در ابتدا ورود به رئال‌مادرید کمی اوضاع آزاردهنده بود. همه من را به عنوان یک بچه کوچک‌ می‌دیدند و تنها چیزی که‌ می‌خواهید این است که به عنوان یک بازیکن عادی دیده شوید. فکر می‌کنم طبیعی است که وقتی در سن پایین مشهور‌ می‌شوید، کمی بیشتر به شما توجه می‌کنند. من آن زمان تنها 15 سالم بود.

وقتی به رئال مادرید ملحق شدم و و تمریناتم را با تیم اصلی شروع کردم، همه بازیکنان بزرگ مانند کریستیانو رونالدو، کریم بنزما و گرت بیل آنجا بودند. رفتن به آنجا، حضور در رختکن و سپس تمرین با آن همه بازیکن باکیفیت به نظر غیرواقعی و خیالی بود. لحظاتی که به نظر در خواب‌ می‌دیدم.

من برای انزو احترام زیادی قائلم. انزو مارسکا رفیق من است و وقتی ‏تصمیم گرفت به لستر برود برایش خیلی خوشحال شدم. او با لستر ‏یک فصل درخشان داشت و وقتی چلسی به سراغ شما می‌آید سخت ‏است که نه بگویید. انزو لایق بهترین‌ها است. ‏ رقابت ما یک رقابت فوتبالی طبیعی بین دو سرمربی است. انزو خیلی دوست‌داشتنی است و یک سرمربی ‏درجه‌یک. مارسکا ایده‌های مشخصی دارد و خیلی سمج است. بله، ‏درست شنیدید. کسی که می‌خواهد سرمربی درجه‌یکی باشد باید ‏سماجت داشته باشد. در غیر اینصورت به محض اینکه بد نتیجه ‏بگیرید به همه چیز شک می‌کنید و شیرازه کار از دست‌تان در می‌رود.

در حال حاضر هیچکدام از بازیکن‌های ما 100% آماده نیستند ولی ‏این درباره همه تیم‌ها صادق است. نیکلاس جکسون نسبت به بقیه ‏وضعیت بهتری دارد و کول پالمر هم همینطور. پدرو نتو چند روز ‏پیش به تیم اضافه شده و به زمان بیشتری نیاز دارد. امیدوارم امروز ‏بتوانیم چند دقیقه به او بازی بدهیم. ‏
غیبت استرلینگ صرفا یک تصمیم تاکتیکی است. حرف دیگری ندارم که بزنم. ‏باشگاه‌ها به سرمربی‌ها پول می‌دهند که تصمیم بگیرند و گاهی ‏بازیکن‌ها از این تصمیم‌ها خوش‌شان نمی‌آید. ‏

کاپیتانی انزو؟ او یکی از کاپیتان‌های ما است. می‌بینم که هم‌تیمی‌های انزو او را به عنوان ‏یک فوتبالیست و یک انسان دوست دارند. همه ما گاهی اشتباه ‏می‌کنیم ولی مهم این است که به اشتباه‌مان اذعان کنیم. ماجرا تمام ‏شده است. ‏