Senga eng muhtoj bo'lgan paytimda kelmasang, keyingi kelishlaringning hech qanday ahamiyati qolmas balki?

Yomon tushlar, chalkash tuygʻular va tushunarsiz kechinmalar, sababsiz koʻzyoshlar barchasi sensirashimdan)

Yo'qliging shunchalar ozor berayotgan ekan, borliging haqida oʻylashga ham qo'rqaman.

Yig'i

Oxirgi marta qachon yigʻlagandim, eslolmayman. Ikki oy oldindir yoki bir oy, balki undan ham ko'proq. Lekin yigʻini yomon ko'raman, ayniqsa kimnidir oldida yigʻlash, ojizligimni namoyon etish)

Koʻzyoshlarim faqatgina yostiqqa tomishini (nega sening yelkang emas?), eng, eng hislarim haqida faqatgina toʻrt devor eshitishini (negadir sen emas) ko'proq istayapman. Menimcha, introvertlikning eng choʻqqisiga chiqyapman. Bora-bora mana shu toʻrt devor meni boʻgʻib qoʻyishidan, ishonib aytgan barcha dardlarimni, sirlarimni yuzimga solishidan shu qadar qoʻrqyapmanki...

Seni tinimsiz izlayapman. Har bir yuz, har bir jussa, ifor, tabassumlar... lekin birortasi sen emas. Katta ehtimol bilan boʻlolmaydi ham.

Seni qachon, qayerda topdim. Topishishlar oʻz yo'liga, yo'qotishlar haqida gapiraylik. Seni qachon yo'qotishga ulgurdim. Hech biri yodimda yo'q. Har kech qalin xotiramni varaqlayman, varaqlayman. Faqatgina ba'zi belgilar bor. Judayam oz. Seni topishimga yetmaydigan darajada oz ular...

Hozirgi koʻzyoshim esa qisman bular va bulardan ortigʻi tufayli. Sen oʻzing bilmagan holda menga ko'p ozor berding. Eng qizig'i, hozir ham ozorlashda davom etyapsan. Sendan arazlash, shikoyat qilishga haqqim yo'q, buni bilaman.

Ayni damda katta devor quryapman. Ikkimizni ikki qutbga ajratadigan devor.

Shunchaki ko'p yigʻlagandan koʻzyoshlarim qurib, tugagach, soʻngida yig'lay olmaydigan boʻlib qolishdan qoʻrqaman.