هواداران عزیز، فوتبال آلمان عزیز، روزی که باید فرا رسید. امروز پایان کار من در تیم ملی فوتبال آلمان است. هر کس من را می‌شناسد می داند که این تصمیم برای من آسان نبود.

همه بهترین لحظه را می‌دانند، پیروزی در استادیوم ماراکانا مقابل آرژانتین، جایی که ما قهرمان جهان شدیم. بیش از 15 سال از اولین بازی من می‌گذرد، زمانی که مقابل امارات متحده عربی بازی کردیم و به شدت عصبی بودم. با تیم ملی فراز و نشیب‌های زیادی داشته‌ایم.
وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، غرور زیادی به من دست می‌دهد که با بازیکنان زیاد در زمین بازی هم تیمی و بیش از هفت سال کاپیتان تیم ملی بودم. این واقعیت که من موفق شدم دوباره در مسابقات جام ملت‌های اروپا در زمین حضور داشته باشم، بهترین دستاورد بود.

از تمام کارمندان فدراسیون فوتبال آلمان تشکر می‌کنم، البته در درجه اول از مربیان، مربیان دروازه‌بان‌ها و تمامی اعضای کادرفنی. ما واقعاً یک خانواده بودیم و مهمتر از همه، از هم تیمی‌هایی که با آن‌ها تمرین کردن و حضور در زمین همیشه لذت بخش بود، تشکر می‌کنم.

ما 42 بازیکن داریم که من فقط با 21 بازیکن می‌توانم کار می کنم. تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است ‏که سعی می‌کنم با همه بازیکنها صادق و روراست باشم. در داخل باشگاه اینطور نیست که شیرازه کار از دست‌مان در رفته ‏باشد. الان بیشتر از 15 بازیکن در چلسی به صورت انفرادی تمرین ‏می‌کنند و جزئی از تیم هستند ولی برای ‏خودشان جداگانه در حال تمرین هستند.

بازیکنان می‌توانند قرارداد 20 ساله ببندند، ولی من اهمیتی نمی‌دهم.

چند روز قبل از بازی آسیایی نامه ای به فدراسیون نوشتم تا بتوانیم از ظرفیت قانونی بند ۷ سقف دستورالعمل سقف بودجه استفاده کنیم و قرار شد موضوع در کمیته نقل و انتقالات مطرح گردد و نظر همه هم بود که تیم های آسیایی تقویت شوند.
به ما گفته شد که تصمیمات مفیدی هم گرفته شده و ما هم بلافاصله اقداماتمان را برای تکمیل تیم انجام دادیم؛ اما علی رغم اینکه سه تیم موافق بودند، یک تیم مخالف تصمیمات گرفته شده در جهت تقویت تیم های ایرانی حاضر در آسیاست که خیلی تعجب برانگیز است.
من هم خبرهایی در خصوص نحوه دور زدن دستورالعمل سقف بودجه شنیده ام که من مرجع تصمیم گیری و قضاوت نیستم.