Xona derazasiga urilayotgan pashshani uzoq kuzatib turdim. U qayta, qayta va yana qayta derazaga urilar, butun borlig’i bilan sirtqi shaffoflik ortidagi erkinlikka talpinardi. Ehtimol, shu yo’sinda o’zining ozodligini izlayotgandi, ehtimol, e’tiborsiz hayotining yagona mazmuni ham aynan shudir. Buni bilmayman. Men bilgan yagona narsa derazaning narigi tomonida ham xuddi shunday dim xona bor. U esa buni tushunishga qodir emasdi, o'zining cheksiz fojiasidan butkul bexabar bo'lsada, taslim bo’lishdan bosh tortardi. Derazaga urilish qanchalik befoyda va natijasiz ekanini bilmasa-da (yoki bilsa-da), bu holatdan qochmadi. O’ziga yuklatilgan shu qattiq va ma’nosiz qismatni bo’yniga oldi, hamda derazga qayta-qayta zarba berib, borliqning o’ziga qarshi eng oliy isyonni ko’tardi. Kurashishda davom etishi uni oddiy hasharotdan o’z taqdirining mutlaq egasiga aylantirib borayotgandi. Men esa buni ortiq kuzatib turolmadim, uni bir zarba bilan majaqlab tashladim.

Na Hong-jin ijodi bilan tanishib chiqyapman - shikarno

#offtop
 
Jahon chempionatida faqatgina futbolchilarimiz emas, sharhlovchilarimiz ham muvaffaqiyatli ishtirok etishmayapti. Sharhlar o’ta zerikarli va noprofessional. Ayniqsa Bobur Akmalov ijrosidagi chiqishlar absurdga yaqin, ehtimol faqatgina Davron Fayziyev sharhlari talab darajasidadir.
 
Umuman olganda biz talabni ham noto’g’ri qo’yamiz. Ko’pchilik sharhlovchining maydondagi har bir detalni, har bir pasni soniyasigacha yetkazib turishni talab qiladi va tomoshabin buni absolyut haqiqat deb qabul qiladi. Xuddi jumrakni burasangiz, suv oqishi shart bo’lganidek, futbol efirida ham tinimsiz gap bo’lishi kerakdek. Ammo bu talab bugungi raqamli dunyoda o’z dolzarbligini mutlaqo yo’qotgan. Bunday sharhlash uslubi bizga bobolarimizni bobolari davridan, ya’ni futbol translyatsiyalari faqat radio orqali uzatilgan vaqtlardan qolgan meros. U paytda odamlar maydonni ko’ra olishmagan, sharhlovchi esa o’z so’zlari bilan vizual spektakl chizib berishi, to’pning har bir qarichini tasvirlashi shart edi. Bugungi kun tomoshabini esa to’pning qayerga ketganini, kim yiqilganini sharhlovchidan ko’ra tezroq va aniqroq ko’rib turibdi. Shunday ekan, ko’rinib turgan narsani qayta eshitish menga erish tuyuladi.


To’p Pedrida, Gaviga oshirdi, Ferran Torres noaniq zarba berdi – bunaqa radiocha sharhlashdan voz kechishimiz kerak. Bugungi kun sharhlovchisi ko’rayotgan narsamizni o’qib beradigan diktor emas, vaziyatni baholay oladigan tahlilchi bo’lishi kerak. Masalan, Pedri Gaviga pas berdi deyish o’rniga, nima uchun aynan o’sha hududni tanlangani, raqib himoyasidagi qaysi xato tufayli bu bo’shliq yuzaga kelganini tushuntirsa bo’ladi. Matchni qizitish uchun maydon ichidagi muhit, futbolchilarning psixologik yoki jismoniy holati, murabbiyning kadr ortidagi rejalari haqida fikrlari bilan ulashib borishi kerak. Xullas, bizga o’yinning "nima bo’ldi" degan qismi qiziq emas, bizga "qanday qilib" va "nima uchun" degan savollarga javob kerak.

Maqtanish rubrikasi

Oldingi son

Bir tomonning bo’sh turishi - har qaraganda ko’ngilni o’g’rityabdi )

#anons

Geekxona podkastimizning birinchi mehmoni Nurali Qahramon. Mavzu sifatida esa muhtasham Dune olamini tanladik.

Podkast 25 iyul sanasiga rejalashtirilgan. Sizlardan layk, isiriq va duo )

Youtube sahifamizga obuna bo’lishni ham unutmang.

Kasparovning Angliya va Argentina o’rtasidagi bahsdan keyingi fikrlari:

Shaxmatga bog’liq ortiqcha o’xshatishlarni unchalik xush ko’rmayman-u, lekin Angliyaning bitta gol urib oldinga o’tib olgach, hujum qilishda davom etish o’rniga Messiga qarshi orqaga chekingani - xuddi bitta piyoda yutib olib, keyin Mixail Talga qarshi passiv himoyada o’ynashga urinishdek gap bo'ldi.

P.s: Talni e’zozlashlari odamga xush yoqadida )

Nyu buk

Nyu artefakt

Ma’budning qo‘li va Beherit🫠

Din xalq uchun afyundir

Qadimgi hukmdorlar va imperatorlar xalqni boshqarish hamda jamiyatda paydo boʻlishi mumkin boʻlgan isyonlarning oldini olish uchun oddiy, ammo oʻta samarali formulaga tayanishgan: kamtarin va itoatkor bo'lish evaziga osmondan abadiy farovonlik va'da qilish.

Bu qoidaga muvofiq, agar xalqqa ilohiy jazo qoʻrquvi, muqaddas marosimlar va oxirat haqidagi umid berilsa, u bu dunyodagi hukumatdan siyosiy huquq yoki iqtisodiy farovonlik talab qilmaydi. Real hayotdagi tengsizlik hamda adolatsizliklar esa shunchaki “vaqtinchalik sinov” va “taqdir” sifatida qabul qilinadi.

Bugungi kunga kelib, qadimiy ibodatxonalar va qurbongohlar xarobaga aylangan bo'lsa-da, ularning ijtimoiy funksiyasi va ahamiyati yo'qolmagan. Ularning o'rnini o'n minglab odamlarni o'z bagʻriga sigʻdiradigan muhtasham majmualar va ibodatxonalar, o'tmishdagi kohinlarning o'rnini esa televideniye va ijtimoiy tarmoqlardan tushmaydigan, siyosiy va iqtisodiy elita bilan hamkorlik qiladigan diniy peshvolar egallagan.

Aslida, din allaqachon shunchaki shaxsiy e'tiqod yoki ma'naviy boshpana bo'lishdan to'xtagan. Hozir u siyosat, iqtisodiyot va ijtimoiy jarayonlarni o'zida mujassamlashtirgan, ommaviy ongni boshqarish va jamiyatni bir qolipda tutishga xizmat qiladigan gigant mexanizmidir…

Tushunganingizdek futbol o‘rniga istalgan narsani qo‘ysa bo‘ladi. Tezis chiroyli, ammo sayoz, chunki u xalqni doim passiv, aldanadigan massa sifatida ko’rsatyapti, holbuki tarix buning aksini ko’p bor isbotlagan.

Birinchidan, postda katta mantiqiy nuqson bor: agar futbol chindan ham ommani uxlatuvchi vosita bo’lganida, rivojlangan, siyosiy erkin jamiyatlar Germaniya, Angliya, Ispaniya aynan futbolga eng ko’p mukkasidan ketgan davlatlar bo’lmasligi kerak edi. Amalda esa aksincha erkin fuqarolik jamiyati bilan futbol ishtiyoqi yonma-yon rivojlangan. Demak, bu ikkovi bir-birini istisno qilmaydi.

Ikkinchidan, “Panem et circenses” formulasi stadionni faqat hukumat qo’lidagi qurol deb ko’rsatadi, lekin tarixda futbol aksincha qarshilik maydoniga aylangan holatlar ko‘p bo‘lgan. Barselona “Més que un club” shiori ostida Franko diktaturasiga qarshi kataloncha o’ziga xoslikni saqlab qoldi. Janubiy Afrikada irqiy ajratish siyosatiga qarshi kurashda stadionlar mahbuslar uchun ozodlik ramziga aylandi. Angliyada shaxta ishchilari o’z klublari atrofida sinfiy birdamlik qurishdi. Bular chalg’itish emas, aksincha uyushish shakllari edi.

Uchinchidan, shu mantiqni oxirigacha olib boradigan bo’lsak, kino, adabiyot, teatr ham xalqni chalg’ituvchi vositaga aylanib qoladi. Bunday yondashuv esa har qanday ommaviy madaniyatni bir xil siyosiy funksiyaga keltirib qo’yadi va murakkab ijtimoiy jarayonlarni haddan tashqari soddalashtiradi.

O’qirmanlarga maslahatim o‘zingizni matritsadan chiqqan avliyo sifatida ko‘rsatavermasdan. Kuchning tabiatini yaxshiroq o‘rganinglar.