Dushanba.

@vasilbro

#nimadir

Kuzning 90 kuni (qisqa talqin)

Kuzni sevaman. Bu faslning so‘ngsiz o‘zgaruvchanligi, yaproqlarning yerga tushayotgandagi past ohangli musiqasiga maftunman. Sokin quvonch va g’amginlik qorishib ketadigan fasl bu.

Ayniqsa, bu yilgi kuz o’zgacha, chunki uni uchratdim…

Ishxonam yaqinidagi vino-kafega tez-tez kirib turaman. Kafe tor, biroq jozibali makon. G‘isht devorlari vaqt o’tishi bilan rangini yo’qotgan bo’lsa-da, o‘zining eski dunyoga tegishli shukuhini saqlab qolgan. Shiftiga osilgan retro chiroqlar xonani iliq, xira nur bilan yoritib, bu yerda bo‘lgan minglab suhbatlar, unutilgan xotiralar haqida o’ylashga undaydi…

Uni birinchi bor shu yerda uchratdim. Vino va musiqa ta’sirida chayqalardim, qarshimdagi stolda o’tirgan bu nozik hilqat esa qadahini barmoqlari orasida aylantirar va sirli jilmayardi…

Tanishuvimiz sodda bo’ldi, tabiatimga qarshi birinchi qadamni o’zim qo’ydim.

- Qizil yoki oq ? - so‘radim, uning qadahiga ishora qilib. Bir lahzaga nigohlarimiz to’qnashdi.

- Qizil. Qizil vino ko‘proq hayotga o‘xshaydi. Dastlab achchiq, lekin oxiriga borib, shirin ta’mi tilingda qoladi. Hayot ham shunday emasmi ? Avvaliga azob, keyin esa o‘sha azobning o‘zida yashiringan go‘zallikni payqaysan…

Bu suhbatning boshlanishi edi. Uning fikrlari meni qiziqtirar, hayot haqidagi mulohazalari tinglab, o’zimni erkin his qilardim. Vino ortidan so’zlar ham quyulib kelardi, uzoq gaplashdik. O’sha kecha uyiga kuzatib qo’ydim…

Kuzning qolgan kunlarini birga o‘tkazdik. Shahar bo’ylab sayr qilar, jonajon kafeda san’at, filmlar, hayot va sevgi haqida soatlab gaplashardik. Har bir uchrashuvimiz o‘ziga xos edi, lahzadan lazzatlanardik. Unga juda bog’lanib qoldim...

Vaqt o’tishi bilan oshiqligimni angladim, lekin bu oddiy sevgi emasdi. Bu muhabbat ichida qaltis bir qirra, tushunarsiz og‘riq va qo’rquv bor edi.

O’sha oqshom yana vino-kafeda uchrashdik, u o’ziga oq vino buyurdi, men merlotdan simirardim. Fusunkor ko’zlariga boqarkanman, hislarimni ortiq yashira olmasligimni tushundim. Izhorim ham, tanishuvimiz kabi sodda bo’ldi.

- Seni sevishimni his qilyapman, - dedim titroq bilan u esa jim qoldi. Qadahidagi vinoni yengil yutib, menga qarab jilmaydi. Ammo bu jilmayishda o’zim qo’rqqan narsani ko’rdim.

- Vasil, - dedi muloyimlik bilan. Sevgi ba’zan vino singari bo‘ladi. Avvaliga uning ichidagi kuchli hislarga berilib ketasan, lekin oxiriga borib, ta’mi achchiq chiqishi ham mumkin. Bizning hikoyamiz ham shunday bo’lishi kerak. Bu kuz biz uchun o’tkinchi, lekin go’zal davr bo’ldi, azizim.

Uning so’zlarni eshtish og’riqli bo’ldi, yuzimga g’amginlik cho’kdi. Biroq, angladimki, u haq. Birgalikda o’tkazgan har bir lahzamizda munosabatlarimiz uzoq davom etmasligini ich-ichimdan sezganman. Ammo, bu sevgi o’tkinchi bo’lsa-da, haqiqiy edi. Jamiyki, sevgilardan haqiqiy va samimiyroq…

Qolgan kunlar shu tushuncha bilan yashadik. Har bir uchrashuv, har bir suhbat, har bir hazil ohirgi marta bo‘layotgandek tuyulardi…

Noyabr o‘rtalarida, sovuq shamollar daraxtlarning so‘nggi yaproqlarini uchirib ketar ekan, U menga ketishi kerakligini aytdi.

- Buni doim bilgansan, azizim. Lekin hikoyamiz unutilmaydi. Har kuz kelganda seni eslayman.

U ketdi. Ichimda bo‘shliq bilan qoldim, lekin bu bo‘shliq menga azob bermasdi. Hayotning o‘zi singari sevgi ham o‘tkinchi, lekin shu o‘tkinchilikning o‘zida abadiyat yashirin. Kuzda buni yanada teranroq anglaysan.

Kuzni hamon sevaman.

Abusing.

Uyqu yo’q. Oldinda uzoq tun. Fikrlar va xotiralar xuruji - jozibali og’riq. Har bir fikr tongni yaqinlashtiradi, biroq tong yengillik emas, navbatdagi charchoqni olib keladi.

Ooo ulug’ shaman.

Fight club uzbek edition

Torgina xonam bor.

To’rt tomoni kitob va turli buyumlar bilan to’la. Ilgari bu joyda bo‘lish menga huzur bag‘ishlardi, ammo hozir… hamma narsa o‘zgarib ketgandek.

Havo zich, xonani egallab turgan xotiralar og’irlik qiladi, nafas olish qiyin. Fikrlarim to’rt devorga urilib, ozod bo’lmay, changga aylanib, so’nadi. Bu yerda ohirgi marta qachon biror narsa yozganimni eslolmayman.

Ko’zlarimni yumaman - ichimda porlayotgan umidni his qilaman, ammo ochsam, xira bir soya bilan qolaman.

O’zingizni omadsiz deb bilasizmi ?

Jon Edvard akasi Josh bilan birga 2009 yilning noyabrida tog’li hududga sayohatga chiqishadi. Sayohat davomida Jon “Nutty Putty” g’oridagi tor bir tunelga bosh suqadi, biroq u tunnelni "Tug‘ilish kanali" deb nomlanuvchi o’tish yo’li bilan adashtirib qo’ygan edi. Natijada tor tunnelda tiqilib qoladi.

Holat shu darajada ediki, Jonning biror harakatni amalga oshirishi uchun imkoni bo’lmagan. Qutqaruv ishlari ham samarasiz yakunlanadi. 28 soatlik azobdan so’ng 24-noyabr kuni Jonning yuragi urishdan to’xtaydi. Qutqaruvchilar xavfning yuqoriligidan jasadni olib chiqishdan bosh tortishadi.

Keyinchalik yer egasi va Jonning oilasi o’rtasida g’orni doimiy ravishda muhrlab qo’yish, uni Jonning yodgorligiga aylantirish bo’yicha kelishuvga erishiladi. Jon 26 yoshda edi.

@vasilbro

One ring to rule them all.

Shaxsiy fikr.

Paramadaniyning shu gapiga qo’shilmayman. Orklar umum insoniyatning tasviri, Mordor esa Yer. Buni Piter Jekson trilogiyasidagi Saruman obrazi orqali kuzatishimiz mumkin.

Saruman genetik muhandislikda katta natijalarga erishadi. Jumaladan quyoshga chidamli, yanada kuchli Uruk-hay irqini yaratadi. Bundan tashqari Orklar endi tabiiy yo’l bilan ko’paymay, aksincha “fabrikalarda” yetishtiriladigan bo’ladi. Bu ulug’vor ilmiy yutuq.

Sanoat zonalari tashkil qilinadi. Daraxtlar kesilib, atrof muhitga zarar yetsada, suv ombori va turli fabrikalar tashkil qilinadi. Zebu-ziynatdan farqli ravishda qazilma boyliklarga urg’u qaratiladi. Natijada yangi ish o’rinlari paydo bo’ladi.

Qurol-yarog’ sanoatida ham katta yutuqlarga erishiladi. Olov otar qurollardan tortib, portlovchi maxsus moslamalargacha ixtiro qilinadi.

Hozir biz, ya’ni insonlar nima qilayotgan bo’lsak, ular ham shuni qilishadi.