Собир ака: Ҳурматли дўстлар, ошга соат неччида йиғиламиз?

Jasur: O'zi har safar shu muammo... Soat 18:00 ga deyishgandi-ku.

Şohruh: Jasur, ma’nan orqada qolib ketibsan. Yangi alifbo ma’qullandi - Özi har safar şu muammo... Soat 18:00 ga deyişgandi-ku, böladi. Çiroyli va ixçam, töğrimi ?

Doston: e pr6blemalaring tugamaydiya)) man 10 minutda boraman, 6zi 4oyxona o4iqmi hozir ? wuniyam aniq bilinearila..

Собир ака: Доston, бу нима деганинг ? 6-зи 4-ойхона ?

Jasur: Sobir aka, e'tibor bermang, bu internet tili. Lekin Shohruh, sening yangi harflaringni ko‘rib ko‘zim tinib ketdi. ⁠Ç⁠ va ⁠Ş⁠ nima, turk serialidan ssenariy ko‘chirayapsanmi ?

Şohruh: Bu islohot, Jasur ! Sening apostroflaring tugmaçani uç marta bosdirardi. ⁠Oʻ⁠ yozgunça soçingga oq tuşadi. Yangi alifbo ança tejamkor.

Doston: oyog'ila yerdan uzilibdi )) amallab 6qivosilaku baribir, nima farqi bor: "choy" yoki "4oy", mazza qib yawurselar4i

Собир ака: Тобa қилдим. Биринг Ç дейсан, биринг 4 дейсан. Ош совуб бўлди ! Менинг алифбомда ҳеч бўлмаса "Ч" ва "Ш" битта белги, ҳеч ким адашмайди.

Jasur: Ha, faqat yoshlar sizning kirillingizni o‘qiy olmay qiynalyapti.

Şohruh: Qisqasi, döstlar, kelişaylik: oş kelgunça hammaning alifbosi bir xil bölsin.

Doston: b6pti akala, man taksida kelyapman, w6pr ham xuddi silaga 6xwab qaysar ekan, radioda kirillcha awula ewityapti))

Shuni ham hal qivorilu )

Anime haqidagi 3-sonni ham youtubega joyladik.

Taym kodlar qo‘yildi. Yaxshiroq so‘kishilar uchun 4k sifatda yukladik. Xullas hamma shart-sharoit bor - faqat ko‘rib, obuna bo‘lish qoldi.

P.s: Biz qashshag'larni layk va izohlar bilan qo‘llab-quvvatlavorasizlar degan umiddaman )

Qo‘llab-quvvatlayotganingiz uchun tashakkur. Har doim yaxshiroq bo‘lishga va podkastni rivojlantirishga intilyapmiz.

Mehmon chaqirish borasidagi fikrlaringizni ham inobatga olamiz. Umuman olganda, noneym kanalning o‘sishida mehmonlarning o‘rni juda katta. Lekin hozircha bizda resurs va masofa bilan bog‘liq muammolar bor. Podkast Jizzaxda bo‘layotgani sababli taklif qilgan ko‘plab mehmonlarimiz rad javobini berishyapti. Bu, aslida, juda normal holat.

Maqsadimiz odamlar shu podkastga chiqishni o‘zlari niyat qiladigan darajaga yetib borish. Shundagina deyarli istalgan mehmonni podkastga jalb qilish imkoniyatiga ega bo‘lamiz. Hozircha bu darajadan kilometrlab uzoqdamiz. Muhimi, yo‘lda davom etish.

Isiriqlab, duo qilishdan to‘xtamang😁

Rahmat )

Masalanda )

Istalgan katta masshtabli madaniy hodisa u MCU bo'ladimi, DC koinotimi, video o'yinlar yoki adabiyot insonga va uning psixologiyasiga xuddi shunday chuqur ta'sir ko'rsata oladi. Chunki gap konkret bitta janrda emas, balki koinotning ko'lami, uning ichidagi falsafa va inson o'sha dunyodan o'zi uchun qanchalik kuchli ruhiy suyanchiq topa olishida. Odam o'ziga yaqin deb bilgan va miqyosi keng bo'lgan har qanday muhitga sho'ng'ishi mantiqiy.

Shuning uchun buni qandaydir anime kasalligi deb baholamasdan, shunchaki yirik ommaviy madaniyatning inson psixologiyasidagi tabiiy aks-sadosi deb qarash kerak.

Biroq bu yerda nozik bir chegara bor. Agar bunday qiziqish insonning dunyoqarashini boyitadigan, unga intellektual va estetik zavq beradigan sevimli mashg‘ulot bo‘lsa, u shaxsiy rivojlanishga xizmat qilishi mumkin. Ammo bu qiziqish real hayot bilan aloqani uzish, kundalik mas’uliyatlardan qochish yoki haqiqiy dunyoni inkor etish vositasiga aylansa, masala boshqa tus oladi. Bunday holatda gap shunchaki hobbi haqida emas, balki insonning real hayotdagi ehtiyojlarini xayoliy olam orqali kompensatsiya qilishga urinishi haqida ketadi.

#anons

Temirni issig‘ida bosmoqlik joiz )))

Anboksing

Ertalabdan kushli depressiya !

Kuni kecha 700 dan oshiq obunachi bor edi, bir kun ichida 200 taga kamayib - 511 ga tushib qolibdi. Bu yerda bir fitna borga o‘xshayotir )

Kanalda 3000 mingdan ziyod odam bor - 1000 ga chiqarib qo‘yishga qodirmiz deb o‘ylayman. Qarindosh, sinfdosh, ulpatlarni guruhlariga ulashib yaxshilab isiriq tutatvorsak, bu qorong‘u kunlar ortda qolsa kerak, vallahi ))

Obuna bo‘lish - qo‘llab-quvvatlash.

Davomi yutipda.

Protokol

Dasturchilarda handshake degan tushuncha bor. Ikki kompyuter ma’lumot almashishdan oldin bir-biriga signal yuborib, aloqa borligini tekshiradi. Bunda mazmuni yo‘q, shunchaki:

- Eshityapsanmi ?
- Eshityapman.

O‘zbekcha salomlashish ham shunga o‘xshaydi.

- Assalomu alaykum, yaxshimisiz, charchamayapsizmi, oilalar tinchmi, bolalar katta bo‘lib qoldimi ?
- Va alaykum assalom, shukur, o‘zingiz yaxshimisiz, uydagilar tinchmi ?

Qizig‘i, ikkala tomon ham savol beradi, lekin hech kim javob kutmaydi. Agar kimdir shu yerda to‘xtab:

- Aslida bolalarim kasal, muammo bor…

desa, odam nima deyishini bilmay qoladi. Chunki protokol bunday vaziyatni ko‘zda tutmagan.

Bir paytlar buni ikkiyuzlamachilik deb o‘ylardim. Hozir unday emas. Chunki bu savollar ma’lumot olish uchun berilmaydi. Ularning boshqa vazifasi bor.

“Men seni ko‘rdim. Sen ham meni ko‘rding. Hammasi joyida”

Qolgan gap keyin.

Shuning uchun eng shoshayotgan odam ham salomlashishni shunchaki “salom” bilan boshlamaydi.

Avval aloqa o‘rnatiladi.

Bizni Lestat bilan suhbatimiz:

- Ichamizmi ?
- Ichamiz.

O‘ta samimiy )

Yetti yildan beri o‘zimcha bir roman yozaman. Aniqrog‘i, yozmayapman. Uning nomi bor, birinchi jumlasi bor, oxirida nima bo‘lishi ham bor. O‘rtasi yo‘q.

Tanishlar so‘rab qolsa, “qimirlatib turibman” deyman. Bu yolg‘on ham emas. U haqda deyarli har kuni o‘ylayman: yo‘lda, navbatda, uxlashdan oldin. Bosh qahramon men bilan birga ulg‘aydi, ikki marta ismini o‘zgartirdi, bir marta o‘lib, qayta tirildi.

O‘ylab qarasam, aslida uni yozishdan qo‘rqarkanman. U xayolimda ekan, mukammal. Qog‘ozga tushgan zahoti kamchiliklari chiqadi va minglab oddiy kitoblardan biriga aylanadi. Yozilmagan romanni esa hech kim tanqid qila olmaydi. Hatto o‘zim ham.

Kecha kechqurun yana birinchi jumlani o‘qib chiqdim. Hali ham yaxshi.

#binnarsa

Yutubda biror eski qo‘shiqni ochsangiz, izohlarda albatta "falonchi yilda kim eshityapti" degan gap bo‘ladi. Tagidan o‘nlab javoblar: Man, Man ham, Buxorodan salom… bu holat kontinent tanlamaydi.

Ni*uya tushunmasdim. Kim qachon eshitayotganining nima farqi bor ? Qo‘shiq o‘sha qo‘shiq-ku.

Keyin bir narsaga ko‘zim tushib qoldi: Pompeydagi devorlarga ham ikki ming yil oldin odamlar shunaqa narsalarni tirnab yozib ketishgan. Kimdir o‘z ismini, kimdir sevgan odamining ismini, kimdir falonchi shu yerda bo‘lgan, deb yozgan. Vulqon shaharni ko‘mib yuborgan, qazib ochishganda esa o‘sha oddiy yozuvlar ham saqlanib qolgan.

Endi o‘xshashlikni qarang:

Maktabdagi partamni eslayman. Ustida o‘n yillik ismlar bo‘lardi. O‘zim ham ismimni yozib qo‘yganman. Nega ? Bilmayman. Shunchaki kerakdek tuyulgan.

Nima demoqchiman ? Makon va zamon o‘zgarsa ham, odamdagi o‘sha qadimiy ehtiyoj o‘zgarmayapti, ya’ni vaqtning qaysidir nuqtasida men ham bor edim, deb belgi qo‘yish.

Qasr qurolmaganlar - devorga yozgan bo‘lsa, biz izoh va partalarga yozyapmiz )))

Qirol Sherni birinchi marta ko‘rganimda, Mufasaning vafoti o‘lim nimaligini yaxshi tushuntirib qo‘ygan. Keyin Leslini yo‘qotdim va o‘lim qanchalik og‘ir bo‘lishini angladim. Yaxshi tomoni o‘sha paytlar hikoyalar tugal yakun topardi. Qahramon yo o‘lardi, yo murod-maqsadiga yetardi, oxirida esa tamom degan yozuv chiqardi.

Loganni 2017-yilda ko‘mishdi, hamma yig‘ladi. Yetti yildan keyin u Dedpul bilan qaytib keldi. Toni Stark qahramonlarcha halok bo‘ldi, uni o‘ynagan aktyor esa endi yovuz rolida qaytyapti. Oldindan aytib qo‘yay, agar kanonga sodiq qolishsa, Dum mag’lubyatdan so‘ng Qasoskorlarga qo‘shilib, Toni Starklik qilishi kerak )

Hikoyalar odamga o‘limni tushuntirishning eng qadimiy usullaridan biri edi. Qahramon o‘ladi, sen esa yo‘qotish nimaligini ekran orqali o‘rganasan. Hikoya tugagani uchun ham uning ma’nosi bor. Oxiri yo‘q narsaga baho berish esa qiyin, chunki u hali davom etyapti. Birgina Lokini misol qilsak bo‘ladi.

Shu sabab ham Marvelni jiddiy qabul qilishmaydi.

O‘tgan hafta bir filmni ko‘rgandim. Yoqdi. Titrlar tugaguncha o‘tirdim, keyin IMDbni ochdim - 5.6.

Nu-da boshi biroz cho‘zilgan, yakun ham unchalik mantiqli emasdi, bosh qahramon ham g‘alati qarorlar qilgandi. Xullas o‘rtacharoq film.

Axir didli shaxsman )

Afinada Shoh Edipni tomosha qilgani kelgan har bir odam yakunini bilardi. Edip otasini o‘ldiradi, onasiga uylanadi, oxirida o‘zini ko‘r qiladi. Bu afsona hammaga bolalikdan tanish bo‘lgan. Baribir teatrlarda anshlag kuzatilavergan. Biz esa bir jumlalik spoyler uchun filmni ko‘rmay qo‘yaveramiz. Kimdir serialning oxirini yozib yuborsa, tosh bo‘ron, xiyonat, och biqiniga sola-sol. Treylerdan qochamiz, izohlarni o‘qimaymiz, Geekxonani ko‘rmaymiz )

2011-yilda San-Diegodagi psixologlar qiziq tajriba o‘tkazishgan: odamlarga hikoyalarni oxirini oldindan aytib va aytmay o‘qitishgan. Oxirini bilganlar hikoyadan ko‘proq zavq olgan.

Spoyler ham juda bir xoram narsa emas. Shunchaki “nima bo‘ladi” degan savolni o‘ldiradi. Greklarga esa “qanday bo‘ladi” qiziqroq bo‘lgan. Biz ko‘pincha hikoyani emas, yangilikni iste‘mol qilamiz.

Martin Idenni boshlashimdan avvaloq yakun nima bilan tugashini bilardim. Menga jarayon muhimroq edi. Xususan AOT va Death Note bilan ham shunday bo‘lgan. Ro‘yhatni ettalabgacha davom ettirishim mumkin.

Spoylerdan qo‘xmanglar )