اسلام ژاپنی؛ نتیجه ی نفوذ اقتدارگرایی در فرهنگ
محمد زینالی اُناری
داستان ژاپن در جریان جنگ جهانی دوم، عبرت انگیز است. آن ها در جریان جنگ جهانی اول به خودباوری رسیده بودند. انقلاب مئی جی موجب شده بود که ژاپن به رشد و توسعه فکر کند و در حدود سالهای 1910 تا 1920 رشد چشمگیری را به دست آورده بودند تا جایی که توانسته بودند از محل صنعت کشتیرانی پول خوبی را در جریان جنگ اول به دست بیاورند. قدرت شان هم اضافه شده بود و بسیار به خود متکی و متعهد بودند. تا جایی که در یکی از معاهدات بین المللی نَفَس روسیه را به شدت می گیرند و از آن ها خسارت مالی و مسافتی ارضی به یغما می برند.
عنصر دیگری که در مردم و باورهای فرهنگی آن ها وجود داشت، عشق شدید به وطن و تعصب بسیار ایدئولوژیزه ای بود که رفته رفته و با رشد و توسعه در ذهن آنان جای گرفته بود. به ویژه این که نظامیان در جریان موفقیت های کشورشان، این روحیه را تقویت کرده و جایگاه خودشان را به خاطر موفقیت شان تثبیت کرده بودند تا جایی که دیگر در دوران جنگ جهانی دوم، سخنی بالاتر از سخن آن ها وجود نداشت و حتی امپراتور هم بسیاری از مسائل را در اختیار آن ها گذاشته بود و در نتیجه حملات آن ها به چین و اندونزی و ... در جریان جنگ جهانی دوم موجب فجایع بسیاری شد که این اشتباه چندین ساله و مهیب آن ها در زیر اشتباه مقطعی اما بزرگتر آمریکا در افشاندن بمبهای اتمی گم شد.
وقتی باورهای فرهنگی مردم تکیه گاه اصلی خود را در دیدگاه های نظامی و اقتدارگرا گم کرده و آن را با باورهای اصلی خود اعم از رشد و دیانت عوضی بگیرد، پدیده ای مانند ژاپن در انتظار آن ها نشسته است. این اتفاق در ایران هم با تلفیق اسلام، ثروت های نفتی و نظامی گری کم دور از ذهن نیست. اگرچه ما باورهای اساسی در مورد صلح و نوع دوستی را برای جهانیان به آرمان آورده و تنها سابقه ی جنگی در طول تاریخ، سابقه ی دفاع مقدس از اشغال سرزمین پاک ایران بوده است، اما به نظر می رسد در ذهن برخی افراد تعصبی که هیچ وقت به عنوان میراث ایرانی مطرح نشده، با قدرت مادی و نظامی اخیر پیوند خورده و گاه ایرانشهرگرایی و گاه بنیادگرایی را جوهر تعصب خود قرار می دهد.
اگرچه پیشتر مردم از اسلام آمریکایی منع شدند و آن اسلامی بود همراه با تجمل و بی تفاوتی. اما ظاهراً نوع دیگری از برداشت شکل می گیرد که مبارزه و جهاد را توأم با جهان خوارگی و هم آوردطلبی پنداشت می کند و فکر می کند اسلام تنها مبارزه و درشت خویی را سرلوحه خود قرار داده است. چنین برداشتی وقتی توأم با اقتدار نظامی و پیشرفت های مالی باشد، دست مایه های خطرناکی برای شکل دادن به خشونت در سطح جهان در دست خواهد داشت. نظیر آن چه که طالبان و داعش پیشه کرده و موجب اسلام هراسی شده اند.
اما انتهای اسلامی که در بدر و حنین دیده شد، اسلام فتح مکه بود؛ اسلامی که در اوج اقتدار طرفدار صلح و دوستی بود. مبارزه در اسلام وقتی ثمر داد، پیام آور صلح می شود و از این رو کشورهای اسلامی باید سرلوحه ی خود را در فتح قلوب مردم دنیا، پیام های صلح و دوستی را به ارمان داشته باشد.
@thing
محمد زینالی اُناری
داستان ژاپن در جریان جنگ جهانی دوم، عبرت انگیز است. آن ها در جریان جنگ جهانی اول به خودباوری رسیده بودند. انقلاب مئی جی موجب شده بود که ژاپن به رشد و توسعه فکر کند و در حدود سالهای 1910 تا 1920 رشد چشمگیری را به دست آورده بودند تا جایی که توانسته بودند از محل صنعت کشتیرانی پول خوبی را در جریان جنگ اول به دست بیاورند. قدرت شان هم اضافه شده بود و بسیار به خود متکی و متعهد بودند. تا جایی که در یکی از معاهدات بین المللی نَفَس روسیه را به شدت می گیرند و از آن ها خسارت مالی و مسافتی ارضی به یغما می برند.
عنصر دیگری که در مردم و باورهای فرهنگی آن ها وجود داشت، عشق شدید به وطن و تعصب بسیار ایدئولوژیزه ای بود که رفته رفته و با رشد و توسعه در ذهن آنان جای گرفته بود. به ویژه این که نظامیان در جریان موفقیت های کشورشان، این روحیه را تقویت کرده و جایگاه خودشان را به خاطر موفقیت شان تثبیت کرده بودند تا جایی که دیگر در دوران جنگ جهانی دوم، سخنی بالاتر از سخن آن ها وجود نداشت و حتی امپراتور هم بسیاری از مسائل را در اختیار آن ها گذاشته بود و در نتیجه حملات آن ها به چین و اندونزی و ... در جریان جنگ جهانی دوم موجب فجایع بسیاری شد که این اشتباه چندین ساله و مهیب آن ها در زیر اشتباه مقطعی اما بزرگتر آمریکا در افشاندن بمبهای اتمی گم شد.
وقتی باورهای فرهنگی مردم تکیه گاه اصلی خود را در دیدگاه های نظامی و اقتدارگرا گم کرده و آن را با باورهای اصلی خود اعم از رشد و دیانت عوضی بگیرد، پدیده ای مانند ژاپن در انتظار آن ها نشسته است. این اتفاق در ایران هم با تلفیق اسلام، ثروت های نفتی و نظامی گری کم دور از ذهن نیست. اگرچه ما باورهای اساسی در مورد صلح و نوع دوستی را برای جهانیان به آرمان آورده و تنها سابقه ی جنگی در طول تاریخ، سابقه ی دفاع مقدس از اشغال سرزمین پاک ایران بوده است، اما به نظر می رسد در ذهن برخی افراد تعصبی که هیچ وقت به عنوان میراث ایرانی مطرح نشده، با قدرت مادی و نظامی اخیر پیوند خورده و گاه ایرانشهرگرایی و گاه بنیادگرایی را جوهر تعصب خود قرار می دهد.
اگرچه پیشتر مردم از اسلام آمریکایی منع شدند و آن اسلامی بود همراه با تجمل و بی تفاوتی. اما ظاهراً نوع دیگری از برداشت شکل می گیرد که مبارزه و جهاد را توأم با جهان خوارگی و هم آوردطلبی پنداشت می کند و فکر می کند اسلام تنها مبارزه و درشت خویی را سرلوحه خود قرار داده است. چنین برداشتی وقتی توأم با اقتدار نظامی و پیشرفت های مالی باشد، دست مایه های خطرناکی برای شکل دادن به خشونت در سطح جهان در دست خواهد داشت. نظیر آن چه که طالبان و داعش پیشه کرده و موجب اسلام هراسی شده اند.
اما انتهای اسلامی که در بدر و حنین دیده شد، اسلام فتح مکه بود؛ اسلامی که در اوج اقتدار طرفدار صلح و دوستی بود. مبارزه در اسلام وقتی ثمر داد، پیام آور صلح می شود و از این رو کشورهای اسلامی باید سرلوحه ی خود را در فتح قلوب مردم دنیا، پیام های صلح و دوستی را به ارمان داشته باشد.
@thing
دلها همه بهاران شد از شمیم باران
مه رخ نموده امشب در عید روزه داران
هر کس که در دعایش یادی کند ز یاران
شیرین تر از عسل باد کامش به روزگاران
عید سعید فطر مبارک
🆔
@thing
@Alianvarardabili
مه رخ نموده امشب در عید روزه داران
هر کس که در دعایش یادی کند ز یاران
شیرین تر از عسل باد کامش به روزگاران
عید سعید فطر مبارک
🆔
@thing
@Alianvarardabili
قصه ی خودخواهانه ی دوست نداشتن تابستان را ؛
رها می کنیم تابستان فصل برکت است
خدای خورشید ؛ تابستانت را شکر
@thing
رها می کنیم تابستان فصل برکت است
خدای خورشید ؛ تابستانت را شکر
@thing
علی شریعتی و خیابان های شریعتی
محمد زینالی اُناری
یکی از نام های آشنا به گوش مردم و به ویژه به گوش رانندگان تاکسی، شریعتی است. هر از چندگاهی مردم به آن ها خطاب میکنند دکتر علی شریعتی، شریعتی، دکتر شریعتی و گاه بعد از آن از واژه های دیگری چون دربست، مستقیم، سر قلهک و ... استفاده می کنند. تقریبا در همه ی شهرها این نام وجود دارد، نام افراد دیگری چون طالقانی و رجایی هم در این خیابان ها وجود دارد و این رویه بعد از انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی در اغلب شهرها با نام های شهدایی چون مهدی باکری و شهدای شهرهای مربوطه ادامه یافت. پیش از انقلاب تنها خیابان هایی که به نام مقامات آغشته بود، اغلب نام شاه، آریامهر، ... اشرف و فرح را داشتند و چهره های روشنفکر، انقلابی و شهدا در این نام ها وجود نداشتند.
بعد از انقلاب، اگرچه نام امام خمینی در اغلب شهرها به خیابان های مرکزی اضافه شد، اما ویژگی آن، نام خود او بود و نه نام خاندانی و منزلت وی. بگذریم که نام هایی چون ولایت، شهدا و ... هم وجود دارد، اما در این میان، نام دکتر شریعتی در اغلب شهرها بر یکی از خیابان های اصلی گذاشته شده و او را بعد از چند سالی که از فوتش می گذشت به هویت شهری اضافه کرد. شریعتی بعد از انقلاب، با کتاب هایش، با نقدهایی که بر علیه او می شد و در ضمیمه ی این ها، با خیابان ها زنده شد و مدام در گوش مردم، خاصه زمان رفت و آمد در فضای شهری و رسیدن به مقصد راه شان زمزمه شد.
شریعتی با مرگ مشکوکی که داشت، کتاب هایی که داشت و نقشی که در معرفت و عمل مردم ایران در قبل از انقلاب ایفا کرده بود، به صورت روزمره در ذهن مردم تجلی می یافت و نه به عنوان مقام و جاه و جلال، که به عنوان یک روشنفکر انقلابی که بحثهای دینی، عرفی و عاطفی به راه انداخته بود، در ذهن ها ماندگار شد. بسیاری از شخصیت های درگذشته ی ایرانی در خیابان های شهرهای مختلف نتوانسته اند نقشی چون شریعتی داشته باشند، شریعتی یکی از نمادهای اغلب شهرهای ایران، آن هم در اغلب مکان های مهم شهری بوده است، چرا که در آستانه انقلاب، بسیاری از این مسیرها، پیوند نسبی با تحولات شهرنشینی یا حضور انقلابی مردم داشته است.
در اغلب دنیا، روشنفکر، انقلابی و رهبران کاریزما، در زمان حیات و بعد از آن به صورت معرفتی و نمادین مورد توجه قرار می گیرند، چگوارا، لینکلن و مارکس از این دسته اند، اما سپهر نمادین شریعتی در شهرهای ایران چنان جاری و ساری شده است که نام وی به یکی از عناصر شهرنشینی یا عناصر حافظه ی فضایی مردم تبدیل شده است. وجه ی مطلوبی که در کنار این اسم بوده و اشتیاقی که مردم به آن نشان داده اند، شریعتی را به یک عنصر انقلابی خلاق برای فضای شهری تبدیل کرده است، چرا که خیابان هایی که نام او بر آن نهاده شده است، اغلب صاحب نام های خاص دوران شاهنشاهی بوده و مردم این نام ها را برکنار کرده و شریعتی را به جای آن گذاشته اند.
شریعتی، انقلابی و روشنفکر بوده، نماد و نهاد انقلابیگری و تفکر برای مردم به شمار می آید. او در فضای شهری با مردم زندگی می کند و در نتیجه مردم روزانه با او زندگی می کنند. خیابان ها، میادین و ... که نام شخصی را بر روی خود دارند، فضای نمادین روزمره آن ها را تشکیل می دهند و در حین رفت و آمد، با اشاعه ی احساسی خود، مشروعیت یا هژمونی این نماد را بیشتر و بیشتر می کند. او بارها مورد نقد و هجمه قرار گرفته است، اما حضور عاطفی او و مردم در شهرهای ایران، او را به محور حافظه ی جمعی مردم در نیم قرن اخیر تبدیل کرده است.
@thing
محمد زینالی اُناری
یکی از نام های آشنا به گوش مردم و به ویژه به گوش رانندگان تاکسی، شریعتی است. هر از چندگاهی مردم به آن ها خطاب میکنند دکتر علی شریعتی، شریعتی، دکتر شریعتی و گاه بعد از آن از واژه های دیگری چون دربست، مستقیم، سر قلهک و ... استفاده می کنند. تقریبا در همه ی شهرها این نام وجود دارد، نام افراد دیگری چون طالقانی و رجایی هم در این خیابان ها وجود دارد و این رویه بعد از انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی در اغلب شهرها با نام های شهدایی چون مهدی باکری و شهدای شهرهای مربوطه ادامه یافت. پیش از انقلاب تنها خیابان هایی که به نام مقامات آغشته بود، اغلب نام شاه، آریامهر، ... اشرف و فرح را داشتند و چهره های روشنفکر، انقلابی و شهدا در این نام ها وجود نداشتند.
بعد از انقلاب، اگرچه نام امام خمینی در اغلب شهرها به خیابان های مرکزی اضافه شد، اما ویژگی آن، نام خود او بود و نه نام خاندانی و منزلت وی. بگذریم که نام هایی چون ولایت، شهدا و ... هم وجود دارد، اما در این میان، نام دکتر شریعتی در اغلب شهرها بر یکی از خیابان های اصلی گذاشته شده و او را بعد از چند سالی که از فوتش می گذشت به هویت شهری اضافه کرد. شریعتی بعد از انقلاب، با کتاب هایش، با نقدهایی که بر علیه او می شد و در ضمیمه ی این ها، با خیابان ها زنده شد و مدام در گوش مردم، خاصه زمان رفت و آمد در فضای شهری و رسیدن به مقصد راه شان زمزمه شد.
شریعتی با مرگ مشکوکی که داشت، کتاب هایی که داشت و نقشی که در معرفت و عمل مردم ایران در قبل از انقلاب ایفا کرده بود، به صورت روزمره در ذهن مردم تجلی می یافت و نه به عنوان مقام و جاه و جلال، که به عنوان یک روشنفکر انقلابی که بحثهای دینی، عرفی و عاطفی به راه انداخته بود، در ذهن ها ماندگار شد. بسیاری از شخصیت های درگذشته ی ایرانی در خیابان های شهرهای مختلف نتوانسته اند نقشی چون شریعتی داشته باشند، شریعتی یکی از نمادهای اغلب شهرهای ایران، آن هم در اغلب مکان های مهم شهری بوده است، چرا که در آستانه انقلاب، بسیاری از این مسیرها، پیوند نسبی با تحولات شهرنشینی یا حضور انقلابی مردم داشته است.
در اغلب دنیا، روشنفکر، انقلابی و رهبران کاریزما، در زمان حیات و بعد از آن به صورت معرفتی و نمادین مورد توجه قرار می گیرند، چگوارا، لینکلن و مارکس از این دسته اند، اما سپهر نمادین شریعتی در شهرهای ایران چنان جاری و ساری شده است که نام وی به یکی از عناصر شهرنشینی یا عناصر حافظه ی فضایی مردم تبدیل شده است. وجه ی مطلوبی که در کنار این اسم بوده و اشتیاقی که مردم به آن نشان داده اند، شریعتی را به یک عنصر انقلابی خلاق برای فضای شهری تبدیل کرده است، چرا که خیابان هایی که نام او بر آن نهاده شده است، اغلب صاحب نام های خاص دوران شاهنشاهی بوده و مردم این نام ها را برکنار کرده و شریعتی را به جای آن گذاشته اند.
شریعتی، انقلابی و روشنفکر بوده، نماد و نهاد انقلابیگری و تفکر برای مردم به شمار می آید. او در فضای شهری با مردم زندگی می کند و در نتیجه مردم روزانه با او زندگی می کنند. خیابان ها، میادین و ... که نام شخصی را بر روی خود دارند، فضای نمادین روزمره آن ها را تشکیل می دهند و در حین رفت و آمد، با اشاعه ی احساسی خود، مشروعیت یا هژمونی این نماد را بیشتر و بیشتر می کند. او بارها مورد نقد و هجمه قرار گرفته است، اما حضور عاطفی او و مردم در شهرهای ایران، او را به محور حافظه ی جمعی مردم در نیم قرن اخیر تبدیل کرده است.
@thing
https://www.civilica.com/Paper-CONFTI01-CONFTI01_022=%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%BA%D8%AA%D8%8C-%D9%88%D8%B1%D8%B2%DB%8C%D8%AF%D9%86-%D9%88-%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%88%D9%85%D8%AA-%D8%AA%D8%AD%D9%84%DB%8C%D9%84-%DA%AF%D9%81%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%88%D8%B1%D8%B2%D8%B4-%D9%87%D9%85%DA%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D9%88%D8%B1-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DA%86%D9%87-%D8%B4%D9%88%D8%B1%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D9%84.html
فراغت، ورزیدن و مقاومت
محمد زینالی اُناری
@thing
فراغت، ورزیدن و مقاومت
محمد زینالی اُناری
@thing
CIVILICA
فراغت، ورزیدن و مقاومت: تحلیل گفتمان ورزش همگانی در میدان دور دریاچه شورابیل
مردم اردبیل در عموم روزها، خاصه روزهای تعطیل در طول مسیر میدان دور دریاچه شورابیل به صورت گروهی به فعالیت «ورزیدن» با ورزش همگانی می پردازند. به دنبال ف...
Forwarded from کانال جامعه شناسی هرمزگان
#پیتر_برگر در سن ۸۸ سالگی به دلیل نارسایی قلبی در خانهاش در بروکلین درگذشت
https://www.nytimes.com/2017/06/29/us/obituary-peter-berger-dead-theologian-sociologist.html?smid=fb-s
@Hormozgan_Sociology
https://www.nytimes.com/2017/06/29/us/obituary-peter-berger-dead-theologian-sociologist.html?smid=fb-s
@Hormozgan_Sociology
Forwarded from جامعه شناسی روز
گزارش از سرکار خانم بیتا مدنی:
«به بهانه درگذشت پیتر برگر»
پیتر برگر که در 1966 اثر مشترک و معروفش را با تامس لوکمن نگاشت:
"برسازی اجتماعی واقعیت: جستاری در باب جامعه شناسی معرفت, جامعه به مثابه برآیندی انسانی"
و در 1982 نیز کتاب "ساخت و زیست جهان" را با همکاری آلفرد شوتس و به زبان آلمانی به رشته تحریر در آورد و در 1983 نیز "جهان زیست و واقعیت های اجتماعی" را به زبان انگلیسی نگاشت,
و دیگر آثار قابل ذکر او عبارتند از:
-سایبان مقدس: عناصر نظری جامعه شناسی دین
-دعوت به جامعه شناسی: چشم اندازی انسان گرایانه,
امروز درگذشت.
او استاد جامعه شناسی و الهیات دانشکده هنر و علم, مدیر دانشکده الهیات مؤسسه فرهنگ, دین, و امور جهانی و استاد جامعه شناسی دانشگاه کانستنس آلمان بوده و تا امروز استاد افتخاری بازنشسته بود. حوزه های مطالعاتی او عبارت بودند از: جامعه شناسی ارتباطات, جامعه شناسی معرفت, جامعه شناسی دین و فلسفه علم.
نوآوری برگر و لوکمن در جامعه شناسی آمریکا پرداختن به مفهوم "برساختن" در مکتب پدیدار شناسی بود. به این ترتیب بر خلاف تأکیدی که ریتزر کرده تا توجه آنها را به عناصر مفهومی آشکار ساخت کمرنگ جلوه دهد, برگر و لوکمن کوشیدند تا مفاهیم پنهانی فرایند تکوینی پدیدار شناسی را جهت کاربرد بیشتر تحلیلهای ساختی(و نه ساختگرایانه) هر چه بیشتر آشکار کنند و طرحی نو در اندازند.*
خود تبار شناسی برگر در مقدمه ساخت اجتماعی واقعیت به مارکس( با پیش فرضهای انسان شناختی اش در نوشته های آغازین و چشم انداز دیالکتیکی او) , هلموت پلنسر و آرنولت گلن( با مفهوم پردازی های انسان شناختی-زیستی شان), دورکهایم(با شرح او از ماهیت واقعیت اجتماعی), وبر( با تفهم گرایی معانی ذهنی در ساخت واقعیت اجتماعی) , و جرج هربرت مید(به عنوان بنیانگذار مکتب کنش متقابلگرایی نمادی آمریکایی) بر می گردد.
برگر به همراه لوکمن کوشید تا در سنت پدیدار شناسی برگرفته از شوتس و دبستان تفهم گرایی وبر الزامات مطالعه کلان و "بنیان های اصیل جامعه شناختی" را در قالب ترمینولوژی مارکس و دورکهایم مطرح کند. او رابطه دیالکتیکی بین کنشگر و ساخت اجتماعی را با تأکید بر سرسختی واقعیت خارجی و تأثیر آن بر کنشگر اجتماعی در قلمرو جامعه شناسی شناخت شرح و بسط داد. بر همین منوال بجای کاربرد "جهان پدیداری" یا "زندگی پدیداری" یا "روابط بین الاذهانی" موضوع مورد مطالعه جامعه شناسی را به مانند هربرت بلومر و تفسیرگرایان آمریکایی " واقعیت عینی" دانست: واقعیتی مقاوم و لجوج, و در چنبره فشار آوری و لجاجت خود گرفتار آمده که گرچه تا حد شیء شدگی تقلیل می یابد اما شیئ ناب هم نیست بلکه "در هاله ای از تفاسیر و معناهای مشترک مردم جان گرفته است". به دیگر سخن, برگر نیز چون تفسیرگرایان بر این باور بود که "هرچند فرایند شیئ شدگی از برخورد شناساگر و واقعیت بیرونی برخاسته, اما این واقعیت اجتماعی چیزی نیست مگر همان مردمی که در دیالکتیکی از رابطه متقابل پاره های عینی و ذهنی(یا داده های عینی و دریافتها و برداشتهای ذهنی/ واقعیت و شناسایی) زندگی" در قالب و کلیتی از "هم فراخوانی جسم و روان وجودی" خود با آن برخورد دارند. این دقت در مفاهیم پنهان و آشکار تفسیرگرایی آمریکایی و پدیدار شناسی گواه آنست که نقد تند برخی شارحان از غفلت این مکاتب از توجه به مفاهیم بنیادی چون ساخت, کارکرد یا نهاد, پیش گرایش و تمایل نظری سوگیرانه ای بوده جهت نفی مکاتب تفسیرگرایی و اثبات مکاتب عواملگرایی انسجامی و تضادی. ریشه غفلت, مسامحاتی از این دست را که در بررسی مفاهیم بنیادین و پنهانی مکاتب تفسیرگرایی شکل گرفته, می توان در واکاوی های معرفت شناختی برگر پی گرفته گامی در جهت فهم صحیح و شناختی درست نسبت به تفسیرگرایی آمریکایی برداشت.
یادش گرامی و اندیشه اش پویا
پیتر برگر(2017_1927)
منابع:
*تنهایی, ح, ا. بازشناسی تحلیلی نظریه های مدرن جامعه شناسی دوران مدرنیته اخیر. نسل سوم: 1962- 2012. تهران: بهمن برنا. 1394: 73- 56
**برگرپیتر و تامس لوکمن. ساخت اجتماعی واقعیت. ترجمه فریبرز مجیدی. تهران: عصر نو. 1375: 37-8.
💠با ما جامعه شناسی را به روز بخوانید🔻
@sociologychannel
«به بهانه درگذشت پیتر برگر»
پیتر برگر که در 1966 اثر مشترک و معروفش را با تامس لوکمن نگاشت:
"برسازی اجتماعی واقعیت: جستاری در باب جامعه شناسی معرفت, جامعه به مثابه برآیندی انسانی"
و در 1982 نیز کتاب "ساخت و زیست جهان" را با همکاری آلفرد شوتس و به زبان آلمانی به رشته تحریر در آورد و در 1983 نیز "جهان زیست و واقعیت های اجتماعی" را به زبان انگلیسی نگاشت,
و دیگر آثار قابل ذکر او عبارتند از:
-سایبان مقدس: عناصر نظری جامعه شناسی دین
-دعوت به جامعه شناسی: چشم اندازی انسان گرایانه,
امروز درگذشت.
او استاد جامعه شناسی و الهیات دانشکده هنر و علم, مدیر دانشکده الهیات مؤسسه فرهنگ, دین, و امور جهانی و استاد جامعه شناسی دانشگاه کانستنس آلمان بوده و تا امروز استاد افتخاری بازنشسته بود. حوزه های مطالعاتی او عبارت بودند از: جامعه شناسی ارتباطات, جامعه شناسی معرفت, جامعه شناسی دین و فلسفه علم.
نوآوری برگر و لوکمن در جامعه شناسی آمریکا پرداختن به مفهوم "برساختن" در مکتب پدیدار شناسی بود. به این ترتیب بر خلاف تأکیدی که ریتزر کرده تا توجه آنها را به عناصر مفهومی آشکار ساخت کمرنگ جلوه دهد, برگر و لوکمن کوشیدند تا مفاهیم پنهانی فرایند تکوینی پدیدار شناسی را جهت کاربرد بیشتر تحلیلهای ساختی(و نه ساختگرایانه) هر چه بیشتر آشکار کنند و طرحی نو در اندازند.*
خود تبار شناسی برگر در مقدمه ساخت اجتماعی واقعیت به مارکس( با پیش فرضهای انسان شناختی اش در نوشته های آغازین و چشم انداز دیالکتیکی او) , هلموت پلنسر و آرنولت گلن( با مفهوم پردازی های انسان شناختی-زیستی شان), دورکهایم(با شرح او از ماهیت واقعیت اجتماعی), وبر( با تفهم گرایی معانی ذهنی در ساخت واقعیت اجتماعی) , و جرج هربرت مید(به عنوان بنیانگذار مکتب کنش متقابلگرایی نمادی آمریکایی) بر می گردد.
برگر به همراه لوکمن کوشید تا در سنت پدیدار شناسی برگرفته از شوتس و دبستان تفهم گرایی وبر الزامات مطالعه کلان و "بنیان های اصیل جامعه شناختی" را در قالب ترمینولوژی مارکس و دورکهایم مطرح کند. او رابطه دیالکتیکی بین کنشگر و ساخت اجتماعی را با تأکید بر سرسختی واقعیت خارجی و تأثیر آن بر کنشگر اجتماعی در قلمرو جامعه شناسی شناخت شرح و بسط داد. بر همین منوال بجای کاربرد "جهان پدیداری" یا "زندگی پدیداری" یا "روابط بین الاذهانی" موضوع مورد مطالعه جامعه شناسی را به مانند هربرت بلومر و تفسیرگرایان آمریکایی " واقعیت عینی" دانست: واقعیتی مقاوم و لجوج, و در چنبره فشار آوری و لجاجت خود گرفتار آمده که گرچه تا حد شیء شدگی تقلیل می یابد اما شیئ ناب هم نیست بلکه "در هاله ای از تفاسیر و معناهای مشترک مردم جان گرفته است". به دیگر سخن, برگر نیز چون تفسیرگرایان بر این باور بود که "هرچند فرایند شیئ شدگی از برخورد شناساگر و واقعیت بیرونی برخاسته, اما این واقعیت اجتماعی چیزی نیست مگر همان مردمی که در دیالکتیکی از رابطه متقابل پاره های عینی و ذهنی(یا داده های عینی و دریافتها و برداشتهای ذهنی/ واقعیت و شناسایی) زندگی" در قالب و کلیتی از "هم فراخوانی جسم و روان وجودی" خود با آن برخورد دارند. این دقت در مفاهیم پنهان و آشکار تفسیرگرایی آمریکایی و پدیدار شناسی گواه آنست که نقد تند برخی شارحان از غفلت این مکاتب از توجه به مفاهیم بنیادی چون ساخت, کارکرد یا نهاد, پیش گرایش و تمایل نظری سوگیرانه ای بوده جهت نفی مکاتب تفسیرگرایی و اثبات مکاتب عواملگرایی انسجامی و تضادی. ریشه غفلت, مسامحاتی از این دست را که در بررسی مفاهیم بنیادین و پنهانی مکاتب تفسیرگرایی شکل گرفته, می توان در واکاوی های معرفت شناختی برگر پی گرفته گامی در جهت فهم صحیح و شناختی درست نسبت به تفسیرگرایی آمریکایی برداشت.
یادش گرامی و اندیشه اش پویا
پیتر برگر(2017_1927)
منابع:
*تنهایی, ح, ا. بازشناسی تحلیلی نظریه های مدرن جامعه شناسی دوران مدرنیته اخیر. نسل سوم: 1962- 2012. تهران: بهمن برنا. 1394: 73- 56
**برگرپیتر و تامس لوکمن. ساخت اجتماعی واقعیت. ترجمه فریبرز مجیدی. تهران: عصر نو. 1375: 37-8.
💠با ما جامعه شناسی را به روز بخوانید🔻
@sociologychannel
Forwarded from حمید مسعودی | جامعهشناسی
❇️ Berger's influential sociological works include:
The Noise of Solemn Assemblies (1961)
Invitation to Sociology: A Humanistic Perspective (1963)
The Social Construction of Reality: A Treatise in the Sociology of Knowledge (1966) with Thomas Luckmann
The Sacred Canopy: Elements of a Sociological Theory of Religion (1967).
A Rumor of Angels: Modern Society and the Rediscovery of the Supernatural (1969).
More recently, he has written broadly but with particular emphasis on the sociology of religion and capitalism:
Movement and Revolution (1970) with Richard John Neuhaus.
Sociology (1972) with Brigitte Berger. Basic Books. – Dutch translation: Sociologie (1972). Basisboeken
The Homeless Mind: Modernization and Consciousness (1973) with Brigitte Berger and Hansfried Kellner. Random House
Pyramids of Sacrifice: Political Ethics and Social Change (1974)
Facing Up to Modernity: Excursions in Society, Politics and Religion (1979)
The Heretical Imperative: Contemporary Possibilities of Religious Affirmation (1979)
Sociology Reinterpreted, (with Hansfried Kellner) (1981)
The Other Side of God: A Polarity in World Religions (editor, 1981).
The War Over the Family: Capturing the Middle Ground (1983) with Brigitte Berger
The Capitalist Revolution (1986) New York: Basic Books.
The Capitalist Spirit: Toward a Religious Ethic of Wealth Creation (editor, 1990)
A Far Glory: The Quest for Faith in an Age of Credulity (1992)
Redeeming Laughter: The Comic Dimension of Human Experience (1997)
Four Faces of Global Culture (The National Interest, Fall 1997)
The Limits of Social Cohesion: Conflict and Mediation in Pluralist Societies: A Report of the Bertelsmann Foundation to the Club of Rome (1998)
The Desecularization of the World: Resurgent Religion and World Politics (editor, et al., 1999)
Peter Berger and the Study of Religion (edited by Linda Woodhead et al., 2001; includes a Postscript by Berger)
Many Globalizations: Cultural Diversity in the Contemporary World (2002) with Samuel P. Huntington. Oxford University Press
Questions of Faith: A Skeptical Affirmation of Christianity (2003). Blackwell Publishing
Religious America, Secular Europe ?, (with Grace Davie and Effie Fokas) (2008)
In Praise of Doubt: How to Have Convictions Without Becoming a Fanatic (2009) with Anton Zijderveld. HarperOne
Dialogue Between Religious Traditions in an Age of Relativity (2011) Mohr Siebeck
The Many Altars of Modernity. Towards a Paradigm for Religion in a Pluralist Age" (2014)
http://www.sigueme.es/docs/autores/berger-peter.jpg
👈 پژوهشگرام
@researchgram
The Noise of Solemn Assemblies (1961)
Invitation to Sociology: A Humanistic Perspective (1963)
The Social Construction of Reality: A Treatise in the Sociology of Knowledge (1966) with Thomas Luckmann
The Sacred Canopy: Elements of a Sociological Theory of Religion (1967).
A Rumor of Angels: Modern Society and the Rediscovery of the Supernatural (1969).
More recently, he has written broadly but with particular emphasis on the sociology of religion and capitalism:
Movement and Revolution (1970) with Richard John Neuhaus.
Sociology (1972) with Brigitte Berger. Basic Books. – Dutch translation: Sociologie (1972). Basisboeken
The Homeless Mind: Modernization and Consciousness (1973) with Brigitte Berger and Hansfried Kellner. Random House
Pyramids of Sacrifice: Political Ethics and Social Change (1974)
Facing Up to Modernity: Excursions in Society, Politics and Religion (1979)
The Heretical Imperative: Contemporary Possibilities of Religious Affirmation (1979)
Sociology Reinterpreted, (with Hansfried Kellner) (1981)
The Other Side of God: A Polarity in World Religions (editor, 1981).
The War Over the Family: Capturing the Middle Ground (1983) with Brigitte Berger
The Capitalist Revolution (1986) New York: Basic Books.
The Capitalist Spirit: Toward a Religious Ethic of Wealth Creation (editor, 1990)
A Far Glory: The Quest for Faith in an Age of Credulity (1992)
Redeeming Laughter: The Comic Dimension of Human Experience (1997)
Four Faces of Global Culture (The National Interest, Fall 1997)
The Limits of Social Cohesion: Conflict and Mediation in Pluralist Societies: A Report of the Bertelsmann Foundation to the Club of Rome (1998)
The Desecularization of the World: Resurgent Religion and World Politics (editor, et al., 1999)
Peter Berger and the Study of Religion (edited by Linda Woodhead et al., 2001; includes a Postscript by Berger)
Many Globalizations: Cultural Diversity in the Contemporary World (2002) with Samuel P. Huntington. Oxford University Press
Questions of Faith: A Skeptical Affirmation of Christianity (2003). Blackwell Publishing
Religious America, Secular Europe ?, (with Grace Davie and Effie Fokas) (2008)
In Praise of Doubt: How to Have Convictions Without Becoming a Fanatic (2009) with Anton Zijderveld. HarperOne
Dialogue Between Religious Traditions in an Age of Relativity (2011) Mohr Siebeck
The Many Altars of Modernity. Towards a Paradigm for Religion in a Pluralist Age" (2014)
http://www.sigueme.es/docs/autores/berger-peter.jpg
👈 پژوهشگرام
@researchgram
Forwarded from یادداشت
دخانیات حق من است
محمد زینالی اُناری
طرفدار حقوق اقلیت بودن، خیلی سخت است و گاه لازم می شود طرفدار گروهی باشید که از نظر علمی و عقلی با عمل آن ها مخالف هستید. ولی این طرفدار بودن نه به خاطر پذیرفتن عقل عملی آن ها است، بلکه مواجهه با فشارهایی ناجوانمردانه است که بر اقلیت وارد می شود. امروز خبری را دیدم که یکی از نمایندگان استان اظهار کرده است که برای جمع آوری دخانیات باید مالیات آن را زیاد نمود، بهتر است در این باره توضیحی ارائه شود.
اولین چیزی که باید برای اصلاح وضعیت دخانیات انجام شود، ارتقای کیفیت آن و نظارت بر آن است. دخانیت، گناه کبیره و مفسده ی عملی انسان ها نیست، دخانیات، لذت بردن از لحظه ها و کام ها است و فقط برای سلامتی انسان در صورت افزایش میزان آن از حد مجاز مضر است. حد مجاز هر چیزی حتی غذای شور و شیرین هم می تواند برای هر فردی متغیر باشد و در این مورد باید همه ی مردم از مشاوران تغذیه استفاده کنند. اما افرادی که به رویه ای از زندگی عادت کرده اند، باید با نظارت علمی و کنترل روانشناختی به تدریج از چیزهایی که سلامتی آن ها را به خطر می افتند به تدریج دورتر شوند تا خانواده ها از حضور اعضای هم محروم نشوند.
پزشکان با تابوسازی مواد مخدر و حتی دخانیت، مثلا میخواهند مانع شکل گرفتن بازار آن در ایران شوند، اما تابوسازی دقیقا هیجانی ایجاد می کند و فرصتی به قاچاق چیان می دهد که از این فرصت های دلهره آور استفاده کنند. ما در ایران پارک های مهیج، کنسرت، سینما و تئاتر محلی مناسبی که تخلیه ی هیجان کند، به آن صورت نداریم و تنها می ماند بازی کِیف ( و طرد) که امروز به سنین پایین و نوجوانی هم رسیده است. سیاست غلط تابوسازی که پزشکان در پیش گرفته اند و با وارد کردن نمایندگانی مطیع این سیاست به مجلس، نه تنها در این سالها نتوانسته اند مضرات سیگار را کم کنند، بلکه هم به قاچاق فرصت داده اند و هم به مرگ و میر سیگار و مواد مخدر و در نتیجه به بازارسازی به عمل های جراحی و داروهای متنوع برای جلوگیری از مرگ.
کیف کردن و لذت بردن از زمین و زمان، حتی از وجود نفسانی سایر انسان ها نه گناه است و نه غلط، فقط انسان ها باید برای افزایش شعور جسمانی و اخلاق اجتماعی تقویت شوند و این نیاز به اخبار ترسناک و مالیات ندارد. مالیات بستن به مصرف مردم تنها مالیات گرفتن از کیف و مرگ آن ها است. حتی کنترل مواد مخدر و دخانیت هم نیاز به برجام دارد. ما باید بتوانیم کسانی را که با حیله و کلک قاچاق چیان و خرده فروش ها یا ویترین های سیگار و بازارهای کارگری دچار مواد و دخانیت می شوند، با نرمش و روانکاوی و جایگزین کردن لذت های زندگی اخلاقی به سوی ترک لذت های کشنده سوق بدهیم نه این که آن ها را با تندروی و خشونت دیپلماسی خود که به برانگیختن واکنشهایی که برابر هر تحقیری صورت می گیرند منتهی می شود، بیشتر و بیشتر در کام لذت های کشنده فرو ببریم.
اما وقتی پزشکی بدون توجه به تذکرات دانش های دیگر به سراغ سیاستگذاری می رود، نتیجه همین می شود که یک پزشک معمولی به راحتی به مجلس برود و هر سخنی که می خواهد بیان کند و حتی به خودش زحمت ندهد تحقیقی که توسط نگارنده ی این سطور در استان اردبیل انجام شده است بخواند. چرا که آن ها فقط زبان نسخه های پیچیده ی مغلق خود را که گاه به بازاریابی داروهای قاچاقی و قلابی تبدیل می شود، بلد هستند و به خود اجازه و فرصت نمی دهند که در برابر علوم دیگر زانو بزنند. با تمام احترامی که به اخلاق و منش شخصی آقای خالقی نماینده ی مخترم خلخال قائلم، تأسف خود را از اظهار نظر ایشان اعلام می کنم و امیدوارم در خدمت خود تجدید نظر کنند و ببینند که زیر چتر اصولگرایی و شعارهای ضد غرب شان، می خواهند به مردم خدمت کنند یا با تابوسازی از لذتهای کشنده به اقتصاد دارو و تکنولوژی های پزشکی سرمایه داری غربی.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
طرفدار حقوق اقلیت بودن، خیلی سخت است و گاه لازم می شود طرفدار گروهی باشید که از نظر علمی و عقلی با عمل آن ها مخالف هستید. ولی این طرفدار بودن نه به خاطر پذیرفتن عقل عملی آن ها است، بلکه مواجهه با فشارهایی ناجوانمردانه است که بر اقلیت وارد می شود. امروز خبری را دیدم که یکی از نمایندگان استان اظهار کرده است که برای جمع آوری دخانیات باید مالیات آن را زیاد نمود، بهتر است در این باره توضیحی ارائه شود.
اولین چیزی که باید برای اصلاح وضعیت دخانیات انجام شود، ارتقای کیفیت آن و نظارت بر آن است. دخانیت، گناه کبیره و مفسده ی عملی انسان ها نیست، دخانیات، لذت بردن از لحظه ها و کام ها است و فقط برای سلامتی انسان در صورت افزایش میزان آن از حد مجاز مضر است. حد مجاز هر چیزی حتی غذای شور و شیرین هم می تواند برای هر فردی متغیر باشد و در این مورد باید همه ی مردم از مشاوران تغذیه استفاده کنند. اما افرادی که به رویه ای از زندگی عادت کرده اند، باید با نظارت علمی و کنترل روانشناختی به تدریج از چیزهایی که سلامتی آن ها را به خطر می افتند به تدریج دورتر شوند تا خانواده ها از حضور اعضای هم محروم نشوند.
پزشکان با تابوسازی مواد مخدر و حتی دخانیت، مثلا میخواهند مانع شکل گرفتن بازار آن در ایران شوند، اما تابوسازی دقیقا هیجانی ایجاد می کند و فرصتی به قاچاق چیان می دهد که از این فرصت های دلهره آور استفاده کنند. ما در ایران پارک های مهیج، کنسرت، سینما و تئاتر محلی مناسبی که تخلیه ی هیجان کند، به آن صورت نداریم و تنها می ماند بازی کِیف ( و طرد) که امروز به سنین پایین و نوجوانی هم رسیده است. سیاست غلط تابوسازی که پزشکان در پیش گرفته اند و با وارد کردن نمایندگانی مطیع این سیاست به مجلس، نه تنها در این سالها نتوانسته اند مضرات سیگار را کم کنند، بلکه هم به قاچاق فرصت داده اند و هم به مرگ و میر سیگار و مواد مخدر و در نتیجه به بازارسازی به عمل های جراحی و داروهای متنوع برای جلوگیری از مرگ.
کیف کردن و لذت بردن از زمین و زمان، حتی از وجود نفسانی سایر انسان ها نه گناه است و نه غلط، فقط انسان ها باید برای افزایش شعور جسمانی و اخلاق اجتماعی تقویت شوند و این نیاز به اخبار ترسناک و مالیات ندارد. مالیات بستن به مصرف مردم تنها مالیات گرفتن از کیف و مرگ آن ها است. حتی کنترل مواد مخدر و دخانیت هم نیاز به برجام دارد. ما باید بتوانیم کسانی را که با حیله و کلک قاچاق چیان و خرده فروش ها یا ویترین های سیگار و بازارهای کارگری دچار مواد و دخانیت می شوند، با نرمش و روانکاوی و جایگزین کردن لذت های زندگی اخلاقی به سوی ترک لذت های کشنده سوق بدهیم نه این که آن ها را با تندروی و خشونت دیپلماسی خود که به برانگیختن واکنشهایی که برابر هر تحقیری صورت می گیرند منتهی می شود، بیشتر و بیشتر در کام لذت های کشنده فرو ببریم.
اما وقتی پزشکی بدون توجه به تذکرات دانش های دیگر به سراغ سیاستگذاری می رود، نتیجه همین می شود که یک پزشک معمولی به راحتی به مجلس برود و هر سخنی که می خواهد بیان کند و حتی به خودش زحمت ندهد تحقیقی که توسط نگارنده ی این سطور در استان اردبیل انجام شده است بخواند. چرا که آن ها فقط زبان نسخه های پیچیده ی مغلق خود را که گاه به بازاریابی داروهای قاچاقی و قلابی تبدیل می شود، بلد هستند و به خود اجازه و فرصت نمی دهند که در برابر علوم دیگر زانو بزنند. با تمام احترامی که به اخلاق و منش شخصی آقای خالقی نماینده ی مخترم خلخال قائلم، تأسف خود را از اظهار نظر ایشان اعلام می کنم و امیدوارم در خدمت خود تجدید نظر کنند و ببینند که زیر چتر اصولگرایی و شعارهای ضد غرب شان، می خواهند به مردم خدمت کنند یا با تابوسازی از لذتهای کشنده به اقتصاد دارو و تکنولوژی های پزشکی سرمایه داری غربی.
@ardabilnote
http://anthropologyandculture.com/fa/easyblog/2632-%D9%82%D9%87%D9%88%D9%87-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87%D8%8C-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D9%88-%DA%AF%D9%81%D8%AA%DA%AF%D9%88%DB%8C-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C
@thing
@thing
Anthropologyandculture
قهوه خانه، سیاست و گفتگوی اجتماعی
مکان، خالق فرهنگ است و به شکل گیری تعاملات معنادار انسان ها کمک می کند. قهوه خانه هم از این قاعده مستثنی نیست و می تواند در شکل گیری تعاملات خاصی موثر باشد. این فضای فراغتی، خود بخش کوچکی از جهانی است که می توانند به عنوان نهادهای بزرگتر شکل دهنده چن
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه
محمد زینالی اناری
Voice 12.3gpp
بداهه نوازی در دستگاه نوا، توسط محمد زینالی اناری