اولین ویژه نامه همایش فرهنگ دانشگاهی و نهادینه شدن گفتمان علم در مجله مطالعات اجتماعی ایران منتشر شد.
در این ویژه نامه شماری از مقالات ارسالی به همایش به چاپ رسیده است که عبارتند از:
ویژگی های فرهنگی دانشجویان رشته های هنر(شناخت وضع موجود پیش شرط برنامه ریزی فرهنگی) / غلامرضا اسکندریان، هادی برغمدی
تمهیدی برای پاسخ به این مسئله که چه کسی میتواند به مسئله دانشگاه بیاندیشد؟ / طاها بخشی نژاد
انسجام اجتماعی، دانشجو و دانشگاه در ایران / محمدعلی زكینگرش دانشجویان نسبت به خانواده، زنان و جنسیت / خدیجه کشاورز
پیشنهاد مدل و روشی چند بعدی برای سنجش فساد در آموزش عالی / داود حسینی هاشم زاده، محمد فاضلی، حسن محدثی گیلوایی
فلسفة دانشگاه عامه پسند: تبارشناسی مجادلههای گفتمانی دانش / علی اصغر هدایتی، محمد زینالی اُناری
این مقالات در شماره زمستان ۱۳۹۵ دوره دهم این نشریه منتشر شده و در آینده نیز بخش دیگری از مقالات همایش در ویژه نامه های بعدی این نشریه چاپ خواهد شد. شایان ذکر است که پیشتر مقالات همایش فرهنگ دانشگاهی و نهادینه شدن گفتمان علم ثبت ISC نیز شده بودند.
@thing
در این ویژه نامه شماری از مقالات ارسالی به همایش به چاپ رسیده است که عبارتند از:
ویژگی های فرهنگی دانشجویان رشته های هنر(شناخت وضع موجود پیش شرط برنامه ریزی فرهنگی) / غلامرضا اسکندریان، هادی برغمدی
تمهیدی برای پاسخ به این مسئله که چه کسی میتواند به مسئله دانشگاه بیاندیشد؟ / طاها بخشی نژاد
انسجام اجتماعی، دانشجو و دانشگاه در ایران / محمدعلی زكینگرش دانشجویان نسبت به خانواده، زنان و جنسیت / خدیجه کشاورز
پیشنهاد مدل و روشی چند بعدی برای سنجش فساد در آموزش عالی / داود حسینی هاشم زاده، محمد فاضلی، حسن محدثی گیلوایی
فلسفة دانشگاه عامه پسند: تبارشناسی مجادلههای گفتمانی دانش / علی اصغر هدایتی، محمد زینالی اُناری
این مقالات در شماره زمستان ۱۳۹۵ دوره دهم این نشریه منتشر شده و در آینده نیز بخش دیگری از مقالات همایش در ویژه نامه های بعدی این نشریه چاپ خواهد شد. شایان ذکر است که پیشتر مقالات همایش فرهنگ دانشگاهی و نهادینه شدن گفتمان علم ثبت ISC نیز شده بودند.
@thing
💢زنان مستقل
✍روشنک قاسمی
🔸در دوران دبیرستان دوستی داشتم شاداب و پرنشاط که دوست های زیادی داشت . یک روز با پوشش چادر به مدرسه آمد و در جواب نگاه های متعجب ما گفت : که عقد کرده نامزدش این را خواسته ، کم کم دایره ی دوستانش محدود و محدود ترشد تاجایی که به کل باهمه قطع ارتباط کرد ، شیطنت هایش را کنار گذاشت و تبدیل شد به دختر حرافی که تا فرصتی می یافت با آب و تاب از نامزدش تعریف میکرد ...
🔸چند سال که گذشت همیشه با به یاد آوردن او با خود میگفتم آن همه تاثیر پذیری به خاطر سن کمش بوده ، وارد محیط دانشگاه شدم و با دختران فراوانی که شبیه دوستم بودند مواجه شدم با وابستگی شدید تر . اینبار نه همسر عقدی بلکه هرپسری که با یکی از همکلاسی هایم دوست میشد برای کل زندگی او تصمیم می گرفت . بارها شد موقع بیررون رفتن دسته جمعی ، یک نفر با چهره ای ناراضی وناراحت از ما جدا میشد که چه ؟ فلانی خوشش نمیاد من با دوستام برم بیرون . و این قبیل جمله ها مدام تکرار میشد : فلانی اجازه نمیده ، فلانی دوست نداره آرایش کنم ، فلانی گفته هرجا میری باید به من بگی.....
🔸فضای مجازی که فراگیر شد به جای عکس پروفایلشان از عکس نوشته های اینچنینی استفاده کردند : آقامون گفته حق نداری عکس بذاری ، هرچی آقامون بگه ، ... و حتی شده که عکس (به قول خودشان ) آقایشان را روی پروفایل خود قرار داده اند
دوست داشتن و دوست داشته شدن حس بی نظیری است و حتی انسانها گاهی نیاز دارند که حس خوب از رابطه ی عاشقانه و سالمشان را با دیگران به اشتراک بگذارند ، اما اینکه مدام اعلام کنند تمام افکار و رفتارشان زیر نظر مستقیم فرد دیگری است عجیب است . و عجیب تر اینکه این زنان فکر میکنند اگر همه جا جار بزنند چقدر تحت تایر فرد مقابلشان هستند ، همه و مخصوصا هم جنسانشان رای به خوشبختی آنها میدهند . در صورتی که این رفتار فقط و فقط حاکی از یه چيز است : نداشتن استقلال هویتی . در واقع وابسته بودن ، تغییر دادن افکار و ظاهر خود به خاطر خوشایند فرد دیگر به هیچ عنوان افتخار کردن ندارد . فردی که برای شخصیت خود ارزش قائل نیست هرگز نمی تواند خوشبخت باشد .
🔸نکته ی دیگر نقطه ی مقابل ماجراست .
تا به حال دیده اید یک آقا پست بگذارد هرچی خانمم بگه ؟ یا به دوستانش بگوید : خانمم گفته با شما باشگاه نرم ، ظاهر و رفتارش را تغییر دهد و دیگر خودش نباشد صرف اینکه طرف مقابل آنگونه دوست دارد ؟ نمیگویم هیچ اما همه ی ما کمتر مردی را با این خصوصیات میشناسیم . ندیدن این رفتارهای وابسته از سمت آقایان می تواند دودلیل داشته باشد : اول اینکه آنها هویت مستقلی دارند که برایش احترام قائلند و به هیچکس اجازه نمیدهند تغییرش دهد و یا اینکه اگرهم شخصيت تاثیر پذیزی داشته باشند به خاطر مسائل فرهنگی آن را جار نمیزنند .
باید به این نقطه برسیم که اگر کسی من را دوست دارد باید با تمام خصوصیاتم دوست داشته باشد . البته که در یک رابطه ی سالم دوطرف باید تلاش کنند تا نواقص و رفتارهای بدشان را تصحیح کنند اما هرگز نباید نظر و عقیده ی شخصی خود را به دیگری تحمیل کنند . من اگر افسار تمام حرکات و رفتار زندگی ام را به بهانه ی دوست داشتن به طرف مقابل بدهم دیگر من نیستم . فرد ساختگی ای شده ام باب میل او ، وتا همیشه درگیر این سوال اساسی می مانم : اگر او آن فرد ساختگی را میپسندد پس چرا از اول به سراغ من آمد ؟
🔸اگر رفتار و خصوصيات من كه مهم ترين موضوع در رابطه است را دوست نداشت پس چه چيزي باعث جذبش به سمت من شده ؟
چهره؟ موقعيت اجتماعي؟ ثروت؟
كه هركدام از اينها باشد بايد فاتحه ي آن رابطه را خواند .
🔸در آخر شايد با خواندن اين متن با خود فكر كني نكند من هم از آن دسته زن هاي وابسته هستم كه در هر مكان و زمان فرياد ميزنم من و شخصيتم به شدت تحت تاثير فرد ديگري هستيم ؟
🔸دوست عزيز خودت را باور داشته باش وهر زمان كه احساس كردي شخصيتت براي بهتر شدن نياز به تغييير دارد تغيير كن و با اراده و تصميم خودت از ديگران تاثير بگير
به اميد دنيايي مملو از زنان مستقل و شاد
@thing
@WomenDemands
✍روشنک قاسمی
🔸در دوران دبیرستان دوستی داشتم شاداب و پرنشاط که دوست های زیادی داشت . یک روز با پوشش چادر به مدرسه آمد و در جواب نگاه های متعجب ما گفت : که عقد کرده نامزدش این را خواسته ، کم کم دایره ی دوستانش محدود و محدود ترشد تاجایی که به کل باهمه قطع ارتباط کرد ، شیطنت هایش را کنار گذاشت و تبدیل شد به دختر حرافی که تا فرصتی می یافت با آب و تاب از نامزدش تعریف میکرد ...
🔸چند سال که گذشت همیشه با به یاد آوردن او با خود میگفتم آن همه تاثیر پذیری به خاطر سن کمش بوده ، وارد محیط دانشگاه شدم و با دختران فراوانی که شبیه دوستم بودند مواجه شدم با وابستگی شدید تر . اینبار نه همسر عقدی بلکه هرپسری که با یکی از همکلاسی هایم دوست میشد برای کل زندگی او تصمیم می گرفت . بارها شد موقع بیررون رفتن دسته جمعی ، یک نفر با چهره ای ناراضی وناراحت از ما جدا میشد که چه ؟ فلانی خوشش نمیاد من با دوستام برم بیرون . و این قبیل جمله ها مدام تکرار میشد : فلانی اجازه نمیده ، فلانی دوست نداره آرایش کنم ، فلانی گفته هرجا میری باید به من بگی.....
🔸فضای مجازی که فراگیر شد به جای عکس پروفایلشان از عکس نوشته های اینچنینی استفاده کردند : آقامون گفته حق نداری عکس بذاری ، هرچی آقامون بگه ، ... و حتی شده که عکس (به قول خودشان ) آقایشان را روی پروفایل خود قرار داده اند
دوست داشتن و دوست داشته شدن حس بی نظیری است و حتی انسانها گاهی نیاز دارند که حس خوب از رابطه ی عاشقانه و سالمشان را با دیگران به اشتراک بگذارند ، اما اینکه مدام اعلام کنند تمام افکار و رفتارشان زیر نظر مستقیم فرد دیگری است عجیب است . و عجیب تر اینکه این زنان فکر میکنند اگر همه جا جار بزنند چقدر تحت تایر فرد مقابلشان هستند ، همه و مخصوصا هم جنسانشان رای به خوشبختی آنها میدهند . در صورتی که این رفتار فقط و فقط حاکی از یه چيز است : نداشتن استقلال هویتی . در واقع وابسته بودن ، تغییر دادن افکار و ظاهر خود به خاطر خوشایند فرد دیگر به هیچ عنوان افتخار کردن ندارد . فردی که برای شخصیت خود ارزش قائل نیست هرگز نمی تواند خوشبخت باشد .
🔸نکته ی دیگر نقطه ی مقابل ماجراست .
تا به حال دیده اید یک آقا پست بگذارد هرچی خانمم بگه ؟ یا به دوستانش بگوید : خانمم گفته با شما باشگاه نرم ، ظاهر و رفتارش را تغییر دهد و دیگر خودش نباشد صرف اینکه طرف مقابل آنگونه دوست دارد ؟ نمیگویم هیچ اما همه ی ما کمتر مردی را با این خصوصیات میشناسیم . ندیدن این رفتارهای وابسته از سمت آقایان می تواند دودلیل داشته باشد : اول اینکه آنها هویت مستقلی دارند که برایش احترام قائلند و به هیچکس اجازه نمیدهند تغییرش دهد و یا اینکه اگرهم شخصيت تاثیر پذیزی داشته باشند به خاطر مسائل فرهنگی آن را جار نمیزنند .
باید به این نقطه برسیم که اگر کسی من را دوست دارد باید با تمام خصوصیاتم دوست داشته باشد . البته که در یک رابطه ی سالم دوطرف باید تلاش کنند تا نواقص و رفتارهای بدشان را تصحیح کنند اما هرگز نباید نظر و عقیده ی شخصی خود را به دیگری تحمیل کنند . من اگر افسار تمام حرکات و رفتار زندگی ام را به بهانه ی دوست داشتن به طرف مقابل بدهم دیگر من نیستم . فرد ساختگی ای شده ام باب میل او ، وتا همیشه درگیر این سوال اساسی می مانم : اگر او آن فرد ساختگی را میپسندد پس چرا از اول به سراغ من آمد ؟
🔸اگر رفتار و خصوصيات من كه مهم ترين موضوع در رابطه است را دوست نداشت پس چه چيزي باعث جذبش به سمت من شده ؟
چهره؟ موقعيت اجتماعي؟ ثروت؟
كه هركدام از اينها باشد بايد فاتحه ي آن رابطه را خواند .
🔸در آخر شايد با خواندن اين متن با خود فكر كني نكند من هم از آن دسته زن هاي وابسته هستم كه در هر مكان و زمان فرياد ميزنم من و شخصيتم به شدت تحت تاثير فرد ديگري هستيم ؟
🔸دوست عزيز خودت را باور داشته باش وهر زمان كه احساس كردي شخصيتت براي بهتر شدن نياز به تغييير دارد تغيير كن و با اراده و تصميم خودت از ديگران تاثير بگير
به اميد دنيايي مملو از زنان مستقل و شاد
@thing
@WomenDemands
Forwarded from یادداشت
نماز بر پیکر رئیس شورای شهری که سالها چوب تهمت و افترا را خورد و پس از یازده ساز تبعید در شهر خود به خانه آرامش بازگشت
@ardabilnote
@ardabilnote
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (Momamad Zeinali)
http://www.isna.ir/news/94091508900/%D8%B1%D9%85%D8%B2-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%D8%AC%D9%88-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA
@thing
@thing
ایسنا
رمز ماندگاری روز دانشجو چیست؟
محمد زینالی اُناری - کارشناس ارشد علوم اجتماعی و پژوهشگر
کنش اجتماعی و دیکتاتوری بدن
محمد زینالی اُناری
گذشته از تلاشهای بخشهای سازمان یافته ی مدیریتی و حمایتی چون ستاد بحران و هلال احمر، ستاره های اردبیل نیز در پاسخ به زلزله ی کرمانشاه خاموش ننشستند و همراه با سایر مردم ایران به تعامل انسانی پرداختند. آن ها خاموش نیستند و خاموش نخواهند ماند، اما آتشی که می افشانند به دلائل خاصی متفاوت است. از یک طرف علی دایی که طبیعتاً استعداد ها و میدان فعالیت ورزشی او را به اوج آسیا و جهان پرتاب کرده است، با حمایت مردم ایران ثروت بزرگی از مردم ایران برای نثار در پای مردم کرمانشاه گرد آورد. طبیعی است که مردم اردبیل هم در این مشارکت حضور داشتند و گواه آن پیام هایی است که برخی از مردم از میزان مشارکت همراهی خود با ستاره بزرگ فوتبال ایران، به نگارنده گفتند.
اما از سوی دیگر، هنرمندی که به خاطر محدود بودن میدان هنر ارزشهای او چندان مورد توجه قرار نگرفته است، کنسرتی در اردبیل بنفع مردم زلزله زده برگزار کرد که مشارکت شهروندان اردبیل در آن ناچیز بود. بهاالدین خراسانی، هنرمند بزرگی است که گزارش و شرح فعالیت های هنری، آموزشی و انسانی او به نوبت خود باید اعلام شود، اما در این ماجرا کنش او از سوی مردم اردبیل چندان که باید مورد توجه قرار نگرفت، چرا که البته میدان تعامل اجتماعی هنر بر خلاف حوزه ی ورزشی در اردبیل کم سو است. مردم اردبیل با علی دایی همراهی داشتند و به تعامل انسانی با مردم کرمانشاه پرداختند، اما تنها یک وعده سالن کم جمعیت به کنشگری استاد خراسانی اختصاص یافت که نقش و ارزش وجودی فعالیت های او صدها برابر ارزشهایی است که علی دایی به نوبه ی خود ایفا کرده است. اما چرا مردم اردبیل در این دو ماجرا به نحو متفاوتی عمل کرده اند؟
هنر، مرحله ی احساسی زندگی را در برنامه قرار داده است، یعنی مرحله ای بسیار عمیق تر و زیرین تر از مرحله ی عینی زندگی. بهاالدین خراسانی کنشگر و ورزشکار این مرحله است، او با زبان موسیقی که زبان عواطف است، مردم را به خویشتن یابی عاطفی و انسانی، یعنی ارزشهایی چون آرامش، عشق و دوستی و ارتباط با انسان ها و شنیدن صدای طبیعت که در موسیقی بومی و اشعار محلی بسیار پررنگ است، دعوت می کند (قابل توجه طرفداران محیط زیست). اما علی دایی، مرحله ی عینی زندگی، بدن و حرکت های هیجانی و جسمانی را به منصه ی ظهور می رساند و مردم را به خویشتن یابی جسمانی یعنی ارزشهایی چون تحرک، جنبندگی و شور دعوت می کند. دو نوع کنش زیرزبانی (زبان و تحرک عاطفی) و فرازبانی (زبان و تحرک بدنی) که به خاطر توجه بیشتر مردم به جنبه های عینی و حرکتی زندگی، به دو صورت متضاد مورد توجه قرار گرفته اند.
اگرچه همه معترفیم که مردم ایران احساسی هستند، اما اگر توجه کنیم، مردم در زیرزبان و عواطف انسانی یعنی جنبه های عمیق احساس کم فرصت ظاهر می شوند و در فرازبان یعنی جنبه های سطحی و عینی احساس فرصت بیشتری گذاشته اند. این ماجرا در موسیقی هم خودش را نشان می دهد، امروزه موسیقی هایی که آرامش و تجربه ی رویاورزی و معنویت را برای مردم تقویت می کند، کمتر از موسیقی هایی که حرکت و ریتم می آفریند، مورد توجه قرار گرفته اند. پس به تدریج جامعه ی ما به سوی عینی شدن، حرکت جسمانی و تخلیه ی هیجانی عواطف پیش می روند و جامعه از نقطه نظر عواطف ناانسانی تر می شود، همانقدر هم از نظر بدنمندی و خودشکوفایی جسمانی ( و چیزهایی چون آرایش و عمل جراحی) پررنگ تر می شود.
اما در این میان آن چه که مورد غفلت قرار گرفت، توجه خود علی دایی به چنین کنش هایی است. او برنامه ی نود، عرصه های فرهنگی ورزش و با خلق کنش اجتماعی، مقام های انسانی در اجتماع را به خوبی می شناسد. اما توجه او به جایی که باید ارزشهای زیرین عاطفی را اثربخش کند، منعطف نیست. او به زودی فارغ التحصیل رشته ای نظری در ورزش خواهد شد و باید بداند که ورزش بدون انسانیت، آدمی را به سوی جسمانیت و خشونت پیش می برد. اگرچه خود او مقام انسانیت را به خوبی فهمیده است، اما انتظار این است که توجه افقی به جامعه و دیگر کنشگران را در خود تقویت کند. ورزشکاران در ایران پیوند قدرتمندی با رسانه و هنرپیشه های تلویزیونی دارند و نیاز اصلی جامعه ی ما این است که ورزشکار خبره و با معرفت ایران خود را به شنیدن صدای هنرمندان حوزه های شعر و موسیقی نیز نزدیک کند.
محمد زینالی اُناری
گذشته از تلاشهای بخشهای سازمان یافته ی مدیریتی و حمایتی چون ستاد بحران و هلال احمر، ستاره های اردبیل نیز در پاسخ به زلزله ی کرمانشاه خاموش ننشستند و همراه با سایر مردم ایران به تعامل انسانی پرداختند. آن ها خاموش نیستند و خاموش نخواهند ماند، اما آتشی که می افشانند به دلائل خاصی متفاوت است. از یک طرف علی دایی که طبیعتاً استعداد ها و میدان فعالیت ورزشی او را به اوج آسیا و جهان پرتاب کرده است، با حمایت مردم ایران ثروت بزرگی از مردم ایران برای نثار در پای مردم کرمانشاه گرد آورد. طبیعی است که مردم اردبیل هم در این مشارکت حضور داشتند و گواه آن پیام هایی است که برخی از مردم از میزان مشارکت همراهی خود با ستاره بزرگ فوتبال ایران، به نگارنده گفتند.
اما از سوی دیگر، هنرمندی که به خاطر محدود بودن میدان هنر ارزشهای او چندان مورد توجه قرار نگرفته است، کنسرتی در اردبیل بنفع مردم زلزله زده برگزار کرد که مشارکت شهروندان اردبیل در آن ناچیز بود. بهاالدین خراسانی، هنرمند بزرگی است که گزارش و شرح فعالیت های هنری، آموزشی و انسانی او به نوبت خود باید اعلام شود، اما در این ماجرا کنش او از سوی مردم اردبیل چندان که باید مورد توجه قرار نگرفت، چرا که البته میدان تعامل اجتماعی هنر بر خلاف حوزه ی ورزشی در اردبیل کم سو است. مردم اردبیل با علی دایی همراهی داشتند و به تعامل انسانی با مردم کرمانشاه پرداختند، اما تنها یک وعده سالن کم جمعیت به کنشگری استاد خراسانی اختصاص یافت که نقش و ارزش وجودی فعالیت های او صدها برابر ارزشهایی است که علی دایی به نوبه ی خود ایفا کرده است. اما چرا مردم اردبیل در این دو ماجرا به نحو متفاوتی عمل کرده اند؟
هنر، مرحله ی احساسی زندگی را در برنامه قرار داده است، یعنی مرحله ای بسیار عمیق تر و زیرین تر از مرحله ی عینی زندگی. بهاالدین خراسانی کنشگر و ورزشکار این مرحله است، او با زبان موسیقی که زبان عواطف است، مردم را به خویشتن یابی عاطفی و انسانی، یعنی ارزشهایی چون آرامش، عشق و دوستی و ارتباط با انسان ها و شنیدن صدای طبیعت که در موسیقی بومی و اشعار محلی بسیار پررنگ است، دعوت می کند (قابل توجه طرفداران محیط زیست). اما علی دایی، مرحله ی عینی زندگی، بدن و حرکت های هیجانی و جسمانی را به منصه ی ظهور می رساند و مردم را به خویشتن یابی جسمانی یعنی ارزشهایی چون تحرک، جنبندگی و شور دعوت می کند. دو نوع کنش زیرزبانی (زبان و تحرک عاطفی) و فرازبانی (زبان و تحرک بدنی) که به خاطر توجه بیشتر مردم به جنبه های عینی و حرکتی زندگی، به دو صورت متضاد مورد توجه قرار گرفته اند.
اگرچه همه معترفیم که مردم ایران احساسی هستند، اما اگر توجه کنیم، مردم در زیرزبان و عواطف انسانی یعنی جنبه های عمیق احساس کم فرصت ظاهر می شوند و در فرازبان یعنی جنبه های سطحی و عینی احساس فرصت بیشتری گذاشته اند. این ماجرا در موسیقی هم خودش را نشان می دهد، امروزه موسیقی هایی که آرامش و تجربه ی رویاورزی و معنویت را برای مردم تقویت می کند، کمتر از موسیقی هایی که حرکت و ریتم می آفریند، مورد توجه قرار گرفته اند. پس به تدریج جامعه ی ما به سوی عینی شدن، حرکت جسمانی و تخلیه ی هیجانی عواطف پیش می روند و جامعه از نقطه نظر عواطف ناانسانی تر می شود، همانقدر هم از نظر بدنمندی و خودشکوفایی جسمانی ( و چیزهایی چون آرایش و عمل جراحی) پررنگ تر می شود.
اما در این میان آن چه که مورد غفلت قرار گرفت، توجه خود علی دایی به چنین کنش هایی است. او برنامه ی نود، عرصه های فرهنگی ورزش و با خلق کنش اجتماعی، مقام های انسانی در اجتماع را به خوبی می شناسد. اما توجه او به جایی که باید ارزشهای زیرین عاطفی را اثربخش کند، منعطف نیست. او به زودی فارغ التحصیل رشته ای نظری در ورزش خواهد شد و باید بداند که ورزش بدون انسانیت، آدمی را به سوی جسمانیت و خشونت پیش می برد. اگرچه خود او مقام انسانیت را به خوبی فهمیده است، اما انتظار این است که توجه افقی به جامعه و دیگر کنشگران را در خود تقویت کند. ورزشکاران در ایران پیوند قدرتمندی با رسانه و هنرپیشه های تلویزیونی دارند و نیاز اصلی جامعه ی ما این است که ورزشکار خبره و با معرفت ایران خود را به شنیدن صدای هنرمندان حوزه های شعر و موسیقی نیز نزدیک کند.
انتظار بر این بودکه امثال علی دایی، وقتی همه ی مردم اردبیل تیم محبوب خود را با علی دایی انتخاب می کنند و او نیز به خاطر همین مردم به مردم اردبیل خدمات بی شائبه ای را نثار کرده است، به سازه های انسانی موازی در سایر سازه های اجتماعی توجه کرده و کنش هنرمندان اردبیل را در متن جامعه تقویت می کرد. هنرمندان اردبیل نیاز به پیوندهای اجتماعی دارند و نیاز بر این است که وقتی همه ی مردم ورزشکاران را ثروت و ارزش جامعه در حوزه ی بدنمندی می دانند، ورزشگاران نیز در گاه خود به رهبری هنرمندان در حوزه ی عاطفه مندی توجه کنند تا جامعه به دیکتاتوری بدن مبتلا نشود. من ایمان دارم به این که علی دایی تجربه ای تکرار ناشدنی در ورزش ایران و جهان است، اما ایمانم به این که بهاالدین خراسانی صدها برابر ارزش علی دایی، تجربه ای بی پایان در هنر و انسانیت است، بامعناتر است.
اگر این جمله ی سعدی را باور داشته باشیم که هنرمند هرجا رود قدر بیند و بر صدر نشیند، باید بگوئیم که مردم صدرشان را به حرکت، ورزش و در واقع به بدن شان اجاره داده اند و در این وانفسا نوبت ورزشکاران بزرگ است که بگویند چقدر ایرانی هستند و بر حکم سعدی واقف!
@thing
اگر این جمله ی سعدی را باور داشته باشیم که هنرمند هرجا رود قدر بیند و بر صدر نشیند، باید بگوئیم که مردم صدرشان را به حرکت، ورزش و در واقع به بدن شان اجاره داده اند و در این وانفسا نوبت ورزشکاران بزرگ است که بگویند چقدر ایرانی هستند و بر حکم سعدی واقف!
@thing
Forwarded from ️ شبکه جامعه شناسی
🔴زاغهنشینی فرهنگی
✍🏻محمد زینالی اُناری
📍در دهههای گذشته، رشد شرکتها و مدرکها چنان بالا گرفت که افراد ساده و کم سوادی که قبلاً دنبال کارهای یدی و تجربه های ساده بودند، اینک به کارآفرینان و مهندسانی تبدیل شده اند که فاقد سود و مهارت کیفی می باشند. رشد کلاسهای کارآفرینی و کسب مدرک از سویی و رشد دانشگاه هایی که افراد را دارای مدرک می کردند، موجب شد اینک دیپلماسی اقتصادی و علمی ما درگیر اختلاس، حقوق نجومی و پایان نامه فروشی شود. داشتن شرکت و مدرک، در غیاب خلاقیت و توان فکری نوعی زاغه نشینی اما از جنس فرهنگی است.
مفهوم زاغه نشینان از ساختن خانه های ساده توسط اقشار ضعیف و فاقد پول سیستم شهری گرفته شده است. این افراد، کولیان و مهاجران فقیر روستایی بودند که به شهر پناه آورده و در حاشیه آن به اسکان موقت و پس از سالها به اسکان عرفی پرداختند. اسکان و محیط زندگی، از نخستین مسائل زندگی است که موجب شد بسیاری از مردم ایران رو به ساختن نمونه های موقت و ساده و شاید بتوان گفت ابتدایی از آن بپردازند تا از رنج بی مایگی و ناامنی رها یابند. البته زاغه نشینی و حاشیه نشینی خود اتفاقات دیگری رقم زد و آن چیزی که الآن به آن آسیبهای اجتماعی می گوییم، تولیدی از این سبک زندگی بود. داشتن نمونه ساده، در جایی که رفتارها پیچیده و معادله گون است. در این تجربه سالها لباس کهنه کردیم تا به عنوان مرکز تولید آسیبهای اجتماعی شناخته شده و اینک احتمالاً عزم جدی برای رفع این نقیصه وجود دارد.
اما این تجربه تکرار شده و اینک نمونه دیگری از زاغه نشینی را تجربه می کنیم که محل اتفاق آن فراتر از کالبد شهرنشینی است. البته، هر الگویی می تواند زاغه نشینی داشته باشد. اگر خانه ساختن و سکونت توانسته بود نمونه های ساده و پر از ریسک و آسیب داشته باشد، امروز اقتصاد و دانش نیز نمونه های ساده و پر از ریسک و آسیب دارند. تاریخ این که چرا خانه های ساده ساخته شد، نشان از نابرابری و نیاز به خانه و تمرکزگرایی شهرها داشت. امروز نیز این تمرکز در شیوه اقتصاد و دانش شهری نهفته است. با این خیل مرکزیت کار و دانش در شهرها آیا دوباره زاغه نشینی شروع می شود؟ زندگی در شهر امروزی بدون داشتن کار و دانش مشروع و مقبول شهری میسر نیست. لذا به خاطر ضرورت این مشروعیت، مردم نیازمند تهیه نمونه هایی هر چند ساده از فرم های مشروعیت برای حضور در جامعه می باشند. نابرابری ممکن است باعث شود همه به سمت داشتن نمونه مطلوب آن فرم باشند.
عضویت داشتن در کار و فرهنگ امروزی عموماً در داشتن مجوز شغلی و مدرک دانشگاهی است. لذا مردم باید دنبال این بودند که نمونه هایی از فرمهای مشروعیت اعم از مجوز و مدرک را کسب کنند. همه که نمی توانند مجوز اقتصادی و مدرک دانشگاهی آن هم با سختی های سرمایه گذاری و یادگیری این دو سیستم را کسب کنند. اما متأسفانه ساختن شرکت ها و دکتراهای ساده، خود شغلی جدید شد و منجر به آسیبها و تخریبهای دیگری می شود که شدت تخریب آن از اسکان موقت هم بیشتر است. گروه هایی که شاید باید به کارگری و مهارت بسنده می کردند، اینک دارای شرکت و مدرک می باشند. از این رو داشتن مجوز های شغلی بدون سرمایه و تجربه یا مدرکهای کم بضاعت که اوجش کاغذپاره شد، آنها را به سرمایه ای برای اختلاس و پول شویی ملی یا تولید علم بی تأثیر در جامعه تبدیل کرد. در اسکان شهری هر قدر جمعیت حاشیه نشین بیشتر باشد، نرخ رشد مصرف و افول سن اعتیاد بیشتر است، در زاغه نشینی فرهنگی نیز نرخ تخریب نمادهای اقتصاد و دانش بیشتر خواهد بود.
زاغه نشینان فرهنگی از نقطه نظر مکانی با کسانی که امکانات بهتری دارند، فاصله ندارند. فاصله آن ها ذهنی است. آن ها افرادی با عقلانیت و سرمایه فرهنگی پایین هستند که به خاطر کسب ملاکهای ظاهری جامعه توانسته اند خود را با دیگران هم ارز سازند. اما واقعیت این است که آن ها سطح دانش و کار ضیفی داشته، امکان رقابت با هم تایان خود را ندارند. هر دو مدرک دارند، اما یکی دانش عمیق نسبت به موضوع دارد و دانش دیگری سرسری است. هر دو کار می کنند، اما یکی به سود می رسد و دیگری همیشه شکست می خورد. چه بسیار مدرک لیسانس که فاقد توانایی است، به عنوان مثال ادبیات خوانده های زیادی که امکان فهم و سرودن شعر ندارند و مشغول کارهای بی ارتباط با ادیبات هستند. چه بسیار شرکت های تعاونی که به چالش افتاده اند، چون ماهیت کار را به خوبی ننیوشیده اند. اما این مهم است که حوزه عمومی، بدنه اجتماع و سیاست رایج کشور را کدام گروه ها هدایت می کنند، اقتصاددانان و متخصصان واقعی یا عموم شاغلین و فارغ التحصیلانی که در این سالها مانند زاغه نشینان دارای مشروعیت و اعتبار فاقد کیفیت شده اند.
#جامعه
🌐شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_sociology
✍🏻محمد زینالی اُناری
📍در دهههای گذشته، رشد شرکتها و مدرکها چنان بالا گرفت که افراد ساده و کم سوادی که قبلاً دنبال کارهای یدی و تجربه های ساده بودند، اینک به کارآفرینان و مهندسانی تبدیل شده اند که فاقد سود و مهارت کیفی می باشند. رشد کلاسهای کارآفرینی و کسب مدرک از سویی و رشد دانشگاه هایی که افراد را دارای مدرک می کردند، موجب شد اینک دیپلماسی اقتصادی و علمی ما درگیر اختلاس، حقوق نجومی و پایان نامه فروشی شود. داشتن شرکت و مدرک، در غیاب خلاقیت و توان فکری نوعی زاغه نشینی اما از جنس فرهنگی است.
مفهوم زاغه نشینان از ساختن خانه های ساده توسط اقشار ضعیف و فاقد پول سیستم شهری گرفته شده است. این افراد، کولیان و مهاجران فقیر روستایی بودند که به شهر پناه آورده و در حاشیه آن به اسکان موقت و پس از سالها به اسکان عرفی پرداختند. اسکان و محیط زندگی، از نخستین مسائل زندگی است که موجب شد بسیاری از مردم ایران رو به ساختن نمونه های موقت و ساده و شاید بتوان گفت ابتدایی از آن بپردازند تا از رنج بی مایگی و ناامنی رها یابند. البته زاغه نشینی و حاشیه نشینی خود اتفاقات دیگری رقم زد و آن چیزی که الآن به آن آسیبهای اجتماعی می گوییم، تولیدی از این سبک زندگی بود. داشتن نمونه ساده، در جایی که رفتارها پیچیده و معادله گون است. در این تجربه سالها لباس کهنه کردیم تا به عنوان مرکز تولید آسیبهای اجتماعی شناخته شده و اینک احتمالاً عزم جدی برای رفع این نقیصه وجود دارد.
اما این تجربه تکرار شده و اینک نمونه دیگری از زاغه نشینی را تجربه می کنیم که محل اتفاق آن فراتر از کالبد شهرنشینی است. البته، هر الگویی می تواند زاغه نشینی داشته باشد. اگر خانه ساختن و سکونت توانسته بود نمونه های ساده و پر از ریسک و آسیب داشته باشد، امروز اقتصاد و دانش نیز نمونه های ساده و پر از ریسک و آسیب دارند. تاریخ این که چرا خانه های ساده ساخته شد، نشان از نابرابری و نیاز به خانه و تمرکزگرایی شهرها داشت. امروز نیز این تمرکز در شیوه اقتصاد و دانش شهری نهفته است. با این خیل مرکزیت کار و دانش در شهرها آیا دوباره زاغه نشینی شروع می شود؟ زندگی در شهر امروزی بدون داشتن کار و دانش مشروع و مقبول شهری میسر نیست. لذا به خاطر ضرورت این مشروعیت، مردم نیازمند تهیه نمونه هایی هر چند ساده از فرم های مشروعیت برای حضور در جامعه می باشند. نابرابری ممکن است باعث شود همه به سمت داشتن نمونه مطلوب آن فرم باشند.
عضویت داشتن در کار و فرهنگ امروزی عموماً در داشتن مجوز شغلی و مدرک دانشگاهی است. لذا مردم باید دنبال این بودند که نمونه هایی از فرمهای مشروعیت اعم از مجوز و مدرک را کسب کنند. همه که نمی توانند مجوز اقتصادی و مدرک دانشگاهی آن هم با سختی های سرمایه گذاری و یادگیری این دو سیستم را کسب کنند. اما متأسفانه ساختن شرکت ها و دکتراهای ساده، خود شغلی جدید شد و منجر به آسیبها و تخریبهای دیگری می شود که شدت تخریب آن از اسکان موقت هم بیشتر است. گروه هایی که شاید باید به کارگری و مهارت بسنده می کردند، اینک دارای شرکت و مدرک می باشند. از این رو داشتن مجوز های شغلی بدون سرمایه و تجربه یا مدرکهای کم بضاعت که اوجش کاغذپاره شد، آنها را به سرمایه ای برای اختلاس و پول شویی ملی یا تولید علم بی تأثیر در جامعه تبدیل کرد. در اسکان شهری هر قدر جمعیت حاشیه نشین بیشتر باشد، نرخ رشد مصرف و افول سن اعتیاد بیشتر است، در زاغه نشینی فرهنگی نیز نرخ تخریب نمادهای اقتصاد و دانش بیشتر خواهد بود.
زاغه نشینان فرهنگی از نقطه نظر مکانی با کسانی که امکانات بهتری دارند، فاصله ندارند. فاصله آن ها ذهنی است. آن ها افرادی با عقلانیت و سرمایه فرهنگی پایین هستند که به خاطر کسب ملاکهای ظاهری جامعه توانسته اند خود را با دیگران هم ارز سازند. اما واقعیت این است که آن ها سطح دانش و کار ضیفی داشته، امکان رقابت با هم تایان خود را ندارند. هر دو مدرک دارند، اما یکی دانش عمیق نسبت به موضوع دارد و دانش دیگری سرسری است. هر دو کار می کنند، اما یکی به سود می رسد و دیگری همیشه شکست می خورد. چه بسیار مدرک لیسانس که فاقد توانایی است، به عنوان مثال ادبیات خوانده های زیادی که امکان فهم و سرودن شعر ندارند و مشغول کارهای بی ارتباط با ادیبات هستند. چه بسیار شرکت های تعاونی که به چالش افتاده اند، چون ماهیت کار را به خوبی ننیوشیده اند. اما این مهم است که حوزه عمومی، بدنه اجتماع و سیاست رایج کشور را کدام گروه ها هدایت می کنند، اقتصاددانان و متخصصان واقعی یا عموم شاغلین و فارغ التحصیلانی که در این سالها مانند زاغه نشینان دارای مشروعیت و اعتبار فاقد کیفیت شده اند.
#جامعه
🌐شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_sociology
Forwarded from یادداشت
Forwarded from به وقت اردبیل
پژوهشگر علوم اجتماعی و فرهنگ عامه گفت: معضلی که جامعه ما اکنون با آن مواجه شده این است که در حال تولید افراد همهچیزدانی هستیم که توهم دانایی مطلق دارند.
http://fna.ir/a2qt1h
@ardabil_farsna
http://fna.ir/a2qt1h
@ardabil_farsna
خبرگزاری فارس
خبرگزاری فارس - معضلی که فضای مجازی ایجاد کرده تولید افراد همهچیزدان است
پژوهشگر علوم اجتماعی و فرهنگ عامه گفت: معضلی که جامعه ما اکنون با آن مواجه شده این است که در حال تولید افراد همهچیزدانی هستیم که توهم دانایی مطلق دارند.
روزنامه نگاری تخیلی
محمد زینالی اُناری
در فیلمهای هالیوودی، ژانری وجود دارد که به فیلم تخیلی معروف است. در چنین فیلم هایی اگرچه به ظاهر موضوعی غیرمنتظره و فاقد عقلانیت وجود دارد، اما به مدد آن تلاشی در جهت شکل دادن به تخیل مردم صورت می گیرد. مثلا این که احتمال دارد بیست سال بعد از فرط گرسنگی مردم مجبور شوند موش را از فاضلاب گرفته و بخورند یا این که احتمال دارد زمین به خاطر افراط مردم و تجمیع سرمایه در دست زامبی ها و زندگی ستیزی آنها به روزهای پایانی خود نزدیک شود. در همه ی این موضوعات، انسان تلاش می کند با عقل و درایتش از این موضوع به در بیاید.
چنین فیلم هایی بعد تخیل انسان را توسعه و رونق می دهد تا بتواند از یکنواختی زندگی روزمره اش در آمده و در تخیل خود به فراغت و ماجراجویی بپردازد. او بعد از تماشای این فیلم، نیازمند قانون خط عابر و گفت و گو با دیگران است تا از تخیل خود فاصله بگیرد. برعکس این که همه شاید بپندارند که فیلم های تخیلی انسان را در زندگی ماجراجو می کند، باید توجه کرد به این که چقدر این فیلم ها ماجراجویی های انسان در بخش های مختلف زندگی را در پرده ی غیر واقعی تلویزیون یا مرحوم سینما تخلیه می کند.
فایده ی دیگر این فیلم ها این است که در درون آن بحث های علمی روز و محاسبات عجیب و غریب و پیچیده فرصت بروز می یابند. نقش های بسیاری از این فیلم ها حتی در الگوهای کارتونی آن، دانشمندی خوب یا بد است و دولت های عاقل و تیزبین یا پلیس خلاق و با اخلاق سعی می کند عمق فاجعه را بکاهد یا این که دست اهریمن را از طبیعت و زندگی انسان ها کوتاه کند. در اغلب این فیلم ها، علم گاه شر و اغلب ناجی انسان است و بسیاری از موضوعات پیچیده ی علمی در این فیلم ها دیده می شوند. تا جایی که اغلب کودکان به خاطر دیدن فیلم های فضایی و ... از نسل قبل که این ها را به زور در درس فیزیک می خواند بیشتر می دانند. پس می توان گفت فیلم های تخیلی دانش کیهانی و اسرارآمیز امروز را هم نزد مخاطبان بالاتر می برند.
چنین ژانری در فیلم های ایرانی به آن صورت که باید وجود ندارد و اگر هم وجود داشته باشد، الگوی کاملا مسخره ای از فیلم های هالیوودی خواهد بود. در نتیجه، مردم در ایران اغلب تخیل و ماجراجویی های خود را به متن واقعیت می ریزند و نمی توانند افکار اسرارآمیز و متوهم خود را با علم و ماجراجویی های تازه و پر از پیچیدگی صیقل بدهند. هیچ بعید نیست افرادی که چنین موضوعاتی را در پرده های مجازی نمی پرورند، در پرده ی واقعی زندگی آن را عیان سازند و بر موضوعات زندگی، انگاره های جادویی به کار ببرند. طبیعی است که مراجعه به فیلم هایی که ماجراهای به مراتب عجایب الخلقه ای را نمایش داده و رویارویی علم با آن را هم نشان می دهد، از مراجعه به فالبین و اقتصاددانان سکه های هرمی در عالم واقعی بهتر است.
در چنین شرایطی است که به جای این که دانش فیزیک نسل میان سال ما از طریق فیلم های جادویی و تخیل برانگیز توسعه یافته و عقل سلیم در هنگام تماشای فیلم های خیالاتی توسط مردم نکات زیادی را در مورد اتمسفر، جو و کره ی زمین بداند، اسیر گفتمانی می شود که از اوهام و خیالات برخی افراد نشأت می گیرند. جامعه ی ایرانی به شدت از فقر دانش کیهانی جدید رنج می برد و رسانه های امروزی اسیر دانش سیاست شده و پیگیری این ماجراها را به شبکه های غیر ایرانی که نزد تیپ های خاص ایرانی کاربرد ندارد، داده اند. تنها رغبت آن ها به فیلم های مستند کوه های آتشفشانی مرغ و ماهی و سفره ماهی است که کمتر به گفت و گو شهودی آدمی در مورد پیچیدگی های جامعه می پردازد.
اما سپهر عمومی ما چنین است که پرده ی واقعیت ما ایرانی ها اسیر تخیلات فیزیکی و گاه متافیزیکی برخی می شود تا جایی که گاه برخی از روزنامه ها هم به افشای چنین خیالات تخصصی ای اقدام می نمایند و مردم را سرگرم این می سازد که بدانند که آیا هارپ ساز است؟ موج مصنوعی است یا سلاح کشنده ای که بتواند جلد زمین را بشکافد؟ در نتیجه ممکن است مردم مسائلی چون زلزله و سرماخوردگی را به کشورهای بیگانه و خواب عجیب دیدن ارتباط داده و روز به روز کلاف زندگی را برای ما گم و گم تر کند. تفاوت این تخیل با تخیل های سینمایی این است که این ها در متن واقعیت اتفاق می افتند و زندگی را تخیلی، هراس انگیز و پر از تخیل ( یا دروغ ) می کنند و آن ها در پرده ی سینما و اوقات فراغت اتفاق می افتد و دوز خیالاتی بودن برخی آدم ها را هم تخلیه می کنند.
@thing
محمد زینالی اُناری
در فیلمهای هالیوودی، ژانری وجود دارد که به فیلم تخیلی معروف است. در چنین فیلم هایی اگرچه به ظاهر موضوعی غیرمنتظره و فاقد عقلانیت وجود دارد، اما به مدد آن تلاشی در جهت شکل دادن به تخیل مردم صورت می گیرد. مثلا این که احتمال دارد بیست سال بعد از فرط گرسنگی مردم مجبور شوند موش را از فاضلاب گرفته و بخورند یا این که احتمال دارد زمین به خاطر افراط مردم و تجمیع سرمایه در دست زامبی ها و زندگی ستیزی آنها به روزهای پایانی خود نزدیک شود. در همه ی این موضوعات، انسان تلاش می کند با عقل و درایتش از این موضوع به در بیاید.
چنین فیلم هایی بعد تخیل انسان را توسعه و رونق می دهد تا بتواند از یکنواختی زندگی روزمره اش در آمده و در تخیل خود به فراغت و ماجراجویی بپردازد. او بعد از تماشای این فیلم، نیازمند قانون خط عابر و گفت و گو با دیگران است تا از تخیل خود فاصله بگیرد. برعکس این که همه شاید بپندارند که فیلم های تخیلی انسان را در زندگی ماجراجو می کند، باید توجه کرد به این که چقدر این فیلم ها ماجراجویی های انسان در بخش های مختلف زندگی را در پرده ی غیر واقعی تلویزیون یا مرحوم سینما تخلیه می کند.
فایده ی دیگر این فیلم ها این است که در درون آن بحث های علمی روز و محاسبات عجیب و غریب و پیچیده فرصت بروز می یابند. نقش های بسیاری از این فیلم ها حتی در الگوهای کارتونی آن، دانشمندی خوب یا بد است و دولت های عاقل و تیزبین یا پلیس خلاق و با اخلاق سعی می کند عمق فاجعه را بکاهد یا این که دست اهریمن را از طبیعت و زندگی انسان ها کوتاه کند. در اغلب این فیلم ها، علم گاه شر و اغلب ناجی انسان است و بسیاری از موضوعات پیچیده ی علمی در این فیلم ها دیده می شوند. تا جایی که اغلب کودکان به خاطر دیدن فیلم های فضایی و ... از نسل قبل که این ها را به زور در درس فیزیک می خواند بیشتر می دانند. پس می توان گفت فیلم های تخیلی دانش کیهانی و اسرارآمیز امروز را هم نزد مخاطبان بالاتر می برند.
چنین ژانری در فیلم های ایرانی به آن صورت که باید وجود ندارد و اگر هم وجود داشته باشد، الگوی کاملا مسخره ای از فیلم های هالیوودی خواهد بود. در نتیجه، مردم در ایران اغلب تخیل و ماجراجویی های خود را به متن واقعیت می ریزند و نمی توانند افکار اسرارآمیز و متوهم خود را با علم و ماجراجویی های تازه و پر از پیچیدگی صیقل بدهند. هیچ بعید نیست افرادی که چنین موضوعاتی را در پرده های مجازی نمی پرورند، در پرده ی واقعی زندگی آن را عیان سازند و بر موضوعات زندگی، انگاره های جادویی به کار ببرند. طبیعی است که مراجعه به فیلم هایی که ماجراهای به مراتب عجایب الخلقه ای را نمایش داده و رویارویی علم با آن را هم نشان می دهد، از مراجعه به فالبین و اقتصاددانان سکه های هرمی در عالم واقعی بهتر است.
در چنین شرایطی است که به جای این که دانش فیزیک نسل میان سال ما از طریق فیلم های جادویی و تخیل برانگیز توسعه یافته و عقل سلیم در هنگام تماشای فیلم های خیالاتی توسط مردم نکات زیادی را در مورد اتمسفر، جو و کره ی زمین بداند، اسیر گفتمانی می شود که از اوهام و خیالات برخی افراد نشأت می گیرند. جامعه ی ایرانی به شدت از فقر دانش کیهانی جدید رنج می برد و رسانه های امروزی اسیر دانش سیاست شده و پیگیری این ماجراها را به شبکه های غیر ایرانی که نزد تیپ های خاص ایرانی کاربرد ندارد، داده اند. تنها رغبت آن ها به فیلم های مستند کوه های آتشفشانی مرغ و ماهی و سفره ماهی است که کمتر به گفت و گو شهودی آدمی در مورد پیچیدگی های جامعه می پردازد.
اما سپهر عمومی ما چنین است که پرده ی واقعیت ما ایرانی ها اسیر تخیلات فیزیکی و گاه متافیزیکی برخی می شود تا جایی که گاه برخی از روزنامه ها هم به افشای چنین خیالات تخصصی ای اقدام می نمایند و مردم را سرگرم این می سازد که بدانند که آیا هارپ ساز است؟ موج مصنوعی است یا سلاح کشنده ای که بتواند جلد زمین را بشکافد؟ در نتیجه ممکن است مردم مسائلی چون زلزله و سرماخوردگی را به کشورهای بیگانه و خواب عجیب دیدن ارتباط داده و روز به روز کلاف زندگی را برای ما گم و گم تر کند. تفاوت این تخیل با تخیل های سینمایی این است که این ها در متن واقعیت اتفاق می افتند و زندگی را تخیلی، هراس انگیز و پر از تخیل ( یا دروغ ) می کنند و آن ها در پرده ی سینما و اوقات فراغت اتفاق می افتد و دوز خیالاتی بودن برخی آدم ها را هم تخلیه می کنند.
@thing
«مریض را به شکل کیف پول نبینید»
✍به قلم استاد فقید دکتر علیرضا یلدا متخصص بیماریهای عفونی که در شب یلدای ۱۳۹۶ آسمانی شد:
متاسفانه در برخی زمینهها من نمیتوانم از جامعه پزشکی حمایت کنم. ما در زمینه اخلاق پزشکی مشکلات زیادی داریم، قانون داریم ولی الزامی به رعایت قانون نداریم. برای همین افرادی هستند که به خود اجازه تخطی و خطا میدهند. در یک کشور اروپایی وقتی یک راننده 3 مرتبه خطا کند گواهینامه او ضبط میشود و قانون با چنان شدتی با وی برخورد میکند که کسی جرات خطا ندارد ولی در ایران هیچوقت قانون با جدیت اجرا نمیشود. این وضعیت در مورد جامعه پزشکان نیز صدق میکند. ما قانون داریم ولی چیزی که ما را از یک کشور اروپایی متمایز میکند، اجرای درست، صحیح و قاطع قانون است. باید در این مورد فرهنگسازی کرد.
من همیشه به دانشجویانم این را میگویم که شیطان در کمین است و تلاش میکند سر انسان کلاه بگذارد. وقتی میخواهید یک بیماری را تشخیص دهید، سعی کنید شیطان را از خود دور کنید. با تعصب به مریض نگاه نکنید. به کتاب مراجعه کنید، مشورت کنید و جلوی وسوسه شیطان را بگیرید.
منظور من از شیطان کلیتی از افکار غلط، باورها و تعصبات است، نه اینکه حتماً یک موجود خاصی باشد. وقتی بیمار را به شکل کیف پول ببینید، یعنی اسیر همین افکار شیطانی شدید. ما نمیخواهیم معامله کنیم. باید روی این نوع نگاه کارکنیم. متاسفانه این نوع نگاه معاملهگر در بسیاری از ابعاد زندگی ما رسوخ کرده است.
من در تمام 60 سال زندگی حرفهای خود هیچوقت بیمارستان یا مطب شخصی نداشتم. به همین دلیل که دوست نداشتم رابطه مالی بین من و بیمارم به وجود بیاید. حتی بیمارستان خصوصی هم نمیرفتم و اگر شرایط خاصی پیش میآمد و میرفتم سعی میکردم حق ویزیت کمتری بگیرم.
من فقط 9 ماه مطب شخصی داشتم. یک شب یک خانمی آمد که فرزندش بهشدت تب داشت، من او را ویزیت کردم و رفتند. همان شب قرار بود با همسرم به سینما برویم. من تمام مدت فکرم درگیر بود که آیا کار درستی است که من از مریض 10 تومان ویزیت بگیرم و بعد 6 تومان بلیط سینما بخرم. شاید این طرز فکر و نگرش غیرطبیعی باشد و در زندگی اجتماعی خیلی کاربرد نداشته باشد ولی خوب من همیشه این نگاه را داشتم.
هنوزهم بعد از مدتها حرف پدرم را خوب به یاد دارم و ایمان دارم که هنوز طبابت صحیح در جامعه ما کار سختی است. من اگر بخواهم تجربه 85 سال زندگیام را در یک جمله خلاصه کنم، میگویم باید شاد بود و لازمه شاد بودن محبت کردن است. محبت کردن هزینهای ندارد ولی تاثیر عمیقی دارد. معنویت انسانها را به هم نزدیک و مادیات از هم جدا میکند. با پول نمیتوان محبت و شادی را خرید. پس بیدریغ محبت کنید. چه اشکالی دارد یک دکتر با یک لبخند و یک روی گشاده و مهربان به بیمارانش محبت کند. اینها هیچ هزینهای ندارد و با هیچ پولی هم قابل خرید و فروش نیست، ولی تاثیری که در رابطه بیمار و دکتر دارد بینظیر است. هیچوقت فراموش نکنید دشمن اصلی محبت کردن توقع داشتن است. پس بیتوقع و چشمداشت محبت کنید. انتظاری از دنیا و مردم نداشته باشید. دنیا در معنی لغوی هم یعنی پست، پس به این چیز بیارزش خیلی دلبسته نشوید. معنویت و احترام را به خاطر نفس خودشان رعایت کنید و محترم بدانید، نه اینکه به دنبال تایید مردم باشید
📚منبع: سرمقاله روزنامه سپید 07 بهمن 1394
@thing
✍به قلم استاد فقید دکتر علیرضا یلدا متخصص بیماریهای عفونی که در شب یلدای ۱۳۹۶ آسمانی شد:
متاسفانه در برخی زمینهها من نمیتوانم از جامعه پزشکی حمایت کنم. ما در زمینه اخلاق پزشکی مشکلات زیادی داریم، قانون داریم ولی الزامی به رعایت قانون نداریم. برای همین افرادی هستند که به خود اجازه تخطی و خطا میدهند. در یک کشور اروپایی وقتی یک راننده 3 مرتبه خطا کند گواهینامه او ضبط میشود و قانون با چنان شدتی با وی برخورد میکند که کسی جرات خطا ندارد ولی در ایران هیچوقت قانون با جدیت اجرا نمیشود. این وضعیت در مورد جامعه پزشکان نیز صدق میکند. ما قانون داریم ولی چیزی که ما را از یک کشور اروپایی متمایز میکند، اجرای درست، صحیح و قاطع قانون است. باید در این مورد فرهنگسازی کرد.
من همیشه به دانشجویانم این را میگویم که شیطان در کمین است و تلاش میکند سر انسان کلاه بگذارد. وقتی میخواهید یک بیماری را تشخیص دهید، سعی کنید شیطان را از خود دور کنید. با تعصب به مریض نگاه نکنید. به کتاب مراجعه کنید، مشورت کنید و جلوی وسوسه شیطان را بگیرید.
منظور من از شیطان کلیتی از افکار غلط، باورها و تعصبات است، نه اینکه حتماً یک موجود خاصی باشد. وقتی بیمار را به شکل کیف پول ببینید، یعنی اسیر همین افکار شیطانی شدید. ما نمیخواهیم معامله کنیم. باید روی این نوع نگاه کارکنیم. متاسفانه این نوع نگاه معاملهگر در بسیاری از ابعاد زندگی ما رسوخ کرده است.
من در تمام 60 سال زندگی حرفهای خود هیچوقت بیمارستان یا مطب شخصی نداشتم. به همین دلیل که دوست نداشتم رابطه مالی بین من و بیمارم به وجود بیاید. حتی بیمارستان خصوصی هم نمیرفتم و اگر شرایط خاصی پیش میآمد و میرفتم سعی میکردم حق ویزیت کمتری بگیرم.
من فقط 9 ماه مطب شخصی داشتم. یک شب یک خانمی آمد که فرزندش بهشدت تب داشت، من او را ویزیت کردم و رفتند. همان شب قرار بود با همسرم به سینما برویم. من تمام مدت فکرم درگیر بود که آیا کار درستی است که من از مریض 10 تومان ویزیت بگیرم و بعد 6 تومان بلیط سینما بخرم. شاید این طرز فکر و نگرش غیرطبیعی باشد و در زندگی اجتماعی خیلی کاربرد نداشته باشد ولی خوب من همیشه این نگاه را داشتم.
هنوزهم بعد از مدتها حرف پدرم را خوب به یاد دارم و ایمان دارم که هنوز طبابت صحیح در جامعه ما کار سختی است. من اگر بخواهم تجربه 85 سال زندگیام را در یک جمله خلاصه کنم، میگویم باید شاد بود و لازمه شاد بودن محبت کردن است. محبت کردن هزینهای ندارد ولی تاثیر عمیقی دارد. معنویت انسانها را به هم نزدیک و مادیات از هم جدا میکند. با پول نمیتوان محبت و شادی را خرید. پس بیدریغ محبت کنید. چه اشکالی دارد یک دکتر با یک لبخند و یک روی گشاده و مهربان به بیمارانش محبت کند. اینها هیچ هزینهای ندارد و با هیچ پولی هم قابل خرید و فروش نیست، ولی تاثیری که در رابطه بیمار و دکتر دارد بینظیر است. هیچوقت فراموش نکنید دشمن اصلی محبت کردن توقع داشتن است. پس بیتوقع و چشمداشت محبت کنید. انتظاری از دنیا و مردم نداشته باشید. دنیا در معنی لغوی هم یعنی پست، پس به این چیز بیارزش خیلی دلبسته نشوید. معنویت و احترام را به خاطر نفس خودشان رعایت کنید و محترم بدانید، نه اینکه به دنبال تایید مردم باشید
📚منبع: سرمقاله روزنامه سپید 07 بهمن 1394
@thing
Forwarded from یادداشت
Forwarded from یادداشت