Gibran Alcoser - 21 yosh. Iste’dod. Musiqalarini kuni bilan tinglab yuribman. Einaudidek minimalist, Shopen kabi nafis. Kuylarida yoshiga xos jo’shqinlik bor.

Tinglayotib, ko’zimni yumdim degunimcha Uayldning so’zlari miyamda aylana boshlayapti.

O'lim juda go'zal bo’lishi kerak. Yumshoq jigarrang tuproqda yotib, tepada chayqalayotgan maysalar va sukunatga quloq solish. Kecha ham, ertangi kun ham yo'q. Vaqtni unutish, hayotni unutish - xotirjam bo'lish.

Shunday vaybni bermoqda.

Qiziq, qiziq. Nodir brodan eksklyuziv.

O’sha gap.

Tamam. Qiyomatgacha shul.

O’zining allambalo uslubi bilan ajralib turadigan Devid Fincher (ayniqsa Seven qalbimda bir umr qoladi) “Kalmar o’yini” serialining remeyki ustida ish boshlashi haqida xabarlar chiqyapti. Uzunquloq gaplarga ko’ra, Fincher va Netflix o’rtasida muzokralar 2021 yildayoq boshlangan.

Kuzatamiz…

Mem haqiqat.

Oldindan aytib qo’yay.

​​Modda

Film haqida ko’pdan-ko’p yozmoqchi bo’ldim. Ammo, bu hamma o’z boshidan kechirishi kerak bo’lgan sarguzasht degan qarorga keldim. Shunday bo’lsada film olib chiqqan yaxshi bir g’oya, aniqrog’i fransuz sotsiologi Jan Bodriyarning nazaryasi haqida yozib ketmasam bo’lmaydi, zotan bu kinoni yanada teranroq tushunishga imkon beradi. Ya’ni, barcha body horror deb talqin qilayotgan bo’lsada, filmning ko’lami bir muncha keng. Body horrorda asosiy e’tibor inson tanasining deformatsiyasi, tanani begonalashtirish va g‘ayritabiiy o‘zgarishlar orqali qo‘rquv yaratishga qaratiladi. Filmda esa bu qo’rquv elementi yo’q, aksincha estetika bor.

Jan Bodriyarning “Simulyakra va Simulyatsiya” asari mavjud (kitobda reallik, simulyatsiya va zamonaviy jamiyat haqidagi fundamental nazariya bayon qilingan) Muallifning fikricha, biz hozirda “simulyakra” davrida yashayapmiz — bu haqiqiylik va uni ifodalovchi belgilar o‘rtasidagi bog‘lanish buzilgan davr. Oddiy tilda aytadigan bo’lsam: qaysi biri haqiqat ekanligini ajrata olmaslik. Simulyakra davri 4 bosqichga bo’linadi:

1 bosqich: belgilar asl haqiqatni aks ettiradi.
2 bosqich: belgilar haqiqatni buzib ifodalaydi.
3 bosqich: belgilar haqiqiylik o‘rniga o‘zini haqiqat sifatida ko‘rsatadi.
4 bosqich: belgilar o‘z-o‘zicha mavjud bo‘ladi, ya’ni ularning ortida hech qanday asl haqiqat qolmaydi. Bu holatda simulyatsiya reallikning o‘rnini bosadi.

Zamonaviy dunyoda biz ko‘rgan ko‘p narsalar aslida ularning asl haqiqatidan uzoqlashgan. Tasavvur qiling, nimadir haqiqiydek ko‘rinadi, lekin u aslida shunchaki nusxa yoki o‘sha narsaning “soyasi” bo’lishi mumkin. Bodriyar bu holatni “simulyatsiya” deb ataydi va u ko‘pincha “giperreallik”ni yaratadi — ya’ni odamlar bu ko‘rinishlarni haqiqiy deb qabul qilishadi. Misol uchun, televizorda beriladigan reklama, filmlarda uchraydigan ideal shaxs yoki mukammal oila tasviri real hayotda uchramasa-da, biz uchun “haqiqiy”dek ko‘rinishi mumkin. Yoki ijtimoiy tarmoqlarda ko‘riladigan baxtli hayot tasvirlarini olaylik - ular ko‘p hollarda odamlar xohlagan ideal dunyoni o’zida aks ettiradi va bizni real hayotdan chalg‘itadi. Bodriyar nazariyasiga ko’ra: endi biz “asl” narsani qidirishdan ko‘ra, simulyatsiya orqali yaratilgan dunyoni qabul qilishga o‘rganib qolganmiz. Bunda “haqiqat” va “qiyofalangan haqiqat” o‘rtasidagi chegara yo‘qoladi. Modda shu nazaryani o’zida aniq aks ettirgan. Tavsiya qilaman.

@vasilbro