمعه را دوست نداریم. روزهای جمعه زندگی ما از داد و ستد و محاسبه خلاص می شود و به دنیا و خالق آن می نگریم و به بازسازی و احیای روزمرگی های شنبه ها توجه می کنیم. آیا شنبه های ما باز هم رکود می یابند و تکراری می شوند؟ این پیامی است که خود در روز جمعه و انتخاب آن می سازیم تا به آزادی بپردازیم یا تکرار.
آزادی، میراث جمعه است، به شرطی که یک دستی و خستگی شنبه ها بر آن غلبه نکند. جمعه روز تعیین سرنوشت و آزادی از جبر نان است. این روز بیشتر از کسانی که روزهای شاد دارند، برای فقرا مهم است. جمعه روز آزادی و فکر کردن به آزادی و اتصال به خدا برای این که انسان از فکر کردن به نان به گودال تکراری شدن و سرنگون شدن نیفتد. جمعه احساسی عجیب و سرزنده دارد و روزی است که هفته ها را با امید می سازد. مردم در جمعه برای آزادی رای می دهند. حتی فقرا برای آزادی رای می دهند تا نان شب آن ها را دچار رکود نسازد.
*مصاحبه های من با بسیاری از روستائیان و افراد فقیر و توجه بسیاری از کارمندان و بازاریان که رکود خسته شان کرده، نشان می داد که وعده های نان آن ها را فریب نداده و فکر کردن به آینده های بلند برایشان بیشتر اهمیت دارد. شاید این انتخابات نشان می دهد که ایران می تواند دیگر جامعه کوتاه مدت نباشد و توسعه یعنی همین.
https://revaal.com/mohamadzeinali/%D8%AC%D9%85%D8%B9%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D8%A7%D9%86%D8%AF-2/
@thing
روال
جمعه ها رمانتیک اند | روال
“جمعه” یک حس خاص دارد. جمعه روزی است که مردم از کار روزمره فارغ میشوند و به نماز می پردازند و خویشتن سازی. جمعه روز مراقبه است و آزادی از روزمرگی. جمعه... بیشتر بخوانید...
بیانیه حامیان جامعه مدنی(حجم) در خصوص پنجمین دوره از انتخابات شورای شهر تهران
با توجه به ارتباط تنگاتنگ مدنيت سياسي و مدنيت اجتماعي و نقش موثر اتحاد اين دو ركن اساسي در توسعه و پيشرفت كشور، گسترش وفاق و اميد در جامعه ملتهب امروز و تلاش براي احياي حضور اصيل سياست هاي مردمسالار در بطن جامعه، امري ضروري و واجب است.
از اين رو جهت برقراري اعتماد متقابل ميان نهادهاي مدني و جريان هاي سياسي اي كه جامعه مدني را براستي سنگ بناي يك نظام دموكراتيك می دانند، بيانيه اي حاوي مطالبات بخشي از بدنه جامعه مدني از نمایندگان پنجمین شورای اسلامی كه مشي تاثيرگذاري بر سياست ها را در دستور كار خود قرار داده اند، توسط حاميان جامعه مدني (حجم) تنظيم و منتشر شد. مطالباتي كه اغلب به دليل فقدان برنامه هایی كه متكي بر ظرفيت هاي قانوني و ضمانت هاي اجرايي آن باشد، مورد غفلت قرار گرفته اند.
در این بیانیه با توجه به ضرورت تعامل و استفاده از پتانسیل نهادهای مدنی توسط شورای اسلامی شهر رئوسی تدوین و به اطلاع کاندیداهای شورای شهر تهران نيز رسانده شده و خوشبختانه تعداد زیادی از نامزدهای این شورا با استقبال از پیشنهادات و مطالبات تنظیمی، از آن حمایت کرده اند.
با اميد به حضور حداكثري نمايندگانِ معتقد به جامعه مدني و جايگاه واقعي و فعالانه آنها در روند تصميم سازي ها، طبعا مذاكرات و رايزني هاي ما با آنان پس از اشغال كرسي هاي نمایندگی، همچنان ادامه دارد و با چشم انداز حضور حداكثري متخصصين مسائل شهري در بستر يك سياست كلان مردمسالار، دستور كار بلند مدت خود را جهت تسهيل اين روند و بسترسازي براي ان، متعاقبا اعلام خواهيم كرد.
همچنین این بیانیه در آدرس لینک ضمیمه درج شده تا فعالان محترم مدنی با امضای آن، حمایت خود از این بیانیه که توسط حاميان جامعه مدني تنظیم و مورد توافق و اجماع بخش قابل توجهي از نهادها و فعالان مدنی قرار گرفته است اعلام کنند. بزودی بیانیه به همراه اسامی تکمیلی نیز منتشر مي شود.
https://docs.google.com/forms/d/1cfGlt8hu4lSwl5hJD4jZd89r2pX6jjwkhvt0wygPVMY/viewform?edit_requested=true
@thing
با توجه به ارتباط تنگاتنگ مدنيت سياسي و مدنيت اجتماعي و نقش موثر اتحاد اين دو ركن اساسي در توسعه و پيشرفت كشور، گسترش وفاق و اميد در جامعه ملتهب امروز و تلاش براي احياي حضور اصيل سياست هاي مردمسالار در بطن جامعه، امري ضروري و واجب است.
از اين رو جهت برقراري اعتماد متقابل ميان نهادهاي مدني و جريان هاي سياسي اي كه جامعه مدني را براستي سنگ بناي يك نظام دموكراتيك می دانند، بيانيه اي حاوي مطالبات بخشي از بدنه جامعه مدني از نمایندگان پنجمین شورای اسلامی كه مشي تاثيرگذاري بر سياست ها را در دستور كار خود قرار داده اند، توسط حاميان جامعه مدني (حجم) تنظيم و منتشر شد. مطالباتي كه اغلب به دليل فقدان برنامه هایی كه متكي بر ظرفيت هاي قانوني و ضمانت هاي اجرايي آن باشد، مورد غفلت قرار گرفته اند.
در این بیانیه با توجه به ضرورت تعامل و استفاده از پتانسیل نهادهای مدنی توسط شورای اسلامی شهر رئوسی تدوین و به اطلاع کاندیداهای شورای شهر تهران نيز رسانده شده و خوشبختانه تعداد زیادی از نامزدهای این شورا با استقبال از پیشنهادات و مطالبات تنظیمی، از آن حمایت کرده اند.
با اميد به حضور حداكثري نمايندگانِ معتقد به جامعه مدني و جايگاه واقعي و فعالانه آنها در روند تصميم سازي ها، طبعا مذاكرات و رايزني هاي ما با آنان پس از اشغال كرسي هاي نمایندگی، همچنان ادامه دارد و با چشم انداز حضور حداكثري متخصصين مسائل شهري در بستر يك سياست كلان مردمسالار، دستور كار بلند مدت خود را جهت تسهيل اين روند و بسترسازي براي ان، متعاقبا اعلام خواهيم كرد.
همچنین این بیانیه در آدرس لینک ضمیمه درج شده تا فعالان محترم مدنی با امضای آن، حمایت خود از این بیانیه که توسط حاميان جامعه مدني تنظیم و مورد توافق و اجماع بخش قابل توجهي از نهادها و فعالان مدنی قرار گرفته است اعلام کنند. بزودی بیانیه به همراه اسامی تکمیلی نیز منتشر مي شود.
https://docs.google.com/forms/d/1cfGlt8hu4lSwl5hJD4jZd89r2pX6jjwkhvt0wygPVMY/viewform?edit_requested=true
@thing
Google Docs
بيانيه مطالباتي نهادهاي مدني از پنجمين شوراهاي شهر و روستا (ارديبهشت 1396)
شوراهاي شهر و روستا با ابعاد متنوع و گسترده اختیارات خود به عنوان يكي از اركان تصميم گيري و موثر در اداره امور كشور از بارزترين جلوههاي حكمراني محلي در ساختار سياسي ايران هستند. نوعي از حكمراني كه با بازوان قانونی و اختیارات خود در تمام ابعاد خصوصا بعد نظارتی،…
Forwarded from Faramarz Payvar
H.badiei-J.malek-Bayat Esfahan
@faramarzpayvar
🔺🔺🔺
🎵بیات اصفهان
ویولن: #استاد_حبیب_الله_بدیعی
تنبک: #جهانگیر_ملک
H.badiei-J.malek-Bayat Esfahan
------
🔻کانال استاد "فرامرزپایور"🔻
▶️ @faramarzpayvar ◀️
🎵بیات اصفهان
ویولن: #استاد_حبیب_الله_بدیعی
تنبک: #جهانگیر_ملک
H.badiei-J.malek-Bayat Esfahan
------
🔻کانال استاد "فرامرزپایور"🔻
▶️ @faramarzpayvar ◀️
جامعه شناسی دوازدهم
مطهره یوسف نژاد
دوازدهمین دوره ی انتخابات ریاست جمهوری در شرایطی برگزار شد که دکتر حسن روحانی با کسب بیشترین آرا رئیس جمهور شد! این انتخاب مسئولیت سنگینی بر دوش رییس جمهور گذاشته است. انتخاب دکتر روحانی پیام های زیادی برای جامعه ی ایران داشت. جامعه ی ایران در دوره های قبل از نظر فرهنگی رشد قابل توجهی نداشت.
دولت نهم و دهم در شرایطی سکان دار جامعه شد که علوم انسانی در وضعیت نه چندان جالبی به سر می برد و بسیاری از مسئولین که خود را دلسوز مردم می دانستند قصد تخریب این رشته را داشتند. آنها مخالف علمی بودن رشته ای مثل جامعه شناسی بودند و با جذب تعداد زیاد دانشجو در دانشگاههای مختلف و برابری جنسیتی باعث شدند این رشته نتواند رشد کند.
عدم برگزاری همایش های علمی و جذب تعداد بیشمار اعضای هیات علمی در دوره های قبل باعث شد اساتیدی بر روی کار بیایند که صلاحیت و مهارت کافی را در تدریس این رشته نداشتند. مسئله ی دیگر این بود که پایه ی برخی از این اساتید جدیدالورود به دلیل برخی جانبداری های سیاسی از دولت وقت بالاتر رفت و پایه ی اساتیدی که مهارتهای لازم را داشتند اما از وضعیت آن دوره انتقاد می کردند پایین تر بیاید. این مسائل باعث شد که نوعی ناامیدی در فضای دانشگاهی شکل بگیرد که قشر تحصیلکرده ی جامعه تا مدتها با آن درگیر باشند.
در دولت یازدهم علی رغم مشکلات بسیاری که از گذشته وجود داشت ;امید بار دیگر به فضای علمی بازگشت و امکان برگزاری همایشها و جشنواره های مختلف میسر گردید. امکان گفتگو و تعامل سازنده و کرسی های آزاداندیشی و امکان نقد سازنده بدون هراس پس از آن باعث گردید که فضای امنیتی به فضایی دانشگاهی تبدیل گردد.
@thing
مطهره یوسف نژاد
دوازدهمین دوره ی انتخابات ریاست جمهوری در شرایطی برگزار شد که دکتر حسن روحانی با کسب بیشترین آرا رئیس جمهور شد! این انتخاب مسئولیت سنگینی بر دوش رییس جمهور گذاشته است. انتخاب دکتر روحانی پیام های زیادی برای جامعه ی ایران داشت. جامعه ی ایران در دوره های قبل از نظر فرهنگی رشد قابل توجهی نداشت.
دولت نهم و دهم در شرایطی سکان دار جامعه شد که علوم انسانی در وضعیت نه چندان جالبی به سر می برد و بسیاری از مسئولین که خود را دلسوز مردم می دانستند قصد تخریب این رشته را داشتند. آنها مخالف علمی بودن رشته ای مثل جامعه شناسی بودند و با جذب تعداد زیاد دانشجو در دانشگاههای مختلف و برابری جنسیتی باعث شدند این رشته نتواند رشد کند.
عدم برگزاری همایش های علمی و جذب تعداد بیشمار اعضای هیات علمی در دوره های قبل باعث شد اساتیدی بر روی کار بیایند که صلاحیت و مهارت کافی را در تدریس این رشته نداشتند. مسئله ی دیگر این بود که پایه ی برخی از این اساتید جدیدالورود به دلیل برخی جانبداری های سیاسی از دولت وقت بالاتر رفت و پایه ی اساتیدی که مهارتهای لازم را داشتند اما از وضعیت آن دوره انتقاد می کردند پایین تر بیاید. این مسائل باعث شد که نوعی ناامیدی در فضای دانشگاهی شکل بگیرد که قشر تحصیلکرده ی جامعه تا مدتها با آن درگیر باشند.
در دولت یازدهم علی رغم مشکلات بسیاری که از گذشته وجود داشت ;امید بار دیگر به فضای علمی بازگشت و امکان برگزاری همایشها و جشنواره های مختلف میسر گردید. امکان گفتگو و تعامل سازنده و کرسی های آزاداندیشی و امکان نقد سازنده بدون هراس پس از آن باعث گردید که فضای امنیتی به فضایی دانشگاهی تبدیل گردد.
@thing
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه
www.khabaronline.ir
بغض قدیمی «یار دبستانی»
آهنگ یار دبستانی در چند دوره انتخاباتی که شاهدش بودم زمزمه شده و به هیجانات آن ها افزوده است. تا جایی که نگارنده به یاد دارد، این آهنگ بیست سال آزگار است که در ایام انتخابات خوانده می شود و باز هم جای خود را دارد. حال آن که قدمت آهنگ بیش از بیست سال بوده…
Forwarded from یادداشت
سمپتوم برگزیده شدن
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
کاروان انتخابات شورا آمد و رفت و چند نفر را پیاده کرد و سوار کرد. اما بلیط مسافرانش چگونه بود؟ چه کسانی و چرا عزم کاروان شورا کردند؟ چرا ناگهان جنبشی برای عضویت در شورا شکل گرفت و اغلب کسانی که می شناسیم و گاه در یک طایفه پنج نفر کاندیدای شورای شهر شدند؟ این افراد چگونه تشخیص دادند که می توانند برای مردم نماینده شورایی شوند حال آن که میان گروه ها، احزاب و حتی اصناف اجماعی برای دعوت از ایشان وجود نداشته است؟ چگونه شد که صدها تن از شهروندان اردبیل این اجازه را به خود دادند که خودشان را در معرض انتخاب مردم شهر قرار دهند؟
انتخابات شورا، قدم زدن در خیابان و یا سلفی گرفتن در اینستاگرام نیست که همه بتوانند در آن مشارکت داشته باشند و فرد باید برای خود حداقل توانمندی هایی را در نظر داشته باشد تا بتواند وارد این گود شود. طبیعی است که برای انتخاب هر تعدادی از نماینده، دو یا سه برابر آن و از سوی دو یا سه نوع تفکر وارد رقابت شوند. اما در اردبیل این تا بیست و هشت برابر پیش رفت تا در موقع انتخاب مردم برای پیدا کردن نام و نشان کاندیداها صف بکشند و به لیست تماشا کنند. در اردبیل لیست ها هم ناکارآمد بودند و مانند انتخابات مجلس نشان داد که تفکر و تعلق سیاسی چندانی پشت این ورود به عرصه انتخابی وجود ندارد.
چگونه می شود که یک فردی بدون داشتن برند اجتماعی و رایزنی با گروه های مختلف با شنیدن آگهی عضویت در شورا وارد گود شده و خود را برای این مهم برمی گزیند؟ بدون داشتن سابقه سیاسی، مدنی و اجتماعی وارد گود شدن، نشان می دهد که اهمیت و ضرورت این عضویت و تعلق به شورا برای اغلب شرکت کنندگان چندان شناخته شده نبوده و مانند رقابت برای بردن جایزه مسابقه پیاده روی روز جمعه است. بعد عکس های ایشان شروع کردند در شهر راه بروند و خود را به مردم نشان دهند. در هر کوچه و محله ای عضوی خاص آن کوچه باشد که ادعای شورایی شدن دارد.
در داستان های تاریخی بسیاری از خروج کردن بر وضع عمومی یا ادعای دروغین پیامبری و حق گویی وجود داشته که اغلب هم مقبول اهل نظر نبوده است. اگرچه اکنون، نمایندگی شهر و مجلس بیشتر جنبه ای مدنی و فرهنگی دارد، اما به نظر می رسد که وضع احساسی و روحی مردم هنوز در آن حال و هوای مدعی حقیقت شدن و احساس برگزیده شدن می باشد. به نظر می رسد احساسات قدیمی مردم تحمل گشایش وضع مدرن و مدنی را نداشته و به شدت دچار سوء تفاهم شده و وارد گود می شود تا بگوید اینک آن برگزیده من هستم! اما عرصه شورا و انتخابات عرصه تفاهم و نمایندگی است و سوء تفاهم در آن چه بسا پیامدهای ناگواری داشته باشد.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
کاروان انتخابات شورا آمد و رفت و چند نفر را پیاده کرد و سوار کرد. اما بلیط مسافرانش چگونه بود؟ چه کسانی و چرا عزم کاروان شورا کردند؟ چرا ناگهان جنبشی برای عضویت در شورا شکل گرفت و اغلب کسانی که می شناسیم و گاه در یک طایفه پنج نفر کاندیدای شورای شهر شدند؟ این افراد چگونه تشخیص دادند که می توانند برای مردم نماینده شورایی شوند حال آن که میان گروه ها، احزاب و حتی اصناف اجماعی برای دعوت از ایشان وجود نداشته است؟ چگونه شد که صدها تن از شهروندان اردبیل این اجازه را به خود دادند که خودشان را در معرض انتخاب مردم شهر قرار دهند؟
انتخابات شورا، قدم زدن در خیابان و یا سلفی گرفتن در اینستاگرام نیست که همه بتوانند در آن مشارکت داشته باشند و فرد باید برای خود حداقل توانمندی هایی را در نظر داشته باشد تا بتواند وارد این گود شود. طبیعی است که برای انتخاب هر تعدادی از نماینده، دو یا سه برابر آن و از سوی دو یا سه نوع تفکر وارد رقابت شوند. اما در اردبیل این تا بیست و هشت برابر پیش رفت تا در موقع انتخاب مردم برای پیدا کردن نام و نشان کاندیداها صف بکشند و به لیست تماشا کنند. در اردبیل لیست ها هم ناکارآمد بودند و مانند انتخابات مجلس نشان داد که تفکر و تعلق سیاسی چندانی پشت این ورود به عرصه انتخابی وجود ندارد.
چگونه می شود که یک فردی بدون داشتن برند اجتماعی و رایزنی با گروه های مختلف با شنیدن آگهی عضویت در شورا وارد گود شده و خود را برای این مهم برمی گزیند؟ بدون داشتن سابقه سیاسی، مدنی و اجتماعی وارد گود شدن، نشان می دهد که اهمیت و ضرورت این عضویت و تعلق به شورا برای اغلب شرکت کنندگان چندان شناخته شده نبوده و مانند رقابت برای بردن جایزه مسابقه پیاده روی روز جمعه است. بعد عکس های ایشان شروع کردند در شهر راه بروند و خود را به مردم نشان دهند. در هر کوچه و محله ای عضوی خاص آن کوچه باشد که ادعای شورایی شدن دارد.
در داستان های تاریخی بسیاری از خروج کردن بر وضع عمومی یا ادعای دروغین پیامبری و حق گویی وجود داشته که اغلب هم مقبول اهل نظر نبوده است. اگرچه اکنون، نمایندگی شهر و مجلس بیشتر جنبه ای مدنی و فرهنگی دارد، اما به نظر می رسد که وضع احساسی و روحی مردم هنوز در آن حال و هوای مدعی حقیقت شدن و احساس برگزیده شدن می باشد. به نظر می رسد احساسات قدیمی مردم تحمل گشایش وضع مدرن و مدنی را نداشته و به شدت دچار سوء تفاهم شده و وارد گود می شود تا بگوید اینک آن برگزیده من هستم! اما عرصه شورا و انتخابات عرصه تفاهم و نمایندگی است و سوء تفاهم در آن چه بسا پیامدهای ناگواری داشته باشد.
@ardabilnote
Forwarded from محمد زینالی
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
فروش چیپ ست های تقلبی
آیا این ها هم قاچاقی وارد کشور میشوند؟
بفرستین همه جا با این پدیده برخورد شود
آیا این ها هم قاچاقی وارد کشور میشوند؟
بفرستین همه جا با این پدیده برخورد شود
Forwarded from یادداشت
الگوبرداری ایرانیان از فرانسوی ها
حسین بشیری گیوی
موقعی که فرانسه انقلاب "شارط" یعنی قانون را انجام داد ، در آن دوره اکثر تحصیلکرده های ایرانی فارغ التحصیل فرانسه بودند و حتی در تبریز زبان فرانسه به عنوان زبان خارجی در مدارس تدریس می شد. به تبع انقلاب شارط فرانسه ایرانی های جنبش مشروطه را به معنی قانون به راه انداختند. حتی انقلاب روسیه هم بعد از مشروطیت به انجام رسید با اینکه ریشه مبارزات روسیه به دهه ها قبل از مشروطیت بر می گردد و لی به ثمر رسیدن انقلاب به زعم دکتر محسنی تبریزی تحت تاثیر مشروطیت بود. تشابهات جریان های فکری بعد از مشروطیت هم متاثر از فرانسه بود و حتی بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران چگونگی تکوین انقلاب را در فرانسه تئوره کرد و فرانسه پایگاه اصلی مبارزان در رژیم پهلوی بود.
الگوبرداری ایرانیان از فرانسه در هر دو بعد یعنی مثبت و منفی اتفاق افتاده است. در بعد توسعه پاریس و بیابان فرانسه به تهران و بیابان ایران الگوبرداری شده است. در واقع ایران نتوانسته به تمرکززدایی دست بزند تا از دست بسیاری از آسیب ها که پاریس با تمرکزگرایی در حاشیه شهر با آن مواجه است نجات یابد همان الگو را در تهران پیاده کرده و امروزه شاهد خفگی تهران هستید.
با این مقدمه می خواستم تشابهات دو انتخابات اخیر فرانسه و ایران را بازگو کنم. در انگلستان هویت خواه ها در رفراندوم به نفع خود و خروج از اتحادیه اروپا به جلو بردند و در ادامه در آمریکا هم جمهوری خواهان هویت خواه پیروز انتخابات شدند. ولی این روند در فرانسه با پیروزی "مکرون" در مقابل "لوپن" متوقف شد تا در گام نخست اتحادیه اروپا از متلاشی شدن نجات یابد و در گام دوم روند ناسیونالیسم در دنیا متوقف گردید. پیروزی "مکرون" نشان داد که فرانسوی ها همچنان به مفاهیم شهروندی و انسان گرایی اهمیت می دهند و در دام هیجانی رادیکالیسم افراطی نمی افتند.
در انتخابات ریاست جمهوری ایرانیان از الگوی فرانسه پیروی کردند. در مقابل رادیکالیسم آمریکایی-انگلیسی که رئیس جمهور آمریکا و نخست وزیر انگلیس آن رادیکالیسم را نمایندگی می کنند. ایرانی ها همچنان بر الگوی فرانسوی پایبند ماندند و در مقابل تندروها بر جریان اعتدال رای مثبت دادند. شهروندان ایرانی در 29 اردیبهشت 96 به رادیکالیسم سیاسی "نه" گفتند و از یک جریان معتدل حمایت کرده و بر کرسی ریاست جمهوری نشاندند. رای مثبت شهروندان به جریان اعتدال در ایران و به پیروزی رسیدن آن ، دارای پیام های روشن به دولتمردان ایرانی است. اولا ایرانی ها همچون فرانسوی ها نشان دادن که از هر نوع رادیکالیسم چپ و راست بیزارند. دوما شهروندان می خواهند با دنیا تعامل سازنده داشته باشند. سوما ایرانی به وضوح دریافته اند که با صبر و استقامت باید پله به پله مفاهیم دموکراسی را در جامعه نهادینه کرد و یک شبه دموکراسی حاصل نمی شود. چهارما در این انتخابات ایرانی ها به اختلاس، بی قانونی "نه" گفتند و به ارزش های "شارط" (قانون) پایبند هستند و ثابت کردند که راه سعادت جامعه در قانون گرایی مترقی است. پنجما شهروندان ایرانی با مشارکت بالای خود در انتخابات به اعتماد شکل گرفته پاسخ مثبت دادند و در آینده با انسجام ملی آن را به نمایش خواهند گذاشت.
در هر روی الگوی ایرانی ها از فرانسوی ها الگوی مناسب و راهبردی مترقی از بعد توسعه انسانی و توسعه فنی و تکنولوژیکی می باشد. با این الگو راست روی و کج روی به ورطه فراموشی می افتد و رادیکالیسم نمی تواند مجال ظهور پیدا کند.
http://ardabil.isna.ir/default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=26311
@thing
حسین بشیری گیوی
موقعی که فرانسه انقلاب "شارط" یعنی قانون را انجام داد ، در آن دوره اکثر تحصیلکرده های ایرانی فارغ التحصیل فرانسه بودند و حتی در تبریز زبان فرانسه به عنوان زبان خارجی در مدارس تدریس می شد. به تبع انقلاب شارط فرانسه ایرانی های جنبش مشروطه را به معنی قانون به راه انداختند. حتی انقلاب روسیه هم بعد از مشروطیت به انجام رسید با اینکه ریشه مبارزات روسیه به دهه ها قبل از مشروطیت بر می گردد و لی به ثمر رسیدن انقلاب به زعم دکتر محسنی تبریزی تحت تاثیر مشروطیت بود. تشابهات جریان های فکری بعد از مشروطیت هم متاثر از فرانسه بود و حتی بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران چگونگی تکوین انقلاب را در فرانسه تئوره کرد و فرانسه پایگاه اصلی مبارزان در رژیم پهلوی بود.
الگوبرداری ایرانیان از فرانسه در هر دو بعد یعنی مثبت و منفی اتفاق افتاده است. در بعد توسعه پاریس و بیابان فرانسه به تهران و بیابان ایران الگوبرداری شده است. در واقع ایران نتوانسته به تمرکززدایی دست بزند تا از دست بسیاری از آسیب ها که پاریس با تمرکزگرایی در حاشیه شهر با آن مواجه است نجات یابد همان الگو را در تهران پیاده کرده و امروزه شاهد خفگی تهران هستید.
با این مقدمه می خواستم تشابهات دو انتخابات اخیر فرانسه و ایران را بازگو کنم. در انگلستان هویت خواه ها در رفراندوم به نفع خود و خروج از اتحادیه اروپا به جلو بردند و در ادامه در آمریکا هم جمهوری خواهان هویت خواه پیروز انتخابات شدند. ولی این روند در فرانسه با پیروزی "مکرون" در مقابل "لوپن" متوقف شد تا در گام نخست اتحادیه اروپا از متلاشی شدن نجات یابد و در گام دوم روند ناسیونالیسم در دنیا متوقف گردید. پیروزی "مکرون" نشان داد که فرانسوی ها همچنان به مفاهیم شهروندی و انسان گرایی اهمیت می دهند و در دام هیجانی رادیکالیسم افراطی نمی افتند.
در انتخابات ریاست جمهوری ایرانیان از الگوی فرانسه پیروی کردند. در مقابل رادیکالیسم آمریکایی-انگلیسی که رئیس جمهور آمریکا و نخست وزیر انگلیس آن رادیکالیسم را نمایندگی می کنند. ایرانی ها همچنان بر الگوی فرانسوی پایبند ماندند و در مقابل تندروها بر جریان اعتدال رای مثبت دادند. شهروندان ایرانی در 29 اردیبهشت 96 به رادیکالیسم سیاسی "نه" گفتند و از یک جریان معتدل حمایت کرده و بر کرسی ریاست جمهوری نشاندند. رای مثبت شهروندان به جریان اعتدال در ایران و به پیروزی رسیدن آن ، دارای پیام های روشن به دولتمردان ایرانی است. اولا ایرانی ها همچون فرانسوی ها نشان دادن که از هر نوع رادیکالیسم چپ و راست بیزارند. دوما شهروندان می خواهند با دنیا تعامل سازنده داشته باشند. سوما ایرانی به وضوح دریافته اند که با صبر و استقامت باید پله به پله مفاهیم دموکراسی را در جامعه نهادینه کرد و یک شبه دموکراسی حاصل نمی شود. چهارما در این انتخابات ایرانی ها به اختلاس، بی قانونی "نه" گفتند و به ارزش های "شارط" (قانون) پایبند هستند و ثابت کردند که راه سعادت جامعه در قانون گرایی مترقی است. پنجما شهروندان ایرانی با مشارکت بالای خود در انتخابات به اعتماد شکل گرفته پاسخ مثبت دادند و در آینده با انسجام ملی آن را به نمایش خواهند گذاشت.
در هر روی الگوی ایرانی ها از فرانسوی ها الگوی مناسب و راهبردی مترقی از بعد توسعه انسانی و توسعه فنی و تکنولوژیکی می باشد. با این الگو راست روی و کج روی به ورطه فراموشی می افتد و رادیکالیسم نمی تواند مجال ظهور پیدا کند.
http://ardabil.isna.ir/default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=26311
@thing
ایسنا | اردبیل
الگوبرداری ایرانیان از فرانسوی ها
الگوی ایرانیها از فرانسویها الگوی مناسب و راهبردی مترقی از بعد توسعه انسانی و توسعه فنی و تکنولوژیکی است .
Forwarded from موسسه مطالعات و تدوین تاریخ اردبیل
چه جان ها که پس از این خواهند سوخت!
لطف الله شیرین زبان (هنوز زبانم ناباورانه به گفتن مرحوم نمی چرخد) را از سالها پیش می شناختم. پرستاری مهربان و با سواد، کتابخوانی حرفه ای، نویسنده ای بی ادعا و تشنه آموختن و من شیفته همین ویژگی اخیرش بودم. لطف الله روحی پاک و کودکانه داشت و با کینه بیگانه بود و بسیاری از بدگویانی را که قصد آزار و اذیتش را داشتند، شرمنده کرده بود. درد دل که می کرد می شد به بزرگواری این مرد پی برد. قلب پاکش هماره آماج تیر بدخواهان و درشت گویان بود و لطف الله فقط می خندید و می گذشت...
مرگ حق است و دست بر دامن لطف الله نیز افکند. لطف الله رفت و جگرمان آتش گرفت، رفت تا از این پس جای خالی اش را در همه محافل ادبی و کارگاه های این شهر به سوگ بنشینیم. اما...
چه جانهایی پس از این خواهند سوخت که با زبان تلخ و برنده شان شیرین زبانان این شهر را آزرده اند و خواهند آزرد. شرم بر شمایانی که حتی فرصت حلالیت طلبی از شیرین زبانان را نخواهید داشت. لطف الله رفت. شیرین زبان کوچید. شیرین زبانان را در یابیم. شیرین زبانان را در یابید...
م. میرزارسول زاده
لطف الله شیرین زبان (هنوز زبانم ناباورانه به گفتن مرحوم نمی چرخد) را از سالها پیش می شناختم. پرستاری مهربان و با سواد، کتابخوانی حرفه ای، نویسنده ای بی ادعا و تشنه آموختن و من شیفته همین ویژگی اخیرش بودم. لطف الله روحی پاک و کودکانه داشت و با کینه بیگانه بود و بسیاری از بدگویانی را که قصد آزار و اذیتش را داشتند، شرمنده کرده بود. درد دل که می کرد می شد به بزرگواری این مرد پی برد. قلب پاکش هماره آماج تیر بدخواهان و درشت گویان بود و لطف الله فقط می خندید و می گذشت...
مرگ حق است و دست بر دامن لطف الله نیز افکند. لطف الله رفت و جگرمان آتش گرفت، رفت تا از این پس جای خالی اش را در همه محافل ادبی و کارگاه های این شهر به سوگ بنشینیم. اما...
چه جانهایی پس از این خواهند سوخت که با زبان تلخ و برنده شان شیرین زبانان این شهر را آزرده اند و خواهند آزرد. شرم بر شمایانی که حتی فرصت حلالیت طلبی از شیرین زبانان را نخواهید داشت. لطف الله رفت. شیرین زبان کوچید. شیرین زبانان را در یابیم. شیرین زبانان را در یابید...
م. میرزارسول زاده